ตอนที่ 92 ถอยเพื่อรุก

ที่แท้ในสำนักงานทนายความมีคดีความสารพัดรูปแบบเข้ามามากขนาดนี้ทุกวัน และที่แท้พวกทนายความก็หาเงินกันง่ายดายถึงเพียงนี้ แค่นั่งคุยกับคนสบายๆ สักหนึ่งชั่วโมง เงินก็เข้าบัญชีเป็นพันหยวนแล้ว พอช่วยว่าความให้สักคดี เงินก็เข้าบัญชีหลายหมื่นหยวน

เงินนี้ได้มาง่ายเกินไปแล้ว

เมิ่งฮ่าวตัดสินใจจะติดตามทนายเฉียนอย่างตั้งใจ เขาเองก็ต้องเป็นทนายความให้ได้เช่นกัน

นับตั้งแต่ซูอวิ๋นซานได้เงินสองแสนแปดหมื่นหยวนคืนไป เธอก็เงียบหายไร้ร่องรอย ไม่ได้มาหาเมิ่งฮ่าวอีก ราวกับว่าทั้งสองคนไม่เคยติดต่อกันมาก่อน

แต่ซูอวิ๋นซานไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ หากเธอเป็นคนแบบนั้น คงไม่มีทางบริหารบริษัทออกแบบคนเดียวมาได้จนถึงทุกวันนี้

การล้อมล่าที่พุ่งเป้ามายังเมิ่งฮ่าวได้เริ่มขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ทว่าเมิ่งฮ่าวกลับกำลังดำเนินแผนการขั้นต่อไปของตนเอง

พี่เลี้ยงลาหยุดกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ เมิ่งฮ่าวจึงช่วยเลี้ยงลูกและทำงานบ้านอยู่บ้าน เถียนซื่อเสียเสวยสุขอย่างสบายใจ แม้ว่าพ่อคนนั้นจะไปก่อเรื่องมีลูกนอกสมรสจนทำให้เธอต้องอับอายขายหน้าในโรงงาน แต่ตอนนี้เธอมีสามีที่ดี คนอื่นอิจฉาเธอจะแย่อยู่แล้ว

หลังจากกล่อมลูกชายหลับแล้ว เมิ่งฮ่าวก็โอบกอดเรือนร่างอวบอ้วนของเถียนซื่อเสียไว้ ข่มความสะอิดสะเอียนไว้ในใจแล้วแสดงความหวานชื่นแนบชิดกันยกใหญ่

เถียนซื่อเสียนอนแผ่อยู่บนเตียงราวกับโคลนเหลว เมิ่งฮ่าวก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ซื่อเสีย คุณว่าถ้าเรามีลูกคนที่สอง จะเป็นลูกสาวไหม สวยเหมือนคุณเลย"

"มันแน่อยู่แล้วสิ ลูกสาวของฉันก็ต้องเหมือนฉันอยู่แล้ว"

เถียนซื่อเสียเชิดหน้าอย่างทะนงตัวสุดขีด

เมิ่งฮ่าวหัวเราะหึๆ พลางวาดภาพอนาคตของพวกเขา

"พอลูกชายโตขึ้น ลูกชายก็อยู่ห้องตัวเองไปคนเดียว ลูกสาวยังเล็กก็นอนกับเรา พอเธอโตค่อยจัดห้องเจ้าหญิงให้ แม่คุณอยู่คนเดียวก็น่าสงสารเปล่าเปลี่ยว ก็รับแม่คุณมาอยู่ด้วยกันเลย อยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ เราจะได้กตัญญูดูแลแม่คุณให้ดี ถึงเวลานั้นข้างกายแม่คุณก็มีพวกเรา มีหลานๆ คอยอยู่ปรนนิบัติใกล้ชิด ดีจะตายไป"

เถียนซื่อเสียรู้สึกหวานชื่นในหัวใจ

"คุณพูดถูกแล้ว แม่ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้เด็ดขาด ต่อไปพวกเราต้องดูแลแม่ฉัน เมิ่งฮ่าว คุณดีจังเลย!"

เมิ่งฮ่าวเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันควัน

"ลูกเขยคนหนึ่งก็เหมือนลูกชายครึ่งคน ผมต้องกตัญญูต่อแม่ยายอยู่แล้วครับ... อ้าว แต่ถ้าแม่มา จะพักที่ไหนล่ะครับ"

เถียนซื่อเสียเองก็ได้สติกลับมาเช่นกัน

"ถ้าคุณไม่พูดฉันก็ยังไม่ได้คิดถึงขนาดนั้น บ้านนี้เล็กเกินไป แถมยังต้องเดินขึ้นบันไดด้วย คงต้องเปลี่ยนเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีสี่ห้องนอน ลูกสองคนคนละห้อง แล้วก็แม่อีกหนึ่งห้อง"

เมิ่งฮ่าวดีใจยิ่งนักในใจ สิ่งที่เขารอก็คือประโยคนี้ของเถียนซื่อเสียนี่เอง

"คุณพูดแบบนี้ผมยิ่งมีกำลังใจเต็มเปี่ยม ผมจะขยันหาเงิน ซื้อบ้านหลังใหญ่ ให้ภรรยาของผมได้อยู่บ้านที่กว้างขวางโปร่งสบาย"

เมิ่งฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

"ตอนนี้ผมเพิ่งเข้าสำนักงานทนายความ เป็นแค่เสมียน ได้เดือนละสี่พันห้าร้อยหยวน อีกครึ่งปีคงขึ้นเป็นห้าพันหยวน พอผมสอบใบอนุญาตทนายความได้ รับทำคดีได้เอง อย่างน้อยๆ ก็ได้เดือนละหนึ่งถึงสองหมื่นหยวน ห้าปีนะซื่อเสีย ขอเวลาผมห้าปี ผมต้องซื้อบ้าน ซื้อบ้านหลังใหญ่ให้คุณได้อย่างแน่นอน"

เถียนซื่อเสียกอดเมิ่งฮ่าวไว้ ซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพราก

"เมิ่งฮ่าว คุณดีเหลือเกิน ชั่วชีวิตนี้เรื่องที่ฉันไม่เสียใจที่สุดก็คือการได้แต่งงานกับคุณ ไม่ต้องรอถึงห้าปีหรอก เราขายบ้านหลังนี้ทิ้ง แล้วให้แม่ฉันเพิ่มเงินให้อีกหน่อย ยังไงเงินในมือแม่ก็เป็นของฉันอยู่แล้ว จะปล่อยให้รอจนสุดท้ายพ่อฉันเอาไปให้ลูกนอกสมรสอย่างเถียนเสี่ยวหยวนไม่ได้เด็ดขาด ฉันจะคุยกับแม่เดี๋ยวนี้เลย เรื่องซื้อบ้าน!"

เมิ่งฮ่าวทำสีหน้าซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง พลางกดมือของเถียนซื่อเสียไว้ไม่ให้เธอโทรศัพท์หาแม่เถียน

"ซื่อเสีย คุณฟังผมนะ ตอนนี้พวกเราได้อยู่บ้านของครอบครัวคุณ ในใจผมก็ซาบซึ้งมากพออยู่แล้ว ผมเป็นแค่ไอ้หนุ่มจนๆ คนหนึ่ง ได้รับความโปรดปรานจากคุณ ได้แต่งงานกับคุณ มันก็ถือเป็นโชควาสนาสามชาติภพของผมแล้ว ผมจะให้คุณขายบ้านหลังนี้ไม่ได้ นี่เป็นบ้านของตระกูลเถียนของคุณนะ รอให้ผมเก็บเงินได้มากพอ ผมจะซื้อบ้านด้วยตัวเอง ผมจะให้คุณได้อยู่บ้านหลังใหญ่ที่สุขสบายอย่างแท้จริง"

โธ่เอ๋ย เถียนซื่อเสียซาบซึ้งใจจนแทบละลาย กอดเมิ่งฮ่าวไว้พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น

ชั่วพริบตาเดียว เถียนซื่อเสียก็โทรศัพท์หาแม่ของเธอ

"แม่คะ ฉันอยากจะขายบ้านเก่าหลังนี้ แล้วซื้อหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมค่ะ..."

เมิ่งฮ่าวฟังเถียนซื่อเสียคุยโทรศัพท์กับแม่ แววตาก็เปล่งประกายคมปลาบขึ้นมาทันที

หลังพ้นปีใหม่ เมิ่งฮ่าวเป็นคนแรกที่ไปถึงสำนักงานทนายความ คนอย่างเขาเมื่อปักใจมุ่งมั่นกับเรื่องใดแล้ว ก็จะทุ่มเททำอย่างสุดกำลัง

วันนี้ มีหญิงสาวสะสวยคนหนึ่งมาที่สำนักงานทนายความ เพื่อขอคำปรึกษาจากทนายเฉียนเรื่องการหย่าร้าง ทนายเฉียนจึงพาเมิ่งฮ่าวไปร่วมนั่งฟังหญิงสาวคนนั้นเล่าเรื่องราวด้วยกัน

หญิงคนนี้ชื่อเฉียวฉี อายุยี่สิบหกปี เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยกับสามี เพิ่งแต่งงานได้เพียงปีเดียวก็ตรวจพบว่ามีบุตรยาก สามีจึงต้องการหย่า

ทนายเฉียนเห็นว่าคดีนี้ไม่มีข้อพิพาทอะไรซับซ้อน จึงให้เมิ่งฮ่าวคอยติดตามดูแล เมิ่งฮ่าวดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย เขาซักถามทำความเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวกับเฉียวฉีอย่างจริงจัง

เฉียวฉีร้องไห้ไปเล่าไป ทั้งยังรำลึกถึงช่วงเวลาอันสวยงามสมัยเป็นนักเรียนอยู่นาน

คุยไปคุยมา เมิ่งฮ่าวก็พบว่าเฉียวฉีจบจากสถาบันเดียวกันกับเขา

คราวนี้ ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็ขยับเข้ามาใกล้ชิดกันในทันที

เฉียวฉีปรึกษาอยู่สองชั่วโมง จ่ายเงิน แล้วจึงกลับไป

ทว่าเฉียวฉีได้แอดวีแชตของเมิ่งฮ่าวไว้

เมิ่งฮ่าวไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่ละวันมีคนมาปรึกษาที่สำนักงานทนายความไม่น้อย ไม่นานเขาก็ลืมเรื่องของเฉียวฉีไป

ไม่กี่วันต่อมา รูปโปรไฟล์ของเฉียวฉีก็กะพริบแจ้งเตือน "เมิ่งฮ่าว อยู่ไหม ช่วยฉันด้วย ฉันกลัว เขาทำร้ายฉัน แล้วยังพังข้าวของในบ้านจนเละเทะไปหมด"

เมิ่งฮ่าวรีบไปหาเฉียวฉีทันที เฉียวฉีพักอาศัยอยู่ในอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ แห่งหนึ่ง

ตอนที่เมิ่งฮ่าวไปถึง เฉียวฉีกำลังร้องไห้อย่างน่าเวทนา ภายในห้องพักเล็กๆ ข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด

"แจ้งตำรวจหรือยังครับ ให้ผมช่วยแจ้งตำรวจให้ไหม"

เฉียวฉีส่ายหน้า

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

เมิ่งฮ่าวรินน้ำอุ่นให้เฉียวฉี และพูดคุยกับเธออยู่พักหนึ่ง สภาพจิตใจของเฉียวฉีจึงดีขึ้นมาก

ไม่นานเฉียวฉีก็กลับมาเป็นปกติ

"รบกวนเวลาทำงานของคุณจริงๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

"พูดอะไรแบบนั้นครับ คุณติดต่อผมได้ก็แสดงว่าเห็นผมเป็นเพื่อน คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"

ตอนที่เมิ่งฮ่าวจะกลับ เฉียวฉีเดินมาส่งถึงหน้าประตู ท่าทางน่าสงสารจับใจแบบนั้นทำให้หัวใจของเมิ่งฮ่าวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง

ครั้นเมิ่งฮ่าวเข้าลิฟต์ไปแล้ว เฉียวฉีที่ปิดประตูก็กลายเป็นคนละคนกับเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

ตอนแรกแม่เถียนไม่ยินยอมที่จะขายบ้าน แต่เถียนซื่อเสียทั้งร้องไห้ทั้งโวยวายอาละวาด แม่เถียนไม่มีทางเลือกจึงทำได้เพียงยอมตกลง

แต่ทว่าบ้านหลังนี้เป็นสินสมรสของเถียนโหย่วฝูกับแม่เถียน การจะขายบ้านจำเป็นต้องให้เถียนโหย่วฝูมาลงลายมือชื่อด้วยตัวเอง

เถียนซื่อเสียรู้สึกแค้นใจจนทนไม่ไหว

"น่ารำคาญจริง เขาไปเลี้ยงเมียน้อยข้างนอกจนมีลูกนอกสมรสขนาดนั้น มีสิทธิ์อะไรมาให้ฉันต้องรอความยินยอมจากเขาเวลาจะขายบ้านด้วย แม่ รีบหย่ากับเขาเร็วเข้าเถอะ บ้านทั้งสามหลังต้องเป็นของเรา อย่าไปยกให้เขา ให้เขาไปเสวยสุขกับนังผู้หญิงแพศยาข้างนอกนั่นให้พอ"

คดีฟ้องหย่าเปิดศาลพิจารณาคดีในชั้นอุทธรณ์ตามกำหนด

คราวนี้หลักฐานที่แม่เถียนกับทนายเฉียนเตรียมมานั้นแน่นหนายิ่งกว่าเดิม ต่อให้เถียนโหย่วฝูจะงัดไม้ตายบีบน้ำตาเรียกความสงสารอย่างไร การแต่งงานนี้ก็ยังคงจบลงด้วยการหย่าร้างอยู่ดี

เมื่อได้รับหนังสือคำพิพากษา แม่เถียนก็ปล่อยโฮออกมา ส่วนเถียนโหย่วฝูมีสีหน้าหมองคล้ำไร้สง่าราศี ในฐานะฝ่ายที่กระทำความผิด เขาจึงต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่า

แม่เถียนยังคงใจอ่อนอยู่บ้าง ห้องชุดที่เถียนโหย่วฝูซื้อไว้ในเมืองข้างๆ นั้น แม่เถียนไม่ได้ทวงถามเอามา นี่ถือว่าสะสางกันอย่างเด็ดขาดแล้ว

ตอนที่เถียนโหย่วฝูกับแม่เถียนไปทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์ เถียนซื่อเสียกับเมิ่งฮ่าวก็ไปด้วยกัน

เถียนโหย่วฝูจ้องมองเมิ่งฮ่าว แล้วซัดหมัดเข้าใส่ใบหน้าของเมิ่งฮ่าวเต็มแรง ซึ่งเมิ่งฮ่าวก็ยอมรับหมัดนั้นเข้าไปตรงๆ

เถียนซื่อเสียแผดเสียงร้องตะโกนลั่น

"แกมาต่อยเมิ่งฮ่าวทำไม เรื่องหน้าไม่อายที่ตัวเองทำไว้ เมิ่งฮ่าวเป็นคนสั่งให้ทำหรือยังไง"

เถียนโหย่วฝูชี้หน้าเมิ่งฮ่าว "เมิ่งฮ่าว แกคอยดูเถอะ!"

เมิ่งฮ่าวทำสีหน้าไร้เดียงสาบริสุทธิ์ใจ แม้ใบหน้าจะถูกต่อยจนบวมเป่งแต่ก็ไม่ยอมตอบโต้แม้แต่น้อย ยิ่งทำให้เถียนซื่อเสียรู้สึกปวดใจสงสารเขาแทบขาดใจ

หลังจากโอนบ้านมาเป็นชื่อของแม่เถียนได้ไม่กี่วัน เถียนซื่อเสียก็นำบ้านที่ตนเองพักอาศัยอยู่ในปัจจุบันไปฝากขายกับนายหน้า เธอต้องการขายบ้านหลังนี้เพื่อไปซื้อบ้านหลังใหญ่

เพราะเรื่องนี้ เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียจึงทะเลาะกันยกใหญ่ เมิ่งฮ่าวยังไปหาแม่เถียน ขอร้องแม่เถียนว่าห้ามเซ็นชื่อขายบ้านเด็ดขาด อย่าไปฟังคำของเถียนซื่อเสีย

หึๆ ยิ่งเมิ่งฮ่าวขัดขวางมากเท่าไร เถียนซื่อเสียก็ยิ่งยืนกรานจะขายบ้านมากขึ้นเท่านั้น

ต่อหน้าแม่เถียน เมิ่งฮ่าวทำเป็นน้อยเนื้อต่ำใจแทบตาย ทว่าพอหันหน้าหนี แววตาของเขากลับทอประกายเจ้าเล่ห์วาบขึ้นมาทันที