ตอนที่ 78 ทั้งหมดล้วนเป็นของเขา

"เมิ่งฮ่าว ต้อง... ตรวจความเป็นพ่อลูกจริง ๆ เหรอ"

เมิ่งฮ่าวมองเธอ แววตาสงบนิ่งดั่งบึงน้ำลึก แต่น้ำเสียงกลับแผ่วเบา "เธอเป็นคนบอกเอง... นี่คือพ่อของเธอ ฉันฟังเธอนะ"

โยนลูกบอลกลับไปได้อย่างสวยงาม

เถียนซื่อเสียกัดริมฝีปาก ความลังเลใจเพียงน้อยนิดถูกโทสะซัดกระหน่ำจนพังทลาย "ตรวจ! ไปกัน!"

ทั้งสองคนนำเส้นผมไปส่งที่ศูนย์ตรวจพิสูจน์ ตลอดห้าวันที่รอผล เถียนซื่อเสียกระวนกระวายเหมือนมดบนกระทะร้อน เดี๋ยวก็สงสัยว่าเมิ่งฮ่าวจะดูผิดไปหรือไม่ เดี๋ยวก็นึกถึงภาพถ่ายที่พ่อกับผู้หญิงคนนั้นแนบชิดกันขนาดนั้น

เช้าวันที่ต้องไปรับผลตรวจ เถียนซื่อเสียก็ปวดท้องขึ้นมากะทันหัน

น้ำเดินแล้ว

เมิ่งฮ่าวโทรเรียกรถพยาบาล 120 ไปพลาง โทรหาแม่ของเถียนซื่อเสียไปพลาง แล้วหันไปแจ้งจ้าวเจี้ยนอิงอีกคน ตอนที่รถพยาบาลส่งเสียงไซเรนแล่นฉิวไปยังโรงพยาบาล สายตาของเขาเหลือบมองปฏิทินในโทรศัพท์มือถือ วันนี้เป็นวันที่ต้องไปรับผลตรวจพอดี

เถียนซื่อเสียร้องครวญครางอยู่ในห้องรอคลอด เสียงดังทะลุออกมาถึงทางเดิน เมิ่งฮ่าวเดินวนไปเวียนมาอย่าง 'ร้อนรน' ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองฉาด "แม่ครับ ซื่อเสียบอกว่าอยากกินขนมฉือปาน้ำตาลทรายแดงร้านที่ถนนสายเก่า ผมจะไปซื้อให้นะครับ!"

เขาแวบออกจากโรงพยาบาล เรียกแท็กซี่มุ่งตรงไปยังศูนย์ตรวจพิสูจน์ทันที

พอได้เอกสารรายงานผลมาอยู่ในมือ กระดาษบาง ๆ เพียงไม่กี่แผ่น เมิ่งฮ่าวนั่งอยู่ที่เบาะหลังรถแท็กซี่ พลิกเปิดอย่างระมัดระวัง แล้วข้ามไปยังบรรทัดสุดท้ายโดยตรง...

ยืนยันว่าเถียนโหย่วฝูเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดทางชีววิทยาของเถียนเสี่ยวหยวน

"ฮ่าๆๆ!" เมิ่งฮ่าวกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หัวเราะออกมาเสียงดังจนไหล่สั่น คนขับมองท่าทางคุ้มคลั่งของเขาผ่านกระจกมองหลังจนตกใจแทบจะเหยียบเบรกกะทันหัน

เมิ่งฮ่าวรีบสำรวมท่าที แต่มุมปากยังคงฉีกยิ้มกว้าง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปผลการตรวจไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

พอกลับมาถึงโรงพยาบาล เถียนซื่อเสียก็ถูกเข็นเข้าห้องคลอดไปแล้ว แม่ของเถียนซื่อเสียกับเถียนโหย่วฝูยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู พอเห็นเมิ่งฮ่าว แม่ของเถียนซื่อเสียก็เปิดฉากด่าทันที "แกมุดหัวไปตายที่ไหนมา! ซื่อเสียเจ็บปวดขนาดนั้น แกยังมีกะจิตกะใจวิ่งเพ่นพ่านอีก!"

เถียนโหย่วฝูหน้าเขียวคล้ำ แววตาที่มองเมิ่งฮ่าวราวกับมองกองขยะ

เมิ่งฮ่าวก้มหน้า แสดงท่าทีสำนึกผิดอย่าง 'จริงใจ' "คุณแม่ คุณพ่อ ผมไปซื้อขนมฉือปาน้ำตาลทรายแดงมาครับ ซื่อเสียบอกว่าอยากกิน..."

"กินผีอะไรเล่า! เวลาไหนแล้ว ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไปละก็ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่"

แม่ของเถียนซื่อเสียโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

เมิ่งฮ่าวไม่ต่อปากต่อคำ ปล่อยให้พวกเขาด่าไป ความกระหยิ่มใจในอกแทบจะสะกดกลั้นไม่อยู่

เด็กคลอดตอนบ่ายสามโมง เป็นเด็กผู้ชาย น้ำหนักหกชั่งสองตำลึง

ตอนที่จ้าวเจี้ยนอิงกับเมิ่งชิ่งกังมาถึง เถียนซื่อเสียกับลูกก็ย้ายกลับมาที่ห้องพักฟื้นแล้ว เถียนโหย่วฝูเหลือบมองพวกเขาทีหนึ่งแล้วส่งเสียงหึในลำคอ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

แม่ของเถียนซื่อเสียไม่ชายตามองพวกเขาเลยสักนิด จ้าวเจี้ยนอิงถือไข่ไก่บ้านมาหนึ่งถัง ส่วนเมิ่งชิ่งกังหิ้วแม่ไก่แก่มาตัวหนึ่ง

"ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ"

เมิ่งฮ่าวตอบ "ผู้ชายครับ"

"อุ๊ยตาย เหล่าเมิ่ง เรามีหลานชายแล้วนะ เร็วเข้า ให้ย่าอุ้มหน่อยซิ"

เมิ่งฮ่าวเอื้อมมือออกไปขวาง

"แม่ เด็กหลับแล้วครับ พวกแม่กลับบ้านไปเถอะ ไปทำกับข้าวให้ซื่อเสีย"

เมิ่งฮ่าวเรียกแท็กซี่ ส่งจ้าวเจี้ยนอิงกับสามีกลับไป

ในยามนี้ เขาตามใจเถียนซื่อเสียทุกอย่าง ยอมตามตระกูลเถียนทุกประการ

เถียนซื่อเสียนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง ไม่มองดูลูกชายเลยแม้แต่น้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่เถียนโหย่วฝู

แม้เถียนโหย่วฝูจะดูแคลนเมิ่งฮ่าว ทว่าพอเห็นหลานตาแล้วก็ยังนึกเอ็นดูอยู่ดี

ทว่าสายตาที่เถียนซื่อเสียใช้มองพ่อนั้น รังเกียจเดียดฉันท์จนถึงที่สุด

กระทั่งในห้องพักฟื้นเหลือเพียงเมิ่งฮ่าว

โอกาสมาถึงแล้ว

เมิ่งฮ่าวปิดประตู เดินมานั่งข้างเตียงแล้วกุมมือเถียนซื่อเสียไว้ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาก่อนทันที "ซื่อเสีย รายงานผลเอามาแล้วนะ..."

หัวใจของเถียนซื่อเสียกระตุกวูบ "อยู่ที่ไหน คุณดูหรือยัง พวกเขา..."

เมิ่งฮ่าวหยิบรายงานผลออกมาแล้วถอนหายใจยาว

"เธอดูเองเถอะ"

เถียนซื่อเสียรับรายงานผลไปด้วยใบหน้าซีดเผือด กวาดสายตาอ่านอย่างลวก ๆ ศัพท์เฉพาะทางพวกนั้นเธออ่านไม่เข้าใจ แต่บรรทัดสุดท้ายนั้น เธอเห็นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." ริมฝีปากของเธอสั่นระริก

"ซื่อเสีย ฉันก็อยากให้มันเป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน" เมิ่งฮ่าวสะอื้นเสียงสั่น "แต่นี่เป็นรายงานที่ออกโดยสถาบันที่น่าเชื่อถือ เถียนเสี่ยวหยวนไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของเธอ เขา... เขาเป็นลูกชายของพ่อเธอ! แล้วยังมีอีก... ฉันไม่กล้าเอาให้เธอดูมาตลอด"

"อะไรนะ"

ในหัวของเถียนซื่อเสียดัง 'ตูม' ขึ้นมาราวกับฟ้าผ่า

เมิ่งฮ่าวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ข้างในล้วนเป็นรูปถ่ายที่เขาตามสืบเถียนโหย่วฝูมาได้ กระทั่งยังมีรูปที่เถียนโหย่วฝูกับผู้หญิงคนนั้นพากันกลับบ้านเดิมไปเยี่ยมเถียนเสี่ยวหยวนด้วย

เถียนซื่อเสียนึกขึ้นมาได้ในทันใด เธอเคยเจอผู้หญิงคนนี้ที่บ้านเดิมครั้งหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นญาติผู้น้องห่าง ๆ ของอาสะใภ้ที่บ้านเดิม

ที่แท้เถียนเสี่ยวหยวนก็ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้อง แต่เป็นลูกชายที่พ่อไปแอบมีไว้ข้างนอก

มิน่าล่ะ เมื่อก่อนเวลาพากลับบ้านเดิม ทั้งที่เป็นลูกพี่ลูกน้องเหมือนกัน แต่พ่อกลับดีกับเถียนเสี่ยวหยวนมาตลอด

"ฮือ—" เถียนซื่อเสียส่งเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างปานจะขาดใจ

เมิ่งฮ่าวคอยปลอบอยู่นาน กว่าจะทำให้เถียนซื่อเสียสงบลงได้ในที่สุด

ประจวบเหมาะกับที่แม่ของเถียนซื่อเสียมาถึงพอดี

"ซื่อเสียทำไมร้องไห้ล่ะลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

พอถูกถามแบบนี้ เถียนซื่อเสียก็ยิ่งกลั้นไว้ไม่อยู่

"แม่ พ่อแอบเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอก เถียนเสี่ยวหยวนเป็นลูกชายของพ่อค่ะ โฮ—"

แม่ของเถียนซื่อเสียตกใจแทบสิ้นสติ เธอก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเถียนโหย่วฝูทำตัวกับเถียนเสี่ยวหยวนผิดปกติเกินไป แต่เธอก็ไม่เคยคิดไปถึงขั้นนี้ คิดเพียงว่าเถียนโหย่วฝูแค่ใช้เถียนเสี่ยวหยวนมาประชดลูกสาวเท่านั้น

เถียนซื่อเสียยื่นผลตรวจพิสูจน์ออกไป

"แม่! ดูเอาเองเลยค่ะ! ดูสิ่งที่พ่อทำสิ!"

แม่ของเถียนซื่อเสียรับรายงานมา พอเห็นเนื้อหาชัดเจน ใบหน้าก็เผือดสีลงทันควัน รายงานหลุดร่วงลงสู่พื้น

"แม่ พ่อเขาน่ะ—"

เถียนซื่อเสียสะอึกสะอื้นจนแทบพูดไม่เป็นคำ "เถียนเสี่ยวหยวนคือลูกชายของพ่อจริง ๆ ค่ะ เขาแอบมีลูกชายกับผู้หญิงคนอื่นลับหลังแม่"

แม่ของเถียนซื่อเสียแผดเสียงร้องลั่น คว้าใบรายงานผลตรวจ แล้วพุ่งตัวไปหาเถียนโหย่วฝูด้วยความเดือดดาล

เมื่อจ้าวเจี้ยนอิงรู้ว่าเถียนโหย่วฝูมีลูกชายกับผู้หญิงคนอื่น แถมลูกชายคนนี้ยังมาอยู่ที่บ้านตระกูลเถียน เธอก็นึกถึงทรัพย์สินของเถียนซื่อเสียขึ้นมาทันที

อาศัยจังหวะที่เอาข้าวมาส่ง เธอจึงดึงตัวเมิ่งฮ่าวไปคุยข้าง ๆ

"พ่อของเถียนซื่อเสียมีลูกชายอยู่ข้างนอก ทรัพย์สินของตระกูลเถียน..."

"แม่ ไม่ต้องมายุ่ง ผมจัดการเอง ตอนนี้แม่แค่ดูแลซื่อเสียให้ดีก็พอ เธอว่ายังไงก็ว่าตามนั้น ยกย่องเธอไว้เหมือนพระโพธิสัตว์เลยนะ พี่เลี้ยงดูแลหลังคลอดใกล้จะมาถึงแล้ว พอพี่เลี้ยงมา พี่เลี้ยงว่ายังไงแม่ก็ทำตามนั้น อย่าเถียงแม้แต่คำเดียว จำไว้หรือยัง"

จ้าวเจี้ยนอิงรีบพยักหน้ารับ เธอรู้อยู่แล้วว่าลูกชายของเธอเก่งที่สุด มีวิธีรับมือแน่นอน

หลังจากพักอยู่โรงพยาบาลได้เจ็ดวัน ก็ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน

เถียนซื่อเสียดึงดันจะพาลูกไปอยู่ที่บ้านอีกหลังหนึ่งของตระกูลเถียน

ตามคำพูดของเถียนซื่อเสีย ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เถียนโหย่วฝูยกบ้านหลังนั้นให้เถียนเสี่ยวหยวน

เมื่อแม่ของเถียนซื่อเสียรู้เรื่อง ไม่เพียงไม่ห้ามปราม แต่ยังเห็นพ้องต้องกันอย่างยิ่ง

ใครจะไปคิดว่า พอเถียนซื่อเสียพาลูก พร้อมกับกลุ่มของเมิ่งฮ่าว จ้าวเจี้ยนอิง และพี่เลี้ยงดูแลหลังคลอดไปถึงบ้านอีกหลัง กลับพบว่ามีคนอาศัยอยู่ข้างใน ซึ่งก็คือแม่แท้ ๆ ของเถียนเสี่ยวหยวน ผู้หญิงคนในรูปถ่ายนั่นเอง

แม่ของเถียนซื่อเสียถึงกับโมโหจนเป็นลมล้มพับไปทันที

เถียนซื่อเสียเปิดฉากลงไม้ลงมือ ตรงเข้าไปข่วนหน้าผู้หญิงคนนั้นจนเป็นรอย

เวลานี้จ้าวเจี้ยนอิงได้แสดงบทบาทของแม่สามีผู้เปี่ยมเมตตาออกมาอย่างเต็มที่ ช่วยเถียนซื่อเสียรุมทำร้ายผู้หญิงคนนั้น

หลังจากไล่ตะเพิดผู้หญิงคนนั้นไปได้ พวกเถียนซื่อเสียก็ย้ายเข้าไปอยู่

จ้าวเจี้ยนอิงกับพี่เลี้ยงดูแลหลังคลอดช่วยกันดูแลเด็ก เถียนซื่อเสียอยากกินอะไรก็ทำให้ เถียนซื่อเสียไม่อยากให้นมแม่ พวกเขาก็ไปซื้อนมผง

อย่างไรเสีย ตอนนี้เถียนซื่อเสียก็ประหนึ่งเป็นพระมเหสี

แม่ของเถียนซื่อเสียที่เหนื่อยกายอ่อนใจมาเยี่ยมลูกสาว พอเห็นว่าลูกสาวได้รับการปรนนิบัติดูแลเป็นอย่างดีก็รู้สึกเบาใจ

แต่พอพูดถึงเรื่องที่เถียนโหย่วฝูนอกใจ แม่ของเถียนซื่อเสียก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างเจ็บปวด

ถึงตอนนี้เมิ่งฮ่าวก็ออกโรง

เมิ่งฮ่าวแสดงท่าทีว่าคิดถึงแม่ของเถียนซื่อเสียอย่างสุดหัวใจ ช่วยวิเคราะห์ ช่วยหาทนายความให้แม่ของเถียนซื่อเสีย รวบรวม "หลักฐาน" ทั้งรูปถ่ายและภาพแคปจากวิดีโอ

หลังจากเมิ่งฮ่าวพาแม่ของเถียนซื่อเสียไปพบทนายความ แม่ของเถียนซื่อเสียก็ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด—หย่า

แต่การหย่าไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แม่ของเถียนซื่อเสียต้องการให้เถียนโหย่วฝูออกจากบ้านไปแต่ตัว เถียนโหย่วฝูย่อมไม่มีทางยอม

เถียนซื่อเสียกับแม่ของเธอจับมือเป็นแนวร่วมเดียวกัน ส่วนเรื่องวิ่งเต้นภายนอกล้วนเป็นเมิ่งฮ่าวจัดการทั้งหมด

เมิ่งฮ่าวจัดการทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อยหมดจด ความประทับใจที่แม่ของเถียนซื่อเสียมีต่อเมิ่งฮ่าวจึงเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมาก

ทนายความแนะนำให้ตรวจสอบทรัพย์สินของเถียนโหย่วฝู เพื่อป้องกันไม่ให้เถียนโหย่วฝูยักย้ายถ่ายเททรัพย์สิน

แม่ของเถียนซื่อเสียปฏิบัติตามในทันที

ในค่ำคืนที่เงียบสงัด เมิ่งฮ่าวพ่นควันบุหรี่เป็นวง พลางแอบกระหยิ่มใจในอก ทั้งทรัพย์สินตระกูลเถียน ความไว้วางใจของแม่ยาย และการพึ่งพาของเถียนซื่อเสีย—ทั้งหมดล้วนอยู่ในกำมือของเขาแล้ว

รอให้แบ่งทรัพย์สินเสร็จสิ้น แม่ยายกับเถียนโหย่วฝูหย่าขาดจากกัน แม่ยายก็อายุมากแล้ว ส่วนซื่อเสียก็ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร ถึงตอนนั้น... ทุกอย่างก็จะเป็นของเขา ฮ่า ๆ ๆ—