ตอนที่ 86 กรรมตามสนอง

เถียนโหย่วฝูตรงดิ่งไปหาซูอวิ๋นซาน

โรงน้ำชา

ซูอวิ๋นซานมองเถียนโหย่วฝู ตอนที่เธอสืบประวัติของเถียนซื่อเสีย เคยเห็นรูปถ่ายของครอบครัวตระกูลเถียนมาก่อน จึงรู้ว่าเขาคือเถียนโหย่วฝู และยังรู้อีกว่าตอนนี้เถียนโหย่วฝูกำลังมีเรื่องฟ้องหย่ากับภรรยา เรื่องลูกนอกสมรสของเถียนโหย่วฝูที่แดงขึ้นมา ก็เป็นเพราะเมิ่งฮ่าวไปตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูก

ทั้งสองพบหน้ากันโดยไม่มีการทักทายตามมารยาท เปิดฉากเข้าเรื่องทันที

"พูดมาเถอะ มีธุระอะไรถึงมาหาฉัน"

ซูอวิ๋นซานเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเย็นชา

ทว่าเถียนโหย่วฝูกลับยิ้มหน้าเนื้อใจเสือ

"พวกเรามีศัตรูคนเดียวกัน นั่นคือเมิ่งฮ่าว วันนี้แม่ของเมิ่งฮ่าวไปอาละวาดที่บริษัทของประธานซูมาใช่ไหมครับ"

ซูอวิ๋นซานนิ่งเงียบ

"เมิ่งฮ่าวยังพอมีสมองมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง มันแอบไปทำผลตรวจความเป็นพ่อลูกลับหลังผม เพื่อยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับภรรยา จุดประสงค์ของมันก็คือเสี้ยมให้ภรรยาหย่ากับผม จากนั้นก็ใช้ลูกสาวผมฮุบเอาทรัพย์สินของตระกูลเถียนไป"

ซูอวิ๋นซานมองเถียนโหย่วฝู กระตุกมุมปากแต่ยังคงไม่พูดอะไร เรื่องของตระกูลเถียนแค่สืบดูนิดหน่อยที่โรงงานถลุงเหล็กก็รู้แล้ว คนทั้งโรงงานถลุงเหล็กต่างรู้กันทั่ว

ยุคนี้ เรื่องดีไม่ออกจากประตู เรื่องชั่วกระจายไกลพันลี้

เถียนโหย่วฝูเคาะโต๊ะ

"ประธานซูก็ถูกเมิ่งฮ่าวหลอกเหมือนกัน สู้เราสองคนมาร่วมมือกันดีกว่าครับ"

ซูอวิ๋นซานยิ้มเยาะ

"เรื่องในครอบครัวของคุณ ฉันไม่สนใจหรอกค่ะ เรื่องระหว่างฉันกับเมิ่งฮ่าว ฉันจะจัดการเอง ขอบคุณสำหรับน้ำชาของผู้อำนวยการเถียนนะคะ"

ซูอวิ๋นซานลุกขึ้นกล่าวลา

เธอนึกดูถูกเถียนโหย่วฝู ตัวเองไม่มีปัญญาจัดการเมิ่งฮ่าวแต่กลับแล่นมาหาเธอ คิดจะยืมมือเธอเป็นเครื่องมือ ฝันไปเถอะ!

สิ่งที่ซูอวิ๋นซานเกลียดเข้าไส้จริง ๆ ไม่ใช่เรื่องที่เถียนโหย่วฝูคิดจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ แต่เป็นเรื่องที่เถียนโหย่วฝูนอกใจแถมยังมีลูกนอกสมรสต่างหาก

อดีตสามีของซูอวิ๋นซานก็นอกใจตอนที่เธอตั้งครรภ์ เธอจึงเกลียดผู้ชายนอกใจเข้ากระดูกดำ

ซูอวิ๋นซานตัดสินใจยื่นฟ้องร้องเมิ่งฮ่าวในข้อหาฉ้อโกง ส่วนเรื่องการฟ้องร้องจะเรียกเงินคืนมาได้เท่าไรนั้นไม่สำคัญ เธอแค่ต้องการให้เมิ่งฮ่าวได้รับบทเรียน ให้เมิ่งฮ่าวรู้ว่ายามที่เธอดีด้วย เธอสามารถตามใจเขาได้ แต่เมื่อใดที่เมิ่งฮ่าวคิดทรยศ ซูอวิ๋นซานคนนี้ก็พร้อมจะบงการเขาได้เหมือนกัน

เมิ่งฮ่าวได้รับหมายศาลในเวลาอันรวดเร็ว แต่เมื่อนึกถึงบทวิเคราะห์ของทนายเฉียนแล้ว เขาก็ไม่ได้กังวลเลยสักนิด ก็แค่เงินยี่สิบกว่าหมื่นไม่ใช่หรือไง เขาจ่ายไหวอยู่แล้ว

คดีของเมิ่งฮ่ายังไม่ทันเริ่ม คดีฟ้องหย่าของเถียนโหย่วฝูกับแม่ของเถียนซื่อเสียก็เริ่มขึ้นก่อน

แต่ทว่าแม่ของเถียนซื่อเสียกลับถอนฟ้องกะทันหัน โดยไม่ได้บอกเมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียล่วงหน้า จู่ ๆ ก็ถอนฟ้องไปดื้อ ๆ

เมิ่งฮ่าวถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เขาไม่กล้าไปถามแม่ยาย จึงได้แต่ข่มอารมณ์เกลี้ยกล่อมเถียนซื่อเสีย

"เธอดูสิ ถึงขั้นนี้แล้วจู่ ๆ แม่ก็ถอนฟ้อง แม่คิดอะไรอยู่กันแน่นะ"

เถียนซื่อเสียเองก็ไม่เข้าใจ ไม่สนใจว่าตัวเองเพิ่งจะอยู่ไฟครบเดือน รีบร้อนกลับบ้านเดิมทันที

"แม่ ทำไมแม่ถึงถอนฟ้องล่ะจ๊ะ พ่อพูดอะไรกับแม่อีกหรือเปล่า"

แม่ของเถียนซื่อเสียใจเย็นมาก

"แม่คิดดูแล้ว จะไม่หย่า แม่จะหย่าไปทำไม หย่าแล้วก็เท่ากับเปิดทางให้เมียน้อยน่ะสิ แม่ไม่มีทางหย่าเด็ดขาด"

สมองของเถียนซื่อเสียยังหมุนตามไม่ทัน

"ไม่หย่า พ่อก็ไม่กลับมาอยู่ดีนี่จ๊ะ แล้วพวกเขาก็ยังอยู่ด้วยกัน เงินทองของบ้านเราจะไม่ถูกพ่อยกให้เมียน้อยกับเถียนเสี่ยวหยวนหมดเหรอ"

แม่ของเถียนซื่อเสียยังคงยืนกราน

"แม่โอนเงินทั้งหมดในบ้านเข้าบัตรธนาคารของแม่คนเดียวเรียบร้อยแล้ว รหัสผ่านมีแค่แม่ที่รู้ บ้านหลังที่อยู่นี้ก็มีชื่อแม่ เขาแตะต้องไม่ได้ ตอนนี้เขาถูกสั่งพักงานไปแล้ว หึ...แม่ก็อยากจะรู้นักว่าถ้าไม่มีงาน ไม่มีเงินเดือน ไม่มีเงิน เขาจะไปใช้ชีวิตข้างนอกยังไง จะเอาอะไรไปเลี้ยงเมียน้อยกับเถียนเสี่ยวหยวน"

เถียนซื่อเสียฟังแม่พูดเช่นนั้น ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

"ถูกแล้ว ไม่ต้องหย่า ยื้อเอาไว้ ยื้อให้พวกมันอกแตกตายไปเลย"

พอกลับมาถึงบ้านเก่า เถียนซื่อเสียก็เล่าการตัดสินใจของแม่ให้เมิ่งฮ่าวฟังอย่างละเอียด เมิ่งฮ่าวร้องแย่แล้วในใจ หากแม่ยายไม่ยอมหย่า อสังหาริมทรัพย์ของตระกูลเถียนก็ไม่ตกถึงมือเถียนซื่อเสีย เมื่อไม่ตกถึงมือเถียนซื่อเสีย เขาก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่เวลานี้เมิ่งฮ่าวจะใจร้อนไม่ได้

"แม่คิดถูกแล้วล่ะ ถ้าไม่หย่า พ่อเธอก็แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ เถียนเสี่ยวหยวนก็จะเป็นได้แค่ลูกนอกสมรสไปตลอดชีวิต แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน"

เถียนซื่อเสียพยักหน้า

"ยังไงบ้านหลังนั้นกับตึกแถวของที่บ้านก็อยู่ในกำมือแม่ บ้านหลังนี้พวกเราก็อยู่กัน พ่อเอาไปไม่ได้หรอก ไม่หย่าก็ไม่ต้องหย่า ยื้อให้พวกมันอกแตกตายไปเลย"

เมิ่งฮ่าวพยักหน้า

"เธอพูดถูก ยื้อให้พวกมันอกแตกตายไปเลย แต่ว่า เงินที่พ่อเธอเปย์ให้ผู้หญิงคนนั้นกับเถียนเสี่ยวหยวนตลอดสิบกว่าปีมานี้ แล้วก็บ้านที่พ่อเธอซื้อให้ผู้หญิงคนนั้นในเมืองข้าง ๆ คงจะทวงคืนไม่ได้แล้วล่ะ"

เถียนซื่อเสียร้อนใจขึ้นมาทันที

"จริงด้วย ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย ไม่ได้การ ฉันต้องโทรหาแม่ บ้านหลังนั้นอย่างต่ำ ๆ ก็ต้องมีเป็นล้าน จะปล่อยให้พวกมันได้ประโยชน์ไปง่าย ๆ ไม่ได้"

เถียนซื่อเสียรีบร้อนต่อสายหาแม่ของเธอ สองแม่ลูกกระซิบกระซาบคุยกันในโทรศัพท์อยู่นาน เมิ่งฮ่าวพยายามเงี่ยหูฟัง ในที่สุดก็จับใจความสำคัญได้

ความหมายของแม่เถียนก็คือ เถียนโหย่วฝูกลับบ้านมาคุกเข่าสารภาพผิดกับเธอ บอกว่าตัวเองหน้ามืดตามัวไป และยอมยกเงินทั้งหมดให้แม่เถียน ที่เมืองข้างเคียงมีบ้านอยู่หลังหนึ่งจริง ๆ แต่เป็นแค่ห้องแบบหนึ่งห้องนอน ไม่ได้มีมูลค่ามากมายอะไร

เมิ่งฮ่าวรู้สึกอึดอัดคับข้องใจอย่างยิ่ง ทั้งที่เหลืออีกแค่นิดเดียวก็สำเร็จแล้ว แต่ตอนนี้กลับสะดุดหยุดลงกะทันหัน

ขณะที่เหนือหัวของเขายังมีมีดเล่มหนึ่งแขวนอยู่ พร้อมจะร่วงลงมาฟันเขาจนแหลกละเอียดได้ทุกเมื่อ

เมิ่งฮ่าวเริ่มใช้ลิ้นสามนิ้วอันคล่องแคล่วของตัวเอง

เขาปั้นน้ำเป็นตัวว่าตัวเองเป็นผู้เสียหาย เล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซูอวิ๋นซานตั้งแต่ตอนที่เขาสอนซูเสี่ยวเป่าในสถาบันกวดวิชาให้เถียนซื่อเสียฟังแบบจริงปนเท็จ โดยเน้นย้ำว่าหลังจากที่แม่ของเธอแนะนำให้เขากับเถียนซื่อเสียรู้จักกัน และทั้งคู่ย้ายมาอยู่ด้วยกันในบ้านใหม่ของจ้าวหมิงอวี่ เขาก็ตัดขาดกับซูอวิ๋นซานไปแล้ว มีแต่ซูอวิ๋นซานที่ตามตื๊อไม่เลิก ทั้งยังโอนเงินให้เขาถี่ยิบ เอาเงินมาถล่มใส่เขาไม่หยุด

ยิ่งไปกว่านั้น ซูอวิ๋นซานยังขู่ว่าถ้าเมิ่งฮ่าวไม่ยอมคบกับเธอ เธอจะบอกเรื่องนี้กับเถียนซื่อเสีย ตอนนั้นเถียนซื่อเสียกำลังตั้งครรภ์อยู่ เขาไม่อยากให้เถียนซื่อเสียถูกกระทบกระเทือนใจ จึงเลือกที่จะปิดบังไว้

ให้ตายสิ คำสารภาพอันเจ็บปวดรวดร้าวเคล้าน้ำตานี้ ทำให้เถียนซื่อเสียซาบซึ้งใจจนร้องไห้โฮ

เถียนซื่อเสียกอดเมิ่งฮ่าวไว้ พลางร้องไห้ออกมา

"ไม่ต้องกลัวนะ หล่อนแค่อยากได้เงินไม่ใช่เหรอ ก็ให้หล่อนไปสิ"

เมิ่งฮ่าวโล่งอกในใจ เขารอคำนี้จากปากเถียนซื่อเสียมาตลอด

จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนก็รู้เรื่องที่เมิ่งฮ่าวถูกฟ้องแล้วเช่นกัน ข้อหาฉ้อโกง ต้องคืนเงินให้อีกฝ่ายหกแสนสองหมื่นหยวน

คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันต่างตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

"หกแสนสองหมื่นหยวน ช่างกล้าจริง ๆ"

หลินชิงเหยียนเบ้ปาก

"เขาเป็นคนยังไงคุณก็ใช่ว่าจะไม่รู้ เรื่องความฉลาดเนี่ย คุณสู้เขาไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ"

"น่าเสียดายที่ความฉลาดของเมิ่งฮ่าวไม่ได้เอามาใช้ในทางที่ถูกที่ควร"

หลินชิงเหยียนปัดหน้าจอโทรศัพท์ ช่วงนี้ "โม่" ไม่ได้ส่งข้อความหาเธออีกเลย หึ ๆ นี่คงเป็นเพราะตัวเองมีแต่เรื่องคาว ๆ เช็ดล้างไม่หวาดไม่ไหว จนไม่มีเวลามาสนใจเธอแล้วสินะ

โจวฮุ่ยหลานอุ้มหลานสาวตัวน้อย หลานสาวเริ่มยิ้มเป็นแล้ว แก้มเนียนชมพูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

จ้าวเจี้ยนจงฝังเข็มมาเกือบเดือนแล้ว แม้ว่าเวลาเดินจะยังโซเซอยู่บ้าง แต่วันนี้ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานเรื่อย ๆ

ตอนนี้โจวฮุ่ยหลานมีพลังเต็มเปี่ยม ถึงแม้รูปร่างจะผอมลงไปรอบหนึ่ง แต่เธอก็ยังคงกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาทุกวัน

เมื่อรู้ว่าเมิ่งฮ่าวหลอกเงินคนอื่นไปหกแสนสองหมื่นหยวน ความรู้สึกแรกของโจวฮุ่ยหลานคือโล่งอก โชคดีที่เธอยืนกรานจะยกเงินทั้งหมดในมือให้ลูกชาย มิฉะนั้นแล้ว ด้วยสมองหมู ๆ อย่างจ้าวเจี้ยนจง คงโดนจ้าวเจี้ยนอิงหว่านล้อมแค่ไม่กี่คำหลอกเอาเงินไปหมดแน่

จ้าวเจี้ยนจงได้รับโทรศัพท์ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายจากจ้าวเจี้ยนอิงแล้ว พอวางสายก็ถอนหายใจเฮือก ๆ แต่พอโดนโจวฮุ่ยหลานด่าเข้าให้ยกใหญ่ เขาก็ไม่กล้าบ่นพึมพำอีก ทว่าสุดท้ายจ้าวเจี้ยนจงก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจแทนพี่สาวของตัวเองอยู่ดี

โจวฮุ่ยหลานไม่คิดจะปลอบหรือเกลี้ยกล่อม ได้แต่ด่าไปคำหนึ่ง "ทำตัวเองทั้งนั้น"