ตอนที่ 99 จ่ายรวดเดียวสามปี

พอเข้าประตูมาก็โผเข้ากอดแม่ร้องไห้ไม่หยุด

หญิงชราสงสารลูกสาวคนเล็ก จึง

ช่วงเวลานั้น เพื่อนบ้านนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับครอบครัวตระกูลจ้าว พากันเข้ามาสอบถาม พอรู้ว่าเป็นจ้าวเจี้ยนเหมยกลับมา แต่ละคนก็หัวเราะเยาะสองทีแล้วเดินจากไป

จ้าวเจี้ยนเหมยรีบเข้าไปยอมรับผิดและระบายความทุกข์กับแม่เป็นคนแรก

"ฉันตั้งใจว่า...จะหาเงินข้างนอกสักก้อน กลับมาจะได้กตัญญูกับแม่ให้ดี...เป็นเพราะไอ้สารเลวเฉียนจิ้นคนนั้นแท้ ๆ...ฮือๆๆ...มันหลอกฉันว่ามีโครงการให้ลงทุน ให้ฉันเอาเงินทั้งหมดไปลง บอกว่าครึ่งปีจะได้กำไรเท่าตัว...แม่จ๋า...ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพแบบนี้นะ..."

จ้าวเจี้ยนอิงในเวลานี้ไม่นึกสงสารน้องสาวคนเล็กเลยแม้แต่น้อย พูดขัดการร้องไห้ฟูมฟายของจ้าวเจี้ยนเหมย

"ชีวิตอาภัพอะไรกัน ก็แกหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น ทิ้งคนซื่อ ๆ อย่างเฉียวหย่งเซิงไม่ยอมอยู่กินดี ๆ จะร้องหย่าให้ได้ แกดูเฉียวหย่งเซิงเขาสิ การสร้างถนนเวนคืนบ้านตระกูลเฉียว ตระกูลเฉียวได้บ้านสองหลัง แถมยังได้เงินชดเชยอีกตั้งห้าแสนหยวน ตอนนี้เขาอยู่อย่างสุขสบายจะตายไป"

"แล้วแกดูลำพังตัวเองสิ วัน ๆ เอาแต่คิดจะเกาะกิ่งไม้สูงใช้ชีวิตเป็นคุณหนู เหอะ โชคดีที่ฉันไม่หลงเชื่อแกเอาเงินให้แกไป"

จ้าวเจี้ยนจงชะงักไป

"พี่ พี่รู้เรื่องที่เหมยจื่ออยู่ข้างนอก ทำไมถึงไม่บอกผม ทำไมยังให้ผมเอาเงินให้เหมยจื่ออีกล่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงได้ยินดังนั้นก็รีบปัดความรับผิดชอบทันที

"เจี้ยนจง นายพูดแบบนี้ไม่มีเหตุผลเลยนะ ฉันไปบอกให้นายเอาเงินให้เหมยจื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามาสาดโคลนใส่หัวฉันนะ"

จ้าวเจี้ยนจงพอนึกร้อนใจขึ้นมาก็พูดจาติดขัดไปหมด

"เงินช่วยงานแต่งของหมิงอวี่ เหมยจื่อบอกผมว่าจะเอาไปทำธุรกิจ พี่ก็ยังช่วยเหมยจื่อเกลี้ยกล่อมผม บอกว่าเงินวางไว้เฉย ๆ ก็แค่นั้น ให้เงินต่อเงินสิถึงจะถูก ผมไว้ใจพวกพี่สองคน ถึงได้ยอมเอาเงินให้เหมยจื่อไป...พวกพี่..."

จ้าวเจี้ยนอิงไม่มีทางยอมรับความผิดนี้แน่

"เจี้ยนจง นายพูดแบบนี้ไม่ถูกนะ คนที่ยืมเงินนายคือเหมยจื่อ ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่เคยพูดคำนั้นเลย อีกอย่าง ต่อให้ฉันพูดจริง นายเองคิดไม่เป็นหรือไง พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็โทษฉัน เจี้ยนจงนายนี่มันเลอะเลือนจริง ๆ ฉันขี้เกียจจะพูดกับนายแล้ว"

จ้าวเจี้ยนจงอ้าปากค้างพูดไม่ออก มันพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ โดนพี่สาวแท้ ๆ กับน้องสาวแท้ ๆ หลอกเอา แต่กลับทำได้แค่โทษตัวเองที่เลอะเลือน!

โจวฮุ่ยหลานกลัวว่าจ้าวเจี้ยนจงทั้งโกรธทั้งร้อนใจแล้วจะเป็นอะไรไป จึงยื่นแก้วน้ำให้จ้าวเจี้ยนจง

"เอาเถอะ พอได้แล้ว เราดูคนไม่ออกเอง ก็ถือว่าฟาดเคราะห์ไป ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ อย่าโกรธเลย นึกถึงเสี่ยวนิวหนิวเข้าไว้ ถ้าคุณโมโหจนเป็นอะไรขึ้นมาอีก หมิงอวี่กับชิงเหยียนจะทำยังไง"

จ้าวเจี้ยนจงได้แต่กลืนเลือดกลืนน้ำตาลงท้อง กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ดชัด ๆ!

จ้าวเจี้ยนเหมยนั่งเบียดชิดแม่ตลอดเวลา ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย

เธอหลอกเอาเงินพี่ชายใหญ่ไปสองหมื่นหยวน เดิมทีหมายตาเงินช่วยงานแต่งของหมิงอวี่ไว้ห้าหมื่นหยวน ดีที่โจวฮุ่ยหลานไม่ยอมและเอาไปก่อนสามหมื่นหยวน จ้าวเจี้ยนจงถึงได้ลดความเสียหายไปสามหมื่นหยวน

โจวฮุ่ยหลานทำต้มจับฉ่ายหม้อใหญ่ คนที่มาได้คนละชาม พลางกินพลางคุยกัน

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเปิดปากพูดขึ้นเป็นคนแรก

"พี่สะใภ้ใหญ่ไปอยู่ไห่เฉิง เสพสุขจนเคยตัว กลับมาก็ไม่อยากจะจับกระทะทำกับข้าว ต้มมาแค่

โจวฮุ่ยหลานเอ่ยอย่างเรียบเฉย

"ถ้าเธออยากสบายนัก เราสองคนมาสลับกันไหมล่ะ เธอมารับหน้าที่เลี้ยงลูกทำงานบ้าน ฉันไปดูแลร้านอาหารของเธอ เป็นไง ดูข้อมือฉันสิ ปลอกหุ้มเอ็นอักเสบจนต้องแปะแผ่นพลาสเตอร์ยาอยู่เนี่ย ฉันยอมทำต้มจับฉ่ายหม้อใหญ่ให้กินก็ดีถมไปแล้ว ถ้ารังเกียจว่าไม่อร่อย เธอก็พาพวกเราทุกคนไปเลี้ยงที่ร้านอาหารของเธอสิ"

คำพูดนี้ของโจวฮุ่ยหลาน ทำให้จ้าวเจี้ยนเจิ้ง จ้าวเจี้ยนอิง และจ้าวเจี้ยนเหมยต่างพากันประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อก่อนไม่ว่าพวกเขาจะพูดจาเหน็บแนมโจวฮุ่ยหลานอย่างไร เธอก็ไม่เคยโต้กลับ แม้แต่สีหน้าก็ยังไม่แสดงออกเลยสักนิด

ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว โจวฮุ่ยหลานไม่เพียงแต่กล้าชักสีหน้าใส่ แต่ยังกล้าพูดยอกย้อนประชดพวกเขาอีกด้วย

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเอ่ยเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ มีคนคอยหนุนหลังแล้วนี่"

จ้าวเจี้ยนเฟิงไม่อยากเห็นโจวฮุ่ยหลานถูกรุมกดดัน จึงเอ่ยแทรกขึ้นมา

"พี่สะใภ้ครับ เฉิงลี่โทรมาบอกว่าพวกเธอถึงไห่เฉิงแล้ว ชิงเหยียนหาบัตรคอนเสิร์ตที่ไห่เฉิงมาให้ หว่านอวี้ดีใจใหญ่เลย ต้องขอบคุณชิงเหยียนจริงๆ ครับ"

จ้าวหว่านอวี้เรียนเปียโน แต่เมืองเล็กๆ ไหนเลยจะมีบรรยากาศทางดนตรีแบบไห่เฉิง เฉิงลี่จึงอาศัยช่วงวันหยุดพาลูกสาวไปไห่เฉิง หลินชิงเหยียนอาศัยเส้นสายหาบัตรคอนเสิร์ตใหญ่มาได้สองใบ เฉิงลี่จึงพาจ้าวหว่านอวี้ไปดูคอนเสิร์ต

ทำเอาจ้าวหว่านอวี้ตื่นเต้นดีใจยกใหญ่

โจวฮุ่ยหลานยิ้ม

"ชิงเหยียนบอกว่า หว่านอวี้เรียนเปียโนก็ต้องไปร่วมงานคอนเสิร์ตแบบนั้นบ่อยๆ บอกว่าช่วยปลูกฝังอารมณ์ดนตรีอะไรสักอย่าง ฉันเองก็พูดไม่ถูก วันข้างหน้าถ้ามีอีก ฉันจะให้ชิงเหยียนคอยช่วยดูให้นะ หว่านอวี้บ้านเรามีแววอยู่แล้ว ไม่แน่วันหน้าอาจจะได้เป็นนักดนตรีผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้"

คนเป็นพ่อเป็นแม่คนไหนได้ยินคนอื่นชมลูกตัวเองแล้วใจจะไม่หวานชื่นเหมือนเทน้ำผึ้งใส่บ้างเล่า

จ้าวเจี้ยนเฟิงรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง จึงยิ้มแย้มคุยเรื่องอื่นกับโจวฮุ่ยหลานต่อ

จ้าวเจี้ยนอิงรู้สึกไม่สบอารมณ์ น้องสามนี่เหลือเกินจริงๆ ช่างประจบสอพลอนัก เมื่อก่อนไม่เห็นทำดีกับโจวฮุ่ยหลานแบบนี้เลย และไม่เคยเห็นจะสนิทสนมกับพี่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนด้วย

ฮึ ตั้งแต่หลินชิงเหยียนแต่งเข้าบ้านมา สองผัวเมียน้องสามก็ทำตัวเหมือนแมลงวันได้กลิ่นคาว ตอนนี้ถึงกับตรงไปหาหลินชิงเหยียนที่ไห่เฉิงเลย ถุย!

จ้าวเจี้ยนอิงพูดจาประชดประชันขึ้นมา

"น้องสาม แล้วเฉิงลี่ไปไห่เฉิงพักที่ไหนล่ะ อยู่โรงแรมเหรอ โรงแรมแพงจะตายนะ หมิงอวี่เป็นหลานแท้ๆ ของแก ไม่ได้ให้ไปพักที่บ้านเขาเหรอ"

โจวฮุ่ยหลานไม่ลังเล รีบพูดแทรกตัดบทจ้าวเจี้ยนอิงทันที

"สะใภ้สามพาหว่านอวี้ไปพักที่เรือนหอจ้ะ หมิงซินก็ปิดเทอมแล้ว ทั้งสามคนเลยพักอยู่ที่เรือนหอด้วยกัน ชิงเหยียนบอกว่า มีเหตุผลอะไรที่จะให้อาสะใภ้สามของเธอไปนอนโรงแรมกันล่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงถูกตอกกลับจนจุกอก นึกถึงตอนที่เมิ่งฮ่าวยืมเรือนหอของจ้าวหมิงอวี่ไปดูตัว แถมยังแอบอยู่ต่อตั้งสองเดือน หลินชิงเหยียนกลับอาละวาดจนถึงขั้นแจ้งตำรวจ เกือบจะทำให้เรื่องแต่งงานของเถียนซื่อเสียกับเมิ่งฮ่าวพังไม่เป็นท่า พอนึกถึงเรื่องพวกนั้น จ้าวเจี้ยนอิงก็ทั้งเจ็บใจทั้งแค้นเคือง!

"ใช่สิ! พวกเธอสนิทกันนี่ อาสามอาสะใภ้สาม ส่วนพวกเรามันเป็นคนนอก เมิ่งฮ่าวไปอยู่แค่ไม่กี่วัน ไม่เห็นแก่ความผูกพันฉันพี่น้องแม้แต่น้อย ถึงขั้นแจ้งตำรวจ ถุย! วันหน้าอย่ามาขอร้องให้พวกเราช่วยก็แล้วกัน..."

จ้าวเจี้ยนอิงกำลังพูดประชดประชันอย่างออกรส ทว่าพลันนึกถึงเรื่องที่ตนเองคิดคำนวณไว้มานานขึ้นได้ จึงกลืนคำพูดครึ่งหลังกลับลงคอไป จะทำให้บรรยากาศตึงเครียดไม่ได้ หากแตกหักขึ้นมา ประเดี๋ยวจะพูดเรื่องเงินได้ยาก

มื้อสายที่ไม่ค่อยจะปรองดองมื้อนี้ในที่สุดก็กินกันเสร็จ

จ้าวเจี้ยนอิงวางตะเกียบลง

"เจี้ยนจง มีเรื่องหนึ่งฉันคิดดูแล้วล่ะ แกดูสิ ตอนนี้แม่อยู่กับฉัน พวกแกจ่ายเงินเป็นรายเดือนทีละเดือนๆ มันดูไม่ดีเท่าไรเลย วันไหนพวกแกลืมขึ้นมา ฉันก็เกรงใจที่จะอ้าปากทวง เงินของน้องรองน่ะ ฉันต้องทวงตั้งสองสามรอบ พวกเราเป็นพี่น้องแท้ๆ เกิดจากท้องแม่เดียวกัน ฉันต้องมาคอยทวงเงินแบบนี้มันดูน่าเกลียดเกินไป แม่เองก็ไม่สบายใจด้วย ฉันปรึกษากับแม่แล้ว พอดีว่าเหมยจื่อก็กลับมาแล้ว ค่าเลี้ยงดูนี่ พวกเราจ่ายรวดเดียวสามปีเลยเป็นไง พวกเราจะได้ตัดความยุ่งยากไปเลย"

พอสิ้นเสียง ตะเกียบในมือของจ้าวเจี้ยนเจิ้งก็ร่วงลงพื้น เกิดเสียงดังแกร๊กชัดเจน

"อะไรนะ จ่ายรวดเดียวสามปี พี่คิดได้ยังไงกัน"

จ้าวเจี้ยนอิงไม่สนใจความตกตะลึงของจ้าวเจี้ยนเจิ้งแม้แต่น้อย

"ยังต้องคิดอะไรอีก แกคำนวณดูค่าเลี้ยงดูที่แกจ่ายสิ เดือนละหนึ่งพัน ฉันดูแลแม่มาสองเดือนแล้ว แกเคยให้แบบสบายใจสักครั้งไหม เดือนแรกฉันทวงไปสองรอบ เดือนที่สองทวงไปสามรอบ เหมือนบีบยาสีฟันไม่มีผิด น้องรอง พวกเราเซ็นสัญญากันเป็นลายลักษณ์อักษรขาวดำชัดเจนนะ ทุกครั้งที่ให้แกจ่ายค่าเลี้ยงดู แกดูหน้าเมียแกสิ หน้าหงิกหน้างอยังกับหน้าลา ฉันไม่อยากจะมอง"

จ้าวเจี้ยนเฟิงหันไปมองจ้าวเจี้ยนจง

"พี่ใหญ่ นี่...ไม่เหมาะมั้งครับ"

จ้าวเจี้ยนจงก็รู้สึกว่ากะทันหันเกินไป จ่ายรวดเดียวสามปี ที่ไหนเขาจ่ายกันแบบนี้

จ้าวเจี้ยนเหมยที่เดิมทีก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ตลอด จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มองดูพี่น้องทุกคน แววตาเต็มไปด้วยการคิดคำนวณ

"พี่ใหญ่ หมายความว่ายังไง"

จ้าวเจี้ยนอิงปรายตามองจ้าวเจี้ยนเหมยแวบหนึ่ง แล้วก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าค่าเลี้ยงดูของจ้าวเจี้ยนเหมยยังไม่ได้จ่าย

"พอดีเหมยจื่อก็อยู่ด้วย ตอนช่วงตรุษจีนพวกเราไม่กี่คนได้ปรึกษาเรื่องการเลี้ยงดูแม่ต่อหน้าลุงๆ อาๆ ในตระกูล ฉันเป็นคนดูแลแม่ พี่ใหญ่ น้องรอง น้องสาม จ่ายเดือนละหนึ่งพัน ส่วนแกจ่ายเดือนละห้าร้อย เมื่อก่อนติดต่อแกไม่ได้ตลอด พอดีวันนี้แกกลับมาแล้ว ค่าเลี้ยงดูสองเดือน หนึ่งพันหยวน"

จ้าวเจี้ยนเหมยขยับริมฝีปาก แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้งในทันใด

"พี่ใหญ่ ฉันไม่มีเงินหรอก"

"ไม่มีเงิน? จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน ยังไงลายลักษณ์อักษรก็เขียนไว้ชัดเจน แม่คลอดพวกเรามาห้าคน ทุกคนล้วนมีส่วนรับผิดชอบ เห็นว่าแกหย่า ถึงได้คิดให้แกน้อยหน่อย เดือนละห้าร้อย ไม่ว่าแกจะใช้วิธีไหน ค่าเลี้ยงดูสองเดือน หนึ่งพันหยวน"

ขอบตาของจ้าวเจี้ยนเหมยแดงก่ำ ทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง

"แม่คะ พี่สาวจะบีบฉันให้ตายแล้วนะ ฉันไม่มีเงินสักแดงเดียวแล้ว ฉันต้องขอทานเขาเรื่อยมาตลอดทางนะ แม่จ๋า... แม่แท้ๆ จ๋า ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว..."

จ้าวเจี้ยนจงหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง พี่ใหญ่กำลังเล่นละครฉากไหนกันแน่? ให้จ่ายรวดเดียวสามปี ใครจะไปหามาได้? บ้าไปแล้ว!

อีกทั้งพี่ใหญ่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าตอนนี้เหมยจื่อตกอยู่ในสภาพนี้ ยังจะบีบให้เหมยจื่อควักเงินอีก อยากบีบเหมยจื่อให้ตายหรือไง?