ตอนที่ 84 เจ้าหนี้บุกถึงบ้าน

ซูอวิ๋นซานบล็อกช่องทางการติดต่อของเขาทุกทาง ทั้งบริษัท คอนโด ร้านกาแฟที่เธอไปประจำ... เขาตามหาเธอไปทั่วเหมือนหมาจนตรอก แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

คดีหย่าของตระกูลเถียน เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจแล้ว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรั้งซูอวิ๋นซานไว้ให้ได้

ผู้หญิงคนนี้กุมจุดตายของเขาไว้เยอะเกินไป และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เธอรู้ว่าตอนนี้เขาพักอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไรอยู่

บ่ายวันพฤหัสบดี ในที่สุดเมิ่งฮ่าวก็คิดวิธีออกวิธีหนึ่ง นั่นคือไปดักรอซูเสี่ยวเป่าที่หน้าประตูโรงเรียน

ช่วงเวลาเลิกเรียน หน้าประตูโรงเรียนประถมเนืองแน่นไปด้วยผู้ปกครอง เมิ่งฮ่าวมุดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง สายตาจับจ้องประตูโรงเรียนเขม็ง

ซูเสี่ยวเป่าสะพายกระเป๋านักเรียนเดินออกมา เด็กน้อยมองซ้ายมองขวา พอไม่เห็นแม่ ใบหน้าเล็กๆ ก็ฉายแววผิดหวัง

เมิ่งฮ่าวรีบปรี่เข้าไปหาทันที "เสี่ยวเป่า!"

"คุณอาเมิ่ง!" ดวงตาของซูเสี่ยวเป่าเป็นประกายแล้ววิ่งเข้ามาหา "คุณอากลับมาแล้วเหรอครับ!"

"ใช่แล้ว อามามารับเราไง" เมิ่งฮ่าวฝืนยิ้ม ย่อตัวลง "ช่วงนี้คุณแม่ยุ่งมากเหรอครับ"

"ครับ คุณแม่ไม่ได้มารับผมสองวันแล้ว มีแต่น้าที่บริษัทมารับ" ซูเสี่ยวเป่าเอียงคอ "คุณแม่บอกว่าสัปดาห์หน้าปิดเทอม จะส่งผมกลับไปบ้านคุณยายครับ"

หัวใจของเมิ่งฮ่าวหล่นวูบ ส่งตัวไปเหรอ ซูอวิ๋นซานคิดจะตัดทางรอดของเขาให้หมดสิ้นเลยสิเนี่ย

"ไปเถอะ อาไปส่งหนูกลับบ้านนะ" เมิ่งฮ่าวจูงมือซูเสี่ยวเป่า

เพิ่งจะก้าวขา เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "เสี่ยวเป่า มาหาแม่นี่มา"

แผ่นหลังของเมิ่งฮ่าวแข็งทื่อทันที

ซูอวิ๋นซานยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร เธอสวมชุดสูทกระโปรงสีเบจ เกล้าผมขึ้น แต่งหน้าประณีตหมดจด เธอไม่ได้มองเมิ่งฮ่าวเลยแม้แต่น้อย เพียงกวักมือเรียกลูกชาย

ซูเสี่ยวเป่าปล่อยมือจากเมิ่งฮ่าว แล้ววิ่งร่าเข้าไปหา "คุณแม่!"

เมิ่งฮ่าวทำใจกล้าเดินเข้าไปหา ใบหน้าปั้นยิ้มประจบ "พี่..."

ซูอวิ๋นซานจูงมือลูกชาย เดินตรงไปยังรถเก๋งสีขาวริมถนน

"พี่ครับ ผม..." เมิ่งฮ่าววิ่งตามไป น้ำเสียงร้อนรน "พี่ฟังผมอธิบายก่อน ให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหมครับ ผม..."

ซูอวิ๋นซานดันซูเสี่ยวเป่าเข้าไปที่เบาะหลัง ปิดประตูรถ จากนั้นจึงหันกลับมามองเมิ่งฮ่าว

สายตานั้นเย็นเยียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง

"เมิ่งฮ่าว ไม่ต้องตามหาฉันหรอก รีบกลับไปเถอะ ป่านนี้ทนายคงไปถึงบ้านนายแล้ว"

ใบหน้าของเมิ่งฮ่าวซีดเผือดลงทันที "พี่ครับ ฟังผมอธิบายก่อน มันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เห็นนะ ผมมีความจำเป็น..."

"ความจำเป็นงั้นเหรอ" ซูอวิ๋นซานแค่นยิ้ม รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา "ความจำเป็นของนายคือการเอาเงินของฉันไปสู่ขอเมีย มีลูก สร้างครอบครัวของตัวเองงั้นสิ? หึ... นายคิดว่าฉัน ซูอวิ๋นซานคนนี้ใจดีใจอ่อนนักหรือไง อยากแต่งงานก็แต่งไปสิ บอกฉันมาตรงๆ ก็ได้ แต่นายกลับโกหกว่าจะไปสร้างตัวที่ปักกิ่ง เหอะ... เมิ่งฮ่าว นายคิดว่าฉันโง่นักหรือไง"

เมิ่งฮ่าวหน้าซีดเผือด

เธอรู้แล้ว เธอรู้หมดทุกเรื่องแล้ว

"หกแสนสองหมื่นหยวน" ซูอวิ๋นซานเอ่ยตัวเลขออกมา น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศในวันนี้ "ประวัติการโอนเงิน ใบเสร็จซื้อของ สลิปรูดบัตร ฉันรวบรวมไว้หมดแล้ว ทนายจะไปคิดบัญชีกับนายให้ชัดเจน"

"หกแสนสองหมื่นหยวนเหรอครับ" ขาของเมิ่งฮ่าวอ่อนยวบจนแทบคุกเข่าลงกับพื้น "ทำไม... ทำไมถึงเยอะขนาดนี้"

เขาจำได้ว่า ซูอวิ๋นซานโอนเงินให้เขารวมๆ แล้วประมาณสามแสนกว่าหยวน ส่วนที่เหลือ...

ซูอวิ๋นซานมองเมิ่งฮ่าวอย่างเย็นชา แววตาคมกริบดั่งมีด

เธอเอ่ยทีละคำอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง "ต้องให้ฉันอ่านรายละเอียดทุกรายการให้นายฟังไหม"

เมิ่งฮ่าวอ้าปากค้าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ซูอวิ๋นซานเปิดประตูรถ ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบ

รถสตาร์ตเครื่องแล้วแล่นลิ่วจากไป

เมิ่งฮ่ายืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว หกแสนสองหมื่นหยวน... เขาจะไปหาเงินหกแสนสองหมื่นหยวนมาจากที่ไหนกัน

เมิ่งฮ่าวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับมาถึงบ้านได้อย่างไร

เขาเดินโซซัดโซเซเหมือนวิญญาณเร่ร่อนมาถึงใต้ตึกในชุมชนเก่า พอกำลังจะก้าวขึ้นบันได ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเถียนซื่อเสียดังลงมาจากชั้นสี่

"—หกแสนสองหมื่นหยวนเนี่ยนะ?! เมิ่งฮ่าวจะไปเป็นหนี้เงินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง เขาไปทำอะไรมา?!"

มือของเมิ่งฮ่าวสั่นสะท้าน กุญแจร่วงหล่นลงบนพื้น

ทนายมาถึงแล้วเหรอ เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

เขาย่อตัวลงเก็บกุญแจ มือสั่นระริกจนต้องก้มหยิบถึงสามครั้งกว่าจะหยิบขึ้นมาได้ บนตึกมีเสียงของจ้าวเจี้ยนอิงดังแทรกขึ้นมาอีก น้ำเสียงเจือสะอื้น "ซื่อเสีย ฟังแม่พูดก่อน เมิ่งฮ่าวต้องมีความจำเป็นแน่ๆ..."

"มีความจำเป็นเหรอ? มีความจำเป็นอะไรถึงได้เป็นหนี้ตั้งหกแสนสองหมื่นหยวน?!" เสียงของเถียนซื่อเสียแหลมสูงจนแหบพร่า "เมิ่งฮ่าวอยู่ไหน เรียกเขากลับมานะ บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ! หกแสนสองหมื่นหยวน ขายตัวเขาทิ้งยังไม่ได้เงินถึงหกแสนสองหมื่นหยวนเลย!"

เมิ่งฮ่าวไม่กล้าก้าวเข้าประตูบ้านอีกต่อไป

เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีลงบันไดไปราวกับหนีตาย ก่อนจะแอบเข้าไปในร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้าน เขาซื้อเหล้าขาวขวดที่ถูกที่สุดมาขวดหนึ่ง บิดฝาเปิดแล้วกระดกเข้าปากอึกใหญ่

รสชาติเผ็ดร้อน บาดคอจนน้ำตาแทบเล็ด

ทว่าในห้องพักนั้นแทบระเบิดเป็นจุลแล้ว

ภายในห้องนั่งเล่น ทนายความสวมสูทใส่แว่นกรอบทองนั่งตัวตรงอย่างสำรวมอยู่บนโซฟา บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้ามีกองเอกสารวางอยู่ เถียนซื่อเสียยืนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอยู่หน้าโซฟา ตาแดงก่ำ ในมือกำกระดาษไม่กี่แผ่นนั้นไว้แน่น

นั่นคือหนังสือทวงถามหนี้ที่ทนายของซูอวิ๋นซานนำมาส่ง แนบมาพร้อมกับหลักฐานการโอนเงินและรายการค่าใช้จ่ายอย่างละเอียด

"ผู้จัดการทั่วไปบริษัทออกแบบตกแต่งภายใน... ซูอวิ๋นซาน..." เถียนซื่อเสียอ่านชื่อบนเอกสาร เสียงสั่นสะท้าน "คนนี้คือใครกัน? ทำไมเมิ่งฮ่าวถึงไปติดหนี้เธอตั้งหกแสนสองหมื่นหยวน?!"

จ้าวเจี้ยนอิงนึกถึงภาพที่เห็นลูกชายถูกตบตีที่หน้าหมู่บ้าน หัวใจก็เต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ

เธออ้าปากอยากจะช่วยแก้ต่างให้ลูกชาย แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

ลูกชายของเมิ่งฮ่าวร้องไห้จ้าเสียงดัง เถียนซื่อเสียอุ้มเด็กขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด แล้วโยนใส่แขนของจ้าวเจี้ยนอิงอย่างแรง

"ร้องอยู่ได้ ร้องให้ตายไปเลยไป๊"

จ้าวเจี้ยนอิงกอดหลานชายไว้แน่น ส่วนพี่เลี้ยงเด็กตกใจกลัวจนแอบอยู่ในห้องไม่กล้าออกมา

เงินตั้งหกแสนสองหมื่นหยวนเชียวนะ เมิ่งฮ่าวไปทำเรื่องอะไรมากันแน่?

"ซื่อเสีย เมิ่งฮ่าวเขา... เขาต้องถูกคนอื่นหลอกมาแน่ๆ..." จ้าวเจี้ยนอิงพูดจาวกวนจับต้นชนปลายไม่ถูก

เถียนซื่อเสียไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย คว้าสิ่งของใกล้มือได้ก็ปาทิ้ง บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความโกลาหลในพริบตา

ทนายความดันแว่นตาขึ้น แล้วลุกขึ้นยืน

"สิ่งที่ต้องแจ้งผมก็ได้แจ้งไปหมดแล้ว ให้เวลาผ่อนผันพวกคุณหนึ่งสัปดาห์ ถ้าพ้นหนึ่งสัปดาห์แล้วยังไม่คืนเงิน ก็เตรียมรอรับหมายศาลได้เลยครับ"

ในเวลาเดียวกันนั้น เถียนโหย่วฝูนั่งอยู่ในห้องทำงานของตน เขามองดูรูปถ่ายที่ส่งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ มุมปากยกยิ้มเยาะอย่างเย็นชา

รูปถ่ายพวกนั้นคือรูปที่เขาส่งคนไปสะกดรอยตามถ่ายเมิ่งฮ่าวมา ซึ่งจับภาพตอนที่เมิ่งฮ่าวกับซูอวิ๋นซานกำลังเผชิญหน้ากันที่หน้าหมู่บ้าน ท่าทางขี้ขลาดประจบสอพลอของเมิ่งฮ่าวถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

นอกจากนี้ยังมีเอกสารอีกฉบับหนึ่ง เป็นสำเนาหนังสือทวงถามหนี้ที่ซูอวิ๋นซานมอบหมายให้ทนายความส่งไป

"หกแสนสองหมื่นหยวน..." เถียนโหย่วฝูทวนตัวเลขนี้พลางหัวเราะออกมา "เมิ่งฮ่าวเอ๋ยเมิ่งฮ่าว แกนี่ละโมบไม่เบาเลยนะ"

เขาต่อสายหาแม่ของเถียนซื่อเสีย

เสียงสัญญาณดังอยู่เจ็ดแปดครั้ง แม่ของเถียนซื่อเสียถึงยอมกดรับสาย น้ำเสียงห้วนกระชาก "มีอะไร?"

"ได้ยินว่าเมิ่งฮ่าวไปติดหนี้เขาตั้งหกแสนสองหมื่นหยวน เจ้าหนี้ตามไปทวงถึงที่บ้านแล้วนะ" เถียนโหย่วฝูพูดเนิบๆ "เธอไม่คิดจะไปดูลูกสาวหน่อยเหรอ? เผื่อว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา..."

แม่ของเถียนซื่อเสียชะงักไป "หกแสนสองหมื่นหยวนอะไรกัน? พูดให้ชัดๆ ซิ!"

"เธอไปดูเองก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ? อ้อ จริงสิ เจ้าหนี้คนนั้นชื่อซูอวิ๋นซาน เปิดบริษัทตกแต่งภายใน เมิ่งฮ่าวไปพัวพันกับเธอแล้วหลอกเงินเธอมาตั้งหกแสนกว่าหยวน ตอนนี้อีกฝ่ายรู้ตัวแล้ว เลยจ้างทนายไปทวงหนี้ถึงบ้าน"

ปลายสายทางนั้น ลมหายใจของแม่เถียนซื่อเสียเริ่มหนักหน่วงขึ้น

"เถียนโหย่วฝู แกอย่าคิดจะมาเสี้ยมให้แตกแยกนะ!"

"ฉันเสี้ยมเหรอ?" เถียนโหย่วฝูหัวเราะ "เธอลองไปดูสิว่าตอนนี้บ้านของซื่อเสียกำลังอาละวาดกันบ้านแตกแล้วหรือยัง เมิ่งฮ่าวยังไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบเข้าประตูบ้าน ต้องแอบอยู่ข้างนอกหมู่บ้านไม่กล้ากลับบ้านนู่นแน่ะ"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ฉันจะบอกอะไรให้นะ เมิ่งฮ่าวมันไม่ได้หวังดีมาตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมมันถึงได้กระตือรือร้นช่วยเธอฟ้องหย่านักล่ะ? ทำไมถึงยุยงให้ซื่อเสียไปตรวจดีเอ็นเอ? ทำไมถึงพยายามทำลายชีวิตคู่ของเราสองคนขนาดนั้น?"

แม่ของเถียนซื่อเสียไม่ได้พูดอะไร แต่เถียนโหย่วฝูได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของเธอ

"เพราะสิ่งที่มันต้องการก็คือให้เราสองคนหย่ากันยังไงล่ะ" เถียนโหย่วฝูเน้นทีละคำ "พอพวกเราหย่ากันและแบ่งทรัพย์สินเรียบร้อย มันก็จะคอยหลอกล่อซื่อเสีย ให้ใส่ชื่อของมันลงในบ้านและเงินฝากทั้งหมด ถึงตอนนั้น เงินและบ้านของตระกูลเถียนก็ตกเป็นของเมิ่งฮ่าวทั้งหมด"

เขากดเสียงต่ำ แล้วเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ "มันกำลังคิดจะฮุบสมบัติคนไร้ทายาท"

สายตัดไปแล้ว

แม่ของเถียนซื่อเสียกำโทรศัพท์มือถือไว้ มือสั่นเทาอย่างรุนแรง คำว่า 'ฮุบสมบัติคนไร้ทายาท' นั้นราวกับมีดเล่มหนึ่งที่กรีดแทงลึกลงไปในหัวใจของเธอ

เธอนึกถึงความกระตือรือร้นของเมิ่งฮ่าวในช่วงเวลานี้ ความ 'รู้ความ' ของเมิ่งฮ่าว และการที่เมิ่งฮ่าวคอยวิ่งวุ่นจัดการเรื่องต่างๆ ให้เธอ...

หรือว่ามันจะเป็นแผนการจริงๆ?

เธอคว้ากุญแจรถแล้วรีบพุ่งพรวดออกจากประตูไป

ด้านล่างอาคารชุดเก่ามีเพื่อนบ้านมายืนมุงดูเรื่องสนุกกันอยู่สองสามคนแล้ว เสียงก่นด่าจากชั้นสี่ดังแว่วลงมาเป็นระยะ ปะปนด้วยเสียงเด็กร้องไห้

แม่ของเถียนซื่อเสียวิ่งพรวดขึ้นบันไดไป ประตูปิดไม่สนิท เธอจึงผลักเปิดออกทันที

ภายในห้องข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด เศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้น เถียนซื่อเสียนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา จ้าวเจี้ยนอิงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก ทนายความกลับไปแล้ว แต่หนังสือทวงหนี้ฉบับนั้นยังคงวางกางอยู่บนโต๊ะน้ำชา

"แม่..." เถียนซื่อเสียเห็นแม่ของตนก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

แม่ของเถียนซื่อเสียหยิบหนังสือทวงหนี้ขึ้นมา ยิ่งอ่านหัวใจก็ยิ่งดิ่งวูบ ลายลักษณ์อักษรขาวดำชัดเจนแจ่มแจ้ง หกแสนสองหมื่นหยวน ซูอวิ๋นซาน ผู้จัดการใหญ่บริษัทออกแบบตกแต่งภายใน

เธอนึกถึงคำพูดของเถียนโหย่วฝูที่ว่า "มันกำลังคิดจะฮุบสมบัติคนไร้ทายาท"