ตอนที่ 68 พาลูกน้อยไปฉีดวัคซีนแล้ว

แค่ชมตัวเองยังไม่พอ เจ้าหนูอ้วนเงยคอสั้นป้อมมองคุณพ่อ "ปะป๊า หนู ชวยม้าย?"

ฮั่วสือโจวก้มมองลูกสาว "...ลูกสวย" ที่ไม่น่าดูคือเสื้อผ้าต่างหาก

ไม่มีข้อโต้แย้ง

"ฮี่ๆ..." สี่เป่ายิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ "หนูจะไป หา พี่ก๊อ ปู้ปู่ ป้าป้า..."

เจ้าตัวน้อยตื่นเต้นจนล้น หมุนตัววิ่งปุเลงๆ ไปทันทีโดยไม่สนใจว่าถูกทิศถูกทางหรือไม่

ฮั่วสือโจวก้าวขายาวๆ ก้มตัวช้อนอุ้มเจ้าก้อนอ้วนที่วิ่งไปผิดทางขึ้นมา แล้วเดินตรงไปยังประตู...

สองพ่อลูกลงมาชั้นล่างอย่างรวดเร็ว

เซี่ยหมู่อิงกับหลีจือเสียนต่างก็อยู่ข้างล่าง เมื่อทั้งสองเห็นสี่เป่าที่อยู่ในอ้อมกอดของฮั่วสือโจว แววตาตอนแรกก็ฉายประกายเอ็นดูรักใคร่ แต่ไม่นานก็สังเกตเห็นว่าท่อนล่างของเจ้าตัวเล็กใส่อะไรอยู่!

ทั้งสองคนมุมปากกระตุกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"พี่ก๊อ พี่ไช่ ปู้ปู่ ป้าป้า..." สี่เป่าเห็นพวกนายท่านผู้เฒ่าฮั่วก็โบกมือน้อยๆ อวบป้อมอย่างดีใจ จากนั้นก็เตะขาน้อยๆ ไปมา พลางบอกฮั่วสือโจว "ป่อยหนู ลงไป"

ฮั่วสือโจวปล่อยสี่เป่าลงบนพื้น

"น้องสาว!" ฮั่วอวี้อันที่สวมชุดลำลองดูดีมีสไตล์วิ่งเข้ามาจับมือน้อยๆ ของสี่เป่าไว้

"พี่ก๊อ หนู ชวยม้าย?" สี่เป่าถามตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง

ฮั่วอวี้อันกวาดตามองสี่เป่าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยปากชมแบบไม่มีความรู้สึกลำบากใจสักนิด "สวยสิ! น้องสาวสวยมากเลย!"

พอได้รับคำชมจากพี่ชาย สี่เป่าก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาคุณปู่ทวดต่อ

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วเล่นใหญ่กว่านั้นมาก ชายชราอุ้มสี่เป่าขึ้นมาด้วยสีหน้าทึ่งสุดขีด "เร็วๆๆ ไหนให้ปู่ดูซิว่าเด็กบ้านไหนกันเนี่ย! ทำไมถึงได้น่ารักดูดีขนาดนี้นะ? อ้อ! เด็กบ้านฉันเองนี่นา..."

เซี่ยหมู่อิงหันไปมองฮั่วสือโจวด้วยสายตาตัดพ้อจับจิต แฟชั่นการจับคู่ชุดแบบนี้ เธอทำใจมองไม่ได้จริงๆ...

หลีจือเสียนยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปสี่เป่าไปสองสามรูป ก่อนจะเหลือบมองฮั่วสือโจวแวบหนึ่ง นานทีปีหนถึงจะได้เห็นอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งที่แปลกไปในแววตาของเขา

หลีจือเสียนแอบหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็กวักมือเรียกสี่เป่า "สี่เป่า สี่เป่ามานี่เร็ว มาให้ป้าดูหน่อยสิคะ"

"มาแย้ว~" สี่เป่าไถลตัวลงจากตักของนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว แล้ววิ่งเตาะแตะไปหาหลีจือเสียน "คุณป้า หนู ชวยม้าย?"

"สวยอยู่แล้วสิจ๊ะ! สี่เป่าของเราสวยจะตายไป" หลีจือเสียนอุ้มสี่เป่าขึ้นมานั่งบนตักพลางลูบแก้มยุ้ยนุ่มนิ่มของเธอ แล้วยื่นมือถือให้ดู "สี่เป่าจ๊ะ! หนูดูลูกสตรอว์เบอร์รีสีชมพูนี่สิ สวยไหมคะ?"

สี่เป่าก้มมองแล้วพยักหน้าหงึกๆ รัวเร็ว "ชวยจังเยย!" เจ้าตัวน้อยยกมือลูบใบหน้าขาวเนียนอวบอิ่มของตัวเอง "วาดให้ หนู เยยม้าย?"

รูปลูกเชอร์รี่ที่วาดไว้เมื่อวาน ตอนอาบน้ำเมื่อคืนโดนเซี่ยหมู่อิงเกลี้ยกล่อมจนยอมล้างออกไปแล้ว

หลีจือเสียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ลูกสตรอว์เบอร์รีอันนี้ พวกเราไม่วาดบนหน้าดีไหมคะ?"

"อ๋า?" สี่เป่างุนงง

หลีจือเสียนใช้นิ้วจิ้มๆ ที่ขาน้อยๆ อวบป้อมของเธอ "วาดบนขาดีไหมคะ?"

ฮั่วสือโจวกับเซี่ยหมู่อิงได้ยินเข้า ตาต่างก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

กางเกงขัดหูขัดตานี่ในที่สุดก็จะหายไปแล้วใช่ไหม?

เซี่ยหมู่อิงแอบยกนิ้วโป้งให้หลีจือเสียนเงียบๆ หัวไวฉลาดหลักแหลมจริงๆ เลยนะเธอ!

"เอ๋!" สี่เป่าก้มมองขาตัวเอง พอมองเห็นกางเกงตัวน้อยที่ใส่อยู่ เจ้าตัวเล็กก็ยังเอามือไปลูบๆ คลำๆ แววตาฉายความชอบใจออกมา

ฮั่วสือโจวมองสีหน้าท่าทางของสี่เป่าแล้วใจก็อ่อนยวบ อยากใส่ก็ใส่ไปเถอะ!

ก็ใช่ว่าจะออกนอกบ้านไม่ได้เสียหน่อย...

"ตงเน้?" สี่เป่าชี้น่องเล็กๆ ที่โผล่พ้นกางเกงออกมา ถามหลีจือเสียนว่าวาดตรงนี้ได้ไหม?

หลีจือเสียนบีบน่องน้อยๆ ของเธอเบาๆ จากนั้นก็แตะไปที่ต้นขา "ป้าคิดว่าวาดตรงนี้น่ารักกว่านะจ๊ะ..."

ในที่สุด สตรอว์เบอร์รีสีชมพูก็เอาชนะกางเกงลำลองเจ็ดส่วนสีเขียวอมเหลืองได้สำเร็จ

สี่เป่ายอมถอดกางเกงตัวนั้นออก ทว่าเจ้าตัวเล็กมีข้อแม้ ว่าที่น่องของเธอก็ต้องวาดรูปสตรอว์เบอร์รีด้วย

ด้วยเหตุนี้ หลีจือเสียนจึงวาดสตรอว์เบอร์รีให้เธอทั้งหมดสี่ลูก

"อารายอ่า?" สี่เป่ากำลังก้มมองสตรอว์เบอร์รีเพลินๆ จู่ๆ ก็ถูกคุณพ่ออุ้มตัวลอยขึ้นมา เจ้าตัวเล็กทำหน้างงงัน

ฮั่วสือโจว "พ่อจะพาออกไปข้างนอกหน่อย"

"พี่ก๊อ?" สี่เป่ากวักมือน้อยๆ เรียกพี่ชายที่ไม่ได้ตามมาด้วย

"คนเก่ง หนูไปกับคุณพ่อก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ชายค่อยตามไปจ้ะ" เซี่ยหมู่อิงโบกมือแล้วพูดพลางยิ้มๆ

เมื่อเห็นคุณอาสามอุ้มน้องสาวเดินจากไปแล้ว ฮั่วอวี้อันจึงเอ่ยถามแม่ของเขา "คุณแม่ครับ ทำไมผมถึงไปกับน้องสาวไม่ได้ล่ะครับ"

หลีจือเสียน "อีกเดี๋ยวแม่กับคุณปู่ทวดจะพาหนูตามไปหาน้องจ้ะ"

"อ๋อ..." ฮั่วอวี้อันพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วหันไปมองเซี่ยหมู่อิง "แล้วคุณป้าล่ะครับ ไม่ไปด้วยกันเหรอครับ"

"อันอันลืมแล้วเหรอจ๊ะ" เซี่ยหมู่อิงเขี่ยปลายจมูกเขาเบาๆ "พี่ใหญ่กับพี่รองกำลังจะกลับมาแล้ว คุณป้าต้องไปรับพวกเขาสองคนน่ะสิ..."

ทางด้านนี้ ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าขึ้นรถ วางเจ้าตัวเล็กลงบนคาร์ซีทสำหรับเด็กแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย

บนรถมีของเล่นที่สี่เป่าชอบวางอยู่หลายชิ้น ฮั่วสือโจวจึงหยิบของเล่นส่งให้สี่เป่าเล่น ส่วนตัวเองก็คาดเข็มขัดนิรภัยเช่นกัน

"ออกเดินทางได้เลยไหมครับ" หวังอีคนขับรถหันกลับมาถาม

สี่เป่าได้ยินเสียงถึงเพิ่งรู้ว่ามีคนอยู่อีกคน สัญชาตญาณความเข้ากับคนง่ายก็ทำงานทันที เจ้าตัวเล็กโบกมือน้อยๆ อันอวบอ้วนให้อีกฝ่าย "ฉวัดดีจ้า! กิ๊นข้าวข้าวแย้วยาง"

หวังอียิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนจะดัดเสียงสองตอบว่า "สวัสดีครับคุณหนูน้อยสี่เป่า! ลุงกินข้าวแล้วครับ คุณหนูน้อยนั่งดีๆ นะครับ ลุงจะออกรถแล้ว"

"หนูโอเต๋" สี่เป่าพยักหน้าหงึกๆ

หวังอีสตาร์ตรถ ขับออกจากคฤหาสน์ตระกูลฮั่ว แล้วแล่นขึ้นสู่ถนนเลียบเขา

การเดินทางทั้งหมดใช้เวลาราวสองชั่วโมง วันนี้เป็นวันอาทิตย์ การจราจรบนถนนไม่ติดขัดมากนัก ไม่ถึงสองชั่วโมงครึ่งก็ถึงที่หมาย

แต่เนื่องจากเมื่อคืนสี่เป่าเล่นดึกไปหน่อย แถมเช้าวันนี้ยังตื่นเช้าอีก เจ้าตัวเล็กนั่งรถไปได้ชั่วโมงกว่าๆ ก็หลับปุ๋ย

กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น

ลานจอดรถชั้นใต้ดิน

ประตูรถเปิดออกอัตโนมัติ ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าลงจากรถแล้วเดินตรงไปยังลิฟต์

มือน้อยข้างหนึ่งของสี่เป่ายังคงกำตุ๊กตาตัวเล็กๆ เอาไว้

ส่วนหวังอีไม่ได้ลงจากรถ เขาเพียงรออยู่บนรถเท่านั้น

ฮั่วสือโจวกดลิฟต์แล้วเงยหน้ามองตัวเลขชั้น คงต้องรออีกสักครู่ เขาจึงก้มลงมองเด็กน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอก แววตาที่เคยราบเรียบไร้ระลอกคลื่นพลันปรากฏความอ่อนโยนขึ้นมาจางๆ...

"ติ๊ง!"

ประตูลิฟต์เปิดออก ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าก้าวเข้าไปข้างในแล้วกดชั้นที่เป็นแผนกกุมารเวช...

"อาฉือ ขึ้นรถสิ! เป็นอะไรไปเหรอ" ลุงฝูมองเวินฉือที่ยืนนิ่งไม่ขยับด้วยความสงสัย พลางยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเขา

เวินฉือดึงสติกลับมาแล้วหันไปมองลุงฝูผู้เป็นพ่อบ้านสูงวัย "ผมเหมือนจะ... เห็นเสี่ยวโจวครับ..."

เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้นอีกครั้ง ประตูลิฟต์เปิดออก

"แง้ๆๆๆๆๆ..."

สิ่งที่ลอยเข้าหูก่อนเสียงพูดคุยของคนก็คือเสียงร้องไห้ของเด็ก

ฮั่วสือโจวรีบยกมือขึ้นปิดหูน้อยๆ ของสี่เป่าทันที ทว่าก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง

สี่เป่าสะดุ้งเฮือกพลันตื่นขึ้นมา

เจ้าตัวเล็กอ้าปากหาวหวอดใหญ่ มืออวบป้อมขยี้ตาเบาๆ พอลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเป็นคุณพ่อที่กำลังอุ้มตัวเองอยู่ ใบหน้ากลมแป้นก็ผลิรอยยิ้มน่ารัก "ปะป๊า~"

น้ำเสียงเล็กๆ นุ่มนิ่มเจือไปด้วยความหวานละมุน

"อืม..." ฮั่วสือโจวตั้งใจบังสายตาของสี่เป่าเอาไว้ แล้วสาวเท้าก้าวเร็วๆ มุ่งหน้าไปยังจุดฉีดวัคซีน

สี่เป่ามองเพดานที่กำลังถอยหลังไปเรื่อยๆ พลางกะพริบตาปริบๆ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกเยา... อยู่ตี้หนายหยอ"

......

มีใครเดาออกไหมว่าตัวละครใหม่คือใคร