ตอนที่ 97 วางแผนอย่างแยบยล

"เจี้ยนจง ตอนนี้ร่างกายแกเป็นยังไงบ้าง"

จ้าวเจี้ยนจงได้รับโทรศัพท์จากจ้าวเจี้ยนอิงก็ดีใจมาก

ปกติแล้วล้วนเป็นเขาที่โทรกลับบ้านไปหาแม่เฒ่า จ้าวเจี้ยนอิงแทบไม่เคยโทรมาเลย ขนาดตอนที่เขาคุยโทรศัพท์กับแม่เฒ่า ต่อให้จ้าวเจี้ยนอิงอยู่ข้างๆ เธอก็ยังไม่ยอมรับสายคุยด้วย

"ก็พอไหวครับ ช่วงนี้เดินคล่องกว่าเมื่อก่อน มือก็ดีขึ้นกว่าเดิม ผมยังคิดอยู่ว่าใกล้จะถึงเช็งเม้งแล้ว พอถึงเช็งเม้งผมกับฮุ่ยหลานจะกลับบ้านไปไหว้หลุมศพพ่อพวกเราสักหน่อย"

"อุ๊ยตาย—" จ้าวเจี้ยนอิงทำเสียงตื่นเต้นเกินจริง "จริงด้วยสิ อีกแค่ครึ่งเดือนก็เช็งเม้งแล้ว เช็งเม้งต้องไหว้ล่วงหน้า สารทเดือนสิบต้องไหว้ช่วงหลัง แกจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ"

"กลับไปก่อนวันเช็งเม้งหนึ่งวันครับ"

จ้าวเจี้ยนอิงระงับเรื่องที่จะคุยเรื่องเงินกับจ้าวเจี้ยนจงทางโทรศัพท์เอาไว้ก่อน หลินชิงเหยียนฉลาดเป็นกรดเกินไป จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานพักอยู่กับหลินชิงเหยียน หากเธอให้จ้าวเจี้ยนจงจ่ายค่าเลี้ยงดูรวดเดียวสามปี หลินชิงเหยียนไม่มีทางยอมแน่

รออีกหน่อย รอไปก่อน รอให้จ้าวเจี้ยนจงกลับมาช่วงเช็งเม้ง

สองพี่น้องคุยกันเรื่องแม่เฒ่าอยู่ในสายอยู่นานสองนาน ทั้งยังคุยเรื่องในหมู่บ้านว่าช่วงนี้บ้านใครมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง คุยกันอยู่สิบกว่านาทีกว่าจะวางสาย

เมิ่งชิ่งกังมองจ้าวเจี้ยนอิงตาละห้อย

"ทำไมไม่พูดล่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงโบกมือ

"เจี้ยนจงบอกว่าใกล้จะเช็งเม้งแล้ว เช็งเม้งเขาจะกลับมา ตอนนี้พวกเขากินข้าวหม้อเดียวกันกับหลินชิงเหยียน หลินชิงเหยียนฉลาดเป็นกรดจนเหมือนมีเล่ห์เหลี่ยมร้อยเล่มเกวียน ถ้าฉันพูดตอนนี้ พอเจี้ยนจงจะเอาเงิน หลินชิงเหยียนต้องถามแน่ๆ ว่าเอาเงินไปทำอะไร อย่างหล่อนน่ะไม่มีทางยอมให้เจี้ยนจงจ่ายหรอก รอเจี้ยนจงกลับมาตอนเช็งเม้ง ฉันค่อยพูดกับเจี้ยนจงต่อหน้า พอเจี้ยนจงให้เงินมาแล้ว ต่อให้กลับไปไห่เฉิงแล้วหลินชิงเหยียนจะไม่ยอม เธอก็ทวงเงินคืนไปไม่ได้แล้ว"

เมิ่งชิ่งกังคิดตามแล้วพยักหน้า

"ก็จริงของเธอ หลินชิงเหยียนไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันเสียด้วยสิ งั้นรอเจี้ยนจงกลับมาก่อนค่อยว่ากัน แต่เมิ่งฮ่าวจะรอจนร้อนใจหรือเปล่า"

จ้าวเจี้ยนอิงถอนหายใจยาว

"โอนเงินก้อนที่อยู่ในมือตอนนี้ไปให้เมิ่งฮ่าวก่อน พอได้เงินมาแล้วค่อยโอนให้เมิ่งฮ่าวอีกที"

เมิ่งฮ่าวมองเงินที่พ่อแม่โอนมาให้ ในใจรู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า หกหมื่นห้าพัน แค่หกหมื่นห้าพันหยวนเอง

พ่อกับแม่ของเขาทำไร่ทำนาที่บ้านตั้งสิบกว่าหมู่ ข้าวก็ปลูกเอง ผักก็ปลูกเอง ทำไมถึงเก็บเงินได้แค่นี้กัน

หันไปดูคุณลุงใหญ่จ้าวเจี้ยนจงสิ ควักเงินให้จ้าวหมิงอวี่ทีเดียวตั้งแปดแสน

ตั้งแปดแสนหยวนเชียวนะ—ถ้าพ่อเขามีปัญญาให้แปดแสนหยวน เขาจะยังต้องยอมก้มหัวรับใช้เถียนซื่อเสียเหมือนหลานรับใช้ปู่ทุกเมื่อเชื่อวันแบบนี้ไหม

เมิ่งฮ่าวหงุดหงิดอยู่พักใหญ่ถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ หกหมื่นห้าพันก็ถือเป็นเงิน เขาจะต้องใช้ประโยชน์จากเงินหกหมื่นห้าพันนี้ให้คุ้มค่าที่สุด

พอกลับถึงบ้าน เมิ่งฮ่าวก็เดินเข้าห้องไปดูเถียนซื่อเสียก่อน เด็กอายุได้ห้าเดือนแล้ว เถียนซื่อเสียก็ยังอ้วนเป็นถังน้ำมันเหมือนเดิม

"ที่รัก วันนี้ลูกชายงอแงกวนคุณหรือเปล่า เหนื่อยไหม ดูสิว่านี่คืออะไร"

เถียนซื่อเสียนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง พอได้ยินเมิ่งฮ่าวพูดแบบนี้จึงหันมามอง

เมิ่งฮ่าวใช้สองมือประคองกล่องเครื่องประดับใบหนึ่งยื่นไปตรงหน้าเถียนซื่อเสีย

"คุณภรรยาลำบากแล้วครับ โปรดรับไว้ด้วยนะ"

เถียนซื่อเสียรับกล่องเครื่องประดับมา ด้านในมีสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งวางอยู่

"สร้อยคอทองคำ!"

ดวงตาของเถียนซื่อเสียเปล่งประกายวาววับ

เมิ่งฮ่าวหยิบสร้อยคอออกมา สวมให้เถียนซื่อเสียด้วยตัวเอง

"ภรรยาของผมเหนื่อยขนาดนี้ ผมจะซื้อสร้อยคอทองคำให้สักเส้นจะเป็นไรไป รีบไปส่องกระจกดูสิครับ"

เถียนซื่อเสียเดินตัวลอยไปส่องกระจกอย่างระริกระรี้ ดีอกดีใจจนเนื้อเต้น

เมิ่งฮ่าวหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาอีกกล่องหนึ่ง

"พวกเรามาพักอยู่ที่นี่กับแม่ รบกวนแม่มากจริงๆ ผมเลยซื้อให้แม่อีกเส้นด้วยครับ"

เถียนซื่อเสียกอดเมิ่งฮ่าวแล้วจุ๊บแก้มดังฟอดๆ ไปหลายที

"เมิ่งฮ่าว ฉันรู้ตั้งนานแล้วว่าตัวเองแต่งงานไม่ผิดคน ไปกันเถอะ พวกเราเอาสร้อยคอไปให้แม่กัน"

เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียนำสร้อยคอทองคำไปมอบให้แม่เถียนพร้อมกัน เดิมทีแม่เถียนกำลังหงุดหงิดที่ครอบครัวสามคนของเถียนซื่อเสียย้ายกลับมาอยู่ด้วย แต่พอเห็นสร้อยคอทองคำ ความหงุดหงิดนั้นก็อันตรธานหายไปในพริบตา

"คุณแม่ครับ ช่วงนี้พวกเรามาพักอยู่ที่นี่ รบกวนคุณแม่แล้ว นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมกับซื่อเสียตั้งใจมอบให้คุณแม่ครับ"

แม่เถียนถือสร้อยคอไว้ ยิ้มแก้มแทบปริจนหุบปากไม่ลง

"ยังเป็นเมิ่งฮ่าวที่รู้ความ ซื่อเสีย แกไม่เคยคิดจะซื้อของขวัญให้แม่เลยสักครั้ง"

เถียนซื่อเสียทำหน้าเชิดอย่างถือดี

"เมิ่งฮ่าวให้ก็เหมือนกับฉันให้นั่นแหละค่ะ"

สร้อยคอทองคำสองเส้น เปรียบดั่งบันไดเบิกทางที่ช่วยอุดปากแม่เถียนกับเถียนซื่อเสียไว้ได้อยู่หมัด

จากนั้นเมิ่งฮ่าวก็โอนเงินที่เหลือให้เถียนซื่อเสีย ทว่าในบันทึกช่วยจำของการโอนเงินกลับระบุไว้ว่า "เงินซื้อบ้าน"

เถียนซื่อเสียไม่ได้สังเกตคำสามคำนี้เลย เธอเห็นแค่ยอดเงินหกหมื่นห้าพันหยวนที่โอนเข้ามาเท่านั้น

เธอยังคงจมอยู่กับความดีใจที่ได้สร้อยคอทองคำ จึงไม่ได้รู้สึกเลยสักนิดว่าเงินหกหมื่นห้าพันหยวนสำหรับซื้อบ้านนั้นน้อยนิดเพียงใด ในทางกลับกัน เธอกลับยิ่งรู้สึกซาบซึ้งและสงสารเมิ่งฮ่าว คิดว่าเขายอมสละเงินเก็บทั้งหมดที่มีให้เธอแล้ว

บ้านหลังใหม่ทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์และยื่นกู้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

เรื่องทำสัญญากู้ล้วนเป็นเมิ่งฮ่าวที่จัดการ ผ่อนสามสิบปี วงเงินหกแสนหยวน โดยมีเถียนซื่อเสียเป็นผู้กู้หลัก แม้เถียนซื่อเสียจะมีเงินเดือนแค่สี่พันหยวน แต่เธอก็มีกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ

เมิ่งฮ่าวในฐานะสามีเป็นตัวแทนร่วม แต่เขาออกปากว่าจะเป็นคนรับผิดชอบค่าผ่อนบ้านเอง เดือนละสามพันกว่าหยวน

เถียนซื่อเสียส่งบัตรธนาคารให้เมิ่งฮ่าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอนนี้เธอปักใจรักและเชื่อฟังเขาอย่างหมดหัวใจ

แต่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า เมิ่งฮ่าวแอบวางแผนไว้แล้วว่าหลังจากนี้ทุกเดือน เขาจะโอนเงินของตัวเองเข้าบัตรธนาคารของเถียนซื่อเสีย พร้อมระบุบันทึกช่วยจำว่า "ผ่อนบ้าน" เพียงเท่านี้ ค่าผ่อนบ้านทั้งหมดก็จะกลายเป็นเงินที่เขาเป็นคนจ่ายแต่เพียงผู้เดียว

เมิ่งฮ่าวได้เงินเดือนหกพันห้าร้อยหยวน พอจ่ายค่าผ่อนบ้านไปสามพันกว่าหยวน ก็เหลือติดตัวอยู่แค่สามพันกว่าหยวนเท่านั้น

เมิ่งฮ่าวโอบกอดเถียนซื่อเสียไว้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

"ที่รัก พอผ่อนบ้านแล้ว ในมือผมเหลือเงินแค่สามพันเอง ทำให้คุณต้องลำบากไปด้วยเลย"

"ลำบากอะไรกันคะ วางใจเถอะ แม่ฉันยังมีเงินอยู่ พวกเราไม่มีทางอยู่อย่างลำบากหรอก ฉันคุยกับแม่ไว้แล้ว ให้แม่ยกค่าเช่าตึกแถวให้ฉัน ยังไงแม่ก็ถือเงินเยอะขนาดนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ คนแก่ใกล้ลงโลงแล้ว ไม่ได้ใช้เงินอะไรนักหนาหรอก"

เมิ่งฮ่าวแสดงท่าทีซาบซึ้งใจยิ่งนัก ก่อนจะแสร้งเตือนเถียนซื่อเสียขึ้นมา

"ถ้าไม่ได้เข้าไปทำงานในสำนักงานทนายความก็คงไม่รู้ เดี๋ยวนี้ลูกคนเดียวไม่มีทางได้รับมรดกของพ่อแม่ทั้งหมดหรอกนะ วันก่อนผมได้ยินเพื่อนร่วมงานเล่าคดีหนึ่ง ลูกสาวคนเดียว แม่ตายไปก่อน แล้วพ่อก็เพิ่งเสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว ทิ้งบ้านไว้สองหลังกับเงินฝากอีกห้าแสนหยวน แต่เธอกลับรับมรดกทั้งหมดไม่ได้"

"ทำไมล่ะคะ เป็นลูกคนเดียว ทั้งหมดนั้นก็ต้องเป็นของเธอไม่ใช่เหรอ"

"คุณไม่เข้าใจหรอก ลูกคนเดียวสืบทอดมรดกทั้งหมดของพ่อแม่ไม่ได้หรอกนะ ผู้หญิงคนนี้ยังมีปู่กับย่าอยู่ ปู่ก็เลยต้องมาขอแบ่งมรดกของพ่อเธอไปด้วย"

เถียนซื่อเสียมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"แล้วต้องทำยังไงล่ะคะ"

"ทนายเจิ้งที่สำนักงานถามเธอว่าพ่อได้ทำพินัยกรรมไว้ไหม ถ้าก่อนตายพ่อทำพินัยกรรมระบุว่ายกทรัพย์สินทั้งหมดให้เธอ แบบนั้นก็ไม่มีปัญหา บ้านกับเงินฝากทั้งหมดจะตกเป็นของเธอทันที แต่น่าเสียดายที่พ่อของเธอจากไปกะทันหัน ไม่ได้ทำพินัยกรรมไว้ ตอนนี้ปู่กับย่าก็เลยมีสิทธิ์ขอแบ่งมรดก นี่เป็นเรื่องที่กฎหมายกำหนดไว้เลยนะ"

เถียนซื่อเสียพลันนึกถึงเรื่องของตัวเองขึ้นมาได้ทันที

"เมิ่งฮ่าว คุณว่าฉันควรเร่งให้แม่เขียนพินัยกรรมไว้ไหมคะ ตาของฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเกิดตามาแย่งมรดกกับฉันขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ"

บ้านเก่าขายไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่กับแม่เถียน ส่วนเมิ่งจั๋วฝานลูกชายก็มีพี่เลี้ยงคอยดูแล เถียนซื่อเสียจึงไม่ต้องเหนื่อยเลี้ยงลูกเลยสักนิด

แต่เมิ่งฮ่าวก็จงใจพูดเช่นนี้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาห่วงใยและใส่ใจเถียนซื่อเสียมากเพียงใด

หลังจากปูเรื่องมาได้พักใหญ่จนเห็นว่าเถียนซื่อเสียเริ่มคล้อยตาม เมิ่งฮ่าวจึงค่อยวกเข้าเรื่องที่เขาไปขอเงินจากพ่อแม่

"ที่รัก พ่อแม่ผมพอได้ยินว่าพวกเราจะซื้อบ้านใหม่ก็ดีใจกันใหญ่เลยนะ ท่านบอกว่าคุณคือดาวนำโชคของตระกูลเมิ่งเรา ที่บ้านเกิดมีคำโบราณว่าได้เมียดีจะเจริญรุ่งเรืองไปสามชั่วคน คุณดูสิ พอแต่งงานกับคุณปุ๊บ ผมก็ได้ย้ายงานไปอยู่สำนักงานทนายความทันที ตอนนี้เงินเดือนตั้งหกพันห้า ถ้าผมสอบใบอนุญาตทนายความผ่านเมื่อไร ได้รับว่าความเอง เงินเดือนของผมจะต้องพุ่งทะยานเหมือนติดจรวด ฟิ้วๆ เลยล่ะ"