ตอนที่ 69 เบบี๋ที่วิ่งหนีโดนจับตัวกลับมา

สี่เป่าเบิ่งตากลมโตมองคุณหมอในชุดกาวน์สีขาวที มองเด็กคนอื่นที่กำลังร้องไห้จ้าเพราะโดนฉีดยาที แล้วก็หันกลับมามองฮั่วสือโจว

ฮั่วสือโจวหลุบตาลงด้วยความรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตากับสี่เป่า...

มือน้อยๆ อวบอ้วนของสี่เป่าบีบตุ๊กตาตัวเล็กในมือจนเสียรูป ฟันซี่เล็กเหมือนเมล็ดข้าวขบเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอดๆ

ทันใดนั้น เธอก็คลายมือน้อยๆ ออก ตุ๊กตาจึงร่วงลงไปบนพื้น

สี่เป่าเกาะไหล่ของฮั่วสือโจวพลางก้มมองตุ๊กตาบนพื้น เจ้าตัวเล็กเอ่ยเตือนฮั่วสือโจว "ปะป๊า ตุ๊กกะตา หนู หล่นแย้ว!"

ฮั่วสือโจวเตรียมใจรับมือกับการที่สี่เป่าจะร้องไห้งอแง อาละวาด หรือทุบตีเขาไว้แล้ว ทว่ากลับคาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่ทำอย่างนั้น!

ยอมรับมันอย่างสงบแบบนี้น่ะหรือ?!

ไม่น่าเป็นไปได้สิ! นี่ไม่ใช่นิสัยของลูกสาวเขาสักนิด!

ในตอนที่ฮั่วสือโจวกำลังนึกสงสัยอยู่ในใจ พอได้ยินสี่เป่าบอกว่าตุ๊กตาของเธอหล่น เขาก็ก้มลงมองตามสัญชาตญาณ ตุ๊กตาเฮลโลคิตตีขนาดพอๆ กับมือน้อยของสี่เป่านอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่แทบเท้าของเขา

ฮั่วสือโจวไม่ได้คิดอะไรมาก จึงโน้มตัวลงโดยใช้แขนข้างหนึ่งอุ้มสี่เป่าไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปเก็บตุ๊กตาบนพื้น

ในจังหวะนั้นเอง สี่เป่าก็จับแขนของฮั่วสือโจวไว้แล้วออกแรงบิดตัว มุดหลุดออกจากอ้อมแขนของเขาเหมือนปลาตัวเล็กๆ ที่ลื่นไหลจับไม่อยู่

เธอไม่หันกลับไปมองเลยแม้แต่น้อย สับขาน้อยๆ วิ่งหนีออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต

"จะฉีดหนู ม่ายมีทาง ปะป๊าใจย้าย หนูม่ายชอบแย้ว"

เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่เต็มไปด้วยความโมโหดังแว่วเข้าหูของทุกคนในบริเวณนั้น

ไม่ว่าจะเป็นบุคลากรทางการแพทย์ ผู้ปกครองที่พาลูกมาฉีดวัคซีน หรือแม้แต่เด็กๆ ต่างก็พร้อมใจกันหันขวับไปมองยัยหนูอ้วนป้อมที่กำลังวิ่งหนี

พวกผู้ใหญ่ต่างพากันตกตะลึง ส่วนพวกเด็กๆ พอเห็นสี่เป่าวิ่งหนีได้สำเร็จ เมื่อนึกถึงตัวเองที่โดนเข็มทิ่มแทง ก็พากันระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาดังบาดจิตบาดใจยิ่งกว่าเดิม

"โฮฮฮฮ แงงงงง..."

ห้องฉีดวัคซีนที่เดิมทีก็ค่อนข้างวุ่นวายอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งคึกคักเข้าไปใหญ่...

จริงๆ แล้วฮั่วสือโจวรู้สึกตัวตั้งนานแล้ว เขาจึงรีบหยิบตุ๊กตาแล้ววิ่งไล่ตามไป

เพียงแต่วิชาการฉีดยานี้มันมีพลังคุกคามสี่เป่ามากเกินไป

ขาสั้นๆ สองข้างของเจ้าตัวเล็กสาวฉับๆ อย่างรวดเร็วจนมองแทบเห็นเป็นภาพติดตา

อีกทั้งวันนี้เป็นวันอาทิตย์ มีผู้ปกครองพาลูกมาฉีดวัคซีนไม่น้อย ตลอดทางเดินจึงเต็มไปด้วยผู้คน

สี่เป่าตัวเล็กจึงวิ่งมุดลัดเลาะไปตามฝูงชนได้ แต่ฮั่วสือโจวทำแบบนั้นไม่ได้

ฮั่วสือโจวทำได้เพียงวิ่งตามสี่เป่าไปพลาง คอยร้องเตือนให้เธอดูคนข้างหน้าไปพลาง พร้อมทั้งตะโกนบอกให้ทุกคนระวังเด็กตัวเล็กๆ อยู่ตลอดเวลา

"ขอโทษนะครับ ช่วยหลบหน่อยครับ หลบทางหน่อยครับ ลูกผมวิ่งหนีไปแล้ว..."

"สี่เป่า! สี่เป่าอย่าวิ่งเลยสี่เป่า! ไม่ฉีดยาแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ..."

น้ำเสียงของฮั่วสือโจวที่แต่เดิมฟังดูเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก ตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกสติแตก

สี่เป่ายังคงไม่หันกลับไปมอง เสียงเล็กๆ นุ่มนิ่มเจือไปด้วยความโกรธ "หนู ม่ายเชื่อ ปะป๊าคนขี้จุ๊!"

สี่เป่าเสียใจจนขอบตาแดงก่ำ พี่สาวพูดถูกจริงๆ ปะป๊าเป็นคนใจร้ายตัวโตเลย!

เธอจะไม่รักปะป๊าอีกต่อไปแล้ว...

"โอ๊ย!" น้ำตาบดบังสายตาของสี่เป่า เจ้าตัวเล็กไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้าอย่างจังจนล้มก้นจ้ำเบ้า

"เป็นอะไรไหมหนูน้อย? ขอโทษด้วยนะหนู..." ลุงฝูเพิ่งจะเห็นฮั่วสือโจวและยังไม่ทันได้ทำอะไร ขาก็ถูกสิ่งนุ่มนิ่มบางอย่างวิ่งมาชนเข้าเสียก่อน พอก้มลงมองก็พบว่าเป็นเด็กคนหนึ่ง!

เขารีบย่อตัวลงแล้วยื่นมือไปประคองเด็กที่ล้มอยู่ขึ้นมา พอเห็นหน้าตาของเด็กชัดๆ เขาก็ชะงักงันไป ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง...

ในตอนนั้นเอง ฮั่วสือโจวก็วิ่งมาถึงพอดี เขากวาดตามองลุงฝูแวบหนึ่ง ก่อนจะอุ้มสี่เป่าขึ้นมาแล้วเอ่ยถามเธอด้วยความร้อนรน "เจ็บไหม"

สี่เป่าเบะปาก ทำหน้าตาน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้ามองเขา "ม่าย... ฉีดยา หนู... แตก... เจ็บจ๋า ปะป๊า~"

ถ้าเลือกได้ ฮั่วสือโจวก็คงไม่อยากพาสี่เป่ามาฉีดยาแน่นอน

แต่ว่า มันทำไม่ได้นี่นา...

ฮั่วสือโจวไม่ได้เอ่ยอะไร เขาอุ้มสี่เป่าเดินกลับไปเงียบๆ

ลุงฝูอยากจะเอ่ยถามอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของฮั่วสือโจว เขาก็รู้มารยาทจึงไม่ได้ส่งเสียง ได้แต่เดินตามหลังไปพลางทอดสายตามองสี่เป่าอยู่ตลอดเวลา...

"ไม่ร้องนะ กลับบ้านไปพ่อให้กินเค้กชิ้นเล็กๆ สองชิ้นเลย ดีไหม..."

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่ายังไม่ทันถึงหน้าประตูห้องฉีดวัคซีน ก็พบกับคู่สามีภรรยาวัยหนุ่มสาวอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวัยไล่เลี่ยกับสี่เป่าเดินสวนออกมาจากห้องฉีดวัคซีนพอดี

"เนอยังงาย โดนจั๊บได้เหยอ?" เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังสะอึกสะอื้นน้ำตาหยดแหมะๆ เห็นสี่เป่าถูกอุ้มกลับมา จึงเอ่ยถามทั้งเสียงสะอื้น

น้ำตาของสี่เป่ากลั้นไม่อยู่อีกต่อไป ร่วงเผาะๆ ลงมา เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยเอามือปาดน้ำตาไปพลางร้องไห้ตอบไปพลาง "หนู... หนี... มะป้น... แง้..."

ชะงักไปครู่หนึ่ง เจ้าตัวเล็กที่น้ำตานองหน้าก็เอ่ยถามอีกฝ่าย "เจ็บ... เจ็บม่ายจ๋า?"

เด็กหญิงพยักหน้ารัวๆ น้ำตาไหลพราก "เจ็บจ๋าาา แง้..."

พอเด็กหญิงร้องไห้ สี่เป่าก็อ้าปากปล่อยโฮตามไปด้วย

"แง้... กอดกอดดด โฮ..." เด็กหญิงตัวน้อยยื่นสองแขนไปทางสี่เป่า ขอกอด

"กอดกอดดด แง้..." สี่เป่าก็ยื่นสองแขนออกไปเช่นกัน

คุณพ่อของเด็กหญิงมองฮั่วสือโจวแวบหนึ่ง ก่อนจะอุ้มลูกสาวของตนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เจ้าตัวน้อยน่าสงสารทั้งสองจึงกอดกันกลม ร้องไห้สะอึกสะอื้นยกใหญ่...

ผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายต่างมองหน้ากัน พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ฮั่วสือโจวสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความปวดใจและสงสาร

ทว่าพ่อแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยกลับไม่ค่อยสำรวมนัก ทั้งสองมองภาพตรงหน้านี้ด้วยความรู้สึกทั้งสงสารทั้งอยากจะขำ...

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของสี่เป่า หัวใจของฮั่วสือโจวก็เหมือนถูกมีดกรีดไปหลายแผลแล้วโยนลงไปแช่ในน้ำส้มสายชู ทั้งเปรี้ยวปร่าทั้งเจ็บปวด

เขาเม้มริมฝีปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ไม่ฉีดแล้ว เรากลับบ้านกัน"

"เฮ้ย พี่ชายใจเย็นๆ ก่อนครับ นี่มันวัคซีนนะ ถึงจะสงสารลูกแค่ไหน ก็ไม่ฉีดให้เด็กไม่ได้หรอกครับ!" พ่อของเด็กหญิงเอ่ยเตือนฮั่วสือโจวด้วยความหวังดี

"ใช่ค่ะคุณ เรื่องนี้ละเลยไม่ได้นะคะ" แม่ของเด็กหญิงก็ช่วยพูดเสริมอีกแรง

เด็กน้อยทั้งสองมัวแต่กอดคอกันร้องไห้โฮ ไม่ได้ยินเลยสักนิดว่าผู้ใหญ่กำลังคุยอะไรกัน

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะไม่ร้อง..." แม่ของเด็กหญิงเริ่มปลอบลูกตัวเอง เธอหยิบทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า ดึงออกมาสองสามแผ่นส่งให้ฮั่วสือโจว จากนั้นก็ดึงอีกสองสามแผ่นมาเช็ดน้ำตาและน้ำมูกให้เด็กหญิง

"ขอบคุณครับ..." ฮั่วสือโจวกล่าวขอบคุณแล้วเริ่มเช็ดน้ำตากับน้ำมูกให้สี่เป่าบ้าง

ลุงฝูเก็บผ้าเช็ดหน้าที่เพิ่งหยิบออกมากลับเข้าไปเงียบๆ

"ไม่ใช่สิ หนูลองรู้สึกดูดีๆ ซิ มันยังเจ็บอยู่จริงๆ เหรอ? เข็มเล็กแค่นั้นน่ะ จะไปเจ็บเท่าตอนหกล้มได้ยังไง? ตอนหนูหกล้มยังไม่ร้องไห้เลยใช่ไหมล่ะ..." พ่อของเด็กหญิงพยายามจะใช้เหตุผลคุยกับลูก แต่เด็กหญิงที่กำลังอารมณ์เสียย่อมฟังไม่เข้าหู ทำหน้าง้ำหน้างอไม่สนใจพ่อของเธอ

ทว่าเสียงร้องไห้ของเด็กทั้งสองก็ค่อยๆ สงบลง

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร การฉีดวัคซีนครั้งนี้สี่เป่าก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

ฮั่วสือโจวอุ้มสี่เป่าเดินเข้าไปในห้องฉีดวัคซีน ส่วนเด็กหญิงคนนั้นก็ไม่ยอมไปไหน ยืนกรานจะรอสี่เป่าออกมาให้ได้

ช่วยไม่ได้ พ่อกับแม่ของเธอจึงต้องพาเธอรออยู่ข้างนอก

ภายในห้องฉีดวัคซีน

ฮั่วสือโจวนั่งลงบนเก้าอี้ โอบกอดสี่เป่าไว้ในอ้อมแขน

คุณหมอถือกระบอกฉีดยาเดินเข้ามา ฮั่วสือโจวจึงเลิกแขนเสื้อกระโปรงฟูฟ่องของสี่เป่าขึ้น เผยให้เห็นต้นแขน

สี่เป่ากลัวจนหลับตาปี๋...