ตอนที่ 83 เรื่องแดง

จ้าวเจี้ยนเฟิงขับรถออกไปนอกหมู่บ้าน ทว่าสุดท้ายก็ยังไม่วางใจจึงเลี้ยวรถกลับมา

พวกเพื่อนบ้านถามจ้าวเจี้ยนเฟิงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เขาก็ไม่คิดจะปิดบัง

"พี่ใหญ่ของผมเส้นเลือดในสมองแตก หมิงอวี่รับตัวไปรักษาที่ไห่เฉิง ต้องฝังเข็มทำกายภาพบำบัดทุกวัน ตอนนี้ขายังเดินเหินไม่ค่อยสะดวก พี่สะใภ้ใหญ่ต้องดูแลทั้งพี่ใหญ่และดูลูกของหมิงอวี่ไปด้วย แม่ผมไม่รู้คิดอะไรอยู่ ถึงดั้นด้นไปไห่เฉิงคนเดียวเพื่อจะให้พี่สะใภ้ใหญ่ปรนนิบัติ คิดดูสิครับ อยู่บ้านดีๆ วันเสาร์วันอาทิตย์ผมก็กลับมาดูแล วันธรรมดาพี่รองก็ส่งข้าวส่งน้ำให้ มันไม่ได้เชียวหรือ"

บรรดาเพื่อนบ้านต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

"เมื่อก่อนพี่สะใภ้ใหญ่อยู่บ้าน บ้านพวกเธอก็ไม่เคยมีเรื่องมีราว พอนางไม่อยู่ พี่ใหญ่เธอก็เส้นเลือดในสมองแตก ดูบ้านพวกเธอตอนนี้สิ..."

"ใช่แล้วๆ ตอนฮุ่ยหลานอยู่บ้าน พวกเธอแทบไม่ต้องมาคอยดูแลแม่เลย พี่สะใภ้ใหญ่ดูแลนางเป็นอย่างดี"

"ก็เพราะพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอตามใจแม่จนเสียนิสัยนั่นแหละ ตามใจจนไม่รู้ถูกรู้ผิดแล้ว"

จ้าวเจี้ยนเฟิงถอนหายใจ แม่ตัวเองเป็นคนอย่างไร เขารู้ดีแก่ใจที่สุด

แต่ก่อนตอนมีพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่อยู่ เขาก็แค่แวะกลับมาเยี่ยมบ้านช่วงเทศกาล แล้วให้เงินแม่ติดกระเป๋าไว้บ้างก็พอ

ทว่าตอนนี้ พอพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ไม่อยู่ พี่สาวใหญ่ก็คอยแต่จะกอบโกย พี่รองก็ดีแต่ปาก เจี้ยนเหมยก็ไม่รู้หายหัวไปไหน แม่ถึงได้ทนอยู่ไม่ได้

แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวเจี้ยนเฟิงโมโหก็คือ แม่ดันไปหลงเชื่อคำพูดของพี่สาวใหญ่ แล้วให้พี่รองส่งตัวเองไปไห่เฉิง ช่างเหลวไหลสิ้นดี

เมื่อได้ยินเสียงแม่ร้องไห้โวยวายอยู่ในลานบ้าน จ้าวเจี้ยนเฟิงก็ขมวดคิ้วแน่น ไม่ยอมก้าวเข้าไปในรั้ว ปล่อยให้แม่ร้องคร่ำครวญไปคนเดียว

เขาไม่ใช่พี่ใหญ่ ไม่สามารถปรนนิบัติดูแลแม่ได้รอบด้านขนาดนั้น

และเขาก็ไม่ใช่พี่รอง ที่ทำได้แค่พ่นน้ำลายหวานล้อมแม่ไปวันๆ

เขาทำเพียงเท่าที่ตัวเองมีกำลังพอจะทำไหว

ใครจะหาว่าเขาเห็นแก่ตัวหรือเลือดเย็นก็ช่าง เขาแค่เลือกทำในแบบของตัวเอง

ปีนั้น แม่เอาเงินค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยของเขาไปให้พี่รองแต่งเมีย

ต่อมา ตอนที่เขาแต่งงาน แม่ก็ไม่ยอมช่วยออกเงินแม้แต่แดงเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขาซื้อบ้าน หากไม่ได้พี่ใหญ่ให้ยืมเงิน เขาคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายเงินดาวน์ แต่บ้านใหม่ยังไม่ทันได้ส่งมอบ แม่กลับบอกว่าจะให้ลูกชายสองคนของพี่รองมาอยู่บ้านใหม่ของเขาตอนเข้าเรียนในเมือง

ตอนที่เฉิงลี่ตั้งครรภ์ พอแม่รู้ว่าเป็นลูกสาว ถึงขั้นแอบวางยาจนเฉิงลี่เกือบจะแท้ง

แม่ทั้งโง่เขลา ลำเอียง เห็นแก่ตัว และเลอะเลือน

เขาเคยเคียดแค้น เคยทะเลาะกับแม่

แต่จะทำอย่างไรได้

นี่คือแม่ของเขา แม่ผู้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามา ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็จะเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า แต่จะให้ทุ่มเทเหมือนพี่ใหญ่ เขาทำไม่ได้

ฟ้ามืดลง จ้าวเจี้ยนเฟิงขับรถออกจากหมู่บ้านจ้าวเจียชุน มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของจ้าวเจี้ยนเจิ้งในตำบล

"พี่รอง พี่เป็นคนส่งแม่ขึ้นรถไฟใช่ไหม ให้แม่ไปหาพี่ใหญ่ใช่หรือเปล่า"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งปัดสวะให้พ้นตัวทันที

"แม่จะไปเองต่างหาก"

"ตอนนี้พี่ใหญ่อยู่ในสภาพไหนพี่ไม่รู้หรือไง ถึงได้ปล่อยให้แม่ไปไห่เฉิง พี่สะใภ้ใหญ่ต้องดูแลทั้งพี่ใหญ่ทั้งต้องเลี้ยงหลาน พี่กะจะให้พี่สะใภ้เหนื่อยตายเลยใช่ไหม"

หลี่ซิ่วเหลียนแกล้งกระแทกชามกระเบื้องเสียงดังเพล้งพล้วง

"พวกเราไม่ได้เป็นคนทำให้นางเหนื่อยสักหน่อย แม่เป็นคนอยากไปเอง ทำไมต้องมาโทษพวกเราด้วยล่ะ"

จ้าวเจี้ยนเฟิงแค่นยิ้มเย็น

"แม่ทำพี่ใหญ่โกรธจนเตลิดออกจากบ้านไป พี่ใหญ่ไม่กลับบ้านทั้งคืน แม่เลยแอบให้พี่สาวใหญ่ไปรับมาขึ้นรถไฟแล้วหนีกลับมาเอง พี่รอง ถ้าพี่ใหญ่เป็นอะไรขึ้นมา มโนธรรมในใจพี่จะไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือไง"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งหน้าดำหน้าแดงคอขึ้นเอ็น

"ฉันทำอะไรผิดถึงต้องรู้สึกผิด ฆ่าคนหรือวางเพลิงหรือไง อย่ามาขู่ให้ยาก ถ้าพี่ใหญ่เป็นอะไรไป จ้าวหมิงอวี่โทรกลับมาบ้านตั้งนานแล้ว เหอะ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ พวกนั้นแค่แกล้งขู่แม่เพราะไม่อยากดูแลแม่ต่างหาก"

จ้าวเจี้ยนเฟิงพูดกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งไม่รู้เรื่อง จึงไม่คิดจะพูดต่ออีก

"พี่ใหญ่เตรียมจะฟ้องร้องพวกเราแล้ว ถึงตอนนั้นพี่ก็รอรับคำตัดสินจากศาลแล้วกัน"

จ้าวเจี้ยนเฟิงพูดจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป พี่รองกับพี่สะใภ้รองถอดแบบแม่มาไม่มีผิด ทั้งเห็นแก่ตัวและละโมบ ในสายตามีแต่ตัวเองไม่เคยเห็นหัวคนอื่น

คืนนั้นหลินชิงเหยียนโทรหาเขา บอกว่าเธอขู่แม่เรื่องจะฟ้องร้องดำเนินคดี

จ้าวเจี้ยนเฟิงยกมือเห็นด้วยทั้งสองข้าง มีเพียงหลินชิงเหยียนเท่านั้นที่ปราบแม่ได้อยู่หมัด

หญิงชราเริ่มบากหน้าไปที่ร้านอาหารของจ้าวเจี้ยนเจิ้งอีกครั้ง ถ้าไม่ไปก็ไม่มีใครส่งข้าวส่งน้ำให้น่ะสิ

หญิงชราไปถึงร้านอาหารก็นั่งแหมะอยู่หน้าประตู ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ ขืนพูดไปจะกระทบกิจการของร้าน ลูกรองยิ่งหาเงินลำบากอยู่ด้วย!

หลี่ซิ่วเหลียนคอยจับผิดหญิงชราสารพัด ลืมไปเสียสนิทว่าตอนที่โจวฮุ่ยหลานปรนนิบัติหญิงชราอยู่นั้น พวกเธอเคยหาเรื่องติติงไว้อย่างไรบ้าง

ซูอวิ๋นซานดักเจอเมิ่งฮ่าวที่หน้าประตูทางเข้าชุมชนบ้านตระกูลเถียน

เมิ่งฮ่าวเห็นซูอวิ๋นซานก็ตกใจจนขนหัวลุกชันไปทั้งตัว

"พี่... คุณ..."

ซูอวิ๋นซานมีรอยยิ้มแต้มใบหน้า พลางเชิดคางขึ้น

"ไม่ชวนฉันไปนั่งเล่นที่บ้านเธอหน่อยเหรอ?"

เพียงประโยคนี้ประโยคเดียว ขาของเมิ่งฮ่าวก็อ่อนยวบลงทันที จบสิ้นแล้ว ซูอวิ๋นซานรู้เรื่องหมดแล้ว

"พี่ครับ ฟังผมอธิบายก่อน..."

"อธิบายอะไรล่ะ? อธิบายว่าเธอแต่งงานแล้ว แถมยังมีลูกแล้วงั้นเหรอ? เมียของเธอชื่อเถียนซื่อเสีย เป็นพนักงานบัญชีตัวเล็ก ๆ ที่โรงงานสาขาของโรงงานถลุงเหล็กใช่ไหม? หรือจะอธิบายเรื่องที่เธอไปทำงานที่ปักกิ่ง รอให้สร้างเนื้อสร้างตัวสำเร็จแล้วค่อยกลับมาอยู่กับฉันล่ะ?"

เมิ่งฮ่าวเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

ในเมื่อซูอวิ๋นซานพูดออกมาขนาดนี้ ก็แปลว่าเธอรู้ทุกเรื่องแล้วจริง ๆ

เดิมทีเขาตั้งใจจะค่อย ๆ ตีตัวออกห่างจากซูอวิ๋นซาน รอให้คดีความของบ้านเถียนซื่อเสียสิ้นสุดลง พอเขาได้เงินมาแล้วก็เขี่ยเถียนซื่อเสียทิ้ง จากนั้นค่อยกลับไปหาซูอวิ๋นซาน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าซูอวิ๋นซานจะรู้เรื่องเร็วขนาดนี้

จะทำยังไงดี?

ใบหน้าของเมิ่งฮ่าวซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลพราก ท่าทีสงบนิ่งเว้นระยะห่างยามอยู่ต่อหน้าซูอวิ๋นซานในวันวานมลายหายไปในพริบตา

"พี่ครับ ผม..."

ซูอวิ๋นซานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"พาฉันไปเจอเมียเธอสิ ฉันอยากจะเห็นนักว่าเมียที่ฉันออกเงินแต่งให้เธอน่ะ หน้าตาเป็นยังไงกันแน่?"

เมิ่งฮ่าวตื่นตระหนก รีบโผเข้ากอดซูอวิ๋นซาน หวังจะดันตัวเธอเข้าไปในรถ

ซูอวิ๋นซานยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือใส่

"เพียะ——"

ฉากนี้พอดีถูกจ้าวเจี้ยนอิงที่เพิ่งซื้อกับข้าวกลับมาเห็นเข้า จ้าวเจี้ยนอิงถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"แกเป็นใคร! มีสิทธิ์อะไรมาตบลูกชายฉัน!"

จ้าวเจี้ยนอิงปรี่เข้าไปตบซูอวิ๋นซานฉาดใหญ่ เดิมทีเธอทำงานกสิกรรมจนเคยชิน แรงมือจึงมหาศาล ฝ่ามือนี้ถึงกับฟาดจนซูอวิ๋นซานเซหมุนไปสองรอบ

ใบหน้าครึ่งซีกของซูอวิ๋นซานบวมเป่งขึ้นมาทันตาเห็น

เมิ่งฮ่าวขวัญหนีดีฝ่อ

"พี่ครับ——"

ซูอวิ๋นซานเช็ดเลือดที่มุมปาก ชี้นิ้วใส่เมิ่งฮ่าวด้วยแววตาอำมหิต

"ดี ดีมาก! เมิ่งฮ่าว แกคอยดูเถอะ!"

ซูอวิ๋นซานหันหลังขึ้นรถแล้วขับออกไป เมิ่งฮ่าวคิดจะวิ่งตามรถ แต่รถแล่นเร็วขนาดนั้น เขาจะตามทันได้อย่างไร?

จ้าวเจี้ยนอิงไม่เข้าใจ

"เมิ่งฮ่าว นังนั่นเป็นใคร ทำไมต้องตบลูกด้วย?"

เมิ่งฮ่าวโมโหจนกระทืบเท้าเร่า ๆ

"แม่ แม่ไปตบพี่เขาทำไมเนี่ย! จบกัน คราวนี้พังหมดแล้ว!"

จ้าวเจี้ยนอิงยังคงปลอบเมิ่งฮ่าว

"กลัวอะไรกัน! ไม่ต้องกลัว! ผู้หญิงคนนั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี มันเห็นว่าลูกหน้าตาดีใช่ไหมล่ะ? คิดจะมาอ่อยลูกล่ะสิ? หึ ตัวตรงไม่ต้องกลัวเงาเอียง ไม่ต้องไปกลัวมันหรอก——"

"แม่จะไปรู้อะไร! อย่าพูดอีกเลย——"

เมิ่งฮ่าวสะบัดมือจ้าวเจี้ยนอิงทิ้ง แล้วรีบโบกรถแท็กซี่เพื่อตามซูอวิ๋นซานไป หากซูอวิ๋นซานก่อเรื่องอาละวาดขึ้นมา เขาแทบไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

จ้าวเจี้ยนอิงกระทืบเท้าอย่างขัดใจ หิ้วกับข้าวเดินเข้าบ้าน เดิมทีคิดจะเล่าให้เถียนซื่อเสียฟัง แต่คิดไปคิดมาก็ยับยั้งปากไว้

เมิ่งฮ่าวนั่งแท็กซี่ตรงดิ่งไปที่บ้านของซูอวิ๋นซาน แต่เคาะประตูอยู่นานสองนานก็ไม่มีเสียงตอบรับ

พอไปที่บริษัทของซูอวิ๋นซาน ประชาสัมพันธ์ก็บอกว่าซูอวิ๋นซานไม่อยู่

เมิ่งฮ่าวสับสนมึนงงไปหมด กดโทรหาซูอวิ๋นซานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทว่า——ปิดเครื่อง

เมิ่งฮ่าวเดินคอตกอยู่บนท้องถนน หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขาไม่รู้เลยว่าซูอวิ๋นซานจะจัดการกับเขาอย่างไร? จะทวงเงินเหรอ? แต่เขาไม่มีเงินสักบาท

จะทำยังไงดี?