ตอนที่ 70 การแลกเปลี่ยนระหว่างเด็กน้อย

แต่ไม่นาน เจ้าตัวน้อยก็แอบลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง แล้วมองไปยังจุดที่โดนเข็มฉีดยาอย่างประหลาดใจ

เหมือนจะไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่นี่นา!

"หนูน้อยเก่งจังเลยนะ!" คุณหมอสบตากับสี่เป่า พลางยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยชม

สี่เป่าที่ขนตายังเปียกชื้นอยู่ พอได้ยินคนชมก็เผลอยิ้มออกมาตามสัญชาตญาณ ทว่าไม่ทันไรก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คนคนนี้นี่แหละที่เพิ่งเอาเข็มมาทิ่มเธอนี่นา!

รอยยิ้มหุบลงทันควัน เธอหันขวับซุกหน้าเล็กๆ เข้าไปในอ้อมอกของฮั่วสือโจว หันหลังศีรษะให้คุณหมอ แล้วส่งเสียงอู้อี้ "หนู ม่าย คุยด้วยแย้ว"

คุณหมอ "..."

หลังฉีดเสร็จ คุณหมอก็กดสำลีไว้แล้วบอกฮั่วสือโจว "กดไว้สักครู่นะครับ"

"ครับ ขอบคุณครับ" ฮั่วสือโจวรับสำลีก้านมาช่วยกดให้สี่เป่า

คุณหมอหันหลังเดินไปหยิบวัคซีนอีกเข็ม

สี่เป่าที่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าวันนี้ต้องโดนถึงสองเข็ม หันหน้าเล็กๆ กลับมามองแขนตัวเอง เจ้าตัวน้อยลองสังเกตความรู้สึกดูดีๆ ก็พบว่าไม่ค่อยเจ็บจริงๆ ด้วย

ฮั่วสือโจวก้มมองสี่เป่า มุมปากขยับเล็กน้อย แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ลุงฝูยืนอยู่ตรงประตู สายตามองฮั่วสือโจวที มองสี่เป่าที ตกตะลึงจนบรรยายไม่ถูก เสี่ยวโจวมีลูกแล้วจริงๆ หรือนี่!

อย่าว่าแต่ได้ยินเด็กคนนี้เรียกเสี่ยวโจวว่าพ่อกับหูตัวเองเลย ต่อให้ไม่ได้ยิน แค่เห็นหน้าเด็กคนนี้ เขาก็เชื่อว่าเป็นลูกของฮั่วสือโจวอยู่ดี

หน้าตาเหมือนฮั่วสือโจวตอนเด็กๆ มากเหลือเกิน...

"เข็มนี้ฉีดอีกข้างนะครับ!" คุณหมอถือกระบอกฉีดยาอันใหม่เดินเข้ามา พลางส่งสัญญาณให้ฮั่วสือโจวเปลี่ยนแขนอีกข้างของเด็กเพื่อฉีดวัคซีน

สี่เป่าเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย พอเห็นคุณหมอในชุดกาวน์สีขาวถือกระบอกฉีดยายืนอยู่ตรงหน้า ม่านตาของเจ้าตัวน้อยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ อ้าปากค้าง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด "ยั้ง มีอี้ก!"

เด็กหญิงตัวน้อยที่เกาะกรอบประตูชะโงกหน้ามองเข้ามาก็ตกใจไม่แพ้กัน "ทัมไม เธอ ยั้งมีอีกล่ะ?!"

"หนู ม่าย ฮู้เยย" สี่เป่ามองไปทางประตูก่อน แล้วจึงเงยศีรษะเล็กๆ ขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายมองฮั่วสือโจว พลางเบะปากถามอย่างน่าสงสาร "พ้อ ยั้งทิ่ม หนูอี้กหยอ?"

ฮั่วสือโจวทำใจไม่ได้ ไม่อยากให้ฉีดเข็มที่สองแล้ว เขาจึงหันไปมองคุณหมอ "พวกเราค่อยมาวันอื่นได้ไหมครับ"

คุณหมอทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย "

"..."

ในที่สุดสี่เป่าก็โดนฉีดไปสองเข็ม เจ้าตัวเล็กเสียใจสุด ๆ หัว

เด็กหญิงตัวน้อยเห็นดังนั้นก็ไม่ยอมให้พ่อของตัวเองอุ้มอีกต่อไป ดิ้นรนจะลงจากอก อยากจะเดินเองเหมือนอย่างสี่เป่า

คุณแม่ของเด็กหญิงหยิบอมยิ้มสองอันออกมาจากกระเป๋า แล้วบอกให้ลูกสาวแบ่งให้สี่เป่าอันหนึ่ง

เด็กหญิงถืออมยิ้มวิ่งมาข้างกายสี่เป่า ก่อนจะยื่นอมยิ้มอันหนึ่งให้ "ให้เธออันหนึ่ง"

สี่เป่าเอียงคอมองเธอ พลางสูดน้ำมูกฟุดฟิดแล้วรับอมยิ้มมา เสียงเล็ก ๆ ยังเจือเสียงสะอื้นอยู่ "ขอบคุงน้า!"

เด็กหญิงตัวน้อยสองคนที่มีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนแก้มทั้งคู่พากันกินอมยิ้มไปพลางจูงมือกันไปพลาง

"เทอชื่ออารายย๋อ?" สี่เป่าแกว่งมือน้อยที่จับอยู่กับเด็กหญิงพลางเอียงคอถาม

เด็กหญิงตอบ "ฉันชื่อ... เยว่เยว่" จากนั้นก็ถามสี่เป่า "เธอชื่ออะไรเหรอ"

"หนูชื่อ... สี่เป่า..."

พวกผู้ใหญ่เดินตามอยู่ด้านหลัง

เมื่อมาถึงหน้าลิฟต์ คุณพ่อของเยว่เยว่ก็กดเรียกลิฟต์

สี่เป่ากับเยว่เยว่เอาหัวกลม ๆ ซบเข้าหากัน แอบกระซิบกระซาบกันลับหลังพวกผู้ใหญ่

ฮั่วสือโจวหันไปกวาดสายตามองพ่อบ้านฝูครู่หนึ่ง เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติใดบนตัวอีกฝ่าย ก็ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูด รีบดึงสายตากลับมามองสี่เป่า ใบหน้าด้านข้างยังคงเย็นชาและเหินห่าง

ท่าทางแบบนั้นทำเอาคุณพ่อของเยว่เยว่ไม่กล้าเอ่ยปากชวนคุย เขาพลันรู้สึกว่าคุณพ่อของสี่เป่าคนนี้ดูคุ้นหน้าคุ้นตา เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

ทว่าคิดเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน...

รอไม่นาน ลิฟต์ก็มาถึง ทุกคนจึงพากันเดินเข้าไป

ไม่นานก็ลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน

สี่เป่ากับเยว่เยว่จูงมือกันเดินออกจากลิฟต์ เจ้าตัวเล็กทั้งสองไม่สนใจผู้ใหญ่ของบ้านตัวเองเลย เอาแต่เดินหน้าต่อไปตามใจชอบ

แต่ว่า เดินผิดทางแล้วนะ!

"เดินผิดทางแล้วลูกสาว รถบ้านเราอยู่ทางนู้น" หลี่หมิงหยางผู้เป็นพ่อของเยว่เยว่ยื่นมือไปคว้าตัวลูกสาวไว้

เยว่เยว่เบี่ยงไหล่หลบ ไม่ยอมให้พ่อแตะตัว พลางถลึงตาใส่หลี่หมิงหยางอย่างดุ ๆ "อย่ามาจับหนูนะ"

หลี่หมิงหยาง "..."

เอาเถอะ งานนี้ต้องง้อกันยาวแล้ว...

ที่จอดรถที่หวังอีหาได้พอดีกับจุดที่มองเห็นความเคลื่อนไหวทางฝั่งลิฟต์ พอเห็นฮั่วสือโจวกับสี่เป่าเดินออกมา เขาก็รีบขับรถเข้าไปหาทันที

รถแล่นมาจอดตรงหน้าทุกคน ประตูที่นั่งด้านหลังเปิดออกโดยอัตโนมัติ

"คุณหนูน้อยสี่เป่า!" หวังอียื่นหน้าออกมามองสี่เป่า

สี่เป่านึกอะไรขึ้นมาได้ จึงจูงเยว่เยว่เดินไปที่หน้ารถ แล้วหันไปบอกเยว่เยว่ว่า "เทอ... ยอก่อนนะ"

พูดจบ เจ้าตัวเล็กก็ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นรถไป ขนของเล่นในรถทั้งหมดมากองไว้ตรงประตูรถเพื่อให้เยว่เยว่ดู

"เทอ... ช้อบ... อันหนายย?" ยัยหนูอ้วนถามอย่างใจกว้าง ด้วยท่าทีแบบ 'เธอชอบอันไหนหยิบไปได้เลย'

จางอวี่เฟยคุณแม่ของเยว่เยว่กวาดสายตามองแวบเดียว ก็พบว่าของเล่นของเด็กคนนี้แค่ดูก็รู้ว่าคุณภาพดีมาก น่าจะไม่ใช่ของราคาถูก

ไม่ได้เป็นญาติหรือสนิทสนมกันสักนิด จะไปเอาของของลูกคนอื่นได้อย่างไรกัน!

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ขอบใจนะจ๊ะหนูน้อย เยว่เยว่เขามีของเล่นแล้ว ของเล่นพวกนี้หนูเก็บไว้เล่นเองเถอะจ้ะ! ไม่ต้องให้เยว่เยว่หรอก" จางอวี่เฟยอุ้มเยว่เยว่ขึ้นมาแล้วยิ้มพูดกับสี่เป่า

สี่เป่าแหงนหัวน้อย ๆ มองเธอ แล้วพูดอย่างร้อนรนเล็กน้อยว่า "หนูกิ๊น... ลูกอมอมของ... เย่วเย่วแย้วน้า!"

ตอนอยู่ที่สถานสงเคราะห์ เมื่อสี่เป่ารับของของเด็กคนอื่นมา พอสี่เป่ามีของที่เด็กคนนั้นไม่มี เธอก็จะแบ่งให้เด็กคนนั้นเหมือนกัน

นี่คือสิ่งที่แม่ผู้อำนวยการสอนพวกเธอไว้ เมื่อมีคนให้ของกับเรา แล้วเรามีของที่คนอื่นไม่มี เราก็มอบให้คนอื่นได้เช่นกัน

"ชอบอันไหนก็หยิบไปเถอะครับ" ฮั่วสือโจวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

สี่เป่าได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วย่นจมูกน้อย ๆ อย่างไม่สบอารมณ์

"คุณแม่คะ หนูอยากได้" เยว่เยว่มองแม่ตาละห้อย

จางอวี่เฟยคิดในใจว่า อมยิ้มนั่นไม่มีราคาค่างวดอะไร อย่างมากก็แค่สองสามหยวน แต่พอดูของเล่นของเด็กคนนี้แล้ว อันไหน ๆ ก็ดูดีไปหมด ต่อให้พูดแบบถูก ๆ ชิ้นหนึ่งก็หลักร้อยหยวนขึ้นไปแล้ว...

ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาอันไร้เดียงสาของเด็กทั้งสอง เธอก็รู้สึกว่าไม่ควรเอาค่านิยมในโลกของผู้ใหญ่มาตัดสินมิตรภาพอันบริสุทธิ์ของเด็ก ๆ

ภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความหวังของลูกสาว คุณแม่คนนี้จึงพยักหน้า

"เย้!" เยว่เยว่ร้องไชโยออกมาด้วยความดีใจ

สี่เป่าก็ร้องเฮตามไปด้วย

"หนู... อยากได้ตัวนั้นค่ะ" เยว่เยว่ไล่ดูของเล่นของสี่เป่าทีละชิ้น ก่อนจะชี้ไปที่ตุ๊กตาลูกหมาสีขาวตัวหนึ่ง

"ให้เทอ" สี่เป่าไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบตุ๊กตาลูกหมาสีขาวยื่นให้เยว่เยว่ทันที

"ขอบคุณนะ สี่เป่า" เยว่เยว่รับตุ๊กตามา กอดไว้แนบอก

"ไม่เปงยาย ไม่เปงยาย" สี่เป่าโบกมือน้อย ๆ ไปมา

หลี่หมิงหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไปหาฮั่วสือโจวสองก้าว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพลางยิ้มกล่าวว่า "เด็กสองคนนี้ดูมีวาสนาต่อกันดีนะครับ ไม่แน่ว่าวันหน้าอาจจะได้เข้าโรงเรียนอนุบาลที่เดียวกันด้วยซ้ำ จะสะดวกแลกเบอร์ติดต่อไว้ไหมครับ"

แม้ว่าคุณพ่อของสี่เป่าคนนี้จะดูเย็นชาและวางตัวห่างเหินเหมือนปฏิเสธผู้คน แต่หลี่หมิงหยางกลับรู้สึกว่าเขาน่าจะเป็นคนหน้าตายแต่ใจดีคนหนึ่ง...