ตอนที่ 89 สามแผนการดูแลยามชรา

"หมิงอวี่ คุณว่าพ่อกับแม่กลับบ้านไปคราวนี้ตั้งใจจะอยู่กี่วันคะ แล้วเรื่องคุณย่าจะทำยังไง"

"เมื่อวานแม่โทรมาบอกว่า พ่อกับอาสามตระเวนดูบ้านพักคนชราในเมืองไปสามแห่งแล้ว คงคิดตกแล้วละครับว่าจะส่งย่าไปบ้านพักคนชรา แต่ว่า..."

หลินชิงเหยียนหัวเราะเยาะ

"พ่อคุณคิดตกแล้ว แต่ป้าใหญ่กับอารองของคุณจะยอมเหรอคะ บนโลกนี้ เจ็บอันดับหนึ่งคือเฉือนเนื้อ เจ็บอันดับสองคือควักเงิน ตอนพวกเราแต่งงานป้าใหญ่คุณยังไม่อยากจะออกสักหยวน เรื่องเลี้ยงดูคุณย่าตอนแก่... หึ ฝันไปเถอะ!"

จ้าวหมิงอวี่เกาศีรษะอย่างหงุดหงิดใจ

"พอนึกถึงเรื่องที่บ้านแล้วก็หงุดหงิดทุกที"

ทางบ้านตระกูลจ้าว จ้าวเจี้ยนจงขบคิดอยู่หลายวัน อีกทั้งยังปรึกษากับน้องสามจ้าวเจี้ยนเฟิงอยู่หลายรอบ ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปเป็นแนวทาง

แผนแรก ลูกชายทั้งสามคนผลัดกันดูแล รอบละสามเดือน ถึงคิวบ้านไหนแม่ก็ไปอยู่บ้านนั้น หากเจ็บป่วยหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล ค่ารักษาก็หารเท่ากันทั้งสามบ้าน

แผนที่สอง ให้ลูกคนใดคนหนึ่งในบรรดาลูกทั้งห้าคนเป็นคนดูแลแม่ ส่วนอีกสี่คนที่เหลือช่วยกันจ่ายเงิน ออกคนละหนึ่งพันหยวนต่อเดือน ถือเป็นค่าดูแลแม่

แผนที่สาม ส่งแม่ไปบ้านพักคนชรา ลูกชายสามคนออกคนละแปดร้อยหยวนต่อเดือน พี่ใหญ่กับจ้าวเจี้ยนเหมยออกคนละห้าร้อยหยวน ถึงช่วงเทศกาลค่อยรับกลับมาพักที่บ้านพี่ใหญ่

จ้าวเจี้ยนจงกำหนดสามแผนนี้ขึ้นมาแล้วก็นอนไม่หลับไปสองคืน

มันช่างยากเย็นเหลือเกิน!

เมื่อก่อนเขาเป็นคนรับผิดชอบแม่ ฮุ่ยหลานภรรยาเขาเป็นคนปรนนิบัติ พี่น้องคนอื่นไม่ต้องควักเงินแม้แต่หยวนเดียว ทุกคนต่างอยู่กันอย่างสงบสุขและปรองดอง

แต่ตอนนี้ หมิงอวี่ยังมีภาระผ่อนบ้าน จ้างพี่เลี้ยงเด็กเดือนละห้าพันหยวนก็สู้ราคาไม่ไหว ฮุ่ยหลานต้องช่วยเลี้ยงหลานสาว ย่อมไม่อาจปรนนิบัติแม่ได้อีก ส่วนตัวเขาเองก็ทำกับข้าวไม่เป็น หลายปีมานี้เรื่องในบ้านล้วนเป็นฮุ่ยหลานที่คอยจัดการ ยิ่งไปกว่านั้นขาของเขายังออกแรงไม่ได้ งานก่อสร้างคงทำไม่ได้อีกต่อไป รอให้รักษาหายดีแล้ว เขายังคิดจะให้ลูกชายช่วยหางานรปภ. ในหมู่บ้านจัดสรรที่ไห่เฉิงให้ งานเบาหน่อย และไม่สร้างภาระให้ลูกชายด้วย

เฮ้อ!

จ้าวเจี้ยนจงยิ่งคิดก็ยิ่งทรมานใจ แม่ให้กำเนิดพวกเขามาห้าคน แต่สุดท้ายลูกทั้งห้าคนกลับเลี้ยงดูแม่เพียงคนเดียวไม่ได้

โจวฮุ่ยหลานเห็นสามีทำหน้าบึ้งตึงอมทุกข์ทั้งวันก็รู้ว่าเขาลำบากใจ แต่ความเป็นจริงวางอยู่ตรงหน้า เธอจะทำอะไรได้?

จะให้ทิ้งหลานสาวไม่ดูแลแล้วกลับมาปรนนิบัติแม่สามีงั้นเหรอ แล้วชีวิตของลูกชายกับลูกสะใภ้จะทำอย่างไร ชิงเหยียนยอมแต่งเข้ามาในบ้านพวกเขาก็ดีถมไปแล้ว เธอต้องช่วยลูกชายกับลูกสะใภ้สิ

จ้าวเจี้ยนจงกลัดกลุ้มอยู่หลายวัน จึงตัดสินใจเรียกจ้าวเจี้ยนเจิ้งกับจ้าวเจี้ยนเฟิงมาคุยด้วยกัน

วันนั้นเป็นวันเสาร์ จ้าวเจี้ยนจงเรียกจ้าวเจี้ยนเจิ้งและจ้าวเจี้ยนเฟิงกลับมา แล้วบอกเล่าแผนการเลี้ยงดูแม่

พูดยกขึ้นมาจบ ภายในห้องก็เงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครส่งเสียงสักแอะ

จ้าวเจี้ยนจงทุบขาตัวเองด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

"เมื่อก่อนพี่ดูแลแม่เอง ไม่เคยต้องให้พวกนายมาเหนื่อยใจ แต่ตอนนี้พี่ไม่ไหวแล้ว พี่ดูแลต่อไปไม่ได้แล้ว"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเอ่ยปากขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ ใกล้จะปีใหม่แล้ว รอช่วงปีใหม่ค่อยเรียกพี่ใหญ่กับเหมยจื่อมาคุยด้วยดีกว่า แม่ไม่ได้คลอดแค่พวกเราสามคนนี่ พี่ใหญ่กับเหมยจื่อก็มีส่วน ต้องมาร่วมด้วยเหมือนกัน"

การหารือครั้งแรกจึงจบลงโดยไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

พริบตาเดียวก็ถึงเทศกาลตรุษจีน

วันส่งท้ายปีเก่า บ้านของจ้าวเจี้ยนจงติดคำกลอนคู่และแขวนโคมแดง

ความคึกคักเป็นเพียงฉากหน้า

ภายในใจกลับมีแต่ความขุ่นข้องหมองใจ

โจวฮุ่ยหลานง่วนอยู่ในครัว ตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังเคร้งคร้าง

เช้าวันนี้ จ้าวหมิงอวี่ขับรถพาหลินชิงเหยียน จ้าวหมิงซิน และเสี่ยวนิวหนิวกลับมาด้วยกัน

โจวฮุ่ยหลานพอเห็นหลานสาวตัวน้อย ความกลัดกลุ้มทั้งหลายก็พลันมลายหายไปจนหมด

จ้าวเจี้ยนจงเห็นหลานสาวก็เผยรอยยิ้มออกมาได้ยากยิ่ง

ทว่าหญิงชรากลับไม่แม้แต่จะเหลือบแล หากไม่ใช่เพราะนังเด็กคนนี้ โจวฮุ่ยหลานก็ยังคงต้องอยู่ปรนนิบัติตนที่บ้านต่อไป

วันรุ่งขึ้นคือวันชิวอิก จ้าวเจี้ยนจงโทรศัพท์ไปหาจ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเจิ้ง และจ้าวเจี้ยนเฟิงล่วงหน้า ให้พวกเขากลับมาในวันชิวอิกเพื่อกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว

ส่วนมือถือของจ้าวเจี้ยนเหมยก็ยังคงติดต่อไม่ได้เช่นเคย

วันชิวอิก จ้าวเจี้ยนอิงมาถึงเป็นคนแรก มาตัวเปล่ามือเปล่า

พอเห็นจ้าวหมิงซินอุ้มลูกสาวของจ้าวหมิงอวี่ ในใจก็ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แค่เด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยก จะล้ำค่าอะไรนักหนา โตไปก็กลายเป็นคนบ้านอื่นอยู่ดี

บ้านของเธอสิถึงจะเป็นหลานชาย หลานชายหัวแก้วหัวแหวน

เหอะ... หลานชายหัวแก้วหัวแหวนตระกูลเมิ่งของเธอไม่ได้กลับมาหรอก ถ้ากลับมาล่ะก็ มีหรือจะถึงคิวเด็กผู้หญิงของจ้าวหมิงอวี่ได้มาอวดเด่นอวดดี?

จ้าวเจี้ยนอิงพูดคุยกับจ้าวเจี้ยนจงอยู่สองสามประโยคอย่างแกนๆ ก่อนจะมุดเข้าห้องหญิงชรา สองแม่ลูกกระซิบกระซาบกัน ไม่รู้ว่าคุยอะไร

จ้าวเจี้ยนจงพูดถึงสามข้อเสนอนั้นกับเธอตั้งแต่เช้าตรู่ เธอชักอยากจะดูนักว่าจ้าวเจี้ยนจงจะเอาหน้าที่ไหนมาผลักไสแม่ตัวเองออกไป

ครอบครัวของจ้าวเจี้ยนเจิ้งมาถึงตอนใกล้เวลาอาหารพอดี สองสามีภรรยามามือเปล่าเช่นกัน ลูกชายทั้งสองก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ ทักทายคนอื่นอย่างส่งๆ

จ้าวเจี้ยนเฟิง เฉิงลี่ และจ้าวหว่านอวี้เดินเข้าประตูมา ทั้งสามคนไม่มีใครมือว่าง นมสด ไข่ไก่ เหล้า นมผงสำหรับผู้สูงอายุ วางของขวัญกองโตไว้

จ้าวหว่านอวี้วางของขวัญลงแล้วก็ไปหยอกล้อนิวนิวน้อยทันที

"นิวนิว อาเป็นอาหญิงเล็กของหนูนะ เรียกอาเล็กสิคะ"

นิวนิวน้อยหัวเราะคิกคัก ทำให้จ้าวหว่านอวี้เอ็นดูเสียยกใหญ่

โจวฮุ่ยหลานกำลังง่วนอยู่กับการหั่นและผัดเสียงดังก๊องแก๊งในครัว โดยมีจ้าวหมิงอวี่คอยช่วยอยู่ข้างๆ

วันนี้โจวฮุ่ยหลานทำอย่างสบายใจ ทั้งลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานสาวต่างก็อยู่เคียงข้างเธอ ขอแค่ทำมื้อรวมญาติวันชิวอิกนี้เสร็จ จากนี้ไปเธอก็ไม่ต้องทำเช่นนี้อีกแล้ว

ไม่นานนัก อาหารเต็มโต๊ะที่ส่งควันกรุ่นก็ถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟ

จ้าวเจี้ยนจงเอ่ยชวนทุกคนนั่งโต๊ะ จ้าวเจี้ยนอิงประคองแม่นั่งลง

ทุกคนต่างมีความคิดในใจ แต่เบื้องหน้ากลับดูปรองดองชื่นมื่น

มีเพียงหญิงชราที่ปั้นหน้าบึ้งตึงแล้วพูดขึ้นมาว่า "เหมยจื่อก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน ปีใหม่แท้ๆ ยังไม่ยอมกลับมา"

ไม่มีใครต่อคำพูดเธอ จ้าวเจี้ยนเหมยไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวมาปีกว่าแล้ว นับตั้งแต่หลอกเอาเงินสองหมื่นหยวนของจ้าวเจี้ยนจงไป เธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

จ้าวเจี้ยนจงครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เปิดปาก

"วันนี้พวกเราทั้งครอบครัวมารวมตัวกันพอดี ถือโอกาสคุยเรื่องของแม่เลย เมื่อก่อนมีฉันกับฮุ่ยหลานอยู่บ้าน แม่ไม่เคยรบกวนให้พวกแกต้องดูแล แต่ตอนนี้ ฮุ่ยหลานต้องไปช่วยหมิงอวี่เลี้ยงลูกที่ไห่เฉิง ขาของฉันก็ยังเดินไม่คล่อง หุงหาอาหารเองไม่ได้ เรื่องของแม่จึงต้องตกลงกันให้รู้เรื่อง คราวก่อนคุยค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ น้องรองบอกว่าพี่ใหญ่ไม่อยู่บ้าน วันนี้พี่ใหญ่อยู่ด้วยพอดี พี่ใหญ่ พี่พูดก่อนสิ"

จ้าวเจี้ยนอิงรีบปัดสวะทันที

"ฉันจะไปพูดอะไรได้ ฉันแค่กลับมาฉลองปีใหม่ เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว เมียของเมิ่งฮ่าวก็คลอดลูกแล้วด้วย เป็นผู้ชาย อากาศหนาวพวกเขาเลยไม่ได้กลับมา งานฉลองครบเดือนเราคงไม่จัดหรอกนะ แต่พวกแกที่เป็นลุงๆ น้าๆ เนี่ย เงินรับขวัญหลานห้ามขาดเชียวนะ"

จ้าวหมิงซินกลอกตาใส่

"ป้าใหญ่ พี่ชายฉันก็มีลูกสาวแล้วเหมือนกัน ป้าที่เป็นป้าแท้ๆ ไม่ให้ของขวัญรับขวัญก่อนหรือคะ ป้าให้ก่อนแล้วพ่อฉันค่อยให้สิ"

จ้าวเจี้ยนอิงถลึงตาใส่จ้าวหมิงซิน

"ฉันจะไปเทียบกับพ่อแกได้ยังไง พี่ชายแกมีอนาคต ทำงานโรงไฟฟ้า พ่อแกก็ยังหาเงินได้ ป้าสู้ไม่ได้หรอก ป้าไม่มีเงิน"

"เหอะๆ" จ้าวหมิงซินแค่นหัวเราะ "ความหมายของป้าใหญ่คือ ใครจนคนนั้นก็ถูกงั้นเหรอคะ ฉันเพิ่งเคยได้ยินตรรกะแบบนี้เนี่ยแหละ"

โจวฮุ่ยหลานเอ่ยขัดลูกสาว ไม่ยอมให้จ้าวหมิงซินพูดต่อ

สองสามีภรรยาจ้าวเจี้ยนเฟิงกับเฉิงลี่ไม่ได้ต่อคำพูดของจ้าวเจี้ยนอิงเลยแม้แต่น้อย ส่วนจ้าวเจี้ยนเจิ้งกับหลี่ซิ่วเหลียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

จ้าวเจี้ยนอิงหน้าแตกจนรู้สึกกร่อยไปเอง

หลี่ซิ่วเหลียนขึ้นเสียงดังแป๋น

"ต้องยกให้พี่ใหญ่จริงๆ อ้าปากก็กอบโกยเงิน พี่ไม่ใช่ว่าบอกว่าพ่อตาของเมิ่งฮ่าวมีบ้านตั้งสามหลัง ที่บ้านรวยมากหรอกเหรอ รวยขนาดนั้นยังจะมาละโมบเงินรับขวัญแค่นี้อีก เหอะ ไม่มีให้หรอก!"

จ้าวเจี้ยนอิงถูกตอกหน้าจนพูดไม่ออก พอคิดจะพูดอะไรต่อ จ้าวเจี้ยนจงก็กระแอมไอขึ้นมาสองที

"พอแล้วๆ พูดเรื่องสำคัญกันดีกว่า"

จ้าวเจี้ยนจงหยิบกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น

"มีสามข้อเสนอ ข้อแรก พวกเราสามพี่น้องผลัดกันดูแล รอบละสามเดือน ถ้าแม่ป่วยหนัก ค่ารักษาทั้งสามบ้านหารเท่ากัน ส่วนพี่ใหญ่กับเหมยจื่อก็ให้แวะเวียนกลับมาเยี่ยมแม่บ่อยๆ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งคีบถั่วลิสงโยนเข้าปาก เคี้ยวดังกรับๆ

"ไม่ได้ แม่คลอดมาห้าคน ไม่ใช่สามคน"

จ้าวเจี้ยนจงมองจ้าวเจี้ยนเจิ้งแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อ

"ข้อสอง เดิมทีฉันคิดว่าจะให้พวกเราพี่น้องห้าคน คนใดคนหนึ่งเป็นคนดูแลแม่ ส่วนอีกสี่คนออกเงิน คนละหนึ่งพันต่อเดือน แต่พอคิดดูอีกที จ้างพี่เลี้ยงดีกว่า หาคนในหมู่บ้าน แม่ก็ยังอยู่ที่บ้านฉันนี่แหละ ตอนกลางวันพี่เลี้ยงก็มาทำอาหารสามมื้อ ซักเสื้อผ้าให้แม่ พวกเราสามพี่น้องออกคนละแปดร้อยต่อเดือน ส่วนพี่ใหญ่กับเหมยจื่อออกคนละห้าร้อยต่อเดือน รวมเป็นสามพันสี่ร้อย เงินสามพันสี่ร้อย ในหมู่บ้านเราหาคนมาดูแลแม่ได้แน่นอน"

"ข้อสาม" น้ำเสียงของจ้าวเจี้ยนจงขรึมลง "ส่งแม่ไปบ้านพักคนชรา ค่าใช้จ่ายของบ้านพักคนชราสูง ทั้งห้าบ้านหารเฉลี่ยกัน พวกเราสามพี่น้องออกบ้านละหนึ่งพันต่อเดือน ส่วนพี่ใหญ่กับเหมยจื่อก็ยังคงเป็นคนละห้าร้อยต่อเดือน พอถึงช่วงเทศกาลค่อยรับกลับมา ก็ยังคงมาพักที่บ้านฉันนี่แหละ ปกติใครว่างก็แวะไปเยี่ยมแม่ที่บ้านพักคนชรา เอาของที่แม่ชอบกินไปให้"

ภายในห้องเงียบกริบลงทันที