ตอนที่ 81 ฟ้องศาลเถอะ

เธอจ้างพนักงานวิ่งงานให้คอยจับตาดูเมิ่งฮ่าว สะกดรอยตามถ่ายรูปไปตลอดทาง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พนักงานวิ่งงานก็ส่งรูปทั้งหมดที่ถ่ายได้ให้ซูอวิ๋นซานในคราวเดียว

ซูอวิ๋นซานหัวเราะออกมา

ซูอวิ๋นซานดื่มเหล้าย้อมใจคนเดียว เธอคิดว่าตัวเองปฏิบัติต่อเมิ่งฮ่าวไม่เลวเลย ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ไม่ถึงหนึ่งปี เธอเปย์เงินให้เมิ่งฮ่าวไปไม่ต่ำกว่าสามแสนหยวน สามแสนหยวนนี่ คนหนุ่มที่ไม่มีต้นทุนอะไรอย่างเขา ต้องทำงานนานแค่ไหนถึงจะหาได้มากขนาดนี้?

แค่วันนี้ นาฬิกาบนข้อมือของเมิ่งฮ่าว เสื้อผ้าและรองเท้าบนตัว ล้วนเป็นเธอที่ซื้อให้ ทั้งเธอยังโอนเงินให้เมิ่งฮ่าวแต่ละครั้งไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวน

เหอะๆ!

เสียข้าวสุกให้หมาแท้ๆ

ซูอวิ๋นซานปล่อยใจจมดิ่งอยู่คืนหนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

เธอไม่ใช่เด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่เพิ่งริรัก และยิ่งไม่ใช่คนคลั่งรักจนหน้ามืดตามัว เธอรู้ชัดเจนดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเมิ่งฮ่าว

เธอ มีอิสระทางการเงิน โสด เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว มีลูกชายติด

เมิ่งฮ่าว มาจากบ้านนอก ไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง

ตอนแรกเธอถูกใจที่เมิ่งฮ่าวคอยดูแลเสี่ยวเป่าลูกชายของเธอ ถูกใจที่เขาคอยช่วยเหลือยามที่เธอดูแลเสี่ยวเป่าไม่ได้

ต่อมา ก็หลงใหลไปกับความรู้สึกเข้าหาทีถอยห่างทีที่เมิ่งฮ่าวสร้างขึ้น

จนท้ายที่สุดก็ถลำลึก คิดว่าตราบใดที่เมิ่งฮ่าวไม่รังเกียจที่เธออายุมากกว่าและมีลูกติด ทั้งสองคนก็อยู่ด้วยกันได้

ฮ่าๆๆ... ทุกอย่างล้วนเป็นภาพลวงตา

ความต้องการของเธอ ช่างสอดรับกับผลประโยชน์ที่เมิ่งฮ่าวหวังไว้พอดิบพอดี

ซูอวิ๋นซานหัวเราะลั่น เธอสู้ชีวิตมาคนเดียวจนถึงจุดนี้ มีหรือจะยอมปล่อยให้ใครมาต้มตุ๋นหลอกลวง

ใช่ เธอหลงเสน่ห์ความดื้อรั้นอันน้อยนิดบนตัวเมิ่งฮ่าว แต่นั่นแล้วมันทำไมล่ะ?

เมื่อหมอกควันจางหาย มองเห็นความจริงแจ่มชัด เธอซูอวิ๋นซานไม่มีทางยอมกลืนเลือดกินน้ำตาเด็ดขาด

เมิ่งฮ่าวที่กลับจากสถานีรถไฟถึงบ้าน ยังไม่รู้ตัวเลยว่าซูอวิ๋นซานได้สืบเบื้องหลังการเคลื่อนไหวของเขาจนกระจ่างแจ้งแล้ว

เมิ่งฮ่าวกลับถึงบ้านก็รีบไปดูเถียนซื่อเสียกับลูกก่อน ตอนนี้เขาไม่ได้ไปทำงานแล้ว เพราะเรื่องหย่าของแม่เถียน เขาลาหยุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนถูกบริษัทไล่ออกไปเรียบร้อย

ทว่าเมิ่งฮ่าวไม่ได้ร้อนใจเลยแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้ซูอวิ๋นซานให้เงินเขามาไม่น้อย แค่วันนี้ซูอวิ๋นซานยังโอนให้เขาอีกตั้งห้าหมื่นหยวน

เมิ่งฮ่าวบอกว่าเขาไปพบทนาย เพื่อปรึกษาเรื่องการหย่าร่วมกับทนาย

เถียนซื่อเสียไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เรื่องหย่าสำคัญที่สุด

จ้าวเจี้ยนอิงอุ้มเด็กไว้ รอยยิ้มเบิกบานเต็มใบหน้า

หญิงชราเดินทางมาถึงไห่เฉิงแล้ว

มาได้อย่างไรน่ะหรือ? นั่งรถไฟมา

จ้าวเจี้ยนเจิ้งเป็นคนซื้อตั๋ว พาย่าขึ้นรถไฟ กำชับพนักงานประจำขบวนเสร็จสรรพ แต่ตัวเองไม่ได้ขึ้นรถมาด้วย

นี่คือแผนที่เขากับแม่ปรึกษาและตัดสินใจร่วมกัน

จ้าวเจี้ยนเจิ้งบอกว่า ถ้าเขาไปไห่เฉิงคงโดนจ้าวเจี้ยนจงด่าเปิงแน่นอน แต่ถ้าเขาไม่ไป พี่ใหญ่ก็จำต้องรับแม่ไปอยู่ที่บ้านด้วย

หญิงชราได้ยินก็ตบตักเห็นดีเห็นงามด้วยทันที

พอหญิงชราลงจากรถไฟ ก็โทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนจงตรงๆ

"เจี้ยนจงเอ๊ย แม่ลงจากรถไฟแล้ว มารับแม่ที"

จ้าวเจี้ยนจงอึ้งไป

"แม่ แม่ลงรถไฟที่ไหนครับ? ผมอยู่ไห่เฉิงนะ"

"ใช่สิ แม่ก็อยู่สถานีรถไฟไห่เฉิงนี่แหละ เพิ่งลงจากรถไฟ มารับแม่เดี๋ยวนี้"

จ้าวเจี้ยนจงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก!

เขารีบกุลีกุจอก้าวขึ้นบันไดไปหาโจวฮุ่ยหลาน

"ฮุ่ยหลาน แม่โทรมาบอกว่ามาถึงไห่เฉิงแล้ว เพิ่งลงจากรถไฟเมื่อกี้นี้เอง"

"อะไรนะ? ใครพาแม่มา?"

"ไม่ได้บอก"

โจวฮุ่ยหลานกับจ้าวเจี้ยนจงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ทำไงดีล่ะ? เอวยังไม่หายดีเลยแท้ๆ..."

เมื่อหลินชิงเหยียนรู้เรื่องก็เริ่มนึกสงสัยอยู่ในใจ เมื่อวานจ้าวเจี้ยนอิงกับเมิ่งฮ่าวเพิ่งมา วันนี้หญิงชราก็มาตามอีก เรื่องนี้จะมีเลศนัยอะไรซ่อนอยู่หรือไม่?

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ปล่อยให้หญิงชราเคว้งอยู่ที่สถานีรถไฟไม่ได้

หลินชิงเหยียนแต่งตัวเรียบร้อยก็ขับรถไปสถานี และรับตัวหญิงชราขึ้นมา

หญิงชราเห็นว่าเป็นหลินชิงเหยียนมารับ ก็ถามเสียงห้วน

"พ่อกับแม่เธอล่ะ?"

หลินชิงเหยียนตอบกลับเรียบๆ "พ่อขาเดินไม่ไหว แม่ต้องเลี้ยงเด็กค่ะ ทำไมคะ? ไม่อยากให้ฉันมารับ งั้นฉันกลับละนะ"

"แกกล้าเรอะ!"

หญิงชรารู้ดีว่าตนแผ่อำนาจบาตรใหญ่ต่อหน้าหลินชิงเหยียนไม่ได้ จึงยอมประนีประนอมในทันที และนั่งปั้นหน้าตึงไม่พูดไม่จาไปตลอดทาง

พอรถขับเข้ามาในชุมชน จ้าวเจี้ยนจงก็ยืนรออยู่ที่หน้าประตูชุมชนแล้ว

"แม่... แม่มาได้ยังไงครับเนี่ย?"

"ทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะ? ไม่มีใครสนใจไยดีฉัน เมียแกแอบมาเสวยสุขไม่ยอมปรนนิบัติฉัน ฉันมีขา ฉันก็มาเองสิ"

หลินชิงเหยียนเข้าใจทันที ต้องเป็นจ้าวเจี้ยนอิงไปเป่าหูหญิงชราอะไรมาแน่ๆ คราวนี้หญิงชราถึงได้หมายหัวโจวฮุ่ยหลานไม่ยอมปล่อยแบบนี้

จ้าวเจี้ยนจงเดินขากะเผลกพาหญิงชราไปยังห้องเช่าของพวกเขา

ทันทีที่หญิงชราก้าวเข้ามาในห้องก็เริ่มโวยวายทันที

"หมิงอวี่ทำงานที่โรงไฟฟ้าไห่เฉิง เงินเดือนสูงขนาดนั้น แต่กลับให้พวกแกมาอยู่ที่นี่เนี่ยนะ? ฉันไม่พักที่นี่หรอก ฉันจะไปอยู่ห้องใหม่"

พอโจวฮุ่ยหลานได้รับข่าวจึงส่งลูกให้พี่เลี้ยงเด็กอุ้มแล้วรีบมา เมื่อเห็นสีหน้าดุร้ายใจแคบของแม่สามีก็โมโหจนอกแทบแตก แต่เธอเป็นคนพูดไม่เก่ง พูดอะไรก็ไม่เข้าเป้า ได้แต่ยืนโกรธอยู่คนเดียว

ทว่าหลินชิงเหยียนกลับเดินเข้าบ้านด้วยท่าทีสบายๆ เธออยู่ไฟเสร็จมาได้สองเดือนแล้ว ตอนนี้มีทั้งพี่เลี้ยงเด็กและแม่สามีช่วยกันเลี้ยงลูก ร่างกายจึงฟื้นตัวได้ดีมาก

ตกค่ำเมื่อจ้าวหมิงอวี่กลับมา หลินชิงเหยียนก็กระซิบกระซาบปรึกษากับเขาอยู่พักใหญ่ จ้าวหมิงอวี่จึงพยักหน้า

"เอาตามนี้แหละ ถ้าไม่ใช้ยาแรง พวกนั้นคงลอยตัวไม่รับผิดชอบอะไรเลยจริงๆ"

มื้อเย็น หลินชิงเหยียนให้จ้าวเจี้ยนจง โจวฮุ่ยหลาน และหญิงชราขึ้นมาทานข้าวข้างบนกันหมด รวมพี่เลี้ยงเด็กด้วยก็เป็นครอบครัวใหญ่หกคน

ภายในห้องพักขนาดสองห้องนอนเล็กๆ ดูแออัดคับแคบขึ้นมาทันตา

ข้าวปลาอาหารมื้อนี้กินกันอย่างอึดอัดและชวนหงุดหงิดใจยิ่งนัก

หญิงชราคอยจับผิดค่อนแคะพี่เลี้ยงเด็กสารพัด และไม่เคยพูดจาดีๆ กับโจวฮุ่ยหลานแม้แต่คำเดียว

กว่าจะกินข้าวเสร็จได้ก็ไม่ง่ายเลย

หลินชิงเหยียนบอกให้พี่เลี้ยงเด็กพาลูกเข้าไปในห้อง

หลินชิงเหยียนมองจ้าวเจี้ยนจงด้วยสีหน้าจริงจัง

"พ่อคะ พ่อดูพื้นที่บ้านเราสิคะ มีอยู่แค่นี้เอง คุณย่ามาแล้วจะพักยังไงล่ะคะ?"

ไม่รอให้จ้าวเจี้ยนจงได้พูด หญิงชราก็โพล่งขึ้นมา

"ก็ไล่พี่เลี้ยงไปสิ ให้แม่แกเลี้ยงเด็ก แล้วก็ดูแลพ่อแกกับฉันไปด้วย ปกติให้สองคนนั้นไปอยู่ข้างล่าง ส่วนฉันจะอยู่ห้องเล็กห้องนี้"

จ้าวหมิงอวี่โกรธจนมือสั่น กำลังจะอ้าปากพูดแต่ก็ถูกหลินชิงเหยียนขัดขึ้นก่อน

"พ่อคะ แม่ไม่มีทางดูแลไหวหมดหรอกค่ะ ขืนทำแบบนั้นแม่ต้องล้มป่วยตายพอดี"

มีหรือจ้าวเจี้ยนจงจะไม่รู้ ผ่านไปสองเดือนโจวฮุ่ยหลานก็ผอมซูบลงไปตั้งเยอะแล้ว

"พวกแกเห็นว่าควรทำยังไงล่ะ พ่อฟังพวกแกนะ"

"ดีค่ะ" หลินชิงเหยียนเคาะโต๊ะ เน้นเสียงพูดชัดถ้อยชัดคำ

"ฉันเตรียมจะหาทนายมาช่วยพ่อฟ้องร้องคดีค่ะ"

คำพูดนี้หลุดออกมา นอกจากจ้าวหมิงอวี่แล้ว ทั้งจ้าวเจี้ยนจง โจวฮุ่ยหลาน และหญิงชราต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

"ฟ้องร้องคดีเหรอ? ฟ้องใครกัน?"

หลินชิงเหยียนกล่าวต่อ

"ฟ้องในนามของพ่อ ฟ้องป้าใหญ่ อารอง อาสาม และอาน้อย ข้อหาละเลยหน้าที่เลี้ยงดูคุณย่าค่ะ"

หญิงชราได้ยินแล้วสมองถึงกับอื้ออึง

"แกจะฟ้องพวกเขางั้นเหรอ?!"

"ใช่ค่ะ อาสามอาจจะเสียเปรียบไปบ้าง แต่พวกเราจะไปบอกกล่าวกับอาสามล่วงหน้าก่อน นี่เป็นเรื่องสุดวิสัย คิดว่าอาสามคงเข้าใจ ส่วนคนอื่น พวกเราไม่สนใจหรอกค่ะ หลายปีมานี้คุณย่าอยู่ที่บ้านเรา พ่อกับแม่ของฉันคอยประเคนของกินของใช้อย่างดีดูแลคุณย่า แต่พวกป้าใหญ่กลับเอาแต่ขยับปากพูดไปเรื่อย หึๆ"

เสียงหัวเราะเยาะของหลินชิงเหยียนทำให้หญิงชราเดือดดาลขึ้นมาทันที

"แกกล้าเหรอ?!"

"คุณย่าคิดว่าฉันกล้าไหมล่ะคะ? ฉันไม่ใช่แม่ฉันนะ ที่จะยอมให้คุณย่ากดหัวรังแกยังไงก็ได้"

สีหน้าของจ้าวเจี้ยนจงดูย่ำแย่ลง จะให้ฟ้องพี่น้องแท้ๆ ร่วมสายเลือด นี่มัน...

"ถึงตอนนั้น ฉันจะอาศัยหน้าที่การงาน ขอให้ผู้พิพากษามาเปิดศาลพิจารณาคดีกันที่หมู่บ้าน เชิญคนทั้งหมู่บ้านมาดูให้เห็นกับตา ให้ผู้พิพากษาไต่สวนให้ละเอียด คุณย่าคลอดลูกมาตั้งห้าคน ไม่ใช่มีพ่อสามีของฉันคนเดียว จะถอนขนแกะก็อย่ามาถอนเอาจากแกะตัวเดียวสิคะ"

"แกกล้าเหรอ? ฉันจะ..."

หญิงชราคิดจะพุ่งเข้ามากระชากข่วนหลินชิงเหยียน แต่จ้าวหมิงอวี่เอาตัวเข้าขวางไว้

"ตกลงตามนี้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะให้ทนายมาหา พ่อเตรียมตัวไว้ให้ดีนะคะ ทนายอาจจะต้องพาพ่อกลับไปสืบสวนหาหลักฐานที่หมู่บ้าน ขอคำให้การจากพวกเพื่อนบ้าน และอีกอย่าง... ถ้าคดีนี้เปิดศาลพิจารณาอย่างเปิดเผยในหมู่บ้าน ชื่อเสียงของป้าใหญ่ อารอง และอาน้อยคงได้เน่าเละไม่มีชิ้นดีแน่ ลูกสองคนของอารองเอย ร้านอาหารของอารองเอย..."