ตอนที่ 95 มืดใต้ตะเกียง

ชั่วขณะที่หลินชิงเหยียนเดินผ่านไป จู่ ๆ เธอก็หยุดชะงักฝีเท้าลง

เมิ่งฮ่าวกำลังยิ้มพลางเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากให้เฉียวฉี

ให้ตายสิ!

หลินชิงเหยียนรู้สึกทันทีว่าได้กินเผือกคำโตเข้าให้แล้ว เธอรู้เรื่องระหว่างเมิ่งฮ่าวกับซูอวิ๋นซานเป็นอย่างดี ซูอวิ๋นซานเคยโอนเงินให้เมิ่งฮ่าวไปตั้งหกแสนกว่าหยวน สุดท้ายทั้งสองคนยื้อยุดคาราคาซัง จ้างทนาย จะฟ้องร้องกัน ยังดีที่สุดท้ายไม่ได้ขึ้นศาล เมิ่งฮ่าวคืนเงินให้ซูอวิ๋นซานไปยี่สิบแปดหมื่นหยวน

นี่เพิ่งผ่านมาไม่เท่าไร เมิ่งฮ่าวก็เล่นมุกเดิมอีกแล้วเหรอ

หลินชิงเหยียนหลบอยู่ในมุมมืด มองดูเมิ่งฮ่าวกับเฉียวฉีเดินออกจากร้านกาแฟและขึ้นรถไปด้วยกัน จากนั้นถึงค่อยก้าวออกมา

หลินชิงเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาจ้าวหมิงอวี่ทันที

"หมิงอวี่ ฉันบังเอิญเจอเมิ่งฮ่าว เมิ่งฮ่าวอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งในร้านกาแฟ ท่าทางเขากับผู้หญิงคนนั้นดูคลุมเครือแปลก ๆ ค่ะ"

"อะไรนะ"

จ้าวหมิงอวี่โกรธจนฟันกระทบกันกรอด

"หมอนี่มันสันดอนขุดง่ายสันดานขุดยากจริง ๆ ซูอวิ๋นซานไม่ส่งเขาเข้าคุก ยังไม่หลาบจำอีกเหรอ ไม่ได้การแล้ว ผมต้องบอกพ่อกับแม่เขา ไม่อย่างนั้นถ้าก่อเรื่องขึ้นมาอีก ต่อให้ขายตัวเขาก็ชดใช้ไม่ไหวหรอก"

หลินชิงเหยียนรีบห้ามปราม

"คุณอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปเลยค่ะ ถ้าเกิดฉันมองผิดขึ้นมาล่ะ รอดูก่อนดีกว่า"

หลินชิงเหยียนเกลี้ยกล่อมจ้าวหมิงอวี่จนสงบลงได้ แล้วตัดสินใจว่าจะแอบสืบเรื่องของเมิ่งฮ่าวเงียบ ๆ เอง

ไม่ใช่ว่าเธออยากจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องเละเทะพวกนี้ แต่เธอกังวลเรื่องจ้าวเจี้ยนจงพ่อสามีจริง ๆ หากเมิ่งฮ่าวก่อเรื่องขึ้นมาอีก จ้าวเจี้ยนอิงต้องมาหาจ้าวเจี้ยนจงแน่ และสุดท้ายจ้าวเจี้ยนจงก็คงไม่พ้นต้องมาหาเธอกับจ้าวหมิงอวี่อยู่ดีไม่ใช่หรือไง

เฮ้อ! ในบรรดาญาติมีตัวป่วนคอยกวนเรื่องแบบนี้อยู่ ช่างเหมือนคางคกกระโดดขึ้นมาเกาะหลังเท้า น่าขยะแขยงจนทนไม่ไหวจริง ๆ!

เมิ่งฮ่าวระมัดระวังตัวขึ้นมาก เพราะถึงอย่างไรตอนนี้ก็ไม่เหมือนแต่ก่อน

เมื่อก่อนเขาเป็นโสด ไม่ว่าจะคบหากับผู้หญิงแบบไหนก็ล้วนอ้างได้ว่าเป็นการคบหาดูใจ ช่วงเวลาที่คบกับซูอวิ๋นซานเขาก็ใช่ว่าจะไม่ได้ทุ่มเท เขาคอยซัพพอร์ตอารมณ์ความรู้สึกให้ซูอวิ๋นซาน มอบความรักความอบอุ่นแบบพ่อให้ซูเสี่ยวเป่า การที่ซูอวิ๋นซานจะจ่ายเงินตอบแทนมันก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว

ทว่าตอนนี้ เขากับเถียนซื่อเสียมีลูกด้วยกันแล้ว อีกทั้งสมบัติของตระกูลเถียนเขาก็ต้องเอามาให้ได้

ถ้าหากเถียนซื่อเสียรู้ว่าเขาแอบมีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างนอก ทุกอย่างที่เขาสร้างมาคงพังทลายไม่เหลืออะไรสักอย่างแน่

ดูท่าทีของเถียนซื่อเสียกับแม่เถียนที่มีต่อเถียนโหย่วฝูสิ ทั้งเรื่องนอกใจ เลี้ยงเมียน้อย มีลูกนอกสมรส สองแม่ลูกคู่นั้นอาละวาดแทบเอาเป็นเอาตาย จนเถียนโหย่วฝูสิ้นชื่อป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

เขาจะเดินซ้ำรอยเถียนโหย่วฝูไม่ได้เด็ดขาด

เมิ่งฮ่าวคำนวณไว้เป็นอย่างดี เรื่องของเฉียวฉีเขาไม่ได้ปิดบังเถียนซื่อเสียเลย บางครั้งยังบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ของเฉียวฉีลงในโน้ตบุ๊กเอามาให้เถียนซื่อเสียดูด้วยซ้ำ

หึ ๆ การพรางตัวที่ดีที่สุดก็คือจุดมืดใต้ตะเกียงนี่แหละ

เมิ่งฮ่าวจึงมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือไม่ชัดเจนกับเฉียวฉีแบบนั้นเรื่อยมา

ความคลุมเครือนี้ค่อนข้างเลือนราง ราวกับมีผ้าโปร่งคลุมไว้ชั้นหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครพูดแทงใจดำเปิดโปงออกมา

พอเฉียวฉีรู้สึกหงุดหงิดใจ เธอก็จะมาบ่นและระบายความทุกข์ให้เมิ่งฮ่าวฟัง

เมิ่งฮ่าวก็ทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี คอยเป็นโพรงไม้รับฟังทุกเรื่องราว

วันหนึ่ง เฉียวฉีส่งรูปถ่ายสภาพห้องที่น้ำท่วมเจิ่งนอง พร้อมกับข้อความเสียงยาวเหยียดที่ปนเสียงสะอื้นไห้

"ท่อน้ำแตก น้ำไหลท่วมลงไปชั้นล่าง เรียกช่างมาซ่อม ช่างก็เรียกราคาขูดเลือดขูดเนื้อ คนข้างล่างก็มาดักด่าอยู่หน้าประตู มันยากเหลือเกิน... หรือเหนื่อยเกินไปแล้ว สู้ตายไปซะยังดีกว่า"

น้ำท่วมเจิ่งนอง! ชั้นล่างมาดักด่าถึงหน้าประตู! ช่างเรียกราคาขูดรีด!

ประโยคสุดท้ายที่ว่า "สู้ตายไปซะยังดีกว่า" นั้นมีเสียงสะอื้นและสั่นเครือตรงท้ายประโยค

เมิ่งฮ่าวจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ฟังซ้ำอยู่สามรอบ สุดท้ายก็ลบทิ้งไป

ห้าวินาทีต่อมา เขาอ้างเหตุผลว่าจะออกไปสืบหาหลักฐานคดีความ แล้วเดินออกจากสำนักงานทนายความ

ตอนที่เฉียวฉีมาเปิดประตู ดวงตาของเธอบวมเป่งเหมือนลูกวอลนัต

ในห้องเละเทะไม่เป็นท่า น้ำบนพื้นยังแห้งไม่หมด

เมิ่งฮ่าวไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบไม้ถูพื้นมาเริ่มลงมือทำงานทันที

เฉียวฉียืนอยู่ตรงนั้น มองดูเมิ่งฮ่าวบิดไม้ถูพื้นจนแห้ง เทน้ำในกะละมังลงชักโครก แล้วก็เริ่มถูใหม่อีกรอบ หนึ่งรอบ สองรอบ

ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย

เฉียวฉีนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา มองดูเขาวุ่นวายง่วนอยู่กับการทำงาน

ไม้ถูพื้นครูดกับพื้นเกิดเสียงดังฟึ่บฟับ ท้องฟ้านอกหน้าต่างเริ่มมืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวในห้องสว่างขึ้นมา

หลังจากเมิ่งฮ่าวเก็บกวาดความเละเทะจุดสุดท้ายเสร็จสิ้น เขาก็ยืดตัวขึ้นแล้วเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "เรียบร้อยแล้วล่ะ ข้างล่างเสียหายเท่าไร เดี๋ยวผมช่วยคุยให้เอง"

พูดจบ เขาก็เดินไปสวมรองเท้าที่หน้าประตู

ทว่ามือเพิ่งแตะโดนที่จับประตู เอวก็พลันถูกรัดแน่น

เฉียวฉีกอดเขาไว้จากทางด้านหลัง ใบหน้าแนบชิดอยู่กับแผ่นหลังของเขา

เมิ่งฮ่าวชะงักแข็งค้างไปทันที

ผ่านไปเนิ่นนาน—หรืออาจแค่ไม่กี่สิบวินาที—เมิ่งฮ่าวก็หันกลับมา ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

เฉียวฉีปล่อยโฮออกมา

"ขอโทษ... ขอโทษนะ..." เธอพูดจาไม่เป็นภาษา "ฉันแค่... ลำบากเหลือเกิน... เหนื่อยเหลือเกิน..."

เมิ่งฮ่าวออกแรงกระชับแขนทั้งสองข้าง ราวกับจะบดร่างเฉียวฉีให้หลอมรวมเข้าไปในตัวเขา

จากนั้น จากนั้น... ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามครรลอง

เมื่อเมิ่งฮ่าวกลับจากบ้านเฉียวฉีมาถึงบ้านตัวเอง เห็นทรงผมยุ่งเหยิงเหมือนรังนกของเถียนซื่อเสีย ความรู้สึกอยากจะหนีไปให้พ้นก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจทันที

แต่... ไม่ได้! บ้านยังไม่ได้มา จะก่อเรื่องวุ่นวายไม่ได้เด็ดขาด

เมิ่งฮ่าวทิ้งตัวลงนอนหมดสภาพบนโซฟาทันที

"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว วิ่งวุ่นมาทั้งวันอีก เมื่อก่อนเคยอิจฉาทนายว่าดูโก้หรูดูดี คุณพระช่วย ตอนนี้ไม่อิจฉาแล้วล่ะ มีอะไรกินบ้างไหม ขอกินรองท้องสักหน่อย"

เถียนซื่อเสียรู้สึกปลาบปลื้มที่เมิ่งฮ่าวมีความกระตือรือร้นก้าวหน้าเช่นนี้ เธอจึงอุ้มลูกไว้เองแล้วให้แม่บ้านไปลวกบะหมี่มาให้เมิ่งฮ่าวสักชาม

เมิ่งฮ่าวกินบะหมี่ไปพลาง คิดถึงเรื่องระหว่างเขากับเฉียวฉีไปพลาง

เขา... แต่งงานแล้ว มีลูกชายแล้ว และที่สำคัญที่สุดคือ... บ้านของเถียนซื่อเสียกับเงินเก็บของแม่เถียนยังไม่ได้มาอยู่ในมือ

เขากับเฉียวฉี อย่างมากที่สุดก็แค่วันไนท์สแตนด์เท่านั้น

เมิ่งฮ่าวกินไปคิดไป ผู้ใหญ่กันแล้ว ใครบ้างไม่มีความต้องการทางกาย เฉียวฉีเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ย่อมต้องเป็นอย่างนั้นเหมือนกันแน่นอน

คิดได้ดังนี้ เมิ่งฮ่าวจึงตัดสินใจจะไปพบเฉียวฉี หนึ่งเพื่อขอโทษ และสองเพื่อหยั่งเชิงท่าทีของเฉียวฉีดู

หลังจากผ่านเรื่องของซูอวิ๋นซานมาแล้ว เมิ่งฮ่าวไม่อยากเจอเรื่องซ้ำรอยอีกเป็นครั้งที่สอง

ทว่าวันรุ่งขึ้นพอเมิ่งฮ่าวไปหาเฉียวฉี เฉียวฉีกลับไม่ยอมพบเขา

เมิ่งฮ่าวโทรหาเฉียวฉี เฉียวฉีก็ไม่ยอมรับสาย

เป็นเช่นนี้ติดต่อกันหลายวัน

เมิ่งฮ่าวถึงกับงุนงง

หรือว่าเฉียวฉีจะใจกว้างและปล่อยวางได้ขนาดนั้นเชียวหรือ

เมิ่งฮ่าวรอให้เฉียวฉีติดต่อกลับมา แต่เฉียวฉีไม่มีทั้งโทรศัพท์สักสาย ไม่มีแม้แต่วีแชตสักข้อความ

เมิ่งฮ่าวทนไม่ไหวจึงไปหาเฉียวฉีที่อะพาร์ตเมนต์ กดกริ่งประตูแทบพังก็ไม่มีคนอยู่

พริบตาเดียวก็ผ่านไปสองสัปดาห์ เฉียวฉีราวกับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

คราวนี้กลับกลายเป็นเมิ่งฮ่าวที่ตัดใจไม่ลง

อ้อ ไม่สิ เฉียวฉีเคยโผล่มาครั้งหนึ่ง เพื่อมาหาทนายเฉียน

พอเฉียวฉีคุยกับทนายเฉียนเสร็จ ก็เดินจากไปตรง ๆ

ทนายเฉียนบอกให้เมิ่งฮ่าวไปส่งเฉียวฉี แต่เฉียวฉีกลับแสดงสีหน้าราวกับไม่สนิทสนมกับเมิ่งฮ่าวเลยสักนิด

ในใจของเมิ่งฮ่าวรู้สึกอึดอัดไม่สบอารมณ์ เขาอยากจะอธิบายให้เฉียวฉีฟังว่าวันนั้นเขาหักห้ามใจไม่ไหว แต่เฉียวฉีไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูรถของเฉียวฉีค่อย ๆ แล่นจากไป หัวใจของเมิ่งฮ่าวก็พลันกระตุกวูบแขวนลอยขึ้นมา

นี่คือความรู้สึกเหมือนถูกแขวนค้างไว้ ทรมานสิ้นดี!

เมิ่งฮ่าวลืมไปว่าเมื่อก่อนตอนที่ทำกับซูอวิ๋นซาน เขาก็ใช้ไม้เด็ดนี้เหมือนกัน—เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น เดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล ให้ซูอวิ๋นซานคอยเดา คอยคิด คอยตัดใจไม่ลง

แล้วตอนนี้ล่ะ

ไม้นี้ถูกเฉียวฉีนำมาใช้เสียแล้ว กลายเป็นเมิ่งฮ่าวที่ปล่อยวางไม่ได้แทน!

เมิ่งฮ่าวถือช่อดอกไม้สดไปเคาะประตูบ้านของเฉียวฉี เฉียวฉีเปิดประตูด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

"คุณไม่ควรมาที่นี่ค่ะ"

"แต่ผมก็มาแล้วนี่ไงครับ"

ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดมากมาย บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองค่อย ๆ อบอวลไปด้วยความหวานชวนวาบหวาม อุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากทุกสิ่งกลับคืนสู่ความสงบ เมิ่งฮ่าวก็รู้สึกราวกับได้รับการปลดปล่อยอย่างหมดจด

"เฉียวฉี ผมมีครอบครัวแล้ว มีลูกแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง แต่ผมลืมคุณไม่ได้จริง ๆ"

เฉียวฉีมองใบหน้าหล่อเหลาของเมิ่งฮ่าว ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่ไว้ภาพหนึ่ง