ตอนที่ 82 ตกใจจนหนีเตลิด

"เจี้ยนจง แกหมายความว่ายังไง ถ้าแกกล้าฟ้องพวกเขา ฉันจะตายให้ดู จะตายมันเดี๋ยวนี้แหละ"

จ้าวเจี้ยนจงยังไม่ทันหายตกใจ ก็ถูกแม่แท้ ๆ ตวาดใส่จนมึนงงไปหมด

"อย่าเลยค่ะ ถ้าคุณไม่อยากฟ้องร้องจริง ๆ ก็ได้เหมือนกัน คุณก็ไปอยู่บ้านพักคนชรา แล้วให้ลูกทั้งห้าคนของคุณออกเงินร่วมกัน"

"ฉันไม่ไป ฉันอับอายขายหน้าคนอื่นเขาไม่ไหวหรอก"

"ถ้าอย่างนั้นก็มีแต่ต้องฟ้องศาลแล้วล่ะค่ะ"

หลินชิงเหยียนหันไปพูดกับจ้าวหมิงอวี่

"คุณพาพวกเขาออกไปเถอะ ฉันจะพักผ่อนแล้ว"

หญิงชราตบโต๊ะฉาด

"ฉันจะอยู่ที่นี่ แกเป็นหลานสะใภ้ฉัน แกต้องปรนนิบัติรับใช้ฉัน"

หลินชิงเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"คุณย่าคะ อย่าว่าแต่หลานสะใภ้เลย แม้แต่ลูกสะใภ้ก็ไม่มีหน้าที่ต้องมาคอยปรนนิบัติคุณ ถ้าคุณยังไม่ยอมไปอีก ฉันจะแจ้งความ ให้ตำรวจมาเชิญคุณออกไป บ้านหลังนี้แซ่หลิน ไม่ได้แซ่จ้าวค่ะ"

เมื่อเห็นหญิงชราทำตัวหน้าด้านไร้เหตุผล หลินชิงเหยียนจึงพูดต่อ

"ฉันรู้ค่ะว่าคุณคิดจะเกาะพ่อตาแม่ยายของฉันเอาไว้ ไม่เป็นไรหรอก พวกเขากลัวขายหน้า แต่ฉันไม่กลัว อีกอย่าง...ฉันรู้กฎหมาย! เหอะ ฉันรับรองเลยว่าจะทำให้ลูกสาวคนโต ลูกสาวคนเล็ก และลูกชายคนรองของคุณเข้าไปนอนในคุกกันให้หมด"

หญิงชราถูกขู่จนชะงักงัน

เธอจึงยอมเดินตามจ้าวเจี้ยนจงลงไปข้างล่างอย่างหงอย ๆ โจวฮุ่ยหลานคิดจะตามลงไปด้วย แต่ถูกหลินชิงเหยียนรั้งเอาไว้

"แม่คะ คืนนี้นอนที่โซฟานะคะ อย่าไปที่ห้องเช่าเลยค่ะ"

โจวฮุ่ยหลานกังวลอยู่บ้าง

"ชิงเหยียน จะต้องฟ้องร้องกันจริง ๆ เหรอจ๊ะ"

หลินชิงเหยียนเม้มปากยิ้ม

"แม่คะ ถ้าฉันไม่พูดแบบนี้ แกก็คงจะปักหลักอยู่ที่ไห่เฉิงจริง ๆ แล้วแม่จะทนไหวเหรอคะ วางใจเถอะค่ะ มุกแบบนั้นของแกใช้กับแม่ได้ผล แต่ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก"

"แต่ว่าพ่อเขาน่ะสิ..."

โจวฮุ่ยหลานกังวลว่าจ้าวเจี้ยนจงจะกลับไปตามืดมัวอีก

จ้าวหมิงอวี่ช่วยเกลี้ยกล่อม

"พ่อควรจะตาสว่างได้แล้วครับ แม่ไม่ต้องไปยุ่งหรอก ฟังชิงเหยียนเถอะ"

ในห้องเช่า หญิงชราก่นด่าว่ากล่าวจ้าวเจี้ยนจงไม่หยุดปาก

"ฉันบอกแล้วว่าไม่ยอม พวกแกก็ยังรั้นจะเอาให้ได้ ดูสิว่าแต่งเอาตัวอะไรเข้าบ้านมา! ยังจะกล้าไปฟ้องร้องขึ้นโรงขึ้นศาลอีก ถุย! เจี้ยนจง แกจะฟังมันแล้วไปฟ้องพี่สาวคนโต อารอง แล้วก็เหมยจื่อจริง ๆ เหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงได้แต่ถอนหายใจยาว

"ได้... จ้าวเจี้ยนจง แกนี่มันเก่งจริง ๆ! ฉันอุ้มท้องแกมาสิบเดือน เลี้ยงดูเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้แกจนโต เพื่อให้แกมาฟ้องพี่สาวน้องชายของแกเนี่ยนะ แกนี่มันยอดจริง ๆ!"

หญิงชราพูดจบก็เตรียมจะอ้าปากแผดเสียงร้องไห้โฮ

จ้าวเจี้ยนจงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น

"แม่ครับ นี่มันไห่เฉิงนะ มืดค่ำขนาดนี้แล้ว ถ้าแม่ยังร้องไห้โวยวายเหมือนตอนอยู่บ้านเรา เดี๋ยวก็มีคนแจ้งตำรวจหรอก คนในชุมชนเขาทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ทุกคนก็อยากจะพักผ่อนกันทั้งนั้น"

"ฉันไม่สน! ฉันจะอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว! ฉันไม่สน..."

หญิงชราแผดเสียงร้องโวยวายขึ้นมาทันที

เลือดทั่วร่างของจ้าวเจี้ยนจงพุ่งพล่านขึ้นสมอง เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที แล้วก้มลงโขกศีรษะให้หญิงชราดังตึง ตึง ตึง สามครั้ง

"แม่ครับ แม่ผู้ให้กำเนิดผม ผมมันอกตัญญูเอง ต่อไปนี้แม่ก็ถือว่ามีลูกชายแค่สองคนก็แล้วกันครับ"

จ้าวเจี้ยนจงโซซัดโซเซเดินออกจากประตูไป หญิงชราร้องโวยวายไปสองสามเสียง มองดูจ้าวเจี้ยนจงเดินออกจากห้องไปต่อหน้าต่อตา เธอพยายามจะเดินตามออกไป แต่กลับไม่รู้เส้นทาง เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ไม่กล้าไปต่อ

หญิงชราเดินตัวสั่นงันงกกลับมาที่ห้องเช่า นั่งรอคอยด้วยความกระวนกระวายใจ

ทว่ารอจนกระทั่งดึกดื่นเที่ยงคืน ก็ยังไร้วี่แววของจ้าวเจี้ยนจง

หญิงชราเริ่มตื่นตระหนก รีบโทรศัพท์หาโจวฮุ่ยหลาน บอกว่าจ้าวเจี้ยนจงหายตัวไป

โจวฮุ่ยหลานตกใจจนลนลานวิ่งออกไปตามหา จ้าวหมิงอวี่ก็รีบตามออกไปช่วยหาด้วย ทว่าหาตลอดทั้งคืนก็ไม่พบ

พอฟ้าสว่าง โจวฮุ่ยหลานกับจ้าวหมิงอวี่จึงกลับมา

โจวฮุ่ยหลานชี้หน้าหญิงชราพลางร้องไห้จนแทบขาดใจ

"คุณสบายใจแล้วสิ คุณหมดเรื่องกังวลแล้วใช่ไหม! เจี้ยนจงหายตัวไปแล้ว คุณพอใจหรือยัง บีบคั้นจนเจี้ยนจงต้องไปตาย คุณเป็นแม่แท้ ๆ ของเขานะ!"

หญิงชราถึงกับอึ้งงันไป

แต่พอดูท่าทางของโจวฮุ่ยหลานกับจ้าวหมิงอวี่แล้ว ก็ไม่เหมือนกำลังเสแสร้งแกล้งทำ

หญิงชราตกใจจนหน้าซีดเผือด มือสั่นเทาขณะกดโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนอิง

"ต้าอิง เจี้ยนจงหนีไปแล้ว... หายตัวไปแล้ว... ฮุ่ยหลานกับหมิงอวี่ตามหากันทั้งคืนก็ไม่เจอ แก...แกรีบมารับฉันที"

หญิงชรากลัวแล้ว กลัวจับใจจริง ๆ!

จ้าวเจี้ยนอิงกับเมิ่งฮ่าวรีบเดินทางมาถึง หญิงชรายืนรออยู่ที่หน้าทางเข้าชุมชน

เมื่อเห็นลูกสาวคนโต หญิงชราก็รีบโบกไม้โบกมือทันที

"ไป ๆๆ รีบไปเร็วเข้า"

"เกิดอะไรขึ้นคะ เจี้ยนจงเป็นอะไรไป"

พอหญิงชราเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง จ้าวเจี้ยนอิงก็ตกใจแทบสิ้นสติ

"แม่ว่าเจี้ยนจงเตลิดหายไปงั้นเหรอ คุณพระช่วย... แล้วหาเจอหรือยังคะ"

หญิงชราส่ายหน้า

"โจวฮุ่ยหลานเอาแต่ร้องไห้ บอกว่าแจ้งตำรวจแล้ว กำลังตามหากันอยู่ ไป รีบไปเร็ว รีบส่งฉันกลับไป"

จ้าวเจี้ยนอิงรีบพาหญิงชราออกจากซิ่งฝูหลี่ทันที เมิ่งฮ่าวไม่อยากให้หญิงชราไปบ้านตัวเองอยู่แล้ว จึงพาหญิงชราตรงไปส่งที่สถานีรถไฟ ซื้อตั๋วรถไฟใบเดียวส่งหญิงชรากลับบ้าน

จ้าวเจี้ยนจงไม่ได้ไปไหนไกล เมื่อคืนเพิ่งพ้นหน้าชุมชนมาก็ถูกจ้าวหมิงอวี่ดักไว้ได้ จ้าวหมิงอวี่จึงพาจ้าวเจี้ยนจงไปพักที่ห้องชุดใหม่

ที่ต้องเล่นละครฉากนั้น ก็เพื่อให้หญิงชราดู

หลินชิงเหยียนได้ยินจ้าวหมิงอวี่บอกว่าจ้าวเจี้ยนอิงมารับหญิงชราไปแล้ว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เฮ้อ เรื่องบ้า ๆ ในบ้านคุณนี่มันจริง ๆ เลย..."

จ้าวหมิงอวี่ถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิด

"ผมขอโทษนะ"

หลินชิงเหยียนปรายตามองค้อนจ้าวหมิงอวี่หนึ่งที จ้าวหมิงอวี่จึงไปรับจ้าวเจี้ยนจงจากห้องชุดใหม่กลับมา

จ้าวเจี้ยนจงหดหู่ใจเป็นที่สุด นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าแม่แท้ ๆ ของตนจะเห็นแก่ตัวได้ถึงขนาดนี้ ผ่านมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ตาสว่างเสียที

เขาไม่ได้อยากให้แม่มาไห่เฉิง ถ้าหากร่างกายเขายังดีอยู่ เขาก็คงกลับบ้านเดิมไปแล้ว

แต่ตอนนี้ ขาข้างหนึ่งของเขายังเดินได้ไม่ดี แถมยังต้องไปฝังเข็มทุกวัน

ยามที่เขากำลังลำบาก ทำไมพี่สาวน้องสาวและน้องชายแสนดีพวกนั้นถึงไม่คิดเผื่อเขาบ้างเลย

หลายปีมานี้เขาเป็นคนดูแลแม่ เคยให้คนพวกนั้นต้องเหนื่อยกายเหนื่อยใจบ้างไหม

คนเราหนอ...

จ้าวเจี้ยนจงดูซึมเซาหมดอาลัยตายอยากไปทั้งตัว

หญิงชรานั่งรถไฟมาลงที่อำเภอ ตัวคนเดียวจะกลับบ้านอย่างไร

พอนางโทรหาจ้าวเจี้ยนเฟิง จ้าวเจี้ยนเฟิงก็ได้รับโทรศัพท์จากโจวฮุ่ยหลานล่วงหน้าแล้ว จึงรู้ว่าหญิงชราแอบไปไห่เฉิงคนเดียว แถมยังหน้าด้านจะอยู่บ้านหลินชิงเหยียนไม่ยอมไปไหน

พอไปรับหญิงชรา จ้าวเจี้ยนเฟิงก็หน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จา

"แม่ ผมก็บอกแล้วไงว่าวันเสาร์อาทิตย์ผมจะกลับบ้านไปดูแลแม่ แล้วแม่จะดั้นด้นไปไห่เฉิงทำไม แม่ก็รู้ว่าหลินชิงเหยียนเพิ่งคลอดลูก พี่สะใภ้ใหญ่ต้องดูแลทั้งหลินชิงเหยียนทั้งพี่ใหญ่ พี่สะใภ้จะมีเรี่ยวแรงอะไรขนาดนั้น"

หญิงชรานึกถึงคำพูดของหลินชิงเหยียนแล้วก็โมโหขึ้นมา

"ทำไมจะไม่มี พวกนั้นยังจ้างพี่เลี้ยงมาด้วยคนหนึ่ง พี่เลี้ยงไม่ได้มีไว้ปรนนิบัติคนหรือไง มีฉันเพิ่มอีกคนก็แค่เพิ่มน้ำอีกชาม พวกนั้นแค่ไม่อยากดูแลฉันต่างหากล่ะ"

"แล้วเรื่องพี่ใหญ่เป็นยังไง แม่ไปพูดยั่วโมโหจนพี่ใหญ่เตลิดไปได้ยังไง"

หญิงชราพูดไม่ออก ได้แต่หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถไม่ยอมพูดอะไร นางอยากจะถามว่าเจอตัวจ้าวเจี้ยนจงหรือยัง แต่ก็ไม่กล้า

"แม่ ผมจะไปส่งแม่ที่บ้าน วันนี้วันเสาร์ ผมจะอยู่ดูแลแม่ที่บ้าน พรุ่งนี้ก็ด้วย ส่วนวันธรรมดาค่อยให้พี่รองเอาข้าวไปส่งให้แม่"

หญิงชราคิดจะบอกว่าอยากไปพักบ้านจ้าวเจี้ยนเฟิง แต่พอนึกถึงท่าทีเย็นชาไม่แยแสของเฉิงลี่ ก็พลันล้มเลิกความคิดทันที

พอกลับถึงหมู่บ้าน หญิงชราก็เดินเข้าห้องตัวเองโดยไม่พูดไม่จา เมื่อคืนนางนอนหลับไม่สนิท

จ้าวเจี้ยนเฟิงทำความสะอาดบ้านทั้งข้างในข้างนอกรอบหนึ่ง แล้วยังเก็บกวาดห้องครัว ซักเสื้อผ้าให้แม่อีกด้วย

พอทำกับข้าวเสร็จ จ้าวเจี้ยนเฟิงก็เรียกแม่ลุกมากินข้าว

หญิงชราซดกินไปสองชามเกลี้ยง

"แม่ อยู่บ้านดี ๆ ไม่ชอบหรือไง จะดั้นด้นไปไห่เฉิงทำไม พี่สะใภ้ใหญ่ปฏิบัติต่อแม่ไม่ดีตรงไหนตลอดหลายปีมานี้"

หญิงชราตบตะเกียบลงกับโต๊ะ

"ไม่ต้องถึงคราวแกมาสั่งสอนฉัน ฉันจะบอกให้ ชาตินี้ฉันคงไม่มีวาสนาได้ดื่มน้ำจากเมียแกแม้แต่น้ำสักชามหรอก"

จ้าวเจี้ยนเฟิงชักมีน้ำโห

"แม่ไม่ต้องมาพูดถึงเฉิงลี่เลย ก็เพราะแม่นั่นแหละเฉิงลี่ถึงเกือบจะหย่ากับผม หว่านอวี้ก็เกือบจะถูกแม่บังคับให้ทำแท้งแล้ว แม่ยังกล้าพูดอีกเหรอ การที่เฉิงลี่ไม่ห้ามผมกลับมาดูแลแม่ก็ถือว่าไว้หน้าผมมากพอแล้ว"

หญิงชราไม่คิดแม้แต่น้อยว่าตัวเองทำผิด

"แค่อีเด็กผู้หญิงคนเดียว ทำประคบประหงมอย่างกับไข่ในหิน ฉันจะบอกแกให้นะ หมิงรุ่ยแกต้องดูแล นั่นน่ะหลานชายแท้ ๆ ของแก ตอนแกตายหมิงรุ่ยต้องเป็นคนถือธงนำศพ เงินที่แกหามาได้ก็ต้องเก็บไว้ให้หมิงรุ่ย"

จ้าวเจี้ยนเฟิงโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

"แม่พูดจาเหลวไหลอะไร เงินของผม บ้านของผม ข้าวของทุกอย่างของผมเป็นของหว่านอวี้ แล้วผมก็ตัดสินใจแล้วด้วยว่าชาตินี้จะมีหว่านอวี้เป็นลูกสาวคนเดียวเท่านั้น"

จ้าวเจี้ยนเฟิงเดินฮึดฮัดจากไป ทิ้งให้หญิงชรายืนอึ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มร้องไห้คร่ำครวญอีกระลอก

"ฉันคลอดลูกมาตั้งห้าคน เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่ป้อนข้าวป้อนน้ำเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว..."