ตอนที่ 100 พี่น้องแย่งแม่

แน่นอนอยู่แล้ว ในโลกยุคนี้ เรื่องที่หนึ่งคือเฉือนเนื้อตัวเองเจ็บ เรื่องที่สองคือควักเงินจ่ายเจ็บ

ดูจ้าวเจี้ยนเจิ้งตอนควักเงินจ่ายก็รู้แล้ว เงินหนึ่งพันหยวนแบ่งจ่ายสามรอบ เหมือนบีบยาสีฟันไม่มีผิด

จ้าวเจี้ยนอิงยังคงกล่อมต่อ ทำท่าทางเหมือนควักหัวใจทุ่มเทคิดเผื่อทุกคน

"ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อเห็นแก่ความผูกพันของพี่น้องเราทั้งนั้น เฮ้อ ที่จริงเงินนี้ฉันไม่ควรต้องมาทวงหรอก แต่นี่พวกเราเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรไว้ชัดเจนแล้ว ฉันมาทวงบ่อยๆ มันดูน่าเกลียด พวกเธอให้เป็นรายเดือนก็ดูไม่ดี จ่ายรวดเดียวเลย พวกเราจะได้ไม่ต้องยุ่งยากไง"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งหัวเราะเยาะ

"ลูกคิดในหัวพี่ใหญ่ดีดได้ดังจริงๆ ดังไปไกลถึงสิบหลี่เลยมั้ง จ่ายรวดเดียวสามปี ปีละหนึ่งหมื่นสองพันหยวน สามปีก็สามหมื่นหกพันหยวน ถ้าพวกเราจ่ายเงินไปแล้ว วันไหนพี่ใหญ่ไม่ดูแลขึ้นมา จะคืนเงินนี้ไหมล่ะ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งมองไปที่แม่เฒ่าอีกครั้ง

"แม่อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว เกิดมีอะไรขึ้นมา... พวกเราไม่เสียเงินฟรีเหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงฟาดฝ่ามือใส่หลังจ้าวเจี้ยนเจิ้งหนึ่งที

"พูดจาอะไรแบบนั้น แช่งแม่เหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงเปลี่ยนสีหน้าทันควัน

"น้องรอง แกให้ทุกคนฟังดูสิว่าแกพูดอะไรออกมา แม่สุขภาพแข็งแรงดี อยู่ได้ถึงร้อยปีสบายๆ แกไม่อยากให้แม่อายุยืนถึงร้อยปีหรือไง ทำไมแกถึงได้ใจดำอำมหิตขนาดนี้"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งโดนจ้าวเจี้ยนอิงด่า โดนจ้าวเจี้ยนจงตบไปหนึ่งที ก็ฮึดฮัดพูดขึ้น

"ผมก็แค่พูดไปตามเรื่อง ฮึ... พี่ใหญ่วางแผนอะไรไว้ในใจ คิดว่าผมโง่เหรอ ผมไม่มีเงินหรอก"

จ้าวเจี้ยนจงขมวดคิ้วกล่าว

"พี่ใหญ่ พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้เป็นรายเดือน จู่ๆ พี่จะมาขอรวดเดียวสามปี พวกเราใครจะไปหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นมาให้ได้ล่ะครับ"

"ทำไมแกจะเอาออกมาไม่ได้ เงินเดือนหมิงอวี่ออกจะสูง เดือนหนึ่งตั้งเป็นหมื่น หลินชิงเหยียนเงินเดือนก็สูง อย่ามาหลอกฉันนะ ฉันรู้หมดแหละ น้องใหญ่ พวกเราต่างก็ทำเพื่อแม่นะ"

จ้าวเจี้ยนเฟิงยังคงเงียบไม่พูดไม่จาตั้งแต่ต้นจนจบ

โจวฮุ่ยหลานโมโหจนโยนผ้าล้างจานในมือทิ้งแล้วเดินเข้ามาในห้องโถง

"พี่ใหญ่ ถ้าพี่จะพูดแบบนี้ ค่าเลี้ยงดูส่วนนี้พวกเราก็ไม่จ่ายแล้ว พี่ยังติดหนี้พวกเราอยู่อีกหกหมื่นหยวนนะ พี่บอกว่าจะให้จ่ายทีเดียวสามปีใช่ไหม ได้สิ หกหมื่นหยวนหักไปห้าปี พวกเราไม่จ่ายเงินแล้ว"

"ว่าไงนะ" จ้าวเจี้ยนอิงอึ้งงัน มองโจวฮุ่ยหลานที มองจ้าวเจี้ยนจงที

"เจี้ยนจง บ้านนี้ใครเป็นคนตัดสินใจกันแน่"

โจวฮุ่ยหลานไม่เปิดโอกาสให้จ้าวเจี้ยนจงได้พูด

"พี่ไม่ต้องมายุ่งว่าบ้านเราใครตัดสินใจ ฉันจะบอกพี่ให้ ที่พี่คิดอะไรในใจอยู่ฉันรู้หมด ไม่ใช่ว่าแค่อยากได้เงินหรอกเหรอ ไม่อย่างนั้นก็คืนเงินหกหมื่นหยวนมาก่อน หรือไม่พวกเราก็ไม่จ่ายเงิน จากนี้ไปพี่ก็ดูแลแม่ไป อีกห้าปีค่อยมาคุยกันใหม่"

จ้าวเจี้ยนอิงเดือดดาลจนไฟลุก

"โจวฮุ่ยหลาน พวกเรากำลังปรึกษาเรื่องแม่ของฉันอยู่ หล่อนถอยไปอยู่ข้างๆ เลย ไม่มีส่วนให้หล่อนพูดหรอกนะ"

ตอนนี้โจวฮุ่ยหลานไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด

"พี่จะปรึกษาเรื่องแม่ของพี่ฉันไม่ยุ่งหรอก แต่เงินที่พี่ติดหนี้อยู่มันเป็นทรัพย์สินร่วมกันของฉันกับเจี้ยนจง ฉันมีสิทธิ์พูด"

คำพูดที่จ้าวเจี้ยนอิงเคยคิดเตรียมไว้อย่างดิบดี ในยามนี้กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เรื่องนี้มันไม่เรียบง่ายหรอกเหรอ ให้เป็นรายเดือนกับให้รวดเดียวสามปี เงินมันก็เท่ากันไม่ใช่หรือไง ทำไมปฏิกิริยาของพวกเขาถึงได้รุนแรงขนาดนี้

จ้าวเจี้ยนเหมยกับหญิงชรากำลังกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้

จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนจงเถียงกันไปมา ไม่มีใครยอมใคร จ้าวเจี้ยนเจิ้งก็คอยโพล่งแทรกขึ้นมาเป็นพักๆ ล้วนแต่เป็นคำบ่นตัดพ้อ

จ้าวเจี้ยนเหมยพูดเสียงเบาขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สาวใหญ่... ฉัน ฉันขอปรนนิบัติแม่ได้ไหม"

พอคำพูดนี้ออกมา ทุกคนต่างก็หุบปาก หันไปมองจ้าวเจี้ยนเหมย

จ้าวเจี้ยนเหมยไม่ได้ดูดีมีสง่าราศีเหมือนเมื่อสองปีก่อนนานแล้ว

"ตอนนี้ฉันไม่มีแม้แต่ที่อยู่ งานก็ไม่มี ในเมื่อพวกพี่ปรึกษากันลงตัวแล้วว่าจะให้ดูแลแม่ งั้นฉันดูแลแม่เองเถอะ พี่ใหญ่ ที่พี่บอกว่าฉันค้างค่าเลี้ยงดูอยู่สองเดือนนั้น ฉันไม่ให้พี่แล้วนะ ฉันไม่มีเงิน ฉันดูแลแม่ พี่ก็หักเงินฉันไปสองเดือน เราสองคนหายกัน"

จ้าวเจี้ยนเหมยมองจ้าวเจี้ยนจง

"เมื่อกี้ฉันถามแม่แล้ว แม่บอกว่าอยู่บ้านพี่ใหญ่ไม่สบายใจเลย พี่ใหญ่ ฉันขอมาอยู่กับแม่ที่นี่ได้ไหม ฉันจะอยู่ห้องของแม่ ฉันกับแม่จะช่วยพี่เฝ้าบ้านให้ พวกพี่ก็ยังคงจ่ายเดือนละหนึ่งพันหยวนตามที่เคยตกลงกันไว้ ได้ไหมคะ"

พอประโยคนี้ออกมา สามพี่น้องชายต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน

"เหมยจื่อ เธอว่าเธอจะปรนนิบัติแม่เหรอ"

ขอบตาของจ้าวเจี้ยนเหมยแดงเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

"พี่ใหญ่ ฉันไม่มีที่ไปแล้วนะ พี่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉันนะพี่ใหญ่ พี่จะเห็นคนกำลังจะตายแล้วไม่ช่วยไม่ได้นะ..."

จ้าวเจี้ยนเหมยพูดพลางร้องไห้ฟุบลงบนตัวแม่

หญิงชราน้ำตาไหลพราก

"เจี้ยนจง เหมยจื่อชะตาอาภัพ ให้เหมยจื่อมาอยู่กับแม่เถอะ เอาตามที่พวกแกบอกนั่นแหละ เดือนละหนึ่งพัน ฉันกับเหมยจื่ออยู่บ้านยังช่วยเฝ้าบ้านได้ พี่สาวแกยุ่งทั้งวัน ทำกับข้าวไม่เคยตรงเวลา ฉันไม่อยากไป"

จ้าวเจี้ยนอิงคิดไม่ถึงว่าน้องสาวแท้ๆ จะมาแย่งดูแลแม่กับเธอ ไม่สิ แย่งเงินต่างหาก

ในสายตาเธอ แม่ไปอยู่ด้วย นั่นหมายถึงเงินสามพันห้าร้อยหยวนต่อเดือน

ตอนนี้จ้าวเจี้ยนเหมยโผล่พรวดขึ้นมา ก็แค่อิจฉาตาร้อนที่เธอจะได้เดือนละสามพันห้าร้อยหยวน

"ไม่ได้ ฉันไม่ยอม!"

จ้าวเจี้ยนอิงลุกพรวดขึ้นมาทันที ตาเบิกกว้างจ้องจ้าวเจี้ยนเหมย

"เรื่องดูแลแม่น่ะตกลงกันไว้นานแล้ว แถมยังตามพวกญาติผู้ใหญ่ในตระกูลมาเป็นพยานด้วย จะมาเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ยังไง ฉันไม่ยอม"

จ้าวเจี้ยนเหมยร้องไห้ปานใจจะขาด

"พี่ใหญ่ พี่สาวแท้ๆ ของฉัน ถือว่าสงสารฉันหน่อยเถอะ ฉันไม่มีที่ไปจริงๆ นะ..."

จ้าวเจี้ยนจงใจอ่อน มองสภาพจ้าวเจี้ยนเหมยแล้วริมฝีปากสั่นระริก อยากเกลี้ยกล่อมให้พี่ใหญ่ยอมผ่อนปรนให้จ้าวเจี้ยนเหมยบ้าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง

โจวฮุ่ยหลานมองสองพี่น้องแท้ๆ อย่างจ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเหมยแย่งแม่กันด้วยสายตาเย็นชา เหอะ คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าลูกสาวสองคนนี้กตัญญูมากสินะ

กตัญญูกับผีน่ะสิ ก็แค่วุ่นวายเพราะเงินเดือนละสามพันห้าร้อยหยวนนั่นแหละ

จ้าวเจี้ยนเฟิงถอนหายใจในใจ แม่คนเดียว กับเงินเดือนละสามพันห้าร้อยหยวน พี่น้องแท้ๆ แย่งกันหน้าดำคร่ำเครียด เฮ้อ!

จ้าวเจี้ยนเหมยเห็นพี่ชายทั้งสามคนไม่พูดอะไร ก็เปลี่ยนกลยุทธ์ทันที

"พี่ใหญ่ ฉันเอาเงินพี่ไปสี่หมื่นหยวน พี่ไม่ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูแล้วนะ ฉันไม่เอาแล้ว ถือว่าให้ฉันหักลบใช้หนี้แทน ได้ไหมคะ"

พอคำนี้หลุดออกมา จ้าวเจี้ยนอิงถึงกับอึ้งไปเลย!

จ้าวเจี้ยนเหมยเล่นไม้นี้เลยเหรอ จะทำยังไงดีล่ะ เธอคำนวณไว้ดิบดีแล้ว น้องชายสามคน คนละสามหมื่นหกพันหยวน รวมเป็นเงินตั้งหนึ่งแสนแปดร้อยหยวนเชียวนะ

น่าแค้นใจนัก! จ้าวเจี้ยนเหมย ร้ายกาจนักนะ!

กับข้าวต้มรวมในชามเย็นชืดไปแล้ว ไม่มีใครแตะต้องอีก

บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกผิดปกติ เย็นยิ่งกว่าช่วงลมหนาวพัดย้อนกลับมาในฤดูใบไม้ผลิเสียอีก

เสียงร้องไห้ของจ้าวเจี้ยนเหมยเดี๋ยวดังค่อยสลับกันไป ร้องจนคนฟังรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ!

จ้าวเจี้ยนอิงหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ

"เจี้ยนจง ฉันขอพูดทิ้งท้ายไว้ตรงนี้เลยนะ ถ้าพวกแกไม่ทำตามหนังสือสัญญาที่เซ็นกันไว้ แม่ฉันก็ไม่สนแล้ว เงินฉันก็จะไม่จ่าย พวกแกไปจัดการกันเองก็แล้วกัน"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเสริมขึ้นมาถูกจังหวะพอดี

"ยังไงฉันก็ออกแค่เดือนละหนึ่งพัน ฉันไม่มีเงินก้อนเยอะขนาดนั้นหรอก"

จ้าวเจี้ยนเฟิงเอ่ยปากช้าๆ

"เหมยจื่อ เธออยากดูแลแม่จากใจจริง หรือดูแลแม่เพราะเห็นแก่เงินกันแน่"

คำถามนี้...เฉียบขาดบาดลึกเหลือเกิน!

"ใช่..." จ้าวเจี้ยนอิงรีบรับคำทันที "ฉันว่าแกก็แค่เห็นแก่เงินเดือนละสามพันห้าร้อยหยวนถึงได้อยากดูแลแม่ ฉันจะไม่รู้นิสัยแกหรือไง พอได้เงินปุ๊บก็คงสะบัดก้นหนีปั๊บ แกหลอกเอาเงินพี่ใหญ่ยังไม่หนำใจอีกเหรอ เจี้ยนจง แกนี่มันคนโง่เง่าจริงๆ ยังจะไปช่วยพูดแทนมันอีก"

จ้าวเจี้ยนจงมีหรือจะไม่รู้นิสัยของน้องสาวคนเล็ก ถ้านางเป็นคนอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ก็คงไม่หย่ากับเฉียวหย่งเซิงหรอก

"เฮ้อ! เหมยจื่อ พี่ใหญ่พูดก็มีเหตุผลนะ เธอบอกสิว่าถ้าเกิดเธอหนีไป แม่จะทำยังไง"

จ้าวเจี้ยนเหมยแผดเสียงร้องขึ้นมา ระดับเสียงพุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว

"พี่ใหญ่ ทำไมพวกพี่ต้องบีบคั้นฉันด้วย ฉันตายไปพวกพี่ถึงจะพอใจใช่ไหม"

จ้าวเจี้ยนเหมยมองจ้าวเจี้ยนอิง

"พี่บอกว่าฉันเห็นแก่เงินถึงมาดูแลแม่ แล้วพี่ไม่ได้เป็นงั้นหรือไง อย่าคิดว่าฉันไม่รู้แผนการของพี่นะ เมิ่งฮ่าวซื้อบ้านต้องใช้เงิน พี่กวาดเงินเก็บของแม่ไปจนหมด แล้วยังจ้องจะเอาค่าเลี้ยงดูจากพวกพี่ชายฉันอีก ให้จ่ายรวดเดียวสามปี พี่นี่มันเลือดเย็นจริงๆ!"

ในห้องเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตกในทันใด