ตอนที่ 67 รสนิยมของเจ้าตัวน้อย

ในที่สุด เจ้าตัวเล็กก็ถอนหายใจออกมา ลูบหน้าพ่อแล้วกำชับด้วยท่าทางจริงจังอย่างยิ่ง "กิ๊นข้าวดี ๆ น้า"

ฮั่วสือโจว "..."

พอเห็นพ่อไม่ตอบสนอง คิ้วเล็ก ๆ ของสี่เป่าก็ขมวดมุ่น ยื่นหน้ากลมเข้าไปใกล้ มืออวบป้อมตบแปะ ๆ บนหน้าฮั่วสือโจว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุแบบเด็กน้อย "คุณป้อ ต๋อง..." มือเล็ก ๆ ตบอกตัวเองพลางทำหน้าขึงขัง "...พังคำหนู ฮู้ม่าย"

ฮั่วสือโจว "...รู้แล้วครับ"

เขาดูเหมือนสงบนิ่งไร้คลื่นลม แต่จริง ๆ แล้วจนปัญญาต่างหาก...

เมื่อสี่เป่าได้คำตอบที่น่าพอใจ เจ้าตัวเล็กก็หัวเราะอย่างมีความสุข กอดเจ้ากระรอกน้อยกลิ้งม้วนตัวออกไป

เดิมทีเตียงของสี่เป่ากว้างเมตรแปดสิบ แต่นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกลัวว่าถ้าเพิ่มฮั่วสือโจวเข้าไปอีกคน สี่เป่าจะไม่มีที่เล่นบนเตียง จึงเปลี่ยนเป็นเตียงใหญ่กว้างสองเมตรครึ่ง

ปลายเตียงมีของเล่นที่สี่เป่าวางไว้ไม่น้อย ทั้งตุ๊กตาและรถรถคันเล็ก

เจ้าตัวเล็กเล่นคนเดียวก็สนุกมากได้ ปากเล็ก ๆ พึมพำงึมงำไม่หยุด

บางครั้งคนอื่นก็ฟังไม่ออกเลยสักนิดว่าแกกำลังพูดอะไรอยู่

ฮั่วสือโจวที่แทบไม่มีประสบการณ์เลี้ยงเด็กยังไม่รู้ว่า ก่อนเด็กจะนอนไม่ควรปล่อยให้เล่นของเล่นมากเกินไป

เพราะยิ่งเล่นก็จะยิ่งตื่นตัว...

ฮั่วสือโจวมองดูเวลาเห็นว่าสี่ทุ่มครึ่งแล้ว จึงเตือนสี่เป่า "ได้เวลานอนแล้วครับ"

"ม่ายอาวม่ายอาว" สี่เป่าไม่แม้แต่จะปรายตามองฮั่วสือโจว โบกมืออวบป้อมไปมาอย่างขอไปที แล้วก้มหน้าก้มตาเล่นของเล่นต่อไป

ฮั่วสือโจวมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอแล้วอ้าปากค้าง พ่อป้ายแดงคนนี้หมดเสน่ห์เร็วขนาดนี้เลยหรือ

เขาหวนนึกถึงตอนเด็ก ๆ เวลาที่ตนเองไม่ยอมนอน พ่อกับแม่พูดกับเขาอย่างไร...

"เด็ก ๆ ถ้าตอนกลางคืนไม่ยอมนอนดี ๆ จะไม่โตนะจ๊ะ"

"เด็ก ๆ ถ้าตอนกลางคืนไม่ยอมนอนดี ๆ จะไม่โตนะ..."

ในหัวคือเสียงของพ่อกับแม่ ในหูคือเสียงของตัวเอง

แววตาของฮั่วสือโจวเลื่อนลอยไปชั่วขณะ...

"หนู กิ๊น เนื้อเนื้อ เย้อเยอะ นอน สูงสู๊ง!" เด็กที่ไม่ยอมนอนมีตรรกะเป็นของตัวเอง

หลังจากนั้น ฮั่วสือโจวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาตกใจตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บที่ริมฝีปากด้านใน ลืมตาขึ้นแล้วหลุบตามองด้วยความตกตะลึง ก็เห็นเพียงเท้าเล็ก ๆ อวบอ้วนยื่นมาแปะอยู่บนปากตัวเอง

พอมองตามเท้าเล็ก ๆ ไป ก็เห็นลูกสาวนอนแผ่หงายกางแขนกางขา สองมือน้อยป้อมกำเป็นหมัดวางอยู่ข้างศีรษะ ปากเล็ก ๆ อ้าออกเล็กน้อยพร้อมส่งเสียงกรนฟี้ ๆ ชายเสื้อเลิกขึ้นมา เผยให้เห็นพุงกลมป่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ

ก้นบึ้งดวงตาที่เคยด้านชาของฮั่วสือโจวปรากฏประกายสดใสขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว ราวกับทะเลทรายอันแห้งแล้งได้ผลิกล้าไม้น้อย ๆ ขึ้นมาต้นหนึ่ง

เขาจับเท้าเล็ก ๆ ออกจากปากตนเอง แล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด ก่อนจะคลานเข่าไปตรงหมอนใบเล็กของเธอแล้ววางแกลง

สี่เป่าอาจจะถูกรบกวน จึงถีบพ่อของเธอเข้าให้อย่างไม่เกรงใจ

เรี่ยวแรงของเด็กเป็นเรื่องลึกลับ บางครั้งก็แรงเยอะจนเหลือเชื่อจริง ๆ

ฮั่วสือโจวครางอึ่กในลำคอ แต่เขากลับไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองจะเจ็บหรือไม่

เขารีบมองดูใบหน้าเล็ก ๆ ของสี่เป่าด้วยความร้อนรน พอเห็นว่าเธอยังไม่ลืมตาขึ้นมา ถึงค่อยแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

สี่เป่าที่เพิ่งถีบพ่อไปทีหนึ่งพลิกตัวไปอีกทาง แล้วนอนหลับปุ๋ยอย่างแสนหวาน

ฮั่วสือโจวลูบตรงจุดที่โดนถีบเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนข้างสี่เป่า หันไปมองนาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียง ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว...

ฮั่วสือโจวนอนหนุนหมอน มองดูเพดาน แสงในห้องสลัวราง ข้างหูมีเสียงกรนฟี้ ๆ ภาพของพ่อกับแม่ก็ผุดขึ้นมาตรงหน้าฮั่วสือโจว...

เขาพูดในใจว่า แม่ครับ พ่อครับ ผมมีลูกสาวแล้ว เธอดีมาก ดีมาก ดีมากจริง ๆ... ผมอยาก... เฝ้ามองเธอเติบโต...

......

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังมื้อเช้า

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าที่ยังสวมชุดนอนเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวของเธอ

ห้องแต่งตัวของสี่เป่าไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไปแล้ว ในตู้มีเสื้อผ้าและรองเท้าเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย อีกทั้งยังมีกระเป๋าใบเล็กน่ารักประณีต กิ๊บติดผม และเครื่องประดับตกแต่งอื่น ๆ อีกด้วย

ฮั่วสือโจวมือหนึ่งอุ้มสี่เป่า อีกมือหนึ่งเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วถามสี่เป่า "อยากใส่อะไรครับ"

สี่เป่ายังไม่เคยเห็นเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!

เจ้าตัวเล็กมองจนตาลายไปหมดชั่วขณะ เมื่อได้ยินเสียงของฮั่วสือโจว สี่เป่าก็หันไปมองเขา พลางกะพริบตาปริบ ๆ แล้วถามอย่างน่ารักน่าเอ็นดู "ปวกเน้ เป็ง ข็องหนูหยอ?"

"อืม" ฮั่วสือโจวพยักหน้า "ของหนูทั้งหมดเลยครับ"

ดวงตากลมโตของสี่เป่ากวาดมองเสื้อผ้าที่ละลานตาเต็มตู้ใหญ่หลายใบ "หนู... ใส่ไม่หมบ ห้าย เจ๊เจ๊ ด้ายม้าย?"

เจ้าตัวเล็กเอียงคอถามฮั่วสือโจวด้วยความหวัง

สี่เป่ารู้สึกว่าเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้ เธอต้องใส่ไม่หมดแน่ ๆ เธอจึงอยากแบ่งให้พวกพี่ฉิงฉิงบ้าง

ฮั่วสือโจวสบเข้ากับแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็กน้อย เขาจึงพูดว่า "เสื้อผ้าพวกนี้เป็นไซซ์ของหนูทั้งหมดเลยครับ พวกพี่ฉิงฉิงใส่ไม่พอดีหรอก เดี๋ยวพ่อซื้อชุดใหม่ให้พวกเขานะ"

ฮั่วสือโจวตั้งใจว่าจะบริจาคเงินให้เด็ก ๆ ที่สถานสงเคราะห์อีกก้อน เพื่อให้พวกจางย่าซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าใหม่ ๆ ให้เด็ก ๆ เพิ่มเติม...

พอสี่เป่าได้ยินอย่างนั้น ก็ยืดพุงกะทิน้อย ๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "หนู อ้วงอ้วน เจ๊เจ๊ ม่าย อ้วงอ้วน เท่าหนู"

ฉิงฉิงไม่ได้อ้วนจ้ำม่ำเท่าสี่เป่าจริง ๆ พูดได้เลยว่า เด็กทุกคนในสถานสงเคราะห์ไม่มีใครดูขาวผ่องอวบอ้วนน่ารักเท่าสี่เป่าสักคน

สาเหตุหลักคือสี่เป่ากินเยอะ อีกทั้งยังอายุน้อย กระดูกจึงยังต้องการชั้นไขมันนุ่มนิ่มมาคอยปกป้อง

"ครับ หนูเก่งที่สุดเลย ลองดูสิว่าอยากใส่อะไร" ฮั่วสือโจวกล่าว

เสื้อผ้าล้วนจับคู่เข้าชุดกันไว้เรียบร้อยแล้ว มีครบทุกสไตล์ ทั้งสไตล์น่ารัก สดใส แฟชั่น เจ้าหญิง คุณหนูเรียบร้อย ลำลอง สปอร์ต...

ทว่า เทสต์ด้านเสื้อผ้าของสี่เป่านั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างยิ่ง หากไม่ให้เธอเลือกเองก็ยังดีอยู่ หยิบอะไรให้เธอก็ยอมใส่ตามนั้น ไม่มีข้อโต้แย้ง

แต่ถ้าหากยอมให้เธอเลือกเองเมื่อไร ก็ต้องเตรียมใจยอมรับรสนิยมที่ไม่เหมือนใครของเธอให้ได้

เจ้าตัวเล็กมองซ้ายมองขวา แล้วก็เลือกกระโปรงฟูฟ่องสีชมพู กางเกงลำลองเจ็ดส่วนสีเขียวอมเหลือง และรองเท้าสีแดงสดลายกบเศร้าคู่หนึ่ง

สีหน้าของฮั่วสือโจวเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที เขานึกภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าถ้าใส่ชุดคอมโบเซ็ตนี้ออกมาแล้วสภาพจะดูเป็นอย่างไร

เขาพยายามเกลี้ยกล่อมสี่เป่า แต่สี่เป่าก็กอดเสื้อผ้ากับรองเท้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดื้อรั้นสุด ๆ

ใคร ๆ ก็บอกว่า แขนหรือจะสู้งัดข้อกับขาอ่อน?

และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า แขนเพรียวบางของฮั่วสือโจวไม่อาจงัดข้อสู้กับท่อนขาอวบอิ่มเป็นมัด ๆ ของสี่เป่าได้จริง ๆ

ในที่สุด ฮั่วสือโจวก็ยอมจำนน ทว่าเขายังไม่ได้ถอดใจไปเสียทั้งหมด เขาเปลี่ยนชุดให้สี่เป่า แล้วอุ้มเธอไปยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัว

พยายามปลุกยีนด้านรสนิยมทางศิลปะที่เธอได้รับสืบทอดมาจากเขาให้ตื่นขึ้น

ฮั่วสือโจวยังไม่กล้าพูดตรง ๆ ว่าใส่แบบนี้แล้วไม่สวย ทำได้เพียงแอบหวังเต็มที่ว่าเธอจะรู้ตัวได้เอง แล้วขอเปลี่ยนชุดใหม่

สี่เป่าเบิกตากลมโตมองตัวเองในกระจก เจ้าตัวเล็กเดินเตาะแตะไปข้างหน้าสองก้าว พลางโบกอุ้งมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนให้ตัวเองในกระจก

หัวเราะร่าออกมาอย่างมีความสุข แถมยังหมุนตัวไปสองรอบ ชมตัวเองด้วยความหลงตัวเองสุดขีด "ว้าว! หนู ชวย จังเยย! ฮิๆ..."