ตอนที่ 94 ลอบผ่านเฉินชาง

ทนรอมาสี่วัน ในที่สุดก็ถึงวันที่หนึ่ง จ้าวเจี้ยนอิงพาแม่ไปที่ร้านอาหารของจ้าวเจี้ยนเจิ้งในตำบล

"น้องรอง แม่มาเยี่ยมนายแน่ะ"

พอหลี่ซิ่วเหลียนเห็นจ้าวเจี้ยนอิง ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายมาทำอะไร

"จ้าวเจี้ยนเจิ้ง รีบเอาเงินให้พี่สาวเธอไปซะ ใช่ว่าจะไม่ให้เสียหน่อย ยังจะถ่อมารอทวงถึงที่ ถุย เป็นพี่สาวแท้ ๆ ซะเปล่า ทำตัวเหมือนเจ้าหนี้ไม่มีผิด"

แต่จ้าวเจี้ยนอิงกลับไม่โกรธเลยสักนิด ยิ้มร่าพลางดันแม่ไปข้างหน้า

"แม่บอกว่าไข่ตุ๋นฝีมือน้องรองอร่อย อยากกินขึ้นมา ฉันก็เลยพาแม่มานี่ไง"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งหน้าตึง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโอนเงินหกร้อยหยวนให้จ้าวเจี้ยนอิง

"พี่ใหญ่ เก็บเงินไปซะ ผมไม่ได้ติดค้างอะไรพี่แล้วนะ อย่าได้นอนไม่หลับกระสับกระส่ายเพราะเงินแค่นี้ทุกวันเลย"

จ้าวเจี้ยนอิงเห็นเงินหกร้อยหยวนโอนเข้ามาในโทรศัพท์ ก็กดรับเงินทันที

พอเงินเข้ากระเป๋า เสียงของจ้าวเจี้ยนอิงก็ดังขึ้นกว่าเดิมมาก

"น้องรอง พูดจาอะไรแบบนี้ ที่บ้านพี่ใหญ่ต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ตระกูลเรา เขียนลายลักษณ์อักษรไว้ขาวดำชัดเจน นี่คือค่าเลี้ยงดูที่ฉันสมควรได้รับ ฉันไม่ได้ขอเพิ่มจากนายสักแดงเดียว พูดจาแบบนี้ยังมีมโนธรรมอยู่ไหม เมื่อก่อนฉันดีกับนายยังไง มีอะไรก็ให้นายก่อน แต่นายกลับดีนักเชียว แต่งเมียแล้วลืมแม่ ตอนฉันไปไห่เฉิงดูแลเมียเมิ่งฮ่าวอยู่เดือน ให้นายอยู่บ้านดูแลแม่ นายกลับปล่อยให้แม่หิวโซทั้งวัน ลองให้ทุกคนมาตัดสินดูซิ มีใครเป็นลูกแบบนายบ้าง"

พอจ้าวเจี้ยนอิงขึ้นเสียงสูง ก็ดึงดูดผู้คนให้หันมามองเป็นกลุ่มในทันที

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเริ่มลนลาน ร้านอาหารต้องพึ่งฝีมือและชื่อเสียงปากต่อปาก โดนจ้าวเจี้ยนอิงป่าวร้องแบบนี้ ถ้าชื่อเสียงพัง ใครจะมากินข้าวที่ร้านอีกล่ะ

จ้าวเจี้ยนเจิ้งรีบยอมอ่อนข้อทันที เขายอมพูดจาดี ๆ เอาใจจ้าวเจี้ยนอิง ทั้งยังหยิบขาหมูพะโล้ที่ร้านทำเองให้ไปคู่หนึ่ง ถึงส่งจ้าวเจี้ยนอิงกับแม่กลับไปได้

หลี่ซิ่วเหลียนโกรธจนตัวพองเป็นหมูเป่าลม นึกเสียดายขาหมูสองข้างนั้นแทบแย่

ค่าเลี้ยงดูเดือนแรกสามพันห้าร้อยหยวน ได้มาสามพันหยวน ส่วนจ้าวเจี้ยนเหมยยังติดต่อไม่ได้ เงินห้าร้อยหยวนนั้นจึงพักไว้ก่อน

สามพันหยวนสำหรับจ้าวเจี้ยนอิงถือว่าไม่น้อยเลย เธอแทบไม่ต้องออกแรงอะไร แค่ตอนทำกับข้าวเติมน้ำเพิ่มอีกชาม ส่วนเสื้อผ้าของแม่ บ้านจ้าวเจี้ยนจงก็มีเครื่องซักผ้าอยู่แล้ว

ในเมื่อซักผ้าต้องใช้ไฟ จ้าวเจี้ยนอิงเลยขนเสื้อผ้าบ้านตัวเองมาซักที่บ้านจ้าวเจี้ยนจงด้วยเสียเลย แบบนี้ก็ประหยัดค่าไฟซักผ้าไปได้อีก

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนเช่นนี้

แม้อาหารที่จ้าวเจี้ยนอิงทำจะไม่อร่อยเท่าโจวฮุ่ยหลาน แม้จ้าวเจี้ยนอิงจะไม่ได้เอาใจใส่ดูแลแม่ดีขนาดนั้น แต่อย่างไรก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ หญิงชราจึงยังรู้สึกสบายอกสบายใจอยู่บ้าง

ทว่าจ้าวเจี้ยนอิงกลับไม่สบายน่ะสิ วันหนึ่งต้องทำอาหารสามมื้อให้ตรงเวลาเป๊ะ

หญิงชรายังชอบกินของว่าง ถึงช่วงสายช่วงบ่ายก็ชอบหาอะไรกินเล่นเสมอ

จ้าวเจี้ยนอิงจะยอมตัดใจซื้อได้ยังไง นั่นมันเงินทั้งนั้น

สองแม่ลูกเริ่มขัดแย้งกันครั้งแรกก็เพราะตอนไปเดินตลาดนัด หญิงชราอยากกินกล้วยหอม จึงบอกให้จ้าวเจี้ยนอิงซื้อให้ แต่จ้าวเจี้ยนอิงไม่ยอมซื้อ บอกว่ากล้วยหอมแพงเกินไป กินมะเขือเทศกับแตงกวาที่ปลูกเองที่บ้านแทนก็พอแล้ว

คนหนึ่งจะซื้อ อีกคนไม่ยอมซื้อ

หญิงชราเถียงสู้จ้าวเจี้ยนอิงไม่ได้ จึงปาดน้ำตาเดินไปหาจ้าวเจี้ยนเจิ้งที่ตำบล

"น้องรอง พี่สาวแกไม่ยอมซื้อกล้วยให้แม่กิน"

ในที่สุดจ้าวเจี้ยนเจิ้งก็จับจุดผิดได้ รีบปรี่ไปหาจ้าวเจี้ยนอิงอย่างดุดันทันที

"พี่ใหญ่ ทำไมพี่ถึงขี้เหนียวขนาดนี้ แม่แค่อยากกินกล้วย ไม่ใช่ว่าไม่มีปัญญาซื้อเสียหน่อย พวกเราให้เงินพี่ตั้งเดือนละสามพัน แม่จะกินกล้วยสักลูกยังไม่ได้เลยเหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงตบหน้าขาฉาดแล้วกระโดดโวยวายใส่จ้าวเจี้ยนเจิ้ง

"พูดง่ายนี่ แม่ชอบกินนายก็ซื้อสิ นายกลับมาดูแม่กี่ครั้งกันเชียว น้องสามกลับมาอาทิตย์ก่อนยังซื้อนมมาให้แม่ตั้งสองลัง แล้วนายล่ะ แม่เคยได้เห็นไข่ไก่สักฟองหรือด้ายสักเส้นจากนายบ้างไหม"

พี่น้องสองคนเปิดศึกทะเลาะกันอีกรอบ คราวก่อนเป็นเรื่องค่าเลี้ยงดู คราวนี้เป็นเรื่องกล้วยแค่ลูกเดียว

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเถียงสู้จ้าวเจี้ยนอิงไม่ได้ จึงทิ้งคำขู่ไว้

"พี่คอยดูเถอะ ผมจะโทรหาพี่ใหญ่ ให้เขากลับมาดูว่าพี่ดูแลแม่ยังไง"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเดินฮึดฮัดจากไป จ้าวเจี้ยนอิงก็หันไปถลึงตาใส่หญิงชราอย่างดุเดือด

"วัน ๆ ปรนนิบัติหาข้าวหาน้ำให้อย่างดี แม่ยังจะโร่ไปฟ้องน้องรองอีก อยากกินกล้วย ทำไมไม่ให้น้องรองซื้อให้ล่ะ แม่รักน้องรองที่สุดไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นแม่ก็ไปอยู่กับน้องรองเลยสิ"

หญิงชรายิ่งคิดก็ยิ่งช้ำใจ เธอแค่อยากกินกล้วยหอม แล้วทำไมถึงกลายเป็นเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ขึ้นมาได้นะ

หญิงชราไม่กล้าขออะไรกินจากจ้าวเจี้ยนอิงอีก จ้าวเจี้ยนอิงทำอะไรให้ เธอก็กินอย่างนั้น

พลอยนึกถึงเมื่อก่อน โจวฮุ่ยหลานเป็นคนมือเติบ ที่บ้านไม่เคยขาดแคลนอะไร ของกินของใช้ของเธอไม่เคยขาดมือ

แต่ตอนนี้ เฮ้อ...

หญิงชราหวนนึกถึงวันคืนดี ๆ ในอดีตแล้วก็รู้สึกช้ำใจ แต่เธอไม่ได้รู้สึกว่าจ้าวเจี้ยนอิงไม่ดีเลยแม้แต่น้อย กลับพาลเกลียดโจวฮุ่ยหลาน ถ้าไม่ใช่เพราะโจวฮุ่ยหลานย้ายไปไห่เฉิง เธอคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้

ไห่เฉิง

เมิ่งฮ่าวทำงานที่สำนักงานทนายความอย่างจริงจังและตั้งใจมาก

เขาเป็นคนฉลาด ขอแค่ตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างและเอาจริงขึ้นมา ก็เห็นผลได้จริง ๆ

เพียงแค่สามเดือนสั้น ๆ เงินเดือนของเมิ่งฮ่าวก็ขยับขึ้นเป็นหกพันหยวน ทำให้เขายิ่งมีความมั่นใจมากขึ้น

บ้านของตระกูลเถียนยังขายไม่ออก มีคนมาดูไม่น้อย แต่ตกลงราคากันไม่ได้ แม่เถียนกับเถียนซื่อเสียอยากขายให้ได้ราคาสูง ส่วนคนซื้อไม่อยากจ่ายแพงขนาดนั้น จึงพยายามกดราคาทุกวิถีทาง

เมิ่งฮ่าวร้อนใจแทบแย่ เขาไม่สนใจหรอกว่าจะได้เงินเพิ่มมาแค่ไหน ขอแค่ขายออกไปแล้วซื้อใหม่อีกหลัง ถึงตอนนั้นก็ต้องให้เขาเซ็นชื่อ พอเขาเซ็นชื่อแล้ว ก็จะกลายเป็นสินสมรสทันที

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เมิ่งฮ่าวรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก

แม้เฉียวฉีจะไม่ได้ว่าจ้างทนายเฉียนให้ว่าความคดีหย่า แต่เธอก็มาปรึกษาปัญหาทางกฎหมายกับเมิ่งฮ่าวอยู่เรื่อย ๆ เมิ่งฮ่าวจึงได้โอกาสแสดงฝีมือเสียที คำถามไหนของเฉียวฉีที่เขาไม่รู้และตอบไม่ได้ เขาก็จะเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง รอให้กลับไปค้นคว้าหาข้อมูลก่อนแล้วค่อยมาตอบเฉียวฉีทีหลัง

ไป ๆ มา ๆ เฉียวฉีก็ยิ่งเลื่อมใสชื่นชมเมิ่งฮ่าวอย่างที่สุด

ความชื่นชมนี้ทำให้เมิ่งฮ่าวรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

ตัวเขาก็ถือว่าผ่านผู้หญิงมาหลายคนแล้ว ไม่นับสมัยเรียน เยวี่ยเยวี่ยที่คบกันหลังเรียนจบ แม้จะเป็นเด็กสาวที่ร่าเริง แต่ระดับต่ำเกินไป ส่วนซูอวิ๋นซานถึงจะอยู่ในระดับสูง แต่สายตาที่เธอมองเขากลับเต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจ เถียนซื่อเสียนี่ก็ตัวทึ่ม มีแต่นิสัยคุณหนูเอาแต่ใจและโง่เง่า การที่เขาอยู่กับเถียนซื่อเสียก็แค่ทนรอ ทนรอจนกว่าจะได้เงินของตระกูลเถียนมาไว้ในมือ

แต่ความรู้สึกที่เฉียวฉีมอบให้นั้นแตกต่างออกไป สายตาที่เฉียวฉีมองเขาทำให้เขารู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ประสบความสำเร็จ ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่สูงส่งคอยก้มมองมวลมนุษย์

นี่คือสิ่งที่เมิ่งฮ่าวปรารถนามากที่สุด

เมิ่งฮ่าวกับเฉียวฉีติดต่อกันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ หัวข้อสนทนาไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องการหย่าร้างระหว่างเฉียวฉีกับสามีอีกต่อไป แต่ครอบคลุมกว้างขวางขึ้นมาก

มีครั้งหนึ่ง เมิ่งฮ่าวเดินทางไปทำงานต่างพื้นที่กับทนายเฉียน และซื้อของขวัญกลับมาสองชิ้น ชิ้นหนึ่งให้เถียนซื่อเสีย และอีกชิ้นให้เฉียวฉี

พอเฉียวฉีได้รับของขวัญ เธอก็ตื่นเต้นดีใจจนโผเข้ากอดเมิ่งฮ่าว

แต่เฉียวฉีก็รีบผละออกทันที ใบหน้าแดงระเรื่อพลางบอกว่าดีใจเกินไปจนลืมรักษาระยะห่าง อีกทั้งยังเอ่ยขอโทษเมิ่งฮ่าวด้วย

เมิ่งฮ่าวรู้สึกใจเต้นคันยุบยิบในอก แต่เขาไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นในตอนนี้ หากเรื่องแดงไปถึงหูเถียนซื่อเสีย เงินของตระกูลเถียนคงมลายหายวับไปกับตา

ความสัมพันธ์ระหว่างเมิ่งฮ่าวกับเฉียวฉี มากกว่าเพื่อนธรรมดาแต่ยังไม่ถึงขั้นคู่รัก จะว่ากำกวมก็ไม่เชิง จะว่าบริสุทธิ์ใจก็มีประกายสีชมพูอยู่จาง ๆ

บางครั้งเวลาเฉียวฉีโทรมาหาที่บ้าน เมิ่งฮ่าวก็รับสายต่อหน้าเถียนซื่อเสียโดยไม่มีความกระอักกระอ่วนใจแม้แต่น้อย

เขาบอกกับเถียนซื่อเสียว่า เฉียวฉีว่าจ้างทนายเฉียนให้ทำคดี เขาได้รับคำสั่งจากทนายเฉียนให้สอบถามข้อมูลของเฉียวฉี

เมิ่งฮ่าวยังพูดอีกว่า "ถ้าฉันมีอะไรแอบแฝง ก็คงแอบคุยลับหลังเธอไปแล้ว"

เถียนซื่อเสียคิดตามแล้วก็เห็นว่าจริง การคุยโทรศัพท์อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาต่อหน้าเธอแบบนี้ ย่อมเป็นเรื่องลูกค้าแน่นอน

ทว่าเธอคาดไม่ถึงเลยว่า ความเปิดเผยตรงไปตรงมาต่อหน้าเธอนี่แหละ ที่ทำให้เมิ่งฮ่าวกับเฉียวฉีลักลอบคบชู้กันลับหลังได้อย่างแนบเนียน