ตอนที่ 80 จะเกิดเรื่องแล้ว

จ้าวเจี้ยนอิงเก็บความอัดอั้นไว้ไม่อยู่ จึงโทรศัพท์หาเมิ่งชิ่งกังด้วยความหงุดหงิดโมโห

"คุณไปดูแม่ที่ฝั่งตะวันออกหน่อยสิ ถามท่านว่าอยากมาไห่เฉิงไหม"

เมิ่งชิ่งกังตวาดกลับมาอย่างรำคาญใจ "คุณจะหาเรื่องอะไรอีก ตอนนี้คุณอาศัยอยู่บ้านตระกูลเถียน ก็คอยดูแลปรนนิบัติเมียของเมิ่งฮ่าวให้ดีสิ จะไปนึกถึงแม่คุณทำไมกัน"

"คุณจะไปรู้อะไร! หมิงอวี่เช่าห้องแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกไว้ในหมู่บ้านจัดสรรของพวกเขา ให้เจี้ยนจงกับฮุ่ยหลานอยู่ คุณพาแม่มาส่งที่นี่เลย"

"คุณจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เจี้ยนจงขาข้างหนึ่งก็ไม่ค่อยดี ฮุ่ยหลานยังต้องคอยดูแลหลินชิงเหยียนอีก ถ้าพาแม่คุณไปส่ง แล้วพวกเขารู้ว่าคุณเป็นคนออกความคิดนี้ขึ้นมา จะไม่ด่าคุณจนหูชาหรือไง"

"คุณไม่ต้องมายุ่ง เรื่องนี้ฉันจะบอกเจี้ยนเจิ้งเอง โมโหจะตายอยู่แล้ว วันนี้เมิ่งฮ่าวไปหาหลินชิงเหยียน ให้หลินชิงเหยียนช่วยพูดช่วยดันให้ ตอนฟ้องร้องจะได้ตัดสินให้เถียนโหย่วฝูแพ้คดี ให้เถียนโหย่วฝูเข้าคุกไปซะ มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่เงินของตระกูลเถียนจะตกมาอยู่ในมือของเถียนซื่อเสียได้ แต่หลินชิงเหยียนนอกจากจะไม่ช่วยแล้ว ยังสั่งสอนเมิ่งฮ่าวเสียยกใหญ่ ฉันกลืนโทสะก้อนนี้ไม่ลงจริงๆ"

"อะไรนะ—"

เมิ่งชิ่งกังโมโหจนสบถด่าลั่น

"คุณรอเดี๋ยว ฉันจะไปดูที่ฝั่งตะวันออกเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้ฉันจะพาแม่คุณไปส่งด้วยตัวเองเลย"

จ้าวเจี้ยนอิงรีบห้ามปรามทันที

"คุณโง่หรือเปล่า! จะไปส่งทำไมกัน คุณแค่ไปพูดต่อหน้าแม่ฉันว่าหมิงอวี่เช่าบ้านแยกต่างหากให้เจี้ยนจงสองผัวเมียอยู่ก็พอ แม่รู้เองว่าจะต้องทำยังไง ไม่ต้องถึงมือคุณหรอก"

เมิ่งชิ่งกังลงมือทำตามทันที

เขารีบร้อนตรงไปยังบ้านตระกูลจ้าว ประจวบเหมาะกับที่หญิงชรากำลังนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเก้าอี้เอน จ้าวเจี้ยนอิงไปไห่เฉิงแล้ว ตอนนี้จึงมีเพียงจ้าวเจี้ยนเจิ้งคนเดียวที่คอยส่งข้าวส่งน้ำให้ แม้จะวันละสามมื้อแต่ก็ไม่เคยตรงเวลาสักมื้อ มื้อเช้ากว่าจะส่งถึงก็ปาไปสิบโมง มื้อเที่ยงบ่ายสองกว่า ส่วนมื้อเย็นลากยาวไปถึงสองสามทุ่ม

เล่นเอาหญิงชราหิวจนไส้กิ่วท้องกิ่วแทบติดกระดูกสันหลัง

ทว่านางกลับด่าว่าแต่หลี่ซิ่วเหลียน ไม่ด่าจ้าวเจี้ยนเจิ้งแม้แต่คำเดียว

หญิงชราพอได้ยินเมิ่งชิ่งกังพูดจบก็ลุกขึ้นทันที เดินโซซัดโซเซไปหาจ้าวเจี้ยนเจิ้ง นางจะให้จ้าวเจี้ยนเจิ้งพาไปส่งที่ไห่เฉิง

เป็นไปตามที่เมิ่งฮ่าวคาดเดาไว้จริงๆ เถียนโหย่วฝูเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

สิ่งแรกที่เขานึกถึงคือการยักย้ายถ่ายเททรัพย์สิน เงินในบ้านล้วนอยู่ในมือของภรรยา ซึ่งเป็นส่วนที่เห็นชัดแจ้ง หุ้นภรรยาก็รู้ หุ้นพนักงานในโรงงานก็เช่นกัน

อสังหาริมทรัพย์ทั้งสามแห่งก็เปิดเผยชัดเจน ไม่อาจตุกติกอะไรได้

ส่วนที่พอจะเล่นตุกติกได้ล้วนเป็นเงินสีเทาของเขาทั้งนั้น

ทันทีที่เรื่องแดงขึ้นมา เถียนโหย่วฝูก็ส่งตัวผู้หญิงคนนั้นกับเถียนเสี่ยวหยวนออกไปซ่อนตัวอย่างมิดชิด อันที่จริงเขาเคยซื้อบ้านให้ผู้หญิงคนนั้นไว้ที่อื่นแล้ว หากไม่ใช่เพราะรับตัวเถียนเสี่ยวหยวนกลับมาที่บ้านตระกูลเถียน ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่กลับมาที่ไห่เฉิง

พอยักย้ายเงินข้างนอกเสร็จ เถียนโหย่วฝูก็เริ่มเล่นบทดราม่าต่อหน้าภรรยา เขาคุกเข่าลงร่ำไห้ฟูมฟายต่อหน้านาง พร่ำพรรณนาถึงความยากลำบากของชีวิตคู่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ร้องไห้คร่ำครวญว่าพวกเขาก็ผ่านวันเวลามาด้วยกันตั้งเนิ่นนาน ทำไมวันนี้ถึงต้องกลายมาเป็นศัตรูกันได้

เถียนโหย่วฝูยังขอโทษอย่างจริงใจ บอกว่าตนเองเพียงแค่อยากได้ลูกชายมากเกินไปเท่านั้น

แม่ของเถียนซื่อเสียก็ร้องไห้ น้ำตานองหน้าสะอึกสะอื้น

เถียนโหย่วฝูสื่อความหมายว่าทั้งหมดล้วนเป็นเพราะเมิ่งฮ่าวคอยยุแยงตะแคงรั่ว ถ้าไม่ใช่เพราะเมิ่งฮ่าว พวกเขาก็คงไม่ลงเอยแบบนี้ ลองคิดดูสิว่าอยู่กินกันมาตั้งหลายปี พอแก่เฒ่าแล้วทำไมถึงต้องมาบาดหมางตัดขาดกันด้วย

พอเถียนโหย่วฝูก้มหัวยอมรับผิด ท่าทีของแม่เถียนซื่อเสียก็เริ่มอ่อนลง

เมิ่งฮ่าวสังเกตเห็นได้ในทันที จึงรีบกดดันเถียนซื่อเสียทันควัน เถียนซื่อเสียไม่สนใจว่าตนเองกำลังอยู่ไฟ รีบร้อนบุกกลับบ้านแล้วชี้หน้าด่าเถียนโหย่วฝูเป็นชุด

เถียนโหย่วฝูโทสะพลุ่งพล่าน ฟาดฝ่ามือออกไปฉาดใหญ่จนเถียนซื่อเสียล้มพับลงกับพื้น

แม่ของเถียนซื่อเสียย่อมสงสารและเจ็บปวดแทนลูกสาว จึงเปิดฉากอาละวาดกับเถียนโหย่วฝูขึ้นมาอีกครั้งทันที

ด้วยความลนลานเถียนโหย่วฝูจึงผลักแม่ของเถียนซื่อเสียล้มลงไป ศีรษะของนางกระแทกเข้ากับมุมกำแพงพอดี เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด

คราวนี้ดีละ สองสามีภรรยาที่เพิ่งมีวี่แววจะคืนดีกันพลันแตกหักลงอีกครั้ง

เถียนโหย่วฝูหนีออกจากบ้านไปอีกรอบ

เมิ่งฮ่าวออกความคิดให้ไปอาละวาดที่ที่ทำงาน เพื่อให้เถียนโหย่วฝูเสื่อมเสียชื่อเสียงจนไม่มีที่ยืน แม่ของเถียนซื่อเสียที่พันผ้าก๊อซรอบศีรษะจึงบุกไปถึงโรงงานถลุงเหล็กสาขาย่อย

พอตั้งโทรโข่งขึ้นมา คนทั้งสำนักงานของโรงงานสาขาย่อยก็พากันแห่ลงมามุงดูเรื่องสนุกในพริบตา

"เถียนโหย่วฝู คนหน้าไม่อาย ซ้อมเมียหลวง เลี้ยงเมียน้อย เอาลูกนอกสมรสเข้าบ้าน..."

มีแค่โทรโข่งป่าวประกาศยังไม่หนำใจ แม่ของเถียนซื่อเสียจึงหยิบเอารูปถ่ายของเถียนโหย่วฝูกับผู้หญิงคนนั้น รวมถึงผลตรวจดีเอ็นเอที่เมิ่งฮ่าวถ่ายเอกสารไว้ โปรยขึ้นไปบนฟ้า

คุณพระช่วย—ยุคสมัยนี้ เรื่องซุบซิบนินทาแบบนี้ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบมุงดู

ตึกสำนักงานของโรงงานสาขาย่อยทั้งตึกไม่มีใครทำงานทำการกันแล้ว ทุกคนต่างพากันออกมามุงดูเรื่องสนุก แย่งกันดูรูปถ่ายและผลการตรวจพิสูจน์

คราวนี้ดีล่ะ เถียนโหย่วฝูชื่อเสียงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี

เถียนโหย่วฝูหน้าดำหน้าแดงด้วยเพลิงโทสะ ชี้หน้าด่าภรรยาเสียงกร้าว "หย่า! ฉันจะหย่ากับแก!"

แม่ของเถียนซื่อเสียเต้นผางด่ากลับ "หย่าสิ ใครไม่หย่าหมามันล่ะ ฉันจะบอกแกให้นะ พรุ่งนี้หมายศาลก็ส่งถึงมือแกแล้ว เถียนโหย่วฝู ฉันจะทำให้แกต้องไสหัวออกไปแต่ตัว และฉันจะตามทวงเงินที่แกเอาไปประเคนให้นังแพศยานั่นคืนมาให้หมด นั่นมันเงินของฉัน ของฉันทั้งหมด!"

หลายวันมานี้เมิ่งฮ่าวกำลังวุ่นอยู่กับการสืบหาร่องรอยการยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินของเถียนโหย่วฝู ทนายที่เขาจ้างมาสืบพบเบาะแสเข้าจริง ๆ เถียนโหย่วฝูยังมีบ้านอีกหลังในเมืองข้างเคียง เงินถูกโอนออกไปจากเถียนโหย่วฝู แต่ชื่อกรรมสิทธิ์ไม่ใช่เถียนโหย่วฝู หากแต่เป็นหวังเยวี่ยหรู

เมิ่งฮ่าวจึงแอบเดินทางไปเมืองข้างเคียง หวังจะสืบเรื่องบ้านหลังนั้นกับหวังเยวี่ยหรู

ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งจะแอบถ่ายรูปของหวังเยวี่ยหรูกับเถียนเสี่ยวหยวนได้ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งเข้า ซูอวิ๋นซาน

หัวใจของเมิ่งฮ่าวพลันกระตุกวูบ คิดจะหลบก็ไม่ทันการเสียแล้ว—

"เมิ่งฮ่าว? เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ"

เมิ่งฮ่าวฝืนทำเป็นใจเย็น

"พี่ครับ พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

"เธอลืมไปแล้วเหรอ บ้านแม่ฉันก็อยู่ที่นี่ไง มาทำงานเหรอจ๊ะ ช่วงนี้โทรหาเธอตั้งหลายครั้งก็ไม่รับสายเลย ยุ่งมากเหรอ"

เมิ่งฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกแล้วพยักหน้า

"ตามหัวหน้ามาทำธุระน่ะครับ กำลังคิดอยู่เลยว่าเสร็จธุระแล้วจะแวะไปหาพี่ บังเอิญจังเลย"

เมิ่งฮ่าวยื่นมือไปบีบมือของซูอวิ๋นซานเบา ๆ ซูอวิ๋นซานพลันรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัวในพริบตา

"เมิ่งฮ่าว ไปนั่งเล่นที่บ้านฉันหน่อยไหม—"

เมิ่งฮ่าวไม่อยากให้ซูอวิ๋นซานสงสัยอะไร แต่เวลานี้เขาก็ตอบตกลงเธอไม่ได้เช่นกัน

"ไม่ดีกว่าครับ ผมต้องรีบกลับไป หัวหน้ายังรออยู่ที่โรงแรม พรุ่งนี้... ไม่สิ มะรืนนี้ผมคงกลับไห่เฉิงได้ พี่จะกลับไหมครับ"

ซูอวิ๋นซานยิ้มแล้วพยักหน้า

"ถ้าเธอกลับ ฉันก็กลับจ้ะ"

ท่ามกลางสายตาหลงใหลของซูอวิ๋นซาน เมิ่งฮ่าวก็รีบร้อนจากไป

แต่เมิ่งฮ่าวกลับไม่รู้เลยว่า ซูอวิ๋นซานจ้องมองแผ่นหลังของเขาพลางเหม่อลอยอยู่พักใหญ่

รูปถ่ายที่เมิ่งฮ่าวเคยส่งให้เธอก่อนหน้านี้ บอกว่าตนเองกำลังยุ่งอยู่กับงาน ทว่าเธอกลับมองเห็นผลงานการตกแต่งภายในของบริษัทตัวเองอยู่ในรูปนั้น

ธุรกิจของบริษัทตกแต่งภายในของเธอส่วนใหญ่อยู่ในไห่เฉิง

ปักกิ่ง เมิ่งฮ่าวอยู่ปักกิ่งนี่นา ฉากหลังในรูปของเขาจะมีผลงานของบริษัทตกแต่งภายในของเธอปรากฏอยู่ได้อย่างไร

ซูอวิ๋นซานแอบสะกดรอยตามหลังเมิ่งฮ่าวไป เห็นเมิ่งฮ่าวขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่ง

ซูอวิ๋นซานรีบเรียกรถตามไปทันที เธอต้องการดูให้เห็นกับตาว่าเมิ่งฮ่าวพักอยู่ที่โรงแรมไหนกันแน่

ทว่า รถของเมิ่งฮ่าวกลับมุ่งตรงไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูง

เมิ่งฮ่าวบอกว่ามากับหัวหน้าไม่ใช่หรือ แล้วทำไมเขาถึงกลับปักกิ่งคนเดียวล่ะ

ความสงสัยผุดขึ้นในใจของซูอวิ๋นซานระลอกแล้วระลอกเล่า

เธอต้องรู้ให้แน่ชัดว่าเมิ่งฮ่าวจะไปไหน กลับปักกิ่งหรือไปที่อื่น

วันที่สองหลังจากซูอวิ๋นซานกลับถึงไห่เฉิง เมิ่งฮ่าวก็มาหาเธอตามคาด

ทั้งสองพะเน้าพะนอแนบชิดกันอยู่พักใหญ่ เมิ่งฮ่าวพร่ำคำหวานบอกเล่าความคิดถึงที่มีต่อซูอวิ๋นซาน จนซูอวิ๋นซานซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่หลังจากเมิ่งฮ่าวจากไป ซูอวิ๋นซานก็แอบตามไปทันที เมิ่งฮ่าวไปสถานีรถไฟจริงอยู่ แต่ไม่นานก็เดินออกมา เขาไม่ได้กลับปักกิ่งเลยสักนิด