ตอนที่ 85 แผนร้ายและเล่ห์กล

เมิ่งฮ่าวผู้เป็นลูกชายไม่เพียงแต่แอบมีผู้หญิงอยู่ข้างนอก แต่ยังสูบเงินจากอีกฝ่ายมาถึงหกแสนสองหมื่นหยวน ตอนนี้เจ้าหนี้บุกมาถึงหน้าประตูบ้าน แถมยังเอาหนังสือบอกกล่าวทวงถามจากทนายความมาฟาดใส่หน้าแล้ว

เธออึ้งงัน ลนลานจนขาแข้งอ่อนแรงและเป็นตะคริว

มือไม้สั่นเทาขณะกดโทรศัพท์หาเมิ่งชิ่งกัง พออ้าปากก็มีเสียงสะอื้นปนออกมาทันที "เหล่าเมิ่ง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เมิ่งฮ่าวเป็นหนี้หกแสนสองหมื่นหยวน! จะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย"

ปลายสาย เมิ่งชิ่งกังพอได้ยินตัวเลขนี้ จอบในมือก็หลุดร่วงลงมาฟาดใส่หลังเท้า

"อะไรนะ หกแสนสองหมื่นหยวนเนี่ยนะ! มันไปทำอะไรมา ทำธุรกิจเจ๊งเหรอ"

"ไม่ใช่..." จ้าวเจี้ยนอิงสมองแล่นไวเป็นกรด คำพูดพอมาถึงริมฝีปากก็เลี้ยวเบนไปอีกทาง "เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง! เปิดบริษัทแล้วมาชอบเมิ่งฮ่าวของเรา แต่เมิ่งฮ่าวแต่งงานแล้ว ไม่ได้สนใจหล่อน หล่อนก็เลยบีบให้เมิ่งฮ่าวคืนเงิน! คุณดูสิ... นี่มันไม่ใช่รังแกคนกันชัดๆ เหรอ"

เพียงไม่กี่ประโยคก็กลับดำเป็นขาว

จากที่เมิ่งฮ่าวใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกล่อเอาเงิน กลายเป็นซูอวิ๋นซานคอยตามตื๊อไม่ยอมปล่อย

เมิ่งชิ่งกังโมโหจนเจ็บหน้าอก "แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ เงินตั้งเยอะขนาดนั้น จะไปหาเงินมาจากไหน"

ทั้งสองคน ฝ่ายหนึ่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่ฝั่งนี้ อีกฝ่ายก็ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ที่ปลายสาย

"บ้านเราต่อให้ขายบ้านทิ้ง ก็ยังไม่มีเงินมากขนาดนั้นเลยนะ"

หลังวางสาย จ้าวเจี้ยนอิงก็ปาดหน้าปาดตา กลั้นน้ำตาเอาไว้ ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องหาทางแก้ปัญหา

เธอเดินกลับเข้าห้องไปหาเถียนซื่อเสีย

สองวันมานี้เถียนซื่อเสียไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้เมิ่งฮ่าวกับจ้าวเจี้ยนอิงเลย แม้แต่ลูกก็ยังไม่ยอมอุ้ม

"ซื่อเสีย แม่รู้ว่าลูกน้อยใจ" จ้าวเจี้ยนอิงขยับเข้าไปนั่งข้างๆ อีกฝ่าย แล้วปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "แต่ลูกลองคิดดูสิ ซูอวิ๋นซานคนนั้นอายุก็ป่านนั้นแล้ว แถมยังมีลูกติดอีกคน เมิ่งฮ่าวของเราทั้งหน้าตาดี ทั้งนิสัยดี เขาจะไปมองผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไง"

เถียนซื่อเสียกัดริมฝีปาก ไม่พูดไม่จา

"ผู้หญิงคนนั้นมันหน้าด้าน หล่อนก็แค่เห็นว่าเมิ่งฮ่าวยังหนุ่มและควบคุมง่าย เลยเอาเงินมาล่อลวงเขา!" จ้าวเจี้ยนอิงตบต้นขา "ตอนนี้พอเห็นเมิ่งฮ่าวแต่งงานแล้ว เกิดไม่ยอมรับความจริงขึ้นมา ก็เลยมาทวงเงิน! นี่มันกรรโชกทรัพย์กันชัดๆ!"

เถียนซื่อเสียเป็นคนหัวทื่อ ก่อนหน้านี้ถูกแม่แท้ๆ ขู่เรื่องฮุบสมบัติคนไร้ทายาทจนขวัญหนีดีฝ่อ มาตอนนี้พอโดนแม่สามีกล่อมเข้าหน่อย จิตใจก็เริ่มโอนอ่อนคล้อยตามอีกครั้ง

นั่นสิ เมิ่งฮ่าวหล่อขนาดนี้ จะไปชอบผู้หญิงแก่ๆ แบบนั้นได้ยังไง

"ถุย! หน้าไม่อาย!" เถียนซื่อเสียถ่มน้ำลาย "คางคกอยากจะกินเนื้อหงส์ ไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองเลยว่าอายุเท่าไรแล้ว!"

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น หินก้อนใหญ่ในใจของเมิ่งฮ่าวก็ยกออกจากอก

แค่คุมเถียนซื่อเสียให้อยู่หมัด ก็จัดการปัญหาไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ส่วนทางแม่ของเถียนซื่อเสีย... มีเถียนซื่อเสียคอยเป่าหู เดี๋ยวค่อยๆ ตะล่อมเอา

อันที่จริงตอนที่เลือกเถียนซื่อเสีย เมิ่งฮ่าวได้คิดคำนวณผลได้ผลเสียไว้หมดแล้ว ซูอวิ๋นซานมีเงินและเปย์หนักก็จริง แต่หล่อนเป็นแม่ม่ายลูกติด ถ้าเขาแต่งงานกับหล่อนขึ้นมาจริงๆ พ่อแม่คงไม่มีหน้าไปสู้คนในหมู่บ้าน ญาติสนิทมิตรสหายคงหัวเราะเยาะจนฟันร่วง

แต่เถียนซื่อเสียไม่เหมือนกัน เธอเป็นลูกสาวคนเดียว ตึกแถวเชิงพาณิชย์หนึ่งห้องกับคอนโดสองห้องของตระกูลเถียน รวมทั้งเงินของตระกูลเถียนล้วนเป็นของเธอ การหย่าร้างระหว่างเถียนโหย่วฝูกับแม่ของเถียนซื่อเสียในครั้งนี้ คำนวณดูแล้วเงินฝากและหุ้นของตระกูลเถียน รวมกับหุ้นพนักงานโรงงานถลุงเหล็ก ถ้าไม่ถึงหนึ่งล้านหยวนก็ต้องมีเจ็ดแปดแสนหยวน

บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ตอนนี้ก็เป็นของตระกูลเถียน แม่ของเถียนซื่อเสียยังบอกอีกว่าจะโอนกรรมสิทธิ์บ้านหลังนี้ให้เถียนซื่อเสีย

เขาแต่งงานกับเถียนซื่อเสียแล้ว ถ้าบ้านหลังนี้โอนเป็นชื่อเถียนซื่อเสีย ก็ย่อมมีส่วนของเขาด้วย ถือเป็นสินสมรสของทั้งคู่

คิดคำนวณดูแล้ว ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก!

เดิมทีเขาตั้งใจจะค่อยๆ ทำตัวเหินห่างกับซูอวิ๋นซาน โดยโกหกว่าจะไปทำงานที่ปักกิ่ง พอนานวันเข้า ความสัมพันธ์ก็จะขาดสะบั้นไปเอง ส่วนเงินพวกนั้นน่ะเหรอ ก็ให้อย่างเต็มใจเองนี่ มีเหตุผลอะไรที่ต้องคืน

ทว่านึกไม่ถึงว่าซูอวิ๋นซานจะจับได้เร็วขนาดนี้ แถมยังให้ทนายบุกมาทวงเงินถึงหน้าประตูบ้านโดยตรง

ซูอวิ๋นซานนี่ใจเด็ดชะมัด!

หลังจากตื่นตระหนกอยู่สองวัน เมิ่งฮ่าวก็ไปหาทนายเฉียน ซึ่งก็คือคนที่ช่วยทำคดีหย่าให้แม่ของเถียนซื่อเสียนั่นเอง

เขาไม่ปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป พิมพ์ประวัติการแชตกับซูอวิ๋นซานออกมาทั้งหมด เป็นปึกหนาเตอะ แล้ววางแผ่ลงบนโต๊ะ

"ทนายเฉียนครับ คุณช่วยดูให้ผมหน่อย เงินพวกนี้... ก้อนไหนที่ต้องคืนบ้างครับ"

ทนายเฉียนดันแว่นตาขึ้น พลางเปิดอ่านบันทึกประวัติข้อความ ในใจก็ทึ่งจนต้องเดาะลิ้น เจ้าหมอนี่มีลูกล่อลูกชนในการป้อยอผู้หญิงเป็นชุดๆ เลยทีเดียว

"วันที่ 14 มีนาคม โอนเงินห้าหมื่นหยวน เธอพิมพ์บอกว่าให้คุณเอาไปใช้ก่อน แบบนี้ต้องคืน"

"วันที่ 20 พฤษภาคม โอนเงินแปดพันแปดร้อยหยวน ระบุหมายเหตุว่า 'สุขสันต์วันเทศกาล' การโอนเงินที่มีความหมายพิเศษแบบนี้ สามารถอ้างได้ว่าเป็นเสน่หาโดยธรรม"

"นาฬิกา เสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือที่ซื้อให้คุณ ล้วนถือเป็นการให้โดยเสน่หาระหว่างคู่รัก ยากที่จะทวงคืนได้ครับ"

ทนายเฉียนคิดคำนวณทีละรายการ สุดท้ายก็เคาะโต๊ะ "ในยอดหกแสนสองหมื่นหยวน มีอย่างน้อยสี่แสนที่ไม่ต้องคืน ส่วนที่เหลืออีกสองแสนกว่า คงหนีไม่พ้นครับ"

เมิ่งฮ่าวถอนหายใจโล่งอกยาวเหยียด

สี่แสนไม่ต้องคืน... ในโทรศัพท์เขายังมีเงินที่ซูอวิ๋นซานโอนมาอีกแสนกว่าหยวนที่ยังไม่ได้ใช้ ถ้าต้องคืนจริง ก็แค่คืนแสนต้นๆ เท่านั้น

ให้เถียนซื่อเสียช่วยออกอีกหน่อย ตอนแรกที่เขาโกหกว่าจะไปปักกิ่ง ซูอวิ๋นซานให้มาหนึ่งแสน เขาเอาไปให้เถียนซื่อเสียแปดหมื่น เอาเงินก้อนนั้นออกมาก็พอแล้ว!

ทางด้านจ้าวเจี้ยนอิง ก็งัดวิชาหากินประจำตัวออกมาใช้

เธอสืบจนรู้ที่อยู่บริษัทของซูอวิ๋นซาน แล้วเลือกช่วงเวลาที่มีคนเยอะ บุกไปถึงที่ทันที

ป้าย "การออกแบบตกแต่งอวิ๋นซาน" แขวนอยู่ที่ชั้นแปดของอาคารสำนักงาน จ้าวเจี้ยนอิงแอบมุดเข้าไป สาวน้อยที่แผนกต้อนรับรีบขวางเธอไว้ "คุณป้าคะ มาพบใครหรือคะ ได้นัดไว้ไหมคะ"

"ฉันมาหาซูอวิ๋นซาน!" จ้าวเจี้ยนอิงแผดเสียงดังลั่น พนักงานในพื้นที่สำนักงานกว่าสิบคนต่างเงยหน้าขึ้นมอง

"ประธานซูกำลังประชุมอยู่ค่ะ คุณ..."

"ประชุมอะไรกัน! ให้นังนั่นออกมา!" จ้าวเจี้ยนอิงทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น ตบต้นขาพลางร้องไห้โวยวาย "ฟ้าดินไม่มีตา! รังแกคนชนบทอย่างพวกเรา! ซูอวิ๋นซาน แกออกมาเดี๋ยวนี้นะ! มีหน้ามายั่วยวนลูกชายฉัน แต่ไม่มีหน้ามาเจอคนหรือไง?!"

พื้นที่สำนักงานระเบิดความวุ่นวายขึ้นทันที

บางคนรีบไปส่งข่าวที่ห้องประชุม บางคนก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายคลิป

ซูอวิ๋นซานกำลังคุยรายละเอียดโครงการกับลูกค้า พอได้ยินเสียงเอะอะข้างนอก สีหน้าก็พลันบึ้งตึง เธอสั่งให้ผู้ช่วยดูแลลูกค้าไว้ แล้วตัวเองก็ผลักประตูเดินออกไป

พอออกมา ก็เห็นจ้าวเจี้ยนอิงนั่งอยู่บนพื้น น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเต็มหน้า

"แกคือซูอวิ๋นซานใช่ไหม" จ้าวเจี้ยนอิงชี้นิ้วด่ากราด "นังหน้าด้านไร้ยางอาย! หย่าร้างพ่วงลูกชายคนหนึ่ง ยังกล้ามายั่วยวนลูกชายฉัน! ลูกฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบหก เพิ่งแต่งงาน เมียก็เพิ่งคลอดลูก! แกไม่อายบ้างหรือไง"

ใบหน้าของซูอวิ๋นซานซีดเผือด

ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความอับอาย คนทั้งบริษัทต่างจ้องมองมา สายตาเหล่านั้นทิ่มแทงร่างเธอราวกับเข็มแหลมคม

เธอคาดไม่ถึงเลยว่า คนในครอบครัวของเมิ่งฮ่าวจะหน้าด้านรับมือยากถึงเพียงนี้!

"รปภ. เข้ามา ลากตัวออกไป!"

"ฉันไม่ไป! ฉันจะพูดอยู่ตรงนี้แหละ! ให้ทุกคนดูว่าแกมันเป็นคนพรรค์ไหน!" จ้าวเจี้ยนอิงยิ่งด่ายิ่งได้ใจ "ลูกชายฉันไม่เอาแก แกก็อาศัยว่าตัวเองมีเงิน ซื้อนั่นซื้อนี่ให้เขา พอตอนนี้เห็นลูกฉันแต่งงาน แกกลับคำจะมาทวงเงินคืน ถุย! ฉันจะบอกให้ เงินนั่นแกเต็มใจให้เอง! ลูกชายฉันไม่ได้บีบคอแกเสียหน่อย! เรื่องสมยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย พอตอนนี้จะมาพลิกลิ้นไม่ยอมรับเรอะ ฝันไปเถอะ!"

พนักงานบางคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน

"ประธานซูทำจริงๆ เหรอ..."

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย..."

"ผู้ชายคนนั้นอายุเท่าไหร่ ยี่สิบห้าเหรอ ประธานซูก็เกือบจะสี่สิบแล้วมั้ง"

คำพูดเหล่านั้นลอยเข้าหูของซูอวิ๋นซานราวกับมีดกรีดเฉือน

เธอทำธุรกิจเปิดบริษัทมาหลายปี ลูกค้าเคี่ยวยากขนาดไหนก็เคยเจอมาหมด แต่การโดนหญิงปากตลาดมานั่งด่าประจานแบบนี้ เธอไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนจริงๆ

"รปภ.!" เสียงของซูอวิ๋นซานสั่นเครือ "เชิญตัวเธอออกไป!"

รปภ. สองคนเดินเข้ามาดึงตัวจ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนอิงดิ้นรนพลางตะโกนลั่น "ซูอวิ๋นซาน! แกคอยดูเถอะ! ฉันจะมาทุกวัน! ฉันจะทำให้บริษัทแกเปิดต่อไปไม่ได้เลย!"

คนถูกลากออกไปแล้ว แต่บรรยากาศแปลกประหลาดในสำนักงานกลับไม่จางหายไป

ซูอวิ๋นซานยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกราวกับสายตาทุกคู่ที่มองมาล้วนแฝงไว้ด้วยหนามแหลม เธอสูดหายใจเข้าลึก หันหลังเดินกลับเข้าห้องประชุมแล้วฝืนยิ้มให้ลูกค้า "คุณหวังคะ ขอโทษด้วยนะคะ เรามาต่อกันเถอะค่ะ"

ทว่ามือใต้โต๊ะกลับกำแน่นจนสั่น

เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเจ็บปวด

คืนนั้น ซูอวิ๋นซานไม่ได้กลับบ้าน

เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานที่ว่างเปล่า เหม่อมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง พลางสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า

ที่เขี่ยบุหรี่เต็มล้น

เธอละโมบในความอบอุ่นอ่อนโยนอันน่าเวทนาที่เมิ่งฮ่าวมอบให้ จนนำพาตนเองตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ลองคิดดูดีๆ แล้ว มีครั้งไหนบ้างที่เมิ่งฮ่าวไม่ได้เล่นตัวแบบแกล้งทำเป็นปฏิเสธแต่กลับเปิดรับ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ได้แสร้งบอกปัดอย่างมีเลศนัย

เมิ่งฮ่าว เธอประเมินเมิ่งฮ่าวต่ำไปจริงๆ

ซูอวิ๋นซานขยี้ดับบุหรี่มวนสุดท้าย หยิบโทรศัพท์มือถือกดโทรหาทนายความ "ทนายหลิว หลักฐานครบหรือยังคะ"

"ครบแล้วครับ ประธานซู"

"ฟ้อง" เสียงของซูอวิ๋นซานเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "ฟ้องเขาข้อหาฉ้อโกง หกแสนสองหมื่นหยวน ฉันจะให้เขาคายออกมาอย่าให้ขาดแม้แต่สตางค์เดียว"

"ประธานซูครับ ถ้าฟ้องร้องกัน ประวัติการคุยข้อความระหว่างคุณกับเขาอาจจะถูกเปิดเผยนะครับ..."

"เปิดเผยก็เปิดเผยไปสิคะ" ซูอวิ๋นซานหัวเราะ เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งนัก "ฉัน ซูอวิ๋นซาน โดนหลอกทั้งเงินทั้งตัว มันน่าอับอายขายหน้าก็จริง แต่เขา เมิ่งฮ่าว ฉ้อโกง ต้องติดคุก"

หลังวางสาย เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง

ในเมืองแห่งนี้เธอสู้ชีวิตมานานถึงสิบห้าปี จากพนักงานออกแบบตัวเล็กๆ ไต่เต้าจนมีบริษัทเป็นของตัวเอง ความลำบากแบบไหนก็เคยผ่านมาหมดแล้ว ความทุกข์ทรมานแบบไหนก็เคยทนรับมาหมด

แต่เธอไม่คิดเลยว่า สุดท้ายจะต้องมาเสียท่าให้กับผู้ชายรุ่นน้องคนหนึ่ง

ตลกร้ายฉิบหาย