ตอนที่ 93 เงินนี้ได้มาง่ายเกินไปแล้ว

"จ้าวหมิงอวี่ น้องชายลูกพี่ลูกน้องของคุณคนนี้เก่งกาจไม่เบาเลยนะ! เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง ก็กล่อมให้เถียนซื่อเสียซื้อบ้านได้แล้ว ถ้าเถียนซื่อเสียขายบ้านเก่าของตระกูลเถียนไป บ้านใหม่ที่จะซื้อก็กลายเป็นทรัพย์สินร่วมของสามีภรรยาน่ะสิ แผนการไม้นี้ของเมิ่งฮ่าว ช่างหลักแหลมจริง ๆ!"

จ้าวหมิงอวี่กำลังหยอกล้อลูกสาวตัวน้อยเสี่ยวจิ่วเยวี่ยอยู่ พอได้ยินก็ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง

"เมิ่งฮ่าวดูเหมือนจะฉลาด แต่ถ้าถึงเวลาฉลาดแกมโกงจนย้อนเข้าตัว คนที่ต้องรับกรรมก็คือตัวเขาเองนั่นแหละ"

"ฮิๆ" หลินชิงเหยียนแค่นยิ้ม "เคยเห็นคนชอบหาช่องทางเอาเปรียบ แต่ไม่เคยเห็นใครหาช่องทางเอาเปรียบเก่งเท่าเมิ่งฮ่าวมาก่อนเลย เขาหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!"

ทั้งสองคุยเรื่องของเมิ่งฮ่าวกันอยู่สองสามประโยค ก่อนจะวกกลับมาคุยเรื่องของตระกูลจ้าว

"สัปดาห์หน้าฉันต้องไปทำงานแล้ว คุณกลับไปรับพ่อกับแม่มาเถอะค่ะ ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องเช่าบ้านแล้ว ให้พ่อกับแม่อยู่กับพวกเรานี่แหละ"

จ้าวหมิงอวี่ส่ายหน้า

"ไม่ต้องหรอก รอพวกเราย้ายเข้าบ้านใหม่ค่อยอยู่ด้วยกันก็ยังไม่สาย อีกอย่างพ่ออยู่ชั้นหนึ่ง ออกไปข้างนอกสะดวก ขาของท่านยังต้องฝึกเดินอีกหน่อย"

หลินชิงเหยียนไม่ได้พูดอะไรต่อ

จ้าวหมิงอวี่กลับบ้านไปรับจ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลาน

ช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่บ้าน หญิงชรายังคงอาศัยอยู่กับพวกเขา นอกจากจ้าวเจี้ยนเฟิงที่แวะเวียนมาดูเป็นครั้งคราวแล้ว จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งไม่เคยกลับมาดูเลยสักครั้งเดียว

โจวฮุ่ยหลานเก็บข้าวของทุกอย่างเรียบร้อย แล้วล็อกประตูห้องนอนของตัวเองรวมถึงห้องของจ้าวหมิงอวี่และจ้าวหมิงซิน

หญิงชรานั่งทอดถอนใจอยู่ในลานบ้าน พลางปาดน้ำตาอยู่เป็นระยะ

จ้าวเจี้ยนจงในใจก็ไม่สบายใจเช่นกัน เขาเดินวนไปวนมาในลานบ้านรอบแล้วรอบเล่า

โจวฮุ่ยหลานกับจ้าวหมิงอวี่ยกสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถจัดเก็บเรียบร้อย จ้าวเจี้ยนจงถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา

"แม่ครับ ผมไปส่งแม่ที่บ้านพี่สาวนะ"

"ฉันไม่ไป ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น"

หญิงชราพูดพลางร้องไห้โฮออกมา

"แม่ครับ เราตกลงกันไว้หมดแล้วนี่ครับ แม่อยู่กับพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ดูแลแม่ก็ถูกใจกว่า ดีกว่าไปอยู่บ้านน้องรอง อีกอย่าง พวกเราพี่น้องก็ให้เงินพี่ใหญ่ พี่ใหญ่จะได้มีรายได้บ้างไงครับ"

หญิงชราร้องไห้ไปพลางพูดไปพลาง

"พี่ใหญ่ของแกก็อายุเกือบหกสิบแล้ว ต่อให้เขาไม่ดูแลฉัน แกให้เงินพี่สาวแกเดือนละนิดละหน่อยมันก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว"

โจวฮุ่ยหลานได้ยินคำนี้ก็โกรธจนหน้าซีดเผือด แต่เธอก็ข่มใจไว้ ไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาในตอนนี้

หญิงชราดึงดันเด็ดขาดว่าจะไม่ยอมไปบ้านจ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจพลางเดินกะเผลกตรงไปยังบ้านของจ้าวเจี้ยนอิง โดยมีจ้าวหมิงอวี่เดินตามหลัง

จ้าวเจี้ยนอิงเห็นจ้าวเจี้ยนจงกับจ้าวหมิงอวี่เดินมา ก็รู้ทันทีว่าจ้าวเจี้ยนจงกำลังจะไป

"เจี้ยนจง นี่จะไปแล้วเหรอ"

"ใช่ครับ สัปดาห์หน้าชิงเหยียนต้องไปทำงาน ฮุ่ยหลานต้องไปช่วย หมิงอวี่ยังอยากให้ผมไปด้วยเพื่อตรวจซ้ำอีกรอบ"

จ้าวเจี้ยนอิงไม่ได้ถามถึงสุขภาพของจ้าวเจี้ยนจง ไม่ได้ถามว่าทำไมแม่ถึงไม่มา แต่กลับโพล่งออกมาว่า

"แล้วเงินล่ะ..."

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกเจ็บแปลบในใจขึ้นมา เขามองจ้าวเจี้ยนอิงตาไม่กะพริบราวกับไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน

จ้าวเจี้ยนอิงเพิ่งจะรู้สึกตัว จึงพูดแก้เก้อว่า

"ฉันก็แค่กังวลว่าพวกเธอไปแล้ว แม่จะไม่มีเงินติดมือไว้ซื้อของกินของใช้น่ะสิ"

จ้าวหมิงอวี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโอนเงินให้จ้าวเจี้ยนอิงหนึ่งพันห้าร้อยหยวน

"ป้าใหญ่ครับ วันนี้วันที่ 26 เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 เดือนหน้า ผมโอนให้ป้าเพิ่มอีกห้าร้อยหยวน ถือว่าเป็นค่าน้ำพักน้ำแรงที่ป้าดูแลคุณย่าสี่วันนี้ครับ ส่วนของอารองกับอาสาม พ่อผมคุยกับพวกเขาแล้ว พวกเขาบอกว่าจะโอนให้ป้าเอง ส่วนอาน้อย..."

จ้าวเจี้ยนอิงมองยอดเงินโอนของจ้าวหมิงอวี่ในมือถือ รอยยิ้มก็ผุดพรายเต็มใบหน้า

"อุ๊ยตาย ดูสิ ยังไงก็ต้องหมิงอวี่ ทำงานกินชามข้าวเหล็กแท้ๆ ถึงต่างกันแบบนี้ ไม่เหมือนเมิ่งฮ่าว เงินแค่สตางค์เดียวยังอยากจะหักครึ่งแบ่งใช้ เอาละ พวกเธอไปกันอย่างสบายใจเถอะ คุณย่าของเธอมีฉันอยู่ทั้งคน ฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ ของแก จะไปทำให้แกต้องลำบากได้ยังไง ไปกันเถอะ ไป ฉันจะไปรับแกเอง"

จ้าวเจี้ยนอิงเดินตามจ้าวเจี้ยนจงกับจ้าวหมิงอวี่ออกมาด้วยความดีอกดีใจเพื่อไปรับแม่

หญิงชราเห็นจ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนจงเดินเข้ามาพร้อมกัน ก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกระลอก

ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของหญิงชรา จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานก็ขึ้นรถของจ้าวหมิงอวี่แล้วแล่นออกไป

จ้าวเจี้ยนอิงกับหญิงชรายืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลจ้าว

"แม่ ฉันว่าแม่อยู่ฝั่งนี้ต่อไปดีกว่า อยู่เฝ้าบ้านให้เจี้ยนจง บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มันไม่ดีหรอก ยังไงก็เดินแค่ไม่กี่ก้าวเอง แม่ แม่รออยู่บ้านก่อนนะ ฉันจะไปดูทางบ้านอารองสักหน่อย"

จ้าวเจี้ยนอิงว่าแล้วก็ออกเดินทันที จ้าวเจี้ยนจงให้เงินอย่างคล่องมือแถมยังให้เกินมาห้าร้อยหยวน แต่เงินของจ้าวเจี้ยนเจิ้งจะปล่อยให้ยืดเยื้อไม่ได้ หลี่ซิ่วเหลียนไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ

ในร้านอาหารไม่ค่อยมีคน จ้าวเจี้ยนเจิ้งออกไปซื้อกับข้าว หลี่ซิ่วเหลียนนั่งรับแดดอยู่ที่หน้าประตู

"พี่ใหญ่มา มีธุระอะไรเหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงชะโงกหน้ามองเข้าไปในร้านอาหารพลางถาม

"น้องรองล่ะ"

"ไปซื้อกับข้าวแล้ว"

จ้าวเจี้ยนอิงคิดดูแล้วตัดสินใจคุยกับหลี่ซิ่วเหลียน เพราะเงินของบ้านน้องรองล้วนอยู่ในมือของหลี่ซิ่วเหลียน

"ซิ่วเหลียน เจี้ยนจงกับฮุ่ยหลานไปกันวันนี้แล้ว พวกเขาให้เงินเรียบร้อย ฉันเลยจะมาถามน้องรองสักหน่อยว่าเงินของพวกเธอจะให้เมื่อไหร่"

หลี่ซิ่วเหลียนพอได้ยินเรื่องทวงเงิน สีหน้าก็บูดบึ้งลงทันควัน

"นี่ยังไม่ถึงเวลาเลย พี่จะรีบไปไหน ไม่ใช่ว่าจะไม่ให้สักหน่อย"

จ้าวเจี้ยนอิงเห็นสีหน้าของหลี่ซิ่วเหลียนดูไม่ได้ เธอก็ชักสีหน้าเย็นชาใส่เช่นกัน

"ฉันถามดูแล้วมันทำไม ฉันจะไม่รู้หรือไงว่าเธอกับน้องรองเป็นคนยังไง ถ้าวันนี้ฉันไม่มา พวกเธอคงไม่จ่ายแน่ ไม่ต้องรอถึงวันที่หนึ่งหรอก วันนี้ฉันมาแล้วก็จ่ายเงินมาเถอะ ให้มันคล่อง ๆ หน่อย นี่ฉันกำลังช่วยพวกเธอนะ"

หลี่ซิ่วเหลียนตบโต๊ะฉาด

"พี่ใหญ่ พูดจาแบบนี้ไม่กลัวลมพัดฟันหักหรือไง เดิมทีพวกเราตั้งใจจะดูแลเอง พี่น่ะสิดีแต่เห็นแก่เงิน ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าได้เงินเดือนละสามสี่พันหยวน พี่คงไม่มาดูแลแม่หรอก หึ วัน ๆ ดีแต่ใช้ปาก นั่นแม่แท้ ๆ ของพี่นะ พี่ไม่ใช่ว่ากตัญญูกับแม่แท้ ๆ ที่สุดหรอกเหรอ แล้วทำไม... ดูแลแม่แท้ ๆ ตัวเองยังหน้าหนาขอเงินอีกล่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงถูกหลี่ซิ่วเหลียนยั่วโมโหจนโกรธจนตัวพองราวกับหมูถูกเป่าลม

"ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว ฉันจะรอน้องรอง"

หลี่ซิ่วเหลียนโมโหจนเตะม้านั่งเสียงดังโครมครามแล้วสะบัดหน้าเดินเข้าครัวไป

จ้าวเจี้ยนเจิ้งขี่มอเตอร์ไซค์ขนผักกองโตกลับมา พอเห็นจ้าวเจี้ยนอิงนั่งอยู่ที่หน้าประตู

"พี่ใหญ่มาทำไม มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ไม่มีอะไรหรอก ก็นี่ไง เจี้ยนจงกับฮุ่ยหลานไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแม่จะอยู่กับฉัน เจี้ยนจงโอนเงินให้แล้ว ของนายล่ะ"

สีหน้าของจ้าวเจี้ยนเจิ้งมืดมนลงทันที เดิมทีเขาบอกว่าจะดูแลแม่เอง โดยให้แม่อยู่ที่บ้านพี่ใหญ่ต่อไปแล้วเขาจะส่งข้าวไปให้ หรือไม่ก็ให้แม่เดินมากินข้าวที่ร้านอาหารทุกเช้า ทำแบบนี้นอกจากเขาจะไม่ต้องควักเงินแล้ว ยังได้เงินเปล่า ๆ อีกสามพันหยวน

แต่พี่ใหญ่กลับสอดมือเข้ามาแทรก แย่งตัวแม่ไปดูแลหน้าตาเฉย ถุย! ก็แค่หมายตาเงินสามพันห้าร้อยหยวนนั่นแท้ ๆ

"ก็บอกแล้วไงว่าเริ่มวันที่หนึ่ง นี่ยังไม่ถึงวันที่หนึ่งเลย"

"มันไม่ต่างกันไม่กี่วันหรอก ฉันมาแล้วนายก็โอนให้ฉันเสีย จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา อีกอย่าง แม่ยังรอให้ฉันไปซื้อของกินให้อยู่"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งหัวเราะเยาะ

"จะเอาเงินก็บอกจะเอาเงิน พูดเพ้อเจ้ออะไรนักหนา ฉันจะไม่รู้จักพี่หรือไง เงินถึงมือพี่แล้วยังจะหวังให้พี่ซื้อของกินให้แม่อีกเหรอ"

สองพี่น้องต่อปากต่อคำ ทั้งประชดประชัน เยาะเย้ย แดกดัน สรรหาคำร้ายกาจทุกอย่างมาสาดใส่กัน

จ้าวเจี้ยนเจิ้งไม่อยากให้จ้าวเจี้ยนอิงมากระทบกับกิจการร้านค้า จึงกดโทรศัพท์อยู่นานแล้วโอนเงินให้จ้าวเจี้ยนอิงสี่ร้อยหยวน

"เพิ่งซื้อกับข้าวไป ในมือเหลืออยู่แค่นี้แหละ วันที่หนึ่งฉันจะโอนให้อีกหกร้อย ไม่ขาดพี่หรอก"

จ้าวเจี้ยนอิงถือโทรศัพท์เดินฮึดฮัดจากไป เธอรู้อยู่แล้วว่าเงินของจ้าวเจี้ยนเจิ้งทวงยาก

จ้าวเจี้ยนจงโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนเฟิง บอกว่าตนออกเดินทางแล้ว และบอกว่าโอนเงินให้จ้าวเจี้ยนอิงไปหนึ่งพันห้าร้อยหยวน โดยห้าร้อยหยวนนั้นถือเสียว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่จ้าวเจี้ยนอิงดูแลแม่ตลอดสี่วันนี้

จ้าวเจี้ยนจงทอดถอนใจอยู่นาน ขอร้องให้จ้าวเจี้ยนเฟิงมีเวลาว่างก็กลับบ้านไปเยี่ยมแม่บ่อย ๆ ซึ่งจ้าวเจี้ยนเฟิงก็รับปากเป็นมั่นเหมาะ

ไม่นานจ้าวเจี้ยนเฟิงก็โอนเงินหนึ่งพันหยวนให้จ้าวเจี้ยนอิง

เมื่อเห็นยอดเงินที่เพิ่มขึ้นมาในโทรศัพท์ จ้าวเจี้ยนอิงก็เดินตัวลอยอย่างกระหยิ่มใจ เงินนี้ช่างได้มาง่ายดายเหลือเกิน