ตอนที่ 96 ฉลาดแกมโกงเกินไป

เฉียวฉีหัวเราะเบาๆ

"วางใจเถอะ ไม่ถ่ายติดคุณหรอกค่ะ"

เมิ่งฮ่าวรู้สึกกระอักกระอ่วน

"ผม...ผมแค่ไม่อยาก..."

เฉียวฉียิ้ม

"ฉันรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเราคืออะไร ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ เมิ่งฮ่าว ฉันจะไม่สร้างปัญหาให้คุณหรอกค่ะ"

พอได้ยินคำนี้ เมิ่งฮ่าวก็โล่งอกไปเปลาะใหญ่ เฉียวฉีช่างไม่เหมือนใครจริงๆ ผู้ใหญ่คบหากัน สิ่งที่ต้องการก็คือความสบายใจและไม่ผูกมัดแบบนี้นี่แหละ

"เฉียวฉี คุณอย่าทำแบบนี้สิ ผมแค่..."

เฉียวฉีลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า

"รีบกลับไปเถอะค่ะ ป่านนี้ลูกชายคุณคงร้องไห้งอแงอยู่ที่บ้านแล้ว"

เมิ่งฮ่าวละอายใจ ลุกขึ้นเตรียมจะกลับ แต่เฉียวฉีก็รั้งเขาไว้อีก

"ไปอาบน้ำก่อนสิคะ จะได้ไม่มีกลิ่นติดตัวให้ภรรยาคุณสงสัยเอาได้"

เมิ่งฮ่าวยิ่งพูดไม่ออก เฉียวฉีคิดเผื่อไว้รอบคอบทุกอย่างจริงๆ

ตอนที่เมิ่งฮ่าวเดินจากไป เฉียวฉีนั่งอยู่บนโซฟามองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ

หัวใจของเมิ่งฮ่าวพลันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

พริบตาเดียวผ่านไปอีกสองวัน เมิ่งฮ่าวก็มาที่บ้านของเฉียวฉีอีกครั้ง

บ้านของเฉียวฉีกลายเป็นบ้านอีกหลังของเมิ่งฮ่าวไปโดยไม่รู้ตัว เขายิ่งมายิ่งขาดเฉียวฉีไม่ได้

บ้านหลังเดิมของตระกูลเถียนขายได้แล้ว

พอรู้ว่าขายบ้านได้แล้ว เมิ่งฮ่าวก็รีบพาเถียนซื่อเสียไปตระเวนดูบ้านใหม่ทันที ไม่สิ บ้านมือหนึ่งยังต้องตกแต่ง เมิ่งฮ่าวไม่อยากจ่ายค่าตกแต่งบ้าน อีกอย่างเขาก็ไม่มีเงินด้วย

เมิ่งฮ่าวจึงพาเถียนซื่อเสียไปดูบ้านมือสอง ทำเลต้องดี อยู่ใกล้โรงเรียน และสภาพแวดล้อมในชุมชนต้องดีด้วย

เถียนซื่อเสียถูกเมิ่งฮ่าวกล่อมจนหลงทิศหลงทาง เชื่อฟังเมิ่งฮ่าวทุกอย่าง เมิ่งฮ่าวว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น

วิ่งวุ่นดูอยู่เกือบครึ่งเดือน ในที่สุดก็ถูกใจห้องชุดห้องหนึ่ง

เป็นห้องขนาดใหญ่สามห้องนอน หันไปทางทิศใต้ ในชุมชนมีโรงเรียนอนุบาล แถมยังอยู่ห่างจากบ้านแม่เถียนแค่ป้ายรถเมล์เดียว

เถียนซื่อเสียก็พอใจกับห้องนี้มาก พลอยพาแม่เถียนมาดูด้วยกันถึงสองสามรอบ

ราคาหนึ่งล้านสามแสนสองหมื่นหยวน วางเงินดาวน์สี่แสนหยวน บ้านเก่าขายได้หกแสนห้าหมื่นหยวน เอามาจ่ายเงินดาวน์ ที่เหลืออีกหกแสนเจ็ดหมื่นหยวนทำเรื่องกู้ซื้อบ้าน

เถียนซื่อเสียไม่ยอม รบเร้าแม่ของเธอ

"กู้เงินตั้งเยอะขนาดนั้น ผ่อนเดือนละสามสี่พันหยวน พวกเราจะใช้ชีวิตกันยังไงล่ะคะ แม่ แม่ตัดใจเห็นหนูทนลำบากได้ลงคอเหรอ"

"แม่ก็ออกให้แกตั้งหกแสนห้าหมื่นหยวนแล้วนะ ที่เหลือก็ให้บ้านเมิ่งฮ่าวออกสิ"

เมิ่งฮ่าวพูดออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"แม่ผมก็บอกว่าจะช่วยสมทบครับ เดี๋ยวผมโทรหาแม่เดี๋ยวนี้เลย"

เมิ่งฮ่าวโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนอิง

"แม่ ซื่อเสียขายบ้านเก่าได้แล้วนะ ได้มาหกแสนห้าหมื่นหยวน บ้านใหม่พวกเราก็ดูไว้แล้วด้วย พื้นที่หนึ่งร้อยสี่สิบตารางเมตร สามห้องนอนใหญ่อยู่ชั้นหนึ่ง ราคาหนึ่งล้านสามแสนสองหมื่นหยวนครับ"

จ้าวเจี้ยนอิงดีใจจนหัวเราะร่า

"ลูกชายแม่นี่เก่งจริงๆ คราวนี้ใส่ชื่อแกเป็นเจ้าของบ้านไหม"

"จะใส่ชื่อผมหรือไม่ใส่ ยังไงบ้านหลังนี้ก็เป็นสินสมรสอยู่แล้วครับ"

"ไม่ได้! ต้องใส่ชื่อแกไปด้วย เรื่องแบบนี้จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด"

เมิ่งฮ่าวชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ

"แม่ ในมือแม่กับพ่อยังมีเงินอยู่อีกเท่าไหร่เหรอ ผมอยากได้สักสองสามแสนหยวน จะได้ไม่ให้เถียนซื่อเสียเกิดระแวง"

"สองสาม...แสนหยวน..."

เสียงของจ้าวเจี้ยนอิงแผ่วลงทันตาเห็น

"แม่ ในมือแม่คงไม่ใช่ว่าไม่มีแม้แต่สองสามแสนหยวนหรอกนะ ต่อไปบ้านหลังนี้ก็เป็นของบ้านเรา แม่กับพ่อมาก็ไม่ต้องไปนอนข้างนอก ไม่เหมือนลุงใหญ่ที่ต้องเช่าห้องอยู่"

จ้าวเจี้ยนอิงฟังแล้วก็เห็นว่าเป็นจริงอย่างที่ว่า

พอกดวางสาย จ้าวเจี้ยนอิงก็รีบร้อนไปหาเมิ่งชิ่งกังที่ไร่นา

เมิ่งชิ่งกังพอรู้ว่าลูกชายจะซื้อบ้าน แถมบ้านหลังนั้นยังเป็นของครอบครัวพวกเขา ก็รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงขึ้นมาทันที

"ลูกบอกแล้วว่าพวกเราช่วยออกสักหน่อย เวลาพวกเราไปพักจะได้อยู่สบายๆ ไม่อึดอัด"

ทั้งสองคนกลับถึงบ้านก็นำสมุดบัญชีเงินฝากออกมา พลิกเปิดดูไปมา พอเห็นตัวเลขบนสมุดบัญชี ทั้งคู่ก็ถึงกับอึ้งงัน

ห้าหมื่นหยวน พวกเขามีอยู่แค่ห้าหมื่นหยวนเท่านั้น

ลูกชายขอสองถึงสามแสนหยวน ต่อให้หาให้ลูกไม่ถึงสามแสนหยวน อย่างน้อยก็ต้องหาให้ได้สักสองแสนหยวนสิ ถ้าไม่มีสองแสนหยวน หนึ่งแสนหยวนก็ยังดี

เมิ่งชิ่งกังมองสมุดบัญชีแล้วหมดเรี่ยวแรงลงไปในพริบตา

จ้าวเจี้ยนอิงกลอกตาไปมาครุ่นคิด

"ฉันจะไปหาเมิ่งจิ้ง ให้หวังเฉียงช่วยออกเงินหน่อย เมิ่งจิ้งเป็นพี่สาว การช่วยเหลือเมิ่งฮ่าวมันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว"

จ้าวเจี้ยนอิงพกความมั่นใจเต็มเปี่ยมไปที่บ้านของเมิ่งจิ้งแล้วบอกจุดประสงค์ที่มา

เมิ่งจิ้งพูดอย่างลำบากใจ

"แม่ หนูไม่มีเงินหรอกค่ะ เงินทั้งหมดอยู่ที่หวังเฉียง"

"อะไรนะ แกไม่มีเงินเหรอ ในมือแกไม่มีเงินเลยสักแดงเดียวเนี่ยนะ ฉันเลี้ยงนังไม่ได้เรื่องอย่างแกมาได้ยังไงกัน! บ้านอื่นเขาเป็นผู้หญิงคุมเงินทั้งนั้น แกนี่มันดีจริง ไม่ได้กำเงินไว้สักสตางค์เดียว"

เมิ่งจิ้งรู้สึกน้อยใจและอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง

"หนูไม่ได้หาเงินเข้าบ้าน หวังเฉียงก็เลยกลัวว่าหนูจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายน่ะค่ะ"

"ถุย!"

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจนเอานิ้วจิ้มหน้าผากเมิ่งจิ้ง

"ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ แล้วหวังเฉียงล่ะ โทรหาเขาสิ บอกว่าฉันมา ให้เขารีบกลับมาเดี๋ยวนี้"

เมิ่งจิ้งโทรหาหวังเฉียง หวังเฉียงบอกว่าตนกำลังขับรถส่งของอยู่ อีกสองวันถึงจะกลับมาได้

จ้าวเจี้ยนอิงจึงจำต้องจากไปด้วยความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์

พอกลับถึงบ้าน แม้แต่ข้าวก็ไม่อยากทำ กลัดกลุ้มเหลือเกิน!

หญิงชราเดินมากินข้าว พอเห็นหม้อข้าวเตาไฟเย็นชืดก็พูดอย่างไม่พอใจ

"ทำไมยังไม่ทำกับข้าวล่ะ ฉันหิวแล้วนะ"

จ้าวเจี้ยนอิงหน้าดำคร่ำเครียด ลุกขึ้นไปต้มบะหมี่มาชามหนึ่ง

"แม่ วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย แม่ก็กินบะหมี่ไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน"

หญิงชราไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่บ่นพึมพำพลางกินบะหมี่ไป

จ้าวเจี้ยนอิงมองแม่ที่กินข้าวหกเลอะเทอะไปทั่ว พลันเกิดความคิดขึ้นมาจนกระปรี้กระเปร่าทันควัน

"แม่ เมิ่งฮ่าวบอกว่าเขาก็ซื้อบ้านหลังใหญ่เหมือนกัน แถมยังอยากรับฉันไปอยู่ไห่เฉิงด้วย ถ้าฉันไปไห่เฉิงก็ต้องพาแม่ไปด้วยแน่นอน ฉันไม่ทำเหมือนเจี้ยนจงหรอกที่ทิ้งแม่ไว้บ้านคนเดียวแบบนั้น"

หญิงชราได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที

"เมิ่งฮ่าวก็ซื้อบ้านแล้วเหรอ เรื่องดี เรื่องดีจริงเชียว! ฉันว่าแล้วเชียว เมิ่งฮ่าวน่ะเป็นเด็กมีความสามารถมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย"

"บ้านที่เมิ่งฮ่าวซื้อหลังใหญ่ ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยนะแม่ ตั้งล้านสามแสนสองหมื่นหยวนแน่ะ"

"คุณพระช่วย มากขนาดนั้นเชียวหรือ"

"แม่ บ้านของเมิ่งฮ่าวอยู่ชั้นหนึ่ง สภาพแวดล้อมในชุมชนดีมากเลยนะ วันหน้าพวกเราไปอยู่ก็โปร่งสบายโล่งตา"

"แม่ ในมือแม่ยังมีเงินอยู่อีกเท่าไร ช่วยหลานชายแม่หน่อยสิ แม่รักเมิ่งฮ่าวที่สุดไม่ใช่เหรอ"

หญิงชราไม่บ่ายเบี่ยงแม้แต่น้อย พอกินข้าวเสร็จก็กลับไปเอาเงินมาให้จ้าวเจี้ยนอิง

จ้าวเจี้ยนอิงดีใจจนเนื้อเต้น เงินของแม่ก็คือเงินของเธอ จะปล่อยให้คนอื่นได้ประโยชน์ไปไม่ได้เด็ดขาด

หญิงชราเอาเงินเก็บเก้าพันกว่าหยวนที่มีทั้งหมดมอบให้จ้าวเจี้ยนอิงในคราวเดียว

"มีแค่นี้เองเหรอแม่"

"ให้แกไปหมดแล้ว ก้นหีบก็รื้อค้นตั้งหลายรอบแล้วเนี่ย"

จ้าวเจี้ยนอิงขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง รวมกันเพิ่งได้หกหมื่นหยวน ยังห่างไกลจากสองแสนหยวนอยู่อีกตั้งเยอะ

เมิ่งชิ่งกังพลันเคาะโต๊ะ

"เจี้ยนอิง คุณไปหาเจี้ยนจง..."

เมิ่งชิ่งกังยังพูดไม่ทันจบก็ถูกจ้าวเจี้ยนอิงขัดขึ้นเสียก่อน

"ไม่ได้ๆ คราวก่อนก็เพราะเรื่องเงิน หลินชิงเหยียนถึงได้อาละวาดเสียยกใหญ่ ฉันอับอายขายหน้าไปหมดแล้ว ฉันจะไปอ้าปากขอยืมเจี้ยนจงได้ยังไงกัน เขาไม่ทวงเงินที่ฉันติดไว้คืนก็บุญแล้ว"

"คุณนี่โง่จริง! พวกเขาให้คุณปรนนิบัติดูแลแม่ ค่าเลี้ยงดูจะจ่ายทีละเดือนก็คือจ่าย จ่ายรวดเดียวปีหนึ่งก็คือจ่ายเหมือนกัน คุณลองคิดดูสิ พี่น้องสามคนนั่น คนละหมื่นสองพันหยวนต่อปี สามคนก็สามหมื่นหกพันหยวนแล้ว นี่ไง ได้เงินมาแล้วไม่ใช่เหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงตบต้นขาฉาดใหญ่

"จริงด้วยสิ ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ ถูกๆๆ ให้พวกเขาจ่ายทีละปี ไม่สิ จ่ายรวดเดียวสามปีไปเลย สามปีก็หนึ่งแสนแปดพันหยวน ฮ่าๆๆ— คราวนี้พวกเราก็ไม่ต้องกลุ้มแล้ว แล้วยังมีเจี้ยนเหมยอีก ต้องรีบหาตัวเจี้ยนเหมยให้เจอแล้วให้เอาเงินออกมาด้วย คราวนั้นหล่อนยังเอาเงินแม่ไปตั้งหนึ่งหมื่นหยวนเชียวนะ"

จ้าวเจี้ยนอิงคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ให้จ้าวเจี้ยนจงกับพี่น้องรวมสามคนจ่ายค่าเลี้ยงดูแม่รวดเดียวสามปี ถ้าเป็นแบบนี้ เงินค่าบ้านของเมิ่งฮ่าวก็จัดการได้แล้ว