ตอนที่ 87 พี่น้องแตกคอกัน

ทั้งสองฝ่ายต่างปะทะคารมกันอย่างดุเดือด นำประวัติการคุยแชตมาโต้แย้งกันทีละข้อความและจับผิดกันทุกถ้อยคำ

จากหกแสนสองหมื่นหยวน ถูกยื้อยุดต่อรองกันจนเหลือสองแสนแปดหมื่นหยวนในที่สุด

แม้สองแสนแปดหมื่นหยวนจะยังเกินกว่าที่เมิ่งฮ่าวคาดการณ์ไว้ไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องขึ้นโรงขึ้นศาลสู้คดีกัน เขาจึงยอมรับข้อตกลงนี้

ซูอวิ๋นซานไม่ได้ปรากฏตัว ทนายความให้เลขบัญชีมา เมิ่งฮ่าวจึงโอนเงินสองแสนแปดหมื่นหยวนเข้าบัญชีนั้น จากนั้นซูอวิ๋นซานก็ส่งข้อความทางวีแชตบอกทนายของเธอว่าได้รับเงินแล้ว

เรื่องฟ้องร้องคดีความครั้งนี้จึงถือว่าจบสิ้นลง

เมิ่งฮ่าวลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก อย่างไรเสียก็เป็นเงินของซูอวิ๋นซาน คืนไปแล้วก็ถือว่าจบกัน

เมื่อจ้าวเจี้ยนอิงรู้ว่าคืนเงินไปถึงสองแสนแปดหมื่นหยวน เธอก็กัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น สองแสนแปดหมื่นหยวนเชียวนะ ต่อให้เธอไปเป็นแม่สื่อร้อยปีก็ยังหาเงินจำนวนนี้ไม่ได้เลย

"นังสารเลว ให้มาแล้วยังหน้าด้านทวงคืนได้อีก อย่าให้ฉันเจอหน้าอีกนะ ถ้าเจอฉันจะกัดให้จมเขี้ยวเลย!"

เถียนซื่อเสียไม่ได้รู้สึกขัดใจเท่าไรนักที่เมิ่งฮ่าวคืนเงินสองแสนแปดหมื่นหยวนให้ซูอวิ๋นซาน แม้เธอจะคิดอะไรไม่ค่อยทัน แต่วาจาที่ว่าสิ่งที่ไม่ใช่ของตนก็ไม่ควรเอา เธอยังพอเข้าใจอยู่

ตอนแรกเมิ่งฮ่าวเอาเงินที่ซูอวิ๋นซานให้มา อ้างว่าเป็นเงินเก็บจากการทำงานของตัวเองแล้วนำมาเป็นสินสอดให้เถียนซื่อเสีย พอต้องคืนเงิน เถียนซื่อเสียจึงนำเงินก้อนนั้นออกมา รวมกับเงินอีกแสนกว่าหยวนในมือของเมิ่งฮ่าว แต่ก็ยังไม่พอ เถียนซื่อเสียจึงควักเนื้อเพิ่มให้อีกสามหมื่นหยวน

เถียนซื่อเสียยังเอ่ยปลอบใจเมิ่งฮ่าวด้วยซ้ำ

"พวกเราไม่ติดค้างอะไรหล่อนแล้ว เงินของคนพรรค์นั้นไม่ใช่ของดีเด่อะไรหรอกค่ะ"

เมิ่งฮ่าวแสร้งทำเป็น "ซาบซึ้งใจ" โอบกอดเถียนซื่อเสียไว้ ปากหวานราวกับชโลมด้วยน้ำผึ้ง

"ภรรยาจ๋า คุณดีกับผมจริง ๆ ชาตินี้เมิ่งฮ่าวได้แต่งงานกับคุณ ก็นับว่าตายตาหลับแล้วล่ะครับ"

คำพูดนี้ทำเอาเถียนซื่อเสียซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหลพราก

เมื่อเถียนโหย่วฝูรู้เรื่องที่เมิ่งฮ่าวคืนเงินให้ซูอวิ๋นซาน ก็แค้นเคืองจนคันฟันยุบยิบ ก่นด่าซูอวิ๋นซานว่าไม่รู้จักบุญคุณคน

เขาอุตส่าห์หวังดีช่วยซูอวิ๋นซานจัดการกับเมิ่งฮ่าว แต่ซูอวิ๋นซานกลับทำตัวเป็นหมากัดหลี่ว์ต้งปิน ไม่รู้สำนึกถึงเจตนาดีของคนอื่นเลย ถุย!

แม้แม่ของเถียนซื่อเสียจะไม่ได้ฟ้องร้องดำเนินคดีกับเถียนโหย่วฝู แต่ตอนนี้เถียนโหย่วฝูก็เสียชื่อเสียงจนป่นปี้ไปแล้ว เขาไม่สามารถกลับบ้านได้อีก เพราะพอแม่ของเถียนซื่อเสียเจอหน้าเขาก็ทั้งตบทั้งด่า ทางโรงงานถลุงเหล็กสาขาย่อยเห็นว่าส่งผลกระทบไม่ดี จึงสั่งพักงานเขาเพื่อรอการตรวจสอบ ส่วนเถียนเสี่ยวหยวนก็ถูกส่งตัวไปอยู่กับแม่แท้ ๆ ของเขาที่บ้านพักในเมืองข้างเคียง ซึ่งเป็นห้องชุดหลังที่เมิ่งฮ่าวเคยไปเห็นมา

เถียนโหย่วฝูเห็นท่าว่าตัวเองคงอยู่ในไห่เฉิงต่อไปไม่ได้แล้ว จึงจำต้องแอบเดินทางไปยังเมืองข้างเคียง อย่างน้อยห้องชุดหลังนั้นก็เป็นห้องที่เขาซื้อไว้

เมื่อเมิ่งฮ่าวสะสางปัญหาของตัวเองกับซูอวิ๋นซานเรียบร้อยแล้ว เขาก็เริ่มยุแยงเถียนซื่อเสียต่อทันที

จากการที่ได้ติดต่อกับทนายเฉียนอยู่บ่อยครั้ง นับว่าเขาได้เรียนรู้อะไรมาไม่น้อยเลยทีเดียว

"ซื่อเสีย ถ้าคุณแม่ไม่อยากหย่า ผมก็คิดว่าพอรับได้นะ แต่ผมได้ยินทนายเฉียนบอกว่า ลูกนอกสมรสก็มีสิทธิ์รับมรดกเหมือนกัน ทนายเฉียนบอกว่าสำนักงานกฎหมายของเขาทำคดีแบบนี้มาเยอะมาก ผู้ชายไปมีลูกนอกสมรสไว้ข้างนอก พอผู้ชายเป็นอะไรขึ้นมา ลูกนอกสมรสก็โผล่มาแย่งแบ่งสมบัติทันที"

"อะไรนะ!" เถียนซื่อเสียเบิกตากว้างด้วยความโมโห "ลูกนอกสมรสยังคิดจะมาแย่งสมบัติอีกเหรอ หน้าด้านที่สุด!"

"ไม่ใช่แค่ลูกนอกสมรสนะ แม้แต่ลูกคนเดียวก็ไม่สามารถรับมรดกของพ่อแม่ได้ทั้งหมดด้วยซ้ำ"

เถียนซื่อเสียหน้าถอดสีทันที เมิ่งฮ่าวจึงอธิบายสิ่งที่เขาค้นหาจากอินเทอร์เน็ตรวมถึงสิ่งที่ได้ยินมาจากทนายเฉียนให้ฟัง พอเขาแจกแจงแยกแยะอธิบายอย่างละเอียดยิบ เถียนซื่อเสียก็เริ่มลนลานขึ้นมา

"ฉันต้องไปหาแม่ จะปล่อยให้ไอ้ลูกนอกคอกอย่างเถียนเสี่ยวหยวนได้ประโยชน์ไปง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!"

ในสายตาของเถียนซื่อเสียตอนนี้ เถียนโหย่วฝูก็ไม่ต่างอะไรกับคนชั่วช้าสารเลวที่ไม่อาจให้อภัยได้

เถียนซื่อเสียร้อนใจรีบไปหาแม่ของตน แล้วถ่ายทอดทุกสิ่งที่เมิ่งฮ่าวเล่าให้ฟังแบบคำต่อคำไม่มีตกหล่น

"แม่คะ ถ้าแม่ไม่เชื่อ หนูจะพาแม่ไปหาทนายเฉียน พวกเขาเป็นมืออาชีพ ต้องอธิบายให้พวกเราเข้าใจกระจ่างแจ้งได้อย่างแน่นอนค่ะ"

พอแม่ของเถียนซื่อเสียได้ยินเรื่องลูกนอกสมรสจะมาแบ่งมรดก โทสะในใจก็ลุกฮือขึ้นมาแทบแผดเผาคนทั้งร่าง

สองแม่ลูกตั้งใจจะไปหาทนายเฉียน แต่สุดท้ายเถียนซื่อเสียก็ยังรู้สึกกลัวและไม่มั่นใจ จึงโทรศัพท์ตามเมิ่งฮ่าวมาด้วย

ทั้งสามคนจึงพากันไปพบทนายเฉียน

ทนายเฉียนตอบคำถามทีละข้ออย่างชัดเจน ทั้งยังเล่าเรื่องที่สำนักงานทนายความของตนเคยรับทำคดีลูกนอกสมรสมาขอแบ่งสมบัติให้ฟังอีกด้วย

แม่ของเถียนซื่อเสียบันดาลโทสะขึ้นมาอีกระลอก

"ถุย! คิดจะมาแบ่งเงินของฉัน ฝันไปเถอะ!"

เถียนซื่อเสียร้อนรนราวกับมดบนกระทะร้อน

"แม่คะ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ ถ้าเกิดว่า...หนูหมายถึงถ้าเกิดมีเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เถียนเสี่ยวหยวนก็ต้องได้แบ่งเงินกับบ้านของพวกเราไปน่ะสิ หนูไม่ยอมให้เถียนเสี่ยวหยวนมาแย่งบ้านของหนูไปหรอกนะ แม่คะ หย่าเถอะ แม่ต้องหย่ากับพ่อให้ได้ จะปล่อยให้พวกมันได้ดีไม่ได้เด็ดขาดค่ะ"

แม่ของเถียนซื่อเสียตัดสินใจเด็ดขาด เปลี่ยนมาทำเรื่องมอบอำนาจให้ทนายเฉียนจัดการคดีหย่าของเธอทันที เธอไม่มีทางยอมแบ่งเงินของตัวเองให้ลูกนอกสมรสเด็ดขาด

เมิ่งฮ่าวเห็นแม่ของเถียนซื่อเสียเซ็นสัญญาว่าจ้างทนาย หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายก็โล่งอกลงได้เสียที

ตระกูลจ้าวเกิดเรื่องขึ้นอีกแล้ว

จ้าวเจี้ยนเจิ้งลงไม้ลงมือกับจ้าวเจี้ยนเฟิง

วันนั้นเป็นวันเสาร์ จ้าวเจี้ยนเฟิงเดินทางจากในเมืองกลับมาที่หมู่บ้านเพื่อดูแลแม่เฒ่า

หญิงชราพอเห็นหน้าจ้าวเจี้ยนเฟิงก็เริ่มร้องไห้โฮ

"เจ้าสามเอ๊ย แม่มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว เมื่อวานทั้งวันแม่ไม่ได้กินข้าวเลยสักมื้อ แม่จะหิวตายอยู่แล้ว..."

จ้าวเจี้ยนเฟิงรีบเข้าครัว ทำซุปไข่เสียงกึงกังขึ้นมาหนึ่งชาม หญิงชราซดโฮก ๆ รวดเดียวหมดไปสองชาม

"พี่รองกับพี่สะใภ้รองไม่ได้เอาข้าวมาส่งให้แม่เหรอครับ"

ถึงขั้นนี้แล้ว หญิงชรายังคงตัดใจพูดถึงลูกคนรองอย่างจ้าวเจี้ยนเจิ้งในแง่ร้ายไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ

"ร้านอาหารงานยุ่ง สองคนนั้นคงลืมน่ะ"

จ้าวเจี้ยนเฟิงเดือดดาลขึ้นมาทันที

"ร้านจะยุ่งแค่ไหน เอาข้าวมาส่งให้แม่สักชามไม่ได้เชียวเหรอ จากร้านอาหารมาถึงบ้านใช้เวลาแค่สิบกว่านาที ถึงช่วงเวลากินข้าวจะยุ่ง แล้วทำไมไม่ทำข้าวมาส่งให้แม่แต่เช้า ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะครับ"

หญิงชราปาดน้ำตา แต่ไม่ยอมพูดอะไร

จ้าวเจี้ยนเฟิงแค้นใจจนทนไม่ไหว ตรงดิ่งไปที่ร้านอาหารในตำบลเพื่อหาจ้าวเจี้ยนเจิ้งทันที

"พี่รอง เมื่อวานทำไมพี่ไม่เอาข้าวไปส่งให้แม่"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งยังไม่ทันได้พูด หลี่ซิ่วเหลียนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"เมื่อวานมีคนมาสั่งโต๊ะจีนตั้งเจ็ดแปดโต๊ะ เลยไม่ได้ดูน่ะสิ ทีแรกกะว่าทำโต๊ะจีนเสร็จค่อยเอาข้าวไปส่ง พอยุ่งเข้าหน่อยก็ลืม"

"ลืมงั้นเหรอ" จ้าวเจี้ยนเฟิงชี้หน้าจ้าวเจี้ยนเจิ้ง "นั่นแม่แท้ ๆ ของพวกเรานะ พี่ปล่อยให้แม่ไม่ได้กินข้าวทั้งวันได้ยังไง"

หลี่ซิ่วเหลียนเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

"แม่ก็มีมือมีเท้า ในครัวก็มีของครบทุกอย่าง ทำไมจะทำข้าวกินเองไม่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะพี่สะใภ้ใหญ่ตามใจจนเสียนิสัยนั่นแหละ แกดูป้าหกข้างบ้านสิ อายุแก่กว่าแม่อีกตั้งสองปี เขายังทำข้าวกินเอง ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ลูกหลานเลยสักนิด มีแต่แม่แกนั่นแหละที่สูงส่งล้ำค่าอยู่คนเดียว"

จ้าวเจี้ยนเฟิงโมโหจนเตะม้านั่งปลิวไปหนึ่งตัว จ้าวเจี้ยนเจิ้งไม่ยอม สองพี่น้องจึงเข้าตะลุมบอนกัน

จ้าวเจี้ยนเจิ้งกับหลี่ซิ่วเหลียนสองคนรุมสู้กับจ้าวเจี้ยนเฟิงคนเดียว จ้าวเจี้ยนเฟิงจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

จ้าวเจี้ยนเฟิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห พอกลับถึงบ้านเผชิญหน้ากับแม่เฒ่า โทสะที่สุมเต็มอกก็ไม่มีที่ให้ระบาย

ญาติพี่น้องร่วมตระกูลโทรศัพท์ไปบอกเรื่องนี้กับจ้าวเจี้ยนจง ทำเอาจ้าวเจี้ยนจงร้อนใจจนอยู่ไม่ติด เขาต้องการจะกลับบ้าน

จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ได้ผล จำต้องยอมตกลง

ทว่าแม้เขาจะเดินเหินได้เองแล้ว แต่จะให้กลับไปคนเดียวพวกเขาก็ไม่วางใจอยู่ดี โจวฮุ่ยหลานจึงต้องกลับไปเป็นเพื่อน ยังดีที่หลินชิงเหยียนยังอยู่ในช่วงลาคลอด พี่เลี้ยงกับหลินชิงเหยียนสองคนช่วยกันดูแลลูกได้

สองสามีภรรยาจ้าวเจี้ยนจงนั่งรถไฟกลับมาถึงตัวอำเภอ ก็ตรงดิ่งไปที่บ้านของจ้าวเจี้ยนเฟิงทันที

พอเห็นรอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าของจ้าวเจี้ยนเฟิง จ้าวเจี้ยนจงทั้งปวดใจทั้งเจ็บแค้น เขาด่าทอจ้าวเจี้ยนเจิ้งไปยกใหญ่ ก่อนจะหันมาปลอบโยนจ้าวเจี้ยนเฟิง

เฉิงลี่ที่ไม่เคยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลจ้าวเลย เอ่ยปากขึ้นเป็นครั้งแรก

"พี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่คะ ฉันมีข้อเสนออย่างหนึ่ง ส่งแม่ไปอยู่บ้านพักคนชราเถอะค่ะ ในเมืองของเรามีบ้านพักคนชราอยู่สามแห่ง คุณภาพค่อนข้างดีทีเดียว พอดีพวกพี่กลับมาแล้ว พวกเราลองไปดูด้วยกันเถอะค่ะ ถ้าพวกพี่เห็นด้วยที่จะส่งแม่ไปบ้านพักคนชรา พี่น้องทั้งห้าคนก็ออกเงินกันคนละนิดละหน่อย เดือนหนึ่งตกประมาณสองพันแปดร้อยถึงสี่พันแปดร้อยหยวนค่ะ"

จ้าวเจี้ยนจงชะงักไป "ส่ง...แม่ไปบ้านพักคนชราเนี่ยนะ"