ตอนที่ 71 ปู่ทวดกับพี่ชายมาแล้ว

"งั้นคุณสแกนผมไหมครับ" หลี่หมิงหยางลองถามหยั่งเชิง เมื่อเห็นฮั่วสือโจวพยักหน้า เขาก็รีบเปิดคิวอาร์โค้ดขึ้นมาทันที

หลังจากฮั่วสือโจวสแกนโค้ดแล้วก็กดเพิ่มเพื่อน ฝั่งหลี่หมิงหยางก็กดยอมรับทันควัน

"เยอ... เอาอีกม้ายย" สี่เป่าชี้นิ้วป้อมไปยังของเล่นชิ้นอื่น ๆ พลางเอ่ยถามเยวี่ยเยวี่ยว่ายังอยากได้อีกไหม

"พี่ไม่เอาแล้วจ้ะ" เยวี่ยเยวี่ยส่ายหน้า ของเล่นของสี่เป่าดูน่ารักถูกใจไปหมดทุกชิ้น แต่เธอเพิ่งให้ลูกอมสี่เป่าไปแค่อันเดียวเองนะ!

ดังนั้น เยวี่ยเยวี่ยจึงขอรับของเล่นจากสี่เป่าไว้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น

จางอวี่เฟยมองดูลูกสาวด้วยสายตาอ่อนโยน แววตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ เธอดูออกว่าลูกสาวชอบของเล่นพวกนี้มาก สายตาของเธอจึงกวาดมองของเล่นทีละชิ้นพลางคิดในใจว่า พองานโปรเจกต์ในมือเสร็จสิ้นและได้เงินเปอร์เซ็นต์มาเมื่อไหร่ จะต้องซื้อของเล่นให้ลูกสาวเพิ่มอีกเยอะ ๆ...

"เยวี่ยเยวี่ย พวกเราควรกลับบ้านกันได้แล้วจ้ะ" จางอวี่เฟยเอ่ยกับเยวี่ยเยวี่ย

"หนูยังอยากเล่นกับสี่เป่าอยู่เลยค่ะ" เยวี่ยเยวี่ยทอดสายตามองสี่เป่าด้วยความอาลัยอาวรณ์

สี่เป่าจับมือน้อย ๆ ของเยวี่ยเยวี่ยไว้ "ไป... บ้านหนู... เล่งกานนะ!"

ดวงตาของเยวี่ยเยวี่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงหันไปมองแม่แล้วถามว่า "คุณแม่คะ พวกเรา... ไปเล่นที่บ้านสี่เป่า... ด้ายมั้ยคะ"

"ไม่ได้หรอกจ้ะ เยวี่ยเยวี่ยลืมไปแล้วเหรอ คุณย่ายังรอพวกเรากลับไปกินข้าวที่บ้านอยู่นะ คุณย่าทำกับข้าวของโปรดที่เยวี่ยเยวี่ยชอบไว้ด้วยน้า!" จางอวี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เยวี่ยเยวี่ยขมวดคิ้วน้อย ๆ อย่างรู้สึกลำบากใจ เธอทั้งไม่อยากแยกจากเพื่อนสนิทที่เพิ่งรู้จัก และก็อยากกลับบ้านไปกินของอร่อยที่คุณย่าทำด้วย

ทันใดนั้น เด็กน้อยก็เกิดประกายความคิดแวบขึ้นมาในหัว ดวงตาเป็นประกายวาววับขณะเอ่ยถามแม่ "งั้นหนูพาสี่เป่ากลับบ้านเราด้ายมั้ยคะ" เด็กน้อยหันไปมองสี่เป่า "สี่เป่าสี่เป่า พี่จะบอกให้นะ คุณย่าพี่ทำกับข้าวอร่อยม้ากมากเลยล่ะ!"

สี่เป่าทำหน้าตื่นเต้นดีใจ ตะโกนลั่น "หนูช้อบข้าวข้าว!"

"คุณแม่ขา" เยวี่ยเยวี่ยหันไปมองแม่พลางออดอ้อน "ให้สี่เป่ากลับบ้านไปกับพวกเราเถอะนะคะ!"

จางอวี่เฟย "..."

เอ่อคือว่า... ลูกสาวไม่ถูกคนอื่นล่อลวงไปนับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีอยู่หรอก

แต่ถ้าลูกสาวคิดจะล่อลวงลูกสาวบ้านอื่นกลับมาแทนล่ะ จะทำยังไงดี?

สี่เป่ามองจางอวี่เฟยด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง เอ่ยเสียงอ้อแอ้แบบเด็ก ๆ "หนู... เชื่องฟางนะ... น้าน้า~"

จางอวี่เฟย "..."

แบบนี้ มันปฏิเสธไม่ลงจริง ๆ นะเนี่ย!

ใครกันจะปฏิเสธเจ้าตัวเล็กแสนน่ารักน่าเอ็นดูที่อยากตามคุณกลับบ้านได้ลงคอ?

"สี่เป่า..." ฮั่วสือโจวเริ่มร้อนรนขึ้นมา จะปล่อยให้ออกมาข้างนอกรอบเดียวแล้วลูกสาวดันตามคนอื่นกลับบ้านไปไม่ได้นะ!

เมื่อได้ยินเสียงของเขา หูน้อย ๆ ของสี่เป่าก็กระดิกเล็กน้อย เธอใช้หางตาเหลือบมอง

สี่เป่ายังโกรธอยู่นะ!

พ่อคนนิสัยไม่ดี หนูไม่ยอมคุยด้วยหรอก

ในตอนนั้นเอง รถคันหนึ่งก็แล่นมาจากทางออก ก่อนจะจอดลงไม่ไกล ประตูรถด้านหลังเปิดออก

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วกับฮั่วอวี้อันก้าวลงมาจากรถตามกันมาติด ๆ

"น้องสาว!"

"เป่าเปา..."

ทั้งสองคนส่งเสียงร้องเรียกด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ

สี่เป่าชะงักไปนิด เอียงคอมองไป พอเห็นปู่ทวดกับพี่ชายมา เจ้าตัวเล็กก็เบะปาก วินาทีถัดมาก็แหกปากร้องโฮลั่น "พี่จ๋าาา โฮฮฮฮฮฮ... ปู่ทวดจ๋าาา ฮือออออ..."

เสียงร้องแหลมสูงดังลั่น ทว่าในดวงตากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด เรียกว่ามีแต่เสียงฟ้าร้องแต่ไร้สายฝนโดยแท้

แม้จะไม่มีน้ำตา แต่เมื่อครู่นี้เจ้าตัวเล็กเพิ่งจะร้องไห้โฮอย่างจริงจังมาหยก ๆ ตอนนี้เปลือกตาก็เลยยังบวมแดงอยู่นิด ๆ!

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วรีบอุ้มสี่เป่าขึ้นมาแนบอก ปลอบประโลมประคบประหงมราวกับแก้วตาดวงใจ

ฮั่วอวี้อันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ด้วยว่าทำไมจู่ ๆ น้องสาวถึงร้องไห้

เขาเขย่งปลายเท้า พลางกุมมือน้องสาวไว้ ถามด้วยสีหน้ากระวนกระวายเต็มทน "น้องสาว น้องสาวเป็นอะไรไปน่ะ ใครแกล้งเธอ บอกพี่มาเลยนะ พี่จะไปซัดมัน ถ้าพี่สู้ไม่ไหว ก็ยังมีพี่ใหญ่กับพี่รองอีก พวกเราจะช่วยกันรุมซัดมันเอง!"

ฮั่วอวี้อันเป็นเด็กที่ค่อนข้างอารมณ์นิ่ง ไม่ค่อยใช้กำปั้นแก้ปัญหาเท่าไรนัก

แต่ตอนนี้เขาอยากจะต่อยคนที่มารังแกน้องสาวของเขาจริง ๆ

"เค้า... แก้งหนู" สี่เป่าเอานิ้วป้อม ๆ ชี้ไปที่ฮั่วสือโจว "จิ้ม... หนู... ไม่เอา... ป้อแย้ววว โฮฮฮฮฮฮ..."

พูดพลาง เจ้าตัวเล็กยังยื่นรอยที่โดนเข็มจิ้มให้พวกปู่ทวดดูด้วย

ฮั่วอวี้อันมองตามทิศที่น้องสาวชี้ ก็เห็นอาสามเข้า ดวงตากลมโตของฮั่วอวี้อันฉายแววประหลาดใจ อาสามจะแกล้งน้องสาวทำไมกัน

เด็กน้อยไม่เข้าใจ แต่เด็กมีปากย่อมรู้จักเอ่ยถาม

ฮั่วอวี้อันเดินไปตรงหน้าฮั่วสือโจว แหงนหน้าตั้งคำถาม "อาสาม ทำไมอาต้องแกล้งน้องสาวด้วยครับ อาสามไม่ใช่พ่อของสี่เป่าเหรอ หรือว่าอาสามไม่อยากได้สี่เป่าแล้ว ถ้าอาไม่ต้องการสี่เป่า ต่อไปสี่เป่าก็จะไม่เรียกอาว่าพ่อแล้วนะ

ผมจะแบ่งพ่อกับแม่ให้สี่เป่าครึ่งหนึ่ง แล้วให้พี่ใหญ่กับพี่รองแบ่งพ่อกับแม่ให้สี่เป่าอีกครึ่งหนึ่ง เท่านี้สี่เป่าก็มีพ่อกับแม่ที่สมบูรณ์แล้ว"

เยวี่ยเยวี่ยคนฉลาดได้ยินดังนั้น ก็รีบยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น "สี่เป่า สี่เป่า ป้อกับแม่ของหนู แบ่งให้เธอครึ่งนึงน้า!"

สี่เป่าหันไปมองเธอแล้วส่ายหัวทันควัน "ม่ายอาว ป้อกะม้าม้าของเธอ จิ้มเธอ"

เยวี่ยเยวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง หันไปมองแม่แล้วมองพ่อ เด็กหญิงตัวน้อยรู้สึกว่าสี่เป่าพูดถูก ก็เลยเบะปากทันที พลางแหงนหน้าร้องไห้ "หนูม่ายเอา... คุณพ่อแย้ว"

หลี่หมิงหยาง "อ้าว?!!"

ฮั่วอวี้อันหันไปมองเยวี่ยเยวี่ยพลางเกาหัว เพราะเป็นเด็กที่ไม่รู้จัก เขาจึงตวัดสายตากลับมาจ้องเขม็งใส่ฮั่วสือโจวต่อ

"ฉีดวัคซีน" ฮั่วสือโจวหลุบตามองฮั่วอวี้อันแล้วพูดขึ้นคำหนึ่ง

ฮั่วอวี้อันอ้าปาก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเดินไปหาหลีจือเสียนที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่กี่ก้าวแล้วถามเธอว่า "แม่ครับ เมื่อก่อนผมก็เคยฉีดวัคซีนเหมือนกันใช่ไหมครับ"

ฮั่วอวี้อันจำได้ลาง ๆ ว่าพ่อกับแม่เคยพาเขาไปฉีดยาที่โรงพยาบาล เพียงแต่ตอนนั้นยังเด็กเกินไป รายละเอียดหลายอย่างจึงจำไม่ได้แล้ว

"เด็กทุกคนต้องฉีดวัคซีนจ้ะ ตอนเด็ก ๆ พ่อกับแม่ก็เคยฉีดเหมือนกัน" หลีจือเสียนรับสี่เป่ามาจากอ้อมแขนของนายท่านผู้เฒ่าฮั่ว พลางก้มหน้าบอกฮั่วอวี้อัน

"เดี๋ยวสิ เยวี่ยเยวี่ยลำเอียงนี่ลูก ทั้งพ่อทั้งแม่ก็พาหนูมาฉีดวัคซีนด้วยกันแท้ ๆ ทำไมถึงไม่เอาแค่พ่อคนเดียวล่ะ" หลี่หมิงหยางถามอย่างไม่ยอมแพ้

จางอวี่เฟยโมโหจนเหยียบเท้าเขาไปทีหนึ่ง พูดจาอะไรของเขากันเนี่ย

ลุงฝูเดินเข้ามาข้างกายนายท่านผู้เฒ่าฮั่วแล้วเอ่ยทัก "ผู้เฒ่าฮั่วครับ!"

นายท่านผู้เฒ่าฮั่วหันไปเห็นว่าเป็นเขา แววตาพลันฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่ได้เอ่ยอะไร...

ในที่สุด สี่เป่ากับเยวี่ยเยวี่ยก็แยกย้ายตามผู้ปกครองของตัวเองกลับบ้านกันไป

ตอนที่จะต้องจากกัน เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองคนต่างอาลัยอาวรณ์ คุยกันอยู่อีกตั้งหลายคำ...

ระหว่างทางกลับ สี่เป่าไม่ยอมนั่งรถคันเดียวกับฮั่วสือโจว ฮั่วสือโจวจึงทำได้แค่นั่งรถคนเดียวอีกคัน...

ทางด้านนี้ ลุงฝูดึงประตูรถเปิดออกแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง สบเข้ากับสายตาของเวินฉือที่มองมา เขาจึงเอ่ยด้วยสีหน้าพิกลนิด ๆ ว่า "เสี่ยวโจว... มีลูกแล้วครับ..."

...

ทางออกสนามบิน

ฮั่วซือหลี่กำลังเข็นรถเข็นสัมภาระคันหนึ่ง ฮั่วซิงอวี้นั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทาง บนใบหน้ายังสวมแว่นกันแดดทรงหูแมวไว้อีกด้วย

ฮั่วซิงอวี้ดึงแว่นกันแดดร่นลงมา กวาดสายตามองกลุ่มคนที่มารอรับ เมื่อสายตาหยุดอยู่ที่คนผู้หนึ่งในฝูงชน เจ้าตัวแสบก็ตะโกนลั่น "ผมเห็นแม่แล้ว พี่ ลุยเลย!"