ตอนที่ 98 ความสุขของชายมากเมีย

เถียนซื่อเสียเข้าใจอะไรได้ง่ายจริงๆ เขาแค่เล่าเรื่องให้ฟังเรื่องเดียว เธอก็นึกไปถึงพินัยกรรมได้เอง โดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปากพูดออกมาเลยสักคำ

เพื่อให้ตัวเองลอยตัว เมิ่งฮ่าวจึงยกชื่อหลินชิงเหยียนขึ้นมาอ้าง

"คุณรู้จักหลินชิงเหยียนใช่ไหม ลูกสะใภ้ของลุงใหญ่ผม เธอทำงานอยู่ที่ศาลประชาชนชั้นกลางไห่เฉิง พวกเราเป็นญาติกันทั้งนั้น คุณลองไปถามเธอดูก็ได้ เธอจบปริญญาโทด้านกฎหมาย รู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าผมเยอะ"

เถียนซื่อเสียเก็บไปใส่ใจจริงๆ และตรงดิ่งไปหาหลินชิงเหยียนที่ศาลประชาชนชั้นกลางไห่เฉิง

เถียนซื่อเสียแนะนำตัวทันที

"ฉันเป็นภรรยาของเมิ่งฮ่าว พวกเราเป็นญาติกันค่ะ"

หลินชิงเหยียนเคยพบเถียนซื่อเสียมาก่อน

"ใช่ค่ะ เป็นญาติกัน คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

"คุณทำงานที่ศาล ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิคะ ลูกคนเดียวไม่สามารถรับมรดกทั้งหมดของพ่อแม่ได้จริงเหรอ"

หลินชิงเหยียนพยักหน้า

"ใช่ค่ะ ในการรับมรดก ทายาทลำดับที่หนึ่งคือคู่สมรส พ่อแม่ และบุตร นั่นหมายความว่าถ้าคนคนนั้นเสียชีวิต มรดกจะตกทอดแก่ภรรยา บุตร และพ่อแม่ของเขาค่ะ"

เถียนซื่อเสียชี้มาที่ตัวเอง

"งั้นยกตัวอย่างฉันสิคะ พูดถึงกรณีฉันเลย ฉันต้องทำยังไงถึงจะได้รับมรดกทั้งหมดของพ่อแม่ ปู่ย่าฉันเสียไปนานแล้ว ยังเหลือคุณตาอีกคน ส่วนพ่อกับแม่ฉันก็หย่ากันแล้ว"

หลินชิงเหยียนนึกแปลกใจ เมิ่งฮ่าวทำงานที่สำนักงานทนายความไม่ใช่หรือ หรือว่าเถียนซื่อเสียไม่เชื่อใจเมิ่งฮ่าว

"เมิ่งฮ่าวไม่ได้อธิบายเรื่องพวกนี้ให้คุณฟังเหรอคะ"

"พูดแล้วค่ะ แต่ฉันก็ยังอยากฟังจากคุณอยู่ดี เมิ่งฮ่าวบอกว่าคุณจบปริญญาโทด้านกฎหมาย รู้เรื่องดีกว่าเขา งั้นก็ช่วยอธิบายโดยยกตัวอย่างฉันหน่อยสิคะ"

หลินชิงเหยียนพูดไม่ออก วงจรความคิดของเถียนซื่อเสียนี่ไม่เหมือนคนทั่วไปจริงๆ

หลินชิงเหยียนจึงยกคดีตัวอย่างเรื่องลูกคนเดียวรับมรดกของพ่อแม่ให้ฟังสองสามคดี พร้อมทั้งช่วยวิเคราะห์ตามสถานการณ์ของตัวเถียนซื่อเสียเอง

เถียนซื่อเสียพูดตัดบทหลินชิงเหยียน

"คุณไม่ต้องพูดเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันจำไม่ได้ คุณแค่บอกมาว่าถ้าฉันจะรับมรดกของแม่ จำเป็นต้องให้แม่เขียนพินัยกรรมไว้ฉบับหนึ่ง ระบุให้ชัดเจนว่าหลังจากท่านเสียชีวิต บ้านและเงินทั้งหมดจะตกเป็นของฉันคนเดียวใช่ไหมคะ"

หลินชิงเหยียนถึงกับเดาะลิ้น ไม่นึกเลยว่าเถียนซื่อเสียจะพูดถึงแม่ตัวเองแบบนี้! ช่างเป็นคนพิลึกกึกกือจริงๆ!

"ใช่ค่ะ ถ้าคุณต้องการรับมรดกทั้งหมดของแม่ จำเป็นต้องมีพินัยกรรม หากไม่มีพินัยกรรม คุณก็ต้องรับมรดกร่วมกับคุณตา นั่นหมายความว่าต้องแบ่งกันคนละครึ่ง และถ้าคุณตาของคุณ... ฉันหมายถึงถ้าคุณตาเสียชีวิตทีหลังแม่ของคุณ แล้วคุณต้องการโอนบ้านของแม่มาเป็นชื่อตัวเอง คุณก็ต้องให้น้าชายกับน้าสาวทั้งสองคนเซ็นสละสิทธิ์ในมรดกก่อน ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็มีสิทธิ์รับมรดกเช่นกันค่ะ"

เมื่อเถียนซื่อเสียกลับมาจากศาลถึงบ้าน เธอก็รีบพูดคุยกับแม่เรื่องบ้าน รถ และเงินฝากที่มีชื่อของแม่อยู่ทันที

แม่เถียนโกรธจนแทบระเบิด

"ฉันยังไม่ทันตาย แกก็มาคอยจ้องเงินกับบ้านของฉันแล้ว มีลูกสาวที่ไหนเขาทำแบบนี้กันบ้างฮะ!"

เถียนซื่อเสียไม่ยอมลงให้แม้แต่น้อย

"แม่คะ ฉันทำเพื่อหวังดีกับแม่นะ แม่ลองคิดดูสิ แม่หย่ากับพ่อแล้ว บ้าน รถ แล้วก็เงินฝากของบ้านเราก็เป็นของแม่หมด ถ้าเกิดว่า... ฉันหมายถึงถ้าเกิดมีอะไรขึ้นมา แม่จะให้ฉันต้องมาแตกหักมองหน้าคุณตาไม่ติดเหรอคะ"

แม่เถียนโกรธจนหายใจไม่ทั่วท้อง พอดีกับที่เมิ่งฮ่าวกลับมา เขาจึงรีบเข้ามาช่วยพูดจาประนีประนอมทั้งสองฝ่าย

แต่แม่เถียนโกรธที่เถียนซื่อเสียจ้องจะเอาเงินของตน ส่วนเถียนซื่อเสียก็โกรธที่แม่เถียนไม่ยอมคิดเผื่อตนเองเลย

สองแม่ลูกทะเลาะกันตาเขียวปัดเหมือนไก่ชน

แม่เถียนโมโหจัดจนเอ่ยปากไล่เถียนซื่อเสียให้ย้ายออกไป

เถียนซื่อเสียเองก็มีอารมณ์โกรธเช่นกัน ถึงอย่างไรบ้านของเธอก็ซื้อไว้แล้ว แม้เครื่องใช้ไฟฟ้าข้างในจะยังซื้อไม่ครบ แต่ก็เข้าไปอยู่อาศัยได้สบายมาก

เถียนซื่อเสียออกคำสั่งกับเมิ่งฮ่าวทันทีว่า ให้เก็บข้าวของแล้วไปเดี๋ยวนี้!

เมิ่งฮ่าวไม่กล้าปล่อยให้เถียนซื่อเสียแตกหักกับแม่เถียนเด็ดขาด แม่ยายคนนี้คือต้นไม้เงินต้นไม้ทองเชียวนะ ถ้าผิดใจกันขึ้นมาแล้วเขาจะไปเอาเงินมาจากไหนอีกล่ะ

เมิ่งฮ่าวพร่ำพูดจาหว่านล้อมแม่เถียนยกใหญ่ ในที่สุดก็ทำให้แม่เถียนตระหนักถึงความสำคัญของพินัยกรรมได้

เธอเป็นคนนิสัยแข็งกร้าว ความสัมพันธ์กับพี่น้องก็ไม่ได้ดีเด่อะไร พอคิดว่าถ้าตนเองตายไปแล้วบ้านกับเงินจะต้องถูกพี่น้องมาแบ่งมรดกไป เธอก็รู้สึกอึดอัดเหมือนมีหินก้อนใหญ่มาทับแน่นอยู่กลางอก

"ตามที่เธอว่า จำเป็นต้องมีพินัยกรรมจริงๆ สินะ ถ้าไม่มีพินัยกรรม ซื่อเสียก็จะไม่ได้รับมรดกทั้งหมดใช่ไหม"

"ใช่ครับ ไม่กี่วันก่อนที่สำนักงานทนายความของเรามีคดีแบบนี้เข้ามา พวกเราก็กำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่ ผมยังกลัวว่าจะรู้ไม่ละเอียดพอ เลยให้ซื่อเสียไปถามลูกสะใภ้ของลุงใหญ่ผมดู เธอทำงานอยู่ที่ศาลประชาชนชั้นกลางไห่เฉิง ทางฝั่งนั้นมีคดีแบบนี้เยอะกว่ามากครับ"

แม่เถียนจมสู่ห้วงความคิด

เมื่อเกลี้ยกล่อมแม่ยายสำเร็จ เมิ่งฮ่าวก็ไปเกลี้ยกล่อมเถียนซื่อเสียต่อ อาศัยฝีปากอันคล่องแคล่ว ในที่สุดก็ทำให้สองแม่ลูกตระกูลเถียนคืนดีกันได้

สิ่งที่ทำให้เมิ่งฮ่าวยิ่งตื่นเต้นดีใจก็คือ หลังจากแม่เถียนคิดทบทวนอยู่สองวัน ก็ตัดสินใจทำพินัยกรรม

โอ้โห นี่มันลาภลอยก้อนโตหล่นทับชัดๆ ขอแค่แม่เถียนทำพินัยกรรม ทรัพย์สินของแม่เถียนก็จะเป็นของเถียนซื่อเสีย และของเถียนซื่อเสียก็คือของเขา

แม้ว่าเถียนซื่อเสียจะอารมณ์ร้าย หน้าตาขี้เหร่ เอาใจยาก แต่เห็นแก่เงิน เขาทนได้!

ทว่า เฉียวฉีคือสาวงามรู้ใจ เขายังมีเฉียวฉีอยู่อีกคน

พอคิดถึงเฉียวฉี หัวใจของเมิ่งฮ่าวก็คันยุบยิบ

เฉียวฉีมีระดับกว่าเถียนซื่อเสีย และอ่อนหวานกว่าซูอวิ๋นซาน ที่สำคัญที่สุดคือเฉียวฉีไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากเขาเลย

พูดตามคำของเฉียวฉีคือ พวกเขาต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ซึ่งก็คือความต้องการทางร่างกาย!

เมิ่งฮ่าวพึงพอใจกับความสัมพันธ์แบบนี้มาก ชายและหญิง เมื่อกลับสู่ระดับสรีรวิทยา ทุกอย่างก็ลงตัว ไม่มีการคิดคำนวณ ไม่มีการเรียกร้อง นี่แหละคือการอยู่ร่วมกันที่เรียบง่ายดั้งเดิมที่สุด

เมิ่งฮ่าวพอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก ช่างสุขสำราญแท้ๆ!

น่าเสียดายที่เมิ่งฮ่าวไม่รู้เลยว่า มีตาข่ายผืนหนึ่งกางออกเหนือศีรษะของเขาแล้ว เหมือนกับตอนเด็กๆ ในฤดูหนาวที่เขาดักจับนกกระจอก มีไม้ท่อนหนึ่งค้ำตะกร้าไว้ ใต้ตะกร้าเต็มไปด้วยเมล็ดข้าว และบัดนี้เขาได้ก้าวเข้าไปในตะกร้าเรียบร้อยแล้ว

ส่วนเชือกที่ผูกติดกับท่อนไม้นั้นจะถูกกระตุกเมื่อไร ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคนดักนกแล้ว

พริบตาเดียวก็ถึงเทศกาลเช็งเม้ง จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานนั่งรถไฟกลับบ้านเกิดล่วงหน้าหนึ่งวัน

ทันทีที่จ้าวเจี้ยนจงเข้าหมู่บ้าน ก็ตรงไปบ้านของพี่สาวคนโตจ้าวเจี้ยนอิงเพื่อรับตัวแม่กลับมาก่อน

หญิงชราพอเห็นจ้าวเจี้ยนจงกลับมา น้ำตาก็ไหลพราก

"เจี้ยนจง ในที่สุดแกก็กลับมาแล้ว..."

จ้าวเจี้ยนจงตาแดงก่ำเช่นกัน แม่ผอมลงกว่าแต่ก่อน และดูกระปลักกระเปลาไม่สดใสเหมือนเดิม

โจวฮุ่ยหลานพอก้าวเข้าประตูก็เริ่มปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดทันที

หญิงชราเห็นโจวฮุ่ยหลานก็ทำเหมือนมองไม่เห็น สีหน้าบึ้งตึงเคร่งเครียด

เธอเกลียดโจวฮุ่ยหลาน ถ้าไม่ใช่เพราะโจวฮุ่ยหลานไปไห่เฉิง ตอนนี้เธอก็ยังคงเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในบ้านที่อยู่อย่างสุขสบาย

เธอไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าจ้าวเจี้ยนอิงปฏิบัติต่อเธอไม่ดี การอยู่กับจ้าวเจี้ยนอิง ของกินของใช้สู้ตอนอยู่บ้านจ้าวเจี้ยนจงไม่ได้เลย แต่นี่คือลูกสาวแท้ๆ ของเธอ เธอจึงตัดใจพูดว่าไม่ดีไม่ลง

จ้าวเจี้ยนจงโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนเจิ้งและจ้าวเจี้ยนเฟิง ให้สองพี่น้องกลับมาเพื่อไปไหว้หลุมศพเผากระดาษเงินกระดาษทองให้พ่อในวันเช็งเม้ง

จ้าวเจี้ยนเจิ้งยังคงโมโหเรื่องเงินหนึ่งพันหยวนต่อเดือนนั้นอยู่ รู้สึกเหมือนโดนเฉือนเนื้อไม่มีผิด

จ้าวเจี้ยนเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง รับปากว่าจะกลับมา

จ้าวเจี้ยนจงโทรหาจ้าวเจี้ยนเหมยอีกคน ปรากฏว่าเป็นเบอร์ที่ยังไม่เปิดใช้บริการ

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ สองปีแล้ว จ้าวเจี้ยนเหมยหายไปไหนกันแน่

วันเช็งเม้ง พี่น้องตระกูลจ้าวต่างพากันไปไหว้หลุมศพ พอเผากระดาษเสร็จและเตรียมตัวจะกลับ จ้าวเจี้ยนเหมยก็ร้องไห้วิ่งเข้ามา

"พ่อจ๋า... หนูเกือบตายอยู่ข้างนอกแล้ว..."

โอ้โฮ จ้าวเจี้ยนเหมยร้องไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าว เธอร้องไห้ระบายความทุกข์ทรมานที่ได้รับจากข้างนอกตลอดสองปีนี้ออกมาจนหมดสิ้น

ร้องไห้ฟูมฟายว่าเฉียนจิ้นหลอกเอาเงินและหลอกลวงความรู้สึกของเธอ

พอจ้าวเจี้ยนเหมยร้องไห้แบบนี้ จ้าวเจี้ยนจงก็ดุด่าว่ากล่าวเธอไม่ลงแล้ว