ตอนที่ 79 ขอความช่วยเหลือไม่สำเร็จ

แม่ของเถียนซื่อเสียต้องการหย่า ต้องการแบ่งทรัพย์สิน และต้องการให้เถียนโหย่วฝูออกจากบ้านไปแต่ตัวเปล่า ทุกเรื่องล้วนต้องมีคนคอยวิ่งเต้นจัดการ

เถียนซื่อเสียทำได้เพียงก่นด่าอยู่แต่ในบ้าน

ทุกครั้งที่เถียนซื่อเสียด่ากราด เมิ่งฮ่าวก็จะคอยพูดจาปลอบประโลมอย่างนุ่มนวล ส่วนจ้าวเจี้ยนอิงยิ่งสวมบทบาทแม่สามีแสนดี คอยเกลี้ยกล่อมให้เถียนซื่อเสียใจกว้าง บอกว่าอย่างไรเสียเถียนโหย่วฝูก็เป็นพ่อแท้ๆ ของเธอ

ใครจะรู้ว่า ยิ่งจ้าวเจี้ยนอิงเกลี้ยกล่อมมากเท่าไร เถียนซื่อเสียก็ยิ่งผูกใจเจ็บแค้นมากขึ้นเท่านั้น

เพียงแค่สิบกว่าวัน เถียนซื่อเสียก็มองเถียนโหย่วฝูเป็นศัตรูคู่อาฆาต ชนิดที่จะไม่ยอมเผาผีกันไปจนวันตาย

เมิ่งฮ่าวสืบทรัพย์สินของตระกูลเถียนจนรู้แจ้งเห็นจริงหมดแล้ว ห้องชุดเพื่อการค้าสองยูนิต ยูนิตหนึ่งมีสี่ห้องนอนขนาด 152 ตารางเมตร อีกยูนิตคือห้องสามห้องนอนขนาดเล็ก 106 ตารางเมตรที่พวกเขาอาศัยอยู่ตอนนี้ นอกจากนี้ยังมีตึกแถวทำเลค้าขายอีกหนึ่งคูหา ค่าเช่าปีละสามหมื่นหยวน เงินฝากธนาคารหกแสนสี่หมื่นหยวน หุ้นสิบสามหมื่นหยวน หุ้นพนักงานโรงงานถลุงเหล็กสองแสนหยวน และยังมีเงินที่คนอื่นยืมไปข้างนอกอีกแปดหมื่นหยวน

เมิ่งฮ่าวคำนวณบัญชีเหล่านี้แล้วสองตาเปล่งประกาย แวววาวเป็นสีเขียวด้วยความละโมบ

หากทรัพย์สินพวกนี้ตกมาอยู่ใต้ชื่อของเขาทั้งหมด เขาจะยังต้องกังวลเรื่องอะไรอีก

ตอนนี้แม่ของเถียนซื่อเสียเชื่อใจเขาเป็นที่สุด ซ้ำยังไหว้วานให้เขาช่วยสืบหาทรัพย์สินที่เถียนโหย่วฝูแอบโอนให้ผู้หญิงคนนั้นตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา หากสืบสาวราวเรื่องแล้วฟ้องร้องเรียกคืนกลับมาได้ ก็จะเป็นเงินก้อนโตอีกก้อนหนึ่ง

แต่เมิ่งฮ่าวรู้ดีว่า ในเมื่อฉีกหน้ากันถึงขนาดนี้แล้ว ในขณะที่เขากำลังรวบรวมหลักฐานความผิดของเถียนโหย่วฝู ทางฝั่งเถียนโหย่วฝูเองก็ไม่มีทางยอมนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ แน่นอน

เมิ่งฮ่าวต้องชนะให้ได้

คิดไปคิดมา เมิ่งฮ่าวก็พลันนึกถึงหลินชิงเหยียนขึ้นมา

อย่างไรเสียหลินชิงเหยียนก็ทำงานอยู่ที่ศาลประชาชนไห่เฉิง สังคมในยุคนี้ ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไรก็ต้องอาศัยคนคุ้นหน้าคุ้นตา อาศัยเส้นสายสายสัมพันธ์กันทั้งนั้น

หากสามารถขอให้หลินชิงเหยียนช่วยพูดให้สักสองสามคำ หรือใช้เส้นสายของหลินชิงเหยียนเดินประตูด้านหลังได้ พอถึงเวลาว่าความในศาลก็ตัดสินให้เถียนโหย่วฝูแพ้คดี มีความผิดฐานสมรสซ้อน และต้องเข้าไปนอนในคุก

หากเป็นเช่นนั้น ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเถียนก็จะเป็นของแม่เถียนซื่อเสีย ของแม่เถียนซื่อเสียก็คือของเถียนซื่อเสีย และของเถียนซื่อเสียก็ย่อมเป็นของเขา

ฮ่าๆๆๆ!

เมิ่งฮ่าวแทบจะหัวเราะจนตื่นขึ้นมาจากความฝัน

ค่าทนายความ เมิ่งฮ่าวควักจ่ายให้อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

พอเถียนซื่อเสียรู้เรื่องก็ยิ่งพึ่งพาอาศัยเมิ่งฮ่าวมากขึ้น ส่วนแม่ของเถียนซื่อเสียพอทราบเข้า ก็ยื่นเงินให้เมิ่งฮ่าวทันทีห้าหมื่นหยวน พร้อมบอกว่าหากไม่พอก็ค่อยมาเอาเพิ่ม

จ้าวเจี้ยนอิงมองดูเงินปึกนั้นแล้วหัวใจเต้นระรัว ตระกูลเถียนนี่ช่างมีเงินเสียจริง ควักออกมาทีเดียวก็ตั้งห้าหมื่นหยวน

พุทโธ่เอ๋ย เธอจะต้องปรนนิบัติดูแลเถียนซื่อเสียให้ดี ขอเพียงเกาะเถียนซื่อเสียไว้ให้มั่น ข้าวของของตระกูลเถียนก็จะเป็นของตระกูลเมิ่งของพวกเขา

เมิ่งฮ่าวเล่าความคิดของตนให้จ้าวเจี้ยนอิงฟัง จ้าวเจี้ยนอิงก็รับปากจัดการทุกอย่างเองทันที เธอโทรศัพท์ไปหาจ้าวเจี้ยนจง เล่นละครพี่น้องผูกพันรักใคร่กลมเกลียวอีกยกใหญ่ ทั้งยังบีบน้ำตาจระเข้ออกมาสองสามหยด บอกว่าตนรู้ตัวแล้วว่าเมื่อก่อนเห็นแก่ตัวเกินไป ไม่ควรไปกักขังจ้าวเจี้ยนจงไว้แบบนั้น และไม่ควรไปตัดพ้อต่อว่าโจวฮุ่ยหลาน เธอบอกว่าตัวเองรู้สำนึกผิดแล้ว ตอนนี้เธอมาดูแลเถียนซื่อเสียอยู่ที่ไห่เฉิง พอรู้ว่าจ้าวเจี้ยนจงพักฟื้นอยู่ที่ไห่เฉิง จึงอยากจะแวะมาเยี่ยมจ้าวเจี้ยนจงและมาดูลูกของจ้าวหมิงอวี่

จ้าวเจี้ยนจงใจอ่อนยวบลงอีกครั้ง จึงยอมบอกสถานที่ที่พวกเขาพักอาศัยอยู่

จ้าวหมิงอวี่เช่าห้องไว้ในชุมชนห้องหนึ่งให้จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานพักอาศัย ตอนกลางวันโจวฮุ่ยหลานไปช่วยเลี้ยงหลาน พอตกดึกก็กลับมานอนที่ห้องเช่า

ตอนที่จ้าวเจี้ยนอิงกับเมิ่งฮ่าวมาถึง ก็ประจวบเหมาะเห็นจ้าวเจี้ยนจงกำลังเดินออกกำลังกายอย่างช้าๆ อยู่ในชุมชนพอดี ขาขวาของเขายังคงกะเผลกไม่คล่องตัวนัก

ทันทีที่จ้าวเจี้ยนอิงเห็นจ้าวเจี้ยนจงในสภาพนี้ ก็รีบบีบน้ำตาออกมา ร่ำไห้สะอึกสะอื้นเสียจนดูน่าเวทนายิ่ง

เมิ่งฮ่าวเองก็ทอดถอนใจไม่หยุด บอกว่าตนไม่ได้กลับไปเยี่ยมลุงใหญ่เลย ช่างไม่สมควรจริงๆ

จ้าวเจี้ยนจงเป็นคนใจอ่อน สองพี่น้องต่างพากันขอบตารื้นแดง

จ้าวเจี้ยนจงไม่อยากขึ้นไปบนตึก จึงบอกจ้าวเจี้ยนอิงกับเมิ่งฮ่าวว่าบ้านของหลินชิงเหยียนอยู่ตึกไหน

จ้าวเจี้ยนอิงลองคิดดูแล้ว หากตนไปเจอหน้าโจวฮุ่ยหลานกับหลินชิงเหยียน คงไม่มีทางได้รับผลดีอะไรกลับมาแน่ เมื่อคิดว่าลูกชายเป็นคนปากหวานและรู้จักทำงานทำการ จึงให้เมิ่งฮ่าวขึ้นไปคนเดียว

หลินชิงเหยียนประหลาดใจอย่างยิ่งที่เมิ่งฮ่าวมาหาถึงบ้าน

พอได้ฟังสิ่งที่เมิ่งฮ่าวเล่า เธอก็อึ้งงันไป เรื่องราวที่พบเห็นได้บ่อยในสำนวนคดี ไม่นึกเลยว่าจะเกิดขึ้นใกล้ตัวเธอขนาดนี้ ซ้ำยังเป็นครอบครัวของแม่ยายเมิ่งฮ่าวเสียด้วย

"พี่สะใภ้ครับ พี่ทำงานที่ศาล พอจะ...ให้คำแนะนำจากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญหน่อยได้ไหมครับ"

เมิ่งฮ่าวจ้องมองหลินชิงเหยียนด้วยสายตาเว้าวอน "หรือว่ามีคนรู้จักที่พอจะยื่นมือช่วยได้บ้างไหมครับ เถียนโหย่วฝูทำมาหากินในพื้นที่นี้มาตั้งหลายปี ย่อมต้องมีลู่ทางแน่นอน พวกเรากลัวว่า..."

หลินชิงเหยียนฟังจบก็นิ่งเงียบไปสองสามวินาที

"เมิ่งฮ่าว เรื่องการแบ่งทรัพย์สินในคดีหย่าร้าง กฎหมายมีระบุไว้อย่างชัดเจนอยู่แล้วค่ะ"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหินห่าง

"ทรัพย์สินสมรสตามหลักการแล้วต้องแบ่งคนละครึ่งค่ะ แต่ถ้ามีหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีความผิด อย่างเช่นการนอกใจในระหว่างสมรส ฝ่ายที่ไม่มีความผิดก็สามารถเรียกร้องส่วนแบ่งเพิ่มได้ ส่วนจะได้เพิ่มมากน้อยแค่ไหน ก็ต้องดูตามสถานการณ์จริงและขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผู้พิพากษา คุณจ้างทนายไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทนายความรับเงินค่าจ้างแล้วย่อมต้องทุ่มสุดตัวอยู่แล้ว"

เมิ่งฮ่าวโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "แล้วถ้า... ถ้าช่วยไปพูดฝากฝังกับทางผู้พิพากษาสักคำ..."

หลินชิงเหยียนมองเมิ่งฮ่าว สีหน้าค่อย ๆ ขรึมลง

"คุณอยากให้ฉันใช้เส้นสายงั้นเหรอคะ"

เมิ่งฮ่าวยิ้มเจื่อน "พี่สะใภ้ก็พูดเกินไป พี่ทำงานในศาล คนข้างในก็คุ้นเคยกันทั้งนั้น แค่พูดคำเดียวเองครับ"

"คิกคิกคิก..."

หลินชิงเหยียนหัวเราะออกมา น้ำเสียงใสกระจ่าง

"เมิ่งฮ่าว ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะคะ"

เมิ่งฮ่าวอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่ค่อย ๆ มืดครึ้มลง

"พี่..."

เมิ่งฮ่าวผุดลุกขึ้นยืนทันที ทว่าก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา แต่เป็นบ้านตระกูลหลิน

เมิ่งฮ่าวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปลี่ยนกลับมาเป็นใบหน้าเปื้อนยิ้มอีกครั้ง

"พี่สะใภ้นี่ช่างเที่ยงตรงจริง ๆ เลยนะครับ"

"ขอบคุณที่ชมค่ะ!"

เมิ่งฮ่าวสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปด้วยความโกรธจัด เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นจ้าวเจี้ยนจงกับจ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนอิงจึงรีบปรี่เข้าไปหาทันที

"ว่ายังไงบ้าง"

เมิ่งฮ่าวจ้องมองจ้าวเจี้ยนจงด้วยสายตาขุ่นเคือง

"คนเขาจะมายอมละเมิดกฎหมายเพื่อคนตัวเล็กตัวน้อยอย่างผมได้ยังไงกันล่ะครับ"

จ้าวเจี้ยนอิงของขึ้นทันที

"เจี้ยนจง แกต้องสั่งสอนหลินชิงเหยียนบ้างนะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ แค่ให้ช่วยพูดช่วยเกริ่นสักคำก็พอแล้ว ดูท่าทางของหล่อนสิ ไม่ได้การ ฉันจะไปคุยกับหล่อนเอง"

จ้าวเจี้ยนอิงสาวเท้าก้าวยาว ๆ หมายจะไปหาหลินชิงเหยียน แต่ก็ประจวบเหมาะกับที่โจวฮุ่ยหลานเดินออกมาพอดี

"โจวฮุ่ยหลาน เธอเป็นคนยุแยงใช่ไหม เธอไม่ยอมให้หลินชิงเหยียนช่วยใช่ไหมล่ะ ทำไมจิตใจเธอถึงได้อำมหิตขนาดนี้ เมิ่งฮ่าวเป็นคนอื่นคนไกลหรือไง เมิ่งฮ่าวเป็นหลานชายแท้ ๆ ของเธอนะ ช่วยหลานชายตัวเองสักหน่อยมันจะตายหรือไง"

โจวฮุ่ยหลานรู้จุดประสงค์ของเมิ่งฮ่าวจากหลินชิงเหยียนแล้ว และเธอรู้จักนิสัยของเมิ่งฮ่าวดีเหลือเกิน พูดได้เต็มปากเลยว่า เมิ่งฮ่าวต้องอยากช่วยแม่ของเถียนซื่อเสียให้ชนะคดี เพื่อจะได้ฮุบเอาทรัพย์สินของตระกูลเถียนมาไว้ในมือแน่นอน

หลินชิงเหยียนก็คิดเช่นนั้น ไม่อย่างนั้นเมิ่งฮ่าวคงไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจขนาดนี้

พอโดนจ้าวเจี้ยนอิงซักไซ้ไล่เลียงในเวลานี้ โจวฮุ่ยหลานจึงแค่นยิ้มเย็น

"อะไรนะ จะให้ช่วยพวกเธอชนะคดี เพื่อให้พวกเธอฮุบทรัพย์สินตระกูลเถียน สูบเลือดสูบเนื้อบ้านที่ไร้ทายาทน่ะเหรอ ถุย! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ไส้รู้พุงความชั่วของพวกเธอนะ จ้าวเจี้ยนอิง แกคิดอะไรอยู่ในใจ แค่ขยับก้นฉันก็รู้แล้วว่าจะขี้อะไรออกมา พอกันทีเถอะ ชิงเหยียนบ้านฉันไม่มีทางช่วยเธอหรอก"

เมื่อถูกโจวฮุ่ยหลานพูดแทงใจดำ จ้าวเจี้ยนอิงทั้งอับอายทั้งโมโหจนหน้าชา หล่อนยังอยากจะยืนด่าปะทะคารมกับโจวฮุ่ยหลานต่อ แต่ถูกเมิ่งฮ่าวฉุดกระชากลากตัวออกไปเสียก่อน

หลินชิงเหยียนมองดูเหตุการณ์นี้อยู่บนชั้นสอง มุมปากกระตุกเบา ๆ

เมิ่งฮ่าว ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ เสียอย่างเดียว ไม่ยอมเดินบนทางที่ถูกต้อง

พอจ้าวหมิงอวี่เลิกงานกลับมา หลินชิงเหยียนก็เล่าเรื่องของเมิ่งฮ่าวให้ฟัง จ้าวหมิงอวี่ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"ทำไมเมิ่งฮ่าวถึงมีความคิดคดในหัวเยอะขนาดนี้นะ"

"รอดูกันต่อไปเถอะ ตอนนี้เมิ่งฮ่าวเต้นแร้งเต้นกาไปทั่ว แถมหลักฐานมัดตัวเถียนโหย่วฝูก็กำอยู่ในมือเมิ่งฮ่าวแล้วด้วย ยังไงเขาก็แพ้คดีอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ที่เมิ่งฮ่าวกังวลคือ เถียนโหย่วฝูอาจจะเล่นไม้ตายเรื่องความผูกพันกับแม่ของซื่อเสีย แล้วยอมไกล่เกลี่ยก่อนการพิจารณาคดี ถึงเขาจะต้องจ่ายชดเชยแต่ก็ไม่ถึงกับต้องออกจากบ้านตัวเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้น เงินที่เมิ่งฮ่าวจะได้ก็น้อยลง"

จ้าวหมิงอวี่แค่นเสียงฮึ

"จิตใจคดโกงสิ้นดี"