ตอนที่ 90 คุณคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ

จ้าวเจี้ยนจงมองหน้าน้องชายทั้งสองกับพี่สาวคนโต เห็นพวกเขาไม่พูดไม่จา ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

เนิ่นนานผ่านไป จ้าวเจี้ยนเจิ้งจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"เดือนละหนึ่งพัน หนึ่งปีก็หมื่นสอง ผมไม่มีเงินหรอก ผมมีลูกชายสองคนต้องเลี้ยง ร้านอาหารวันๆ หนึ่งหาเงินได้แค่เศษเงินเศษทอง ครอบครัวเราสี่คนยังแทบเอาตัวไม่รอดเลย"

จ้าวเจี้ยนอิงพูดเสริมขึ้นมาบ้าง

"อย่าว่าแต่บ้านนายเลย บ้านไหนสบายบ้างล่ะ พี่เขยนายทำไร่อยู่ไม่กี่แปลง ปีๆ หนึ่งได้แค่ไม่กี่พันหยวน เมิ่งฮ่าวก็ยังทำงานไม่มั่นคง แถมเพิ่งมีลูก ตอนนี้กระทั่งค่านมผงยังไม่มีปัญญาจะซื้อเลย ตอนนี้ฉันเหมือนพระดินข้ามแม่น้ำ ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ฉันก็ไม่มีเงินเหมือนกัน"

พอสองคนนี้เอ่ยปาก การพูดคุยก็วนกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง

จ้าวเจี้ยนเฟิงมองทุกคนแล้วพูดขึ้นว่า

"แม่จะไม่มีคนเลี้ยงดูไม่ได้ พี่ใหญ่เป็นแบบนี้แล้ว จะให้พึ่งแต่บ้านพี่ใหญ่คนเดียวก็ไม่ได้เหมือนกัน แผนที่พี่ใหญ่เสนอมา ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน ผมก็เห็นด้วยทั้งนั้น"

"ทำมาเป็นอวดดีอะไร มีเงินนักก็ออกคนเดียวไปเลยสิ ทำไมไม่รับแม่ไปดูแลที่บ้านแกเลยล่ะ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งกำลังจะเอ่ยปากโต้ แต่ถูกเฉิงลี่ขัดขึ้นเสียก่อน

"พี่รองพูดมาก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน เมื่อก่อนพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ดูแลแม่ ตอนนี้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ดูแลไม่ไหวแล้ว ก็ควรจะถึงคิวพี่รองแล้ว พี่รองก็ดูแลแม่เหมือนที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่เคยดูแลสักสองสามปีสิ ไม่ต้องสองสามปีหรอก แค่ปีเดียวพอ พี่ดูแลแม่ให้เหมือนที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ดูแลสักหนึ่งปี ต่อให้หลังจากนั้นพี่จะไม่ดูแลอีก พวกฉันก็จะรับต่อทั้งหมดเอง ไม่ต้องให้พี่ยุ่งอีกเลย"

"เธอ..."

เมื่อจ้าวเจี้ยนเจิ้งเผชิญหน้ากับเฉิงลี่ก็พูดไม่ออก ในอดีตเงินเรียนต่อของจ้าวเจี้ยนเฟิงถูกเขาเอาไปเปิดร้านอาหาร นี่คือความบาดหมางที่ใหญ่ที่สุดระหว่างสองสามีภรรยากับน้องสาม

เฉิงลี่ไล่ต้อนไม่ยอมลดละ ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยจ้าวเจี้ยนเจิ้งไปแม้แต่น้อย

"แค่เพราะเจี้ยนเฟิงไปคุยด้วยเหตุผลเรื่องที่แม่ต้องทนหิว พี่ก็ตีเจี้ยนเฟิงซะขนาดนั้น เหอะ... ฉันไม่แจ้งความจับพี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังมีหน้ามาพูดจาเสียดสีอีกเหรอ ฉันจะบอกให้ ฉันไม่ใช่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ที่จะมาคอยตามใจพี่หรอกนะ เรื่องการเลี้ยงดูแม่ยามแก่เฒ่า ถ้าพี่ไม่ตกลง เราก็ไปฟ้องศาลกัน ขอแค่พี่ไม่อายคนก็แล้วกัน"

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉิงลี่เข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องของตระกูลจ้าวอย่างเด็ดขาดแข็งกร้าวขนาดนี้ เพราะคราวก่อนจ้าวเจี้ยนเจิ้งกับหลี่ซิ่วเหลียนลงมือทุบตีจ้าวเจี้ยนเฟิงรุนแรงเกินไปจริงๆ

ตอนนั้นเธออยากจะแจ้งความ ทว่าถูกจ้าวเจี้ยนเฟิงห้ามไว้

เมื่อโดนเฉิงลี่ตอกกลับจนหน้าม้าน จ้าวเจี้ยนเจิ้งก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่เฉิงลี่ทันที จ้าวหมิงอวี่ลุกพรวดขึ้นมาขวางหน้าจ้าวเจี้ยนเจิ้งไว้

จ้าวเจี้ยนจงโกรธจัด

"อารอง นายจะทำอะไร นั่งลง!"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งนั่งลงอย่างฮึดฮัด หลี่ซิ่วเหลียนไม่พอใจขึ้นมาทันที

"อะไรกัน นี่คิดจะมารุมประณามพวกเรางั้นเหรอ ก็แค่ครั้งเดียวนั่นแหละ พวกเราติดรับจัดโต๊ะจีน ยุ่งกันจนตัวพวกเราเองยังไม่ได้กินข้าวเลย ที่แม่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะพวกเธอหรือไง ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเธอไม่ยอมให้แม่ทำงาน แม่มีมือมีเท้า ถ้าหิวจริงก็ต้มบะหมี่กินเองก็ได้นี่ หรือไม่ก็เดินไปที่ร้านอาหารเองสิ ทำไมต้องรอให้พวกเราเอาข้าวมาส่งด้วยล่ะ พวกเราว่างนักหรือไง ดูอย่างป้าห้าสิ อายุแก่กว่าแม่อีกปีหนึ่ง ทำไมเขายังทำกับข้าวกินเองได้เลย"

จ้าวเจี้ยนจงเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ จึงโบกมือห้ามการทะเลาะวิวาท

"พี่ใหญ่ อารอง พวกพี่กับนายว่ามาสิ จะเอายังไง"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งพูดเสียงขุ่น

"เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้นแหละ ไม่ต้องมาทำเป็นเรื่องมาก แม่อยู่ที่นี่จนชินแล้ว ก็ให้อยู่ที่นี่ต่อไปสิ ร้านอาหารของผมยุ่งตัวเป็นเกลียวทั้งวัน ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกตัญญูนะ แต่ผมไม่มีเวลา"

โจวฮุ่ยหลานหน้าซีดเผือด เมื่อก่อนเป็นยังไงงั้นเหรอ เมื่อก่อนมีแต่นางที่คอยปรนนิบัติ อารองคิดจะปัดภาระให้พ้นตัวชัดๆ

หลินชิงเหยียนแค่นหัวเราะออกมาพลางกล่าว

"ที่คุณอารองหมายถึงก็คือ เรื่องการดูแลคุณย่ายังคงต้องให้พ่อกับแม่ของฉันเป็นคนแบกรับ เมื่อก่อนดูแลยังไง ต่อไปก็ต้องดูแลอย่างนั้น ใช่ไหมคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้มาตั้งหลายสิบปีไม่เห็นมีปัญหาอะไร พอเธอแต่งเข้ามาเท่านั้นแหละ มีเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่หยุด เหอะ ฉันว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอนั่นแหละ"

หลินชิงเหยียนสีหน้าเคร่งขรึมลง "คุณอารองพูดแบบนี้ เรื่องได้เปรียบละเสนอหน้ามาก่อนใคร พอถึงคราวต้องทำหน้าที่บ้าง หนีเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก"

"เธอพูดถึงใคร ฉันเป็นอารองของเธอนะ!"

หลินชิงเหยียนไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

"คุณเป็นอารองของจ้าวหมิงอวี่ อย่ามาวางท่าต่อหน้าฉัน ฉันไม่ใช่พ่อสามีแม่สามีของฉัน ที่จะยอมให้คุณมารังแกตามใจชอบ"

หลินชิงเหยียนมองไปยังจ้าวเจี้ยนจง

"คุณพ่อคะ ในเมื่อข้อเสนอของคุณพ่อตกลงกันไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องกลัวเรื่องสาวไส้ให้กากินแล้วละค่ะ พรุ่งนี้เชิญคณะกรรมการหมู่บ้าน เชิญพวกคุณลุงคุณอาในตระกูลมาคุยกันที่บ้านให้รู้เรื่อง คุณย่าให้กำเนิดและเลี้ยงดูพวกคุณมาห้าคน พวกคุณมีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูคุณย่ายามแก่เฒ่า ส่วนแม่สามีของฉัน ฉันจะพาไปไห่เฉิงค่ะ"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจยาว เขาไม่อยากเอาเรื่องของแม่ตัวเองไปป่าวประกาศข้างนอกจริง ๆ มันน่าอับอายขายหน้า!

เขาก็เป็นคนมีหน้ามีตาในหมู่บ้านคนหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับต้องมาขายหน้าต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านเพราะเรื่องของแม่ตัวเองเนี่ยนะ!

เฮ้อ!

จ้าวเจี้ยนเฟิงไม่พูดอะไร เอาแต่มองจ้าวเจี้ยนจง ทว่าจ้าวเจี้ยนเจิ้งกลับตบโต๊ะฉาด

"ใครกลัวใครกัน! จะให้ฉันขายหน้าเหรอ หึ... ถ้าจะหน้าแตกก็หน้าแตกไปด้วยกันให้หมดนี่แหละ ยังไงฉันก็ไม่มีเวลา ไม่มีเงิน เลี้ยงไม่ได้หรอก!"

หญิงชราพลันปล่อยโฮออกมาทันที แต่เพิ่งจะร้องได้ไม่กี่คำ จ้าวเจี้ยนจงก็เอ่ยปาก

"แม่ครับ อย่าร้องเลย ผมปวดหัวไปหมดแล้ว..."

แต่หญิงชรายังคงไม่ยอมหยุด

"ฉันคลอดลูกมาตั้งห้าคน พอแก่ตัวลงกลับไม่มีใครเหลียวแล สู้ตาย ๆ ไปซะยังดีกว่า... พ่อมันเอ๊ย..."

จ้าวเจี้ยนอิงตำหนิจ้าวเจี้ยนจงด้วยความหงุดหงิด

"ดูแกสิ ทำแม่โมโหจนเป็นแบบนี้ แม่แก่ปูนนี้แล้ว แกยอม ๆ ตามใจแม่หน่อยไม่ได้หรือไง"

หลินชิงเหยียนรำคาญน้ำเสียงแบบนี้ของจ้าวเจี้ยนอิงที่สุด ตัวเองไม่ทำอะไรสักอย่าง แต่คอยหาจังหวะเหยียบซ้ำคนอื่นอยู่เรื่อย

"ป้าใหญ่เป็นคนกตัญญูที่สุดเลยค่ะ คุณพ่อคะ ถ้างั้นก็เอาตามข้อเสนอที่คุณพ่อคิดไว้แต่แรก ให้ป้าใหญ่ดูแลคุณย่า แล้วพวกคุณก็เอาเงินทั้งหมดให้ป้าใหญ่ ป้าใหญ่บอกว่าตัวเองไม่มีเงินไม่ใช่เหรอคะ พอดีเลย ป้าใหญ่จะได้ทั้งกตัญญูต่อคุณย่า แล้วยังได้เงินเดือนอีกตั้งสามพันกว่าหยวนแน่ะค่ะ"

พอจ้าวเจี้ยนอิงคิดว่าจะต้องคอยเผชิญหน้ากับแม่ตัวเองทั้งวัน ต้องคอยปรนนิบัติเรื่องกินเรื่องอยู่ สีหน้าก็พลันดูไม่ได้ขึ้นมาทันที

"เธอพูดน่ะมันง่าย ฉันยังต้องไปไห่เฉิงช่วยเมิ่งฮ่าวเลี้ยงลูกนะ งานของเมิ่งฮ่าวก็ไม่ดีเท่าหมิงอวี่ เงินเดือนของซื่อเสียก็ไม่ได้สูงเท่าเธอ ถ้าฉันไม่ไปช่วยพวกเขาเลี้ยงลูกแล้วมันจะไปรอดได้ยังไง"

"แหม ป้าใหญ่พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ บ้านแม่ยายของเมิ่งฮ่าวรวยมากไม่ใช่เหรอ มีบ้านตั้งสามหลัง พ่อตาของเมิ่งฮ่าวก็เป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานสาขา แค่เศษเงินร่วงจากซอกนิ้วก็พอกินพอใช้สำหรับเมิ่งฮ่าวแล้ว เถียนซื่อเสียก็เป็นลูกสาวคนเดียว สมบัติตระกูลเถียนก็ต้องตกเป็นของเมิ่งฮ่าวทั้งหมด ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้เมิ่งฮ่าวอยู่บ้านของตระกูลเถียน แถมยังมีพี่เลี้ยงคอยดูแลลูกให้อีก

ไม่เหมือนพวกเราที่ยังต้องแบกรับภาระผ่อนบ้านอยู่เลย ป้าใหญ่มีวาสนาดีกว่าแม่ของฉันตั้งเยอะ พี่เลี้ยงบ้านฉันก็ออกไปแล้ว แม่ของฉันต้องเลี้ยงหลานแถมยังต้องดูแลพ่อของฉันอีก เหนื่อยสายตัวแทบขาดทุกวัน ไม่เหมือนป้าใหญ่ที่มีพี่เลี้ยงคอยปรนนิบัติรับใช้ แถมยังไม่ต้องเลี้ยงหลานเองอีกด้วย คุณย่าคะ ฉันว่านะ คุณย่าไปอยู่บ้านเมิ่งฮ่าว นั่นน่ะถึงจะเป็นการเสวยสุขที่แท้จริงค่ะ"

ถ้าเป็นเรื่องเหน็บแนมคน เรื่องปากร้ายละก็ เธอ หลินชิงเหยียน ไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้ว

บนโลกใบนี้ ใครจะฉลาดกว่าใครกันสักแค่ไหนเชียว

หญิงชราได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

"ต้าอิง... บ้านแกมีคนรับใช้ด้วยเหรอ"

หลี่ซิ่วเหลียนพลันตาสว่างกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน

"พี่ใหญ่ช่างมีวาสนาจริง ๆ มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติอีกต่างหาก ไม่เหมือนพวกเราที่วัน ๆ ทำงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้า หาเงินได้แค่เศษเบี้ยเศษสตางค์"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งรีบตามน้ำทันที

"พี่ใหญ่ ถ้างั้นพี่ก็รับแม่ไปไห่เฉิงสิ บ้านเมิ่งฮ่าวมีคนรับใช้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แม่ไปอยู่ด้วยก็แค่เพิ่มชามข้าวอีกใบเดียวเท่านั้นเอง"

ใบหน้าของจ้าวเจี้ยนอิงแดงก่ำ หลินชิงเหยียนกำลังเอามีดแทงเข้าที่ขั้วหัวใจของเธอชัด ๆ

ชีวิตที่เธอใช้ในไห่เฉิงเป็นอย่างไร มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ แต่... พูดออกไปไม่ได้ เมิ่งฮ่าวบอกว่าตอนนี้ต้องประคบประหงมบูชาเถียนซื่อเสียเหมือนพระโพธิสัตว์ เธออยู่ที่บ้านของเมิ่งฮ่าวยังเทียบกับคนรับใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ฉันเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วนะ ลูกสาวแต่งออกก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้งไปแล้ว พวกแกเคยเห็นแม่บ้านไหนไปอยู่กับลูกสาวบ้างล่ะ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!"

ประกายตาของหญิงชราพลันมอดดับลงทันที

หลินชิงเหยียนรุกไล่ไม่ยอมปล่อย

"แหม ป้าใหญ่คะ พอถึงตอนนี้มาพูดว่าลูกสาวแต่งออกก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้วเหรอคะ เมื่อก่อนตอนที่คอยค่อนแคะแม่ฉัน หาว่าแม่ฉันไม่กตัญญูต่อคุณย่า ทำไมป้าไม่พูดบ้างล่ะคะว่าตัวเองเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปเหมือนน้ำที่สาดทิ้ง ตอนที่หลอกเอาบ้านของฉันไปให้เมิ่งฮ่าวอยู่ ทำไมป้าไม่พูดล่ะคะว่าตัวเองเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปเหมือนน้ำที่สาดทิ้งน่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงอยากจะเผ่นหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่เด็กเวรสองคนอย่างจ้าวหมิงซินกับจ้าวหว่านอวี้ดันยืนขวางประตูไว้

หลินชิงเหยียนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

"ป้าใหญ่ อารอง ในเมื่อพวกคุณไม่เห็นด้วยกับแผนการดูแลยามแก่เฒ่าที่คุณพ่อของฉันเสนอ งั้นฉันก็จะไปตามคณะกรรมการหมู่บ้านกับคนในตระกูลมาคุยกันจริง ๆ แล้วนะคะ พรุ่งนี้ ที่บ้านฉันเหมือนเดิม ถ้าพวกคุณไม่มา ถ้างั้น... ขอโทษด้วยนะคะ เตรียมตัวขึ้นศาลได้เลย ถึงตอนนั้น จะให้ศาลมาตั้งบัลลังก์พิจารณาคดีในหมู่บ้าน ให้คนทั้งหมู่บ้านเราได้มาดูกัน ให้ทุกคนมาช่วยตัดสินความถูกต้องไปเลยค่ะ"

"แกกล้าเหรอ"

ถึงที่สุดแล้วจ้าวเจี้ยนเจิ้งก็ยังกลัวขายหน้าอยู่ดี หากกลายเป็นแบบนั้นเข้าจริง ร้านอาหารของเขายังจะเปิดต่อไปได้อยู่อีกหรือ

"คุณว่าฉันกล้าไหมล่ะคะ"