ตอนที่ 91 ข้อตกลงส่งเสียเลี้ยงดู

หลินชิงเหยียนอาละวาดเสร็จก็สะบัดก้นเดินจากไป ไม่เดือดร้อนอะไรสักนิด

แต่เขาทำไม่ได้ เขายังต้องเปิดร้านอาหารในตำบล นี่เป็นอาชีพหาเลี้ยงดูลูกชายของเขา

หลี่ซิ่วเหลียนเห็นสามีตัวเองจนมุมก็ไม่ยอมขึ้นมา

"คนตระกูลจ้าวคุยธุระกัน แกจะมาสอดทำไม มีที่ให้แกเสนอหน้าพูดด้วยเหรอ"

หลินชิงเหยียนหลุดหัวเราะพรืด

"ฉันแซ่หลินจริง ไม่ใช่คนตระกูลจ้าว แล้วคุณล่ะคะ ดูเหมือนจะแซ่หลี่ ไม่ใช่คนตระกูลจ้าวเหมือนกันนี่"

"ฉัน—"

หลี่ซิ่วเหลียนโดนย้อนจนพูดไม่ออก หลินชิงเหยียนก็เหมือนกับเธอ ทั้งคู่ต่างเป็นสะใภ้ตระกูลจ้าว ต่างกันแค่เธอเป็นสะใภ้รุ่นลูก ส่วนหลินชิงเหยียนเป็นสะใภ้รุ่นหลาน พอกันทั้งคู่ ไม่ได้แซ่จ้าวด้วยกันทั้งนั้น

หลินชิงเหยียนกระแอมเบาๆ แล้วพูดเสียงเรียบ

"ถ้าไม่อยากขายหน้า ไม่อยากให้อายชาวบ้านชาวช่องจนรู้กันทั่ว และยังอยากรักษาหน้าตัวเองไว้ ก็เลือกมาข้อหนึ่งจากสามข้อเสนอค่ะ ยังไงฉันก็ขอยืนยันตรงนี้ว่า พ่อสามีกับแม่สามี ฉันจะพาไปไห่เฉิงให้ได้"

หญิงชราเริ่มร้องไห้โฮขึ้นมาอีก หลายปีมานี้เธอเคยชินกับการอยู่บ้านพี่ใหญ่ เคยชินกับการมีโจวฮุ่ยหลานคอยปรนนิบัติรับใช้ ช่วงที่ผ่านมาโจวฮุ่ยหลานไปไห่เฉิง ลูกคนโตก็เส้นเลือดในสมองแตก เธอรู้สึกเคว้งคว้างไร้ที่พึ่ง ลูกสาวคนโตก็จากไป ลูกรองก็ยุ่งทั้งวัน ลูกสามกลับมาได้แค่วันเสาร์อาทิตย์ ส่วนจ้าวเจี้ยนเหมยลูกสาวคนเล็กสุดก็หายหน้าไปปีกว่าแล้ว ทำไมชีวิตเธอถึงได้อาภัพขนาดนี้นะ

น้ำเสียงของหลินชิงเหยียนไม่ดังไม่ค่อย

"คุณย่าก็อย่าร้องไห้เลยค่ะ คุณย่ามีลูกตั้งห้าคน ไม่มีทางไม่มีใครดูแลหรอกค่ะ"

"ฉันไม่ไปบ้านพักคนชรา ฉันไม่อยากเอาหน้าไปขาย... ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

จ้าวเจี้ยนจงคอตก คำพูดของแม่ทำให้เขาปวดใจ เขาอยากอยู่บ้านคอยดูแลแม่ตลอดไปจริงๆ แต่ถ้าเขาอยู่บ้าน ฮุ่ยหลานก็ต้องอยู่บ้านด้วย และถ้าฮุ่ยหลานอยู่บ้าน ก็จะไม่มีใครช่วยเลี้ยงหลานสาว

ลำบากใจเหลือเกิน!

จ้าวเจี้ยนเฟิง "พี่ใหญ่ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็จ้างพี่เลี้ยงเถอะ พวกเราช่วยกันหารเงิน พี่เลี้ยงก็หาเอาในหมู่บ้านนี่แหละ ทำอาหารวันละสามมื้อ ซักผ้าให้แม่ เก็บกวาดห้องให้แม่ งานแค่นี้ก็น่าจะมีคนรับทำอยู่"

จ้าวเจี้ยนจงพยักหน้า คงทำได้แค่นี้แล้ว

หลี่ซิ่วเหลียนสะกิดกระตุกเสื้อจ้าวเจี้ยนเจิ้งทันที จ้าวเจี้ยนเจิ้งมองหน้าหลี่ซิ่วเหลียน เธอจึงบุ้ยปากไปทางข้างนอก

สองสามีภรรยาลุกเดินออกไปนอกห้อง ไม่นานก็เดินกลับเข้ามา

จ้าวเจี้ยนเจิ้งพูดว่า "แม่น่ะฉันดูแลเอง พวกพี่น้องจ่ายเงินให้ฉันมา ครอบครัวละหนึ่งพัน รวมเป็นเดือนละสี่พัน"

จ้าวเจี้ยนอิงตบโต๊ะฉาด

"เจ้ารอง แกคิดอะไรอยู่ นั่นแม่แท้ๆ ของพวกเรานะ แกดูแลแม่ตัวเองยังจะเอาเงินมากขนาดนี้อีกเหรอ แม่มีมือมีเท้า ต่อให้ไปร้านอาหารก็ยังช่วยพวกแกทำงานได้ แกทำใจขอเงินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง ฉันไม่มีเงินให้หรอก"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งมองจ้าวเจี้ยนจง

"พี่ใหญ่ พี่ดูสิ ฉันบอกว่าจะดูแลแม่ จะเลี้ยงดูแม่เอง พี่ใหญ่ก็ดันไม่ยอมอีก พี่ว่ามาสิ จะเอายังไง"

"เจ้ารอง แกพูดคำไหนคำนั้นแน่นะ"

"พูดแล้วไม่คืนคำอยู่แล้ว ในเมื่อพวกพี่น้องไม่มีใครเลี้ยง ฉันเลี้ยงเอง แต่ตกลงกันไว้ก่อนนะ ถ้าแม่เจ็บไข้ได้ป่วย ค่ารักษาพยาบาลต้องคิดแยกต่างหาก ฉันไม่ยอมเป็นคนแบกรับเคราะห์อยู่ฝ่ายเดียวหรอก"

จ้าวเจี้ยนอิงแทบกระอักเลือด เดือนละสี่พัน เป็นบ้าไปแล้ว! เธอเหลือบตาคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มแล้วรีบพูดกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งทันที

"ช่างเถอะๆ แม่น่ะให้ฉันดูแลดีกว่า ร้านอาหารของแกยุ่งจนหัวหมุนทั้งวัน แม่ไปร้านอาหารคงไม่มีแม้แต่ที่ให้นั่งพัก เดี๋ยวฉันไปคุยกับเมิ่งฮ่าว ฉันไม่ไปไห่เฉิงแล้วก็ได้ ฉันจะอยู่บ้านดูแลแม่เอง ให้แม่อยู่บ้านเจี้ยนจงหลังนี้เหมือนเดิม กลางวันไปบ้านฉัน ตอนเย็นค่อยกลับมา ถ้าวันไหนฝนตกฟ้าร้องไม่อยากกลับ จะนอนค้างที่บ้านฉันก็ได้ เอาตามที่เจ้ารองบอกเลย ถ้าแม่เจ็บไข้ได้ป่วย ค่อยคิดเงินแยกต่างหาก"

หลินชิงเหยียนหัวเราะเยาะในใจ แค่ประเดี๋ยวเดียว จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งก็เริ่มแย่งกันเลี้ยงดูหญิงชราเสียแล้ว ช่างกตัญญูกันเสียจริง!

จ้าวเจี้ยนจงเห็นพี่สาวคนโตกับน้องรองเริ่มแย่งกันดูแลแม่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"พี่ใหญ่ เจ้ารอง ลองถามความเห็นแม่ดูก่อนดีไหม ดูว่าแม่อยากไปอยู่กับใคร"

จ้าวเจี้ยนอิงรีบดึงแขนแม่ทันที

"แม่ ให้ฉันดูแลแม่เถอะ ฉันไม่ไปไห่เฉิงแล้ว อีกอย่าง พ่อของเมิ่งฮ่าวอยู่บ้านคนเดียว ฉันก็ไม่ค่อยวางใจเหมือนกัน"

หลี่ซิ่วเหลียนถลึงตาใส่จ้าวเจี้ยนอิงอย่างดุเดือด พอเห็นผลประโยชน์ก็รีบกระโจนเข้าใส่ ช่างสายตาสั้นสิ้นดี

"พี่ใหญ่ เมื่อกี้พี่ยังบอกอยู่เลยว่าจะไม่เลี้ยง ทำไมล่ะ พอพวกเราบอกว่าจะเลี้ยง พี่ก็รีบแย่งทันที ไม่อยากจ่ายเงินล่ะสิ"

จ้าวเจี้ยนอิงไม่มีทางกลัวหลี่ซิ่วเหลียนอยู่แล้ว

"ไม่ต้องมาพูดจาสวยหรูเลย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าช่วงนี้พวกเธอเอาแต่สนใจหาเงิน ส่งข้าวให้แม่ไม่เคยตรงเวลาเลยสักครั้ง แถมยังปล่อยให้แม่หิวไปทั้งวัน น้องรอง ไม่ใช่ว่าพี่จะว่าเธอนะ แม่รักเธอที่สุดแล้ว เพื่อเปิดร้านอาหารให้เธอ แม่ถึงกับเอาเงินเรียนหนังสือของน้องสามให้เธอไปหมด แล้วทำไมเธอถึงไร้มโนธรรมขนาดนี้ฮะ"

พอถูกจ้าวเจี้ยนอิงแฉจุดบกพร่อง จ้าวเจี้ยนเจิ้งก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงคอขึ้นเอ็น

"ผมไร้มโนธรรมตรงไหน พี่พูดให้ชัดๆ ซิ! พวกพี่พากันหนีไปไห่เฉิงไม่ยอมกลับมา ก็ไม่ใช่ผมหรอกเหรอที่ดูแลแม่ เป็นอะไรไปล่ะ ผมดูแลแม่แล้วยังกลายเป็นความผิดอีกเหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงไม่อยากให้ช่วงปีใหม่มีเรื่องทะเลาะวิวาทในบ้านจนกลายเป็นขี้ปากให้เพื่อนบ้านหัวเราะเยาะ

จึงเอ่ยขัดเสียงของจ้าวเจี้ยนเจิ้งขึ้นมา

"แม่ แม่ชอบใจจะอยู่กับใครครับ"

หญิงชราปาดน้ำตาพลางมองไปทางจ้าวเจี้ยนอิง

"ไปอยู่กับพี่สาวคนโตของพวกแกก็แล้วกัน"

จ้าวเจี้ยนจงเคาะโต๊ะตัดสินใจ "แม่ไปอยู่กับพี่ใหญ่ก่อน งั้นก็ตกลงตามนี้ ร้านอาหารของน้องรองก็ยุ่ง การส่งข้าวไปๆ มาๆ ก็ไม่ใช่เรื่องสะดวก เรามาคุยเรื่องจ่ายเงินให้พี่ใหญ่กันดีกว่า พวกเราสามพี่น้องออกคนละหนึ่งพันต่อเดือน เจี้ยนเหมยห้าร้อย รอติดต่อได้ค่อยให้เธอจ่าย"

จ้าวเจี้ยนอิงคิดคำนวณในใจ สามพันห้าร้อย แม้จะน้อยกว่าสี่พันอยู่ห้าร้อย แต่ก็พอไหว ยังดีกว่าต้องไปเลี้ยงลูกให้เถียนซื่อเสียที่ไห่เฉิงแล้วทนรับสายตาดูถูกของเถียนซื่อเสีย เธอประคบประหงมเถียนซื่อเสียราวกับพระโพธิสัตว์แล้ว เถียนซื่อเสียก็ยังไม่พอใจอีก

ช่างเถอะๆ กลับมาปรนนิบัติแม่เฒ่า ทั้งเบาแรงทั้งสบายใจกว่าเยอะ

จ้าวเจี้ยนอิงตบต้นขาฉาดใหญ่

"ตกลงตามนี้เลย พอพวกเธอไป ฉันก็รับช่วงต่อทันที"

หลี่ซิ่วเหลียนหน้าบึ้งตึง บิดเนื้อจ้าวเจี้ยนเจิ้งอย่างแรงไปทีหนึ่ง จ้าวเจี้ยนเจิ้งเองก็หน้าดำคร่ำเครียด ทว่าเขารู้ดีว่าแย่งสู้จ้าวเจี้ยนอิงไม่ได้ จึงจำต้องยอมรามือไป

หลินชิงเหยียนหยิบกระดาษกับปากกาออกมาอย่างรวดเร็ว

"พ่อ ป้าใหญ่ อารอง อาสาม ปากเปล่าไม่มีหลักฐาน ต้องทำเป็นลายลักษณ์อักษรค่ะ พวกเรามาเขียนหนังสือสัญญาอุปการะเลี้ยงดูเป็นลายลักษณ์อักษรให้ชัดเจน พูดกันตรงๆ ตอนนี้ดีกว่ามาผิดใจกันทีหลังค่ะ"

หลินชิงเหยียนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่แล้ว เพียงครู่เดียวก็ร่างหนังสือสัญญาอุปการะเลี้ยงดูเสร็จเรียบร้อย ค่าเลี้ยงดูถูกระบุไว้อย่างชัดเจนว่า สามพี่น้องจ้าวเจี้ยนจง จ้าวเจี้ยนเจิ้ง และจ้าวเจี้ยนเฟิง ออกคนละหนึ่งพันหยวนต่อเดือน จ้าวเจี้ยนเหมยออกห้าร้อยหยวนต่อเดือน เพื่อมอบเป็นค่าเลี้ยงดูให้แก่จ้าวเจี้ยนอิง

เพื่อความยุติธรรมและโปร่งใส จ้าวเจี้ยนจงจึงเชิญญาติผู้ใหญ่ในตระกูลมาร่วมลงชื่อและประทับลายนิ้วมือเป็นพยานในสัญญาอุปการะเลี้ยงดูด้วย

สัญญาอุปการะเลี้ยงดูหญิงชราฉบับนี้จึงถือว่าทำขึ้นอย่างสมบูรณ์

จ้าวเจี้ยนอิงเก็บหนังสือสัญญาใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วรีบสาวเท้ากลับบ้านไปบอกเมิ่งชิ่งกัง

"เหล่าเมิ่ง เธอรีบดูนี่เร็วว่าคืออะไร"

เมิ่งชิ่งกังรับมาอ่านรวดเดียวจนจบแล้วดีใจยกใหญ่

"เงินก้อนนี้หาได้สบายดีแท้ เยี่ยมไปเลย"

จ้าวเจี้ยนอิงกล่าวอย่างกระหยิ่มใจ

"ทีแรกฉันก็ไม่อยากทำหรอกนะ แต่เดือนหนึ่งได้เงินตั้งเยอะขนาดนี้ ตอนนี้จะหาเงินง่ายๆ ที่ไหนกัน ฉันไปเลี้ยงลูกให้เถียนซื่อเสียที่ไห่เฉิง นอกจากจะไม่ได้เงินสักแดงแล้วยังต้องควักเนื้ออีก เหอะ! ฉันไม่ไปทนลำบากหรอก แม่ยังพักอยู่ที่บ้านของเจี้ยนจง เช้ามาเย็นกลับ ก็แค่เพิ่มน้ำเพิ่มชามอีกหน่อย ได้เงินเปล่าๆ ตั้งสามพันห้าร้อย ดีจะตาย!"

เมิ่งชิ่งกังอ่านอีกรอบ สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมลงเล็กน้อย

"เจี้ยนเหมยขาดการติดต่อไปตั้งปีกว่าแล้ว เธอจะยอมจ่ายห้าร้อยนี้เหรอ"

"ไม่จ่ายก็ต้องจ่าย ต่อให้เธอหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ยังไงแม่เธอก็ต้องดูแล"

จ้าวเจี้ยนอิงคุยกับเมิ่งชิ่งกังอย่างกระตือรือร้นเสร็จแล้ว ก็กดโทรศัพท์หาเมิ่งฮ่าว

"เมิ่งฮ่าว แม่ไม่ไปไห่เฉิงแล้วนะ แม่จะอยู่บ้านปรนนิบัติคุณยายของแก ลุงใหญ่ของแกกับพวกนั้นบอกว่าจะให้เงินแม่เดือนละสามพันห้าร้อย"

"พวกแม่ตกลงกันแล้วเหรอครับ เดือนละสามพันห้าร้อยแน่นะ"

"ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว มีลายลักษณ์อักษร แถมยังมีพยานด้วย"

จ้าวเจี้ยนอิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลดเสียงลงต่ำแล้วพูดว่า

"แม่ไม่ได้อยู่ข้างตัวแก แกต้องรู้จักระวังตัวและมีไหวพริบให้มากหน่อยนะ พยายามเข้าหาแม่ของเถียนซื่อเสียให้สนิทสนมเข้าไว้ ขอแค่เอาใจแม่เขาให้อยู่หมัด เงินของตระกูลเถียนก็เป็นของแกหมดแล้ว อ้อ แล้วเรื่องบ้านน่ะแกรีบจัดการให้ไวเลยนะ"

"รู้แล้วๆ" เมิ่งฮ่าวตอบเสียงเบา "ผมรู้ว่าต้องทำยังไง"

หลังจากวางสาย จ้าวเจี้ยนอิงก็รู้สึกหวานชื่นในหัวใจราวกับได้ชโลมน้ำผึ้ง โชคดีจริงๆ ที่เธอชิงตัดหน้าน้องรอง คว้างานปรนนิบัติแม่เฒ่ามาไว้ในมือได้ ถ้าไม่แย่งมา เดือนละสามพันห้าร้อยคงลอยหายไปในพริบตา

ทว่าจ้าวเจี้ยนอิงไม่รู้เลยว่า เมิ่งฮ่าวจวนเจียนจะถึงคราวซวยในอีกไม่ช้านี้แล้ว!