ตอนที่ 88 ความตาสว่างของจ้าวเจี้ยนจง

"พี่ใหญ่คะ เมื่อก่อนที่บ้านมีพี่กับพี่สะใภ้ใหญ่ แม่พักอยู่บ้านพี่ ทุกคนก็เลยวางใจ แต่พี่สาวใหญ่กับพี่รองก็ยังคอยจับผิดพี่สะใภ้ใหญ่ตลอด หาว่าพี่สะใภ้ใหญ่ไม่กตัญญู ตอนนี้ชิงเหยียนคลอดลูกแล้ว พี่ใหญ่ก็ดันมาเป็นแบบนี้อีก ให้พี่สาวใหญ่กับพี่รองช่วยดูแลแม่สักพัก พี่ก็ดูพวกเขาสิคะ..."

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ ฮุ่ยหลานไปไห่เฉิง ส่วนเขาก็เส้นเลือดในสมองแตก จู่ๆ แม่ก็ไม่มีคนดูแลขึ้นมาทันที

พี่สาวใหญ่ปัดความรับผิดชอบพ้นตัว สองผัวเมียบ้านรองก็ไม่เคยตรงเวลา เจี้ยนเหมยยิ่งหาตัวไม่เจอเลยสักนิด เจี้ยนเฟิงกลับไปได้แค่วันเสาร์อาทิตย์ เฮ้อ!

"เมื่อก่อนแม่ปฏิบัติต่อฉันยังไง ในใจพวกพี่ก็รู้ดี ฉันไม่ห้ามถ้าเจี้ยนเฟิงจะกตัญญู แต่ฉันไม่มีทางช่วยเขาแน่ ช่วงนี้พอถึงวันเสาร์อาทิตย์เขาก็กลับบ้านเดิมตลอด จนพลาดการประเมินผลงานสำคัญไปตั้งหลายครั้งแล้วค่ะ"

จ้าวเจี้ยนเฟิงพยายามห้ามไม่ให้เฉิงลี่พูดต่อ แต่เฉิงลี่ไม่สนใจ

"พี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่คะ ตอนนี้ชิงเหยียนยังไม่ไปทำงาน พอนางหมดช่วงลาคลอดกลับไปทำงานแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่ก็ต้องช่วยเลี้ยงหลานแน่นอน หลานแท้ๆ จะปล่อยให้พี่เลี้ยงเด็กเลี้ยงได้ยังไง ถึงตอนนั้นพี่ใหญ่ก็ต้องไปไห่เฉิงด้วยแน่ๆ หมิงอวี่ไม่มีทางปล่อยให้พี่อยู่บ้านคนเดียวหรอกค่ะ ต่อให้พี่ฟื้นตัวดีขึ้นเกือบหมดแล้ว หมิงอวี่ก็คงไม่ยอมให้พี่ไปทำงานก่อสร้างอีกอยู่ดี เพราะฉะนั้น เรื่องการดูแลแม่ยามแก่เฒ่า พวกเราต้องรีบปรึกษากันตั้งแต่เนิ่นๆ นะคะ"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจอีกครั้ง ในใจเขารู้สึกว่า แม่ให้กำเนิดเลี้ยงดูพวกเขามาตั้งห้าคน สุดท้ายกลับต้องส่งไปอยู่บ้านพักคนชรา มันน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี!

โจวฮุ่ยหลานไม่พูดอะไร เธอปรนนิบัติดูแลหญิงชรามานานหลายปี ไม่เคยได้ดีมีความชอบอะไรเลยแม้แต่น้อย เธอไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจติดๆ กันหลายครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"ขอฉันคิดดูก่อน... ขอฉันคิดดูก่อนนะ"

เฉิงลี่เอ่ยอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

"พี่ใหญ่คะ ถ้าส่งไปบ้านพักคนชรา ไม่ว่าจะต้องหารกันคนละเท่าไหร่ ฉันก็ยินดีจ่ายค่ะ"

จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานกลับมาถึงหมู่บ้านจ้าวเจียชุน หญิงชราพอเห็นหน้าจ้าวเจี้ยนจง ก็ทั้งร้องไห้ฟูมฟายทั้งด่าทอทันที

"ไอ้ลูกไร้มโนธรรม! แกไม่สนใจความเป็นความตายของแม่แกเลยใช่ไหม แม่แกจะตายอยู่แล้วแกรู้บ้างหรือเปล่า... แกไปเสวยสุขที่ไห่เฉิง ไม่สนใจแม่ตัวเองแล้ว... ฉันตายๆ ไปซะยังจะดีกว่า..."

จ้าวเจี้ยนจงก็น้ำตาไหลเช่นกัน เห็นได้ชัดด้วยตาเปล่าว่าแม่ผอมลงกว่าเมื่อก่อนมาก

โจวฮุ่ยหลานไม่พูดจา มุดตัวเข้าครัวแล้วเริ่มลงมือล้างทำความสะอาด

หญิงชราเริ่มวางท่าเอาเรื่องอีกครั้ง พึมพำก่นด่าตัดพ้อว่าโจวฮุ่ยหลานไปเสวยสุขที่ไห่เฉิง ไม่กตัญญู ไม่เหลียวแลตน

ตอนนี้โจวฮุ่ยหลานไม่ต่อปากต่อคำด้วยแล้ว เธอเพียงแค่ทำหน้าที่ของตนเอง ทำความสะอาดบ้านจนทั่วทุกซอกทุกมุม จากนั้นจึงขี่รถจักรยานไฟฟ้าออกไปโดยบอกว่าจะไปซื้อกับข้าว

ถือโอกาสนั้น โจวฮุ่ยหลานแวะไปที่หมู่บ้านโจวโหลวด้วย

การกลับมาครั้งนี้ จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนฝากของมาให้ลุงทั้งสองคน โจวฮุ่ยจวินกับโจวฮุ่ยหงเห็นโจวฮุ่ยหลานกลับมาก็ดีใจมาก โจวฮุ่ยหลานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดรูปหลานสาวตัวน้อยให้พวกเขาดู ทั้งยังบอกว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิอากาศอุ่นขึ้นแล้ว จะพาเด็กกลับมาเยี่ยม

พอกลับมาจากหมู่บ้านโจวโหลว ก็เห็นจ้าวเจี้ยนเจิ้งนั่งอยู่ในบ้าน ส่งเสียงโวยวายบ่นอุบว่าตัวเองปรนนิบัติแม่ลำบากแค่ไหน ด้านหนึ่งก็ร้านอาหาร อีกด้านหนึ่งก็แม่ เขาต้องยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ได้แตะพื้น แต่กลับถูกน้องสามต่อว่าเอาเสียได้

จ้าวเจี้ยนจงพูดด้วยความหงุดหงิดว่า "ถึงอย่างนั้นแกก็ต่อยน้องสามไม่ได้! น้องสามเป็นข้าราชการ แกไปต่อยเขาซะขนาดนั้น แล้วเขาจะไปทำงานยังไง"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งทำท่าไม่แยแส

"ก็ใครใช้ให้มันไปชี้หน้าด่าฉันถึงที่ร้านล่ะ ฉันก็แค่ลืมไป แล้วมันทำไม ใครบ้างจะไม่เคยมีช่วงที่ขี้หลงขี้ลืม"

จ้าวเจี้ยนจงตบโต๊ะดังฉาด

"แกขี้ลืมเรอะ แกขี้ลืมแล้วทำไมไม่ลืมกินข้าวตัวเองบ้างล่ะ!"

หญิงชราได้ยินเข้า ก็รีบออกหน้าช่วยแก้ต่างให้ลูกชายรองทันที

"เจี้ยนเจิ้งเขาก็แค่ยุ่งจนลืมไป ปกติเจี้ยนเจิ้งส่งข้าวตรงเวลาจะตาย เจ้าใหญ่แกอย่าไปว่าน้องรองเลย น้องรองเขาลำบากนะ"

จ้าวเจี้ยนจงมองแม่ของตนด้วยความผิดหวัง

"น้องรองลำบาก แล้วใครสบายล่ะ ผมสบายงั้นเหรอ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งผุดลุกขึ้นยืนทันที

"พี่ใหญ่ ยังไงพี่ก็กลับมาแล้ว ต่อไปนี้แม่ผมไม่ดูแลแล้วนะ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งสาวเท้าเดินออกไปทันที พอดีประจันหน้ากับโจวฮุ่ยหลานที่เพิ่งกลับมา

โจวฮุ่ยหลานไม่พูดอะไร จ้าวเจี้ยนเจิ้งส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูก ก่อนจะขี่รถมอเตอร์ไซค์บิดหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวเจี้ยนจงทอดถอนใจยาว เมียน้องสามพูดถูกจริงๆ ยามที่เขายังปกติดี ยามที่ฮุ่ยหลานคอยปรนนิบัติดูแลแม่ ก็ไม่เคยมีเรื่องมีราวอะไรเลย พี่น้องต่างพากันมารวมตัวที่บ้านเขา ทุกคนปรองดองชื่นมื่น

ทว่าบัดนี้ พอฮุ่ยหลานไปไห่เฉิง แม่ก็กลายเป็นคนที่ไม่มีใครเหลียวแลปรนนิบัติไปเสียแล้ว

ในที่สุดจ้าวเจี้ยนจงก็ตาสว่าง ที่แท้ความปรองดองในครอบครัวที่เขาหลงคิดมาตลอด ล้วนสร้างอยู่บนความเสียสละของภรรยาตนเองทั้งสิ้น

จ้าวเจี้ยนจงมองร่างของภรรยาที่กำลังง่วนอยู่ในครัว ในใจพลันรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย หลายปีมานี้ เหตุใดเขาถึงได้หน้ามืดตามัวไปได้ขนาดนี้

จ้าวเจี้ยนจงตัดสินใจทำตามที่เฉิงลี่บอก คือส่งแม่ไปอยู่บ้านพักคนชรา

เขาไม่ได้เอะอะโวยวายอะไร แอบเข้าเมืองไปหาจ้าวเจี้ยนเฟิงเงียบ ๆ สองพี่น้องตระเวนดูบ้านพักคนชราทั้งสามแห่งในเมืองจนทั่ว อีกทั้งยังสอบถามข้อมูลความเป็นอยู่ของบ้านพักคนชราจากคนรู้จัก

หลังสืบจนรู้เรื่องทุกอย่างแน่ชัดแล้ว จ้าวเจี้ยนจงจึงเดินทางกลับบ้าน

เมื่อหญิงชราได้รับการดูแลอาหารการกินสามมื้อจากโจวฮุ่ยหลาน ไม่กี่วันก็ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมามาก

หญิงชราแอบโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนอิงเป็นการส่วนตัว

"แกอยู่ทางเมิ่งฮ่าวให้สบายใจเถอะ แม่ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าใหญ่พวกเขากลับมาแล้ว"

จ้าวเจี้ยนอิงกำลังคุยกับแม่อย่างออกรสออกชาติ

เสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้น

จ้าวเจี้ยนอิงบอกให้เถียนซื่อเสียช่วยโอ๋ลูกก่อน แต่เถียนซื่อเสียนอนไถโทรศัพท์อยู่บนเตียง ไม่แม้แต่จะชายตามอง

พี่เลี้ยงเด็กอยู่ครบเดือนก็กลับไปแล้ว จ้าวเจี้ยนอิงต้องทั้งเลี้ยงเด็ก ทั้งทำกับข้าว ซักผ้า เหนื่อยสายตัวแทบขาด

พอบ่นกับเมิ่งฮ่าวผู้เป็นลูกชาย เมิ่งฮ่าวก็เอาแต่เกลี้ยกล่อมให้จ้าวเจี้ยนอิงอดทนเข้าไว้ บอกว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ ต้องเอาอกเอาใจเถียนซื่อเสียให้ดี

จ้าวเจี้ยนอิงจึงได้แต่กล้ำกลืนและอดทนไว้

ครั้นได้ยินแม่บอกว่าโจวฮุ่ยหลานกลับมาบ้านเดิมแล้ว จ้าวเจี้ยนอิงก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์ ทำไมโจวฮุ่ยหลานถึงไม่ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนเธอ ทำไมเธอต้องมาคอยถูกเถียนซื่อเสียชี้นิ้วสั่งอยู่ฝ่ายเดียว

ขณะที่จ้าวเจี้ยนอิงกำลังระบายความในใจกับแม่ เถียนซื่อเสียก็เดินออกมาจากห้องแล้วคว้าแย่งโทรศัพท์ไปจากมือทันที

"เด็กร้องไห้ขนาดนั้น คุณก็ไม่คิดจะดูเลยหรือไง ถ้าไม่ดูแลก็กลับไปเลยไป"

หากเป็นเมื่อก่อน จ้าวเจี้ยนอิงคงกระโดดตัวลอยขึ้นมาเปิดศึกทะเลาะกับเถียนซื่อเสียจนบ้านแตกไปแล้ว แต่ตอนนี้ทำไม่ได้ เธอทำได้เพียงรีบตัดสายโทรศัพท์แล้วไปโอ๋เด็ก

เถียนซื่อเสียขมวดคิ้วยืนก่นด่าอยู่พักใหญ่ จนจ้าวเจี้ยนอิงแทบจะอกแตกตายด้วยความอัดอั้น

เมิ่งฮ่าวลาออกจากงานเดิมแล้ว เมื่อได้สัมผัสกับคดีความสักสองคดีและได้รู้จักกับทนายเฉียน เขาก็รู้สึกว่าอาชีพทนายความนี่ช่างหอมหวานเหลือเกิน

เขาอาศัยฝีปากอันลื่นไหลจนทำให้ทนายเฉียนยอมฝากฝังให้เขาเข้าไปทำงานในสำนักงานทนายความได้สำเร็จ

แม้จะเป็นแค่งานวิ่งเอกสารรับใช้ทั่วไป แต่เมิ่งฮ่าวก็ดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเถียนซื่อเสียรู้ว่าเมิ่งฮ่าวได้ไปทำงานที่สำนักงานทนายความก็ดีใจมากเช่นกัน รีบโทรศัพท์ไปบอกแม่เถียนทันที

"แม่ เมิ่งฮ่าวได้ไปทำงานที่สำนักงานทนายความแล้วนะ เขาบอกว่าจะไปสอบเอาใบอนุญาตทนายความด้วย ดูสิ หนูมองคนไม่ผิดจริง ๆ"

ตอนนี้แม่เถียนมัวแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องจะหย่ากับเถียนโหย่วฝูอย่างไร และจะรักษาเงินกับบ้านของตัวเองไว้ได้อย่างไร พอได้ยินว่าเมิ่งฮ่าวไปทำงานที่สำนักงานทนายความก็รู้สึกพึงพอใจมาก

ในที่สุด คดีฟ้องหย่าระหว่างเถียนโหย่วฝูกับแม่เถียนก็ถึงกำหนดเปิดศาลพิจารณาคดี เมิ่งฮ่าวทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนัก เตรียมหลักฐานทุกอย่างไว้อย่างครบถ้วน จุดประสงค์ของพวกเขาก็คือทำให้เถียนโหย่วฝูต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่า และทำให้ลูกนอกสมรสอย่างเถียนเสี่ยวหยวนไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว

เมื่อหลินชิงเหยียนรู้เรื่องนี้เข้าก็เอ่ยขึ้นว่า "หมิงอวี่ คอยดูเถอะ ลูกพี่ลูกน้องคนฉลาดของคุณทุ่มเทขนาดนั้น วิ่งวุ่นช่วยพ่อแม่ของเถียนซื่อเสียทำคดีฟ้องหย่า ถ้าแม่ของเถียนซื่อเสียเป็นคนเขี้ยวลากดินล่ะก็ สุดท้ายเงินไม่ได้ตกถึงมือเมิ่งฮ่าว มีหวังเมิ่งฮ่าวได้ก่อเรื่องโวยวายอีกแน่"

จ้าวหมิงอวี่กำลังอุ้มลูกสาวอยู่ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

"คนเราต่างก็มีทางของตัวเอง ถ้าเขาสามารถเอาเงินของตระกูลเถียนมาได้จริง นั่นก็ถือเป็นความสามารถของเขา แต่น่าเสียดายนะที่โลกนี้ไม่ได้มีเขาเป็นคนฉลาดอยู่แค่คนเดียว เถียนซื่อเสียอาจจะหัวทึบ แต่น้าชายของเถียนซื่อเสียไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ หรอก คุณคอยดูเถอะ ยังมีเรื่องให้วุ่นวายอีกยาว เผลอ ๆ สุดท้ายเมิ่งฮ่าวจะคว้าน้ำเหลวไม่ได้อะไรติดมือเลยสักอย่าง"