ตอนที่ 77 การค้นพบโดยไม่คาดคิด

"พี่ใหญ่ พี่คิดจะบีบฉันให้ตายใช่ไหม ตลอดหลายปีมานี้ฉันเคยให้พวกพี่ต้องมาเหนื่อยเรื่องแม่ไหม เคยให้พวกพี่ต้องมาดูแลแม่หรือเปล่า แม่เจ็บไข้ได้ป่วยเล็กน้อยก็มีฮุ่ยหลานคอยดูแล แม่เข้าโรงพยาบาลก็เป็นฮุ่ยหลานที่คอยปรนนิบัติ ค่ารักษาพยาบาลฉันก็จ่ายคนเดียว พวกพี่เคยออกสักแดงเดียวไหม"

จ้าวเจี้ยนจงปวดใจเหมือนโดนมีดกรีด ทุ่มเทไปตั้งมากมาย สุดท้ายกลับถูกมองข้ามความหวังดีกลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปหมด

"ตอนแม่เจ็บเอว ฮุ่ยหลานปรนนิบัติที่โรงพยาบาลอยู่ครึ่งเดือน มีน้องสามมาผลัดเวร พี่ใหญ่ พี่เคยยกน้ำมาให้สักถ้วยหรือป้อนข้าวสักคำไหม น้องรอง แกหักนิ้วลองนับดูสิว่าแกไปกี่ครั้ง แค่นี้พวกพี่ยังมาต่อว่าฮุ่ยหลานว่าปรนนิบัติไม่ดี ถ้างั้นพวกพี่ก็มาทำเองสิ ไปเดินถามทีละบ้านทั่วทั้งหมู่บ้านเลยว่า มีใครปรนนิบัติแม่พวกเราได้ดีเหมือนฮุ่ยหลานบ้าง เธอเป็นลูกสะใภ้ แม่ไม่ได้คลอดเธอไม่ได้เลี้ยงเธอมา เธอปรนนิบัติแม่ก็เพราะเห็นแก่ฉัน"

"ฮุ่ยหลานป่วยถึงขนาดนั้น พี่ยังบอกว่าเธอแกล้งป่วย พี่ใหญ่ พี่ลองเอามือทาบอกถามจิตสำนึกตัวเองดูสิว่าพี่เคยทำอะไรเพื่อแม่บ้าง ฉันเส้นเลือดในสมองแตก มีแต่น้องสามที่วิ่งวุ่นไปโรงพยาบาลทุกวัน แล้วพี่ล่ะ แล้วแกด้วยน้องรอง แกทำอะไรบ้าง พวกพี่นับหัวมาทีละคนเลย มีแต่กลัวจะมาเดือดร้อนถึงตัวเอง..."

"ตอนเมียหมิงอวี่คลอดลูก ฮุ่ยหลานไปดูแล ก็มีน้องสามกับพี่ใหญ่พี่รองของฮุ่ยหลานช่วยดูแลฉัน พี่ใหญ่ พี่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของฉันนะ ฉันเคยได้กินน้ำจากมือพี่สักถ้วยไหมล่ะ—"

จ้าวเจี้ยนจงยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ ทั้งร่างเริ่มสั่นเทา

จ้าวหมิงอวี่รีบปลอบโยน จ้าวเจี้ยนจงกว่าจะสงบลงได้ก็ส่งข้อความเสียงเข้าไปในกลุ่มครอบครัวอีกครั้ง

"รอฉันตรวจร่างกายที่ไห่เฉิงเสร็จ กลับไปฉันจะไปหาพวกญาติผู้ใหญ่ เชิญกรรมการหมู่บ้านมาคุยเรื่องเลี้ยงดูแม่ยามแก่เฒ่า พี่น้องห้าคน ผลัดเวรกัน ไม่มีใครหนีพ้นทั้งนั้น"

พูดจบ จ้าวเจี้ยนจงก็โยนโทรศัพท์ลง หลับตาลง น้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา

จ้าวเจี้ยนอิงกัดฟันกรอด แต่ไม่กล้าส่งข้อความเสียงตอบกลับไปอีก

จ้าวเจี้ยนจงบอกว่าจะให้ผลัดเวรกัน ไม่มีทางเด็ดขาด! เธอไม่อยากง่วนอยู่หน้าเตาทั้งวันเพื่อปรนนิบัติแม่หรอก

เธอเงยหน้ามองหญิงชราที่ยังคงร้องไห้โอดครวญอย่างหงุดหงิดใจ แม่แท้ๆ ของตัวเองเป็นคนยังไงเธอรู้ดีที่สุด เมื่อก่อนเคยจับผิดว่าโจวฮุ่ยหลานปรนนิบัติไม่ดี แต่เธอไม่ได้อยากจะมาปรนนิบัติแม่เหมือนอย่างที่โจวฮุ่ยหลานทำหรอกนะ

"แม่! เลิกร้องได้แล้ว! เจี้ยนจงจะไปเรียกคนมาคุย จะให้ผลัดเวรกันเลี้ยงแม่"

หญิงชราหยุดร้องไห้กะทันหัน

"อะไรนะ ฉันไม่ผลัดเวรทั้งนั้น ฉันจะอยู่ที่บ้านลูกคนโตนี่แหละ เรียกโจวฮุ่ยหลานกลับมา โจวฮุ่ยหลานปรนนิบัติฉันน่ะมันถูกต้องชอบธรรมอยู่แล้ว มีที่ไหนลูกสะใภ้ไม่ปรนนิบัติแม่สามี ถ้าหล่อนไม่ปรนนิบัติฉัน ฉันจะไปฟ้องหล่อน"

จ้าวเจี้ยนอิงกระทืบเท้า "ฟ้องงั้นเหรอ—"

จ้าวเจี้ยนอิงหุบปากฉับทันที ใช่สิ ถ้าแม่ไปร้องเรียนกับกรรมการหมู่บ้าน โจวฮุ่ยหลานก็ต้องกลับมา ถูกต้อง!

จ้าวเจี้ยนอิงเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที

"แม่ ถ้าแม่บอกว่าจะฟ้องเจี้ยนจงกับฮุ่ยหลาน ทั้งสองคนก็ต้องกลับมาใช่ไหม"

หญิงชราตบต้นขา "พวกมันกล้าไม่กลับมารึ!"

จ้าวเจี้ยนอิงรีบกระซิบกระซาบกับแม่ทันที

หญิงชราฟังไปเรื่อยๆ ก็พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด

ที่ไห่เฉิง เมิ่งฮ่าวมองเถียนซื่อเสียที่อุ้มท้องโตด้วยความกังวลใจ

"คุณเป็นอะไรไป ขมวดคิ้วจนจะหนีบแมลงวันตายได้อยู่แล้ว โดนดุที่ทำงานมาเหรอ"

เมิ่งฮ่าวลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ผมพูดแล้วคุณห้ามโกรธนะ วันนี้ผมเห็นพ่อคุณ..."

เถียนซื่อเสียตวัดสายตามองค้อนเมิ่งฮ่าว

"เห็นพ่อฉันแล้วมันผิดปกติตรงไหน"

เมิ่งฮ่าวเลื่อนโทรศัพท์ไปให้อย่างระมัดระวัง—เถียนโหย่วฝูพ่อของเถียนซื่อเสียกำลังนั่งกินข้าวกับเถียนเสี่ยวหยวน ข้างๆ ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย ผู้หญิงคนนั้นมองเถียนโหย่วฝูกับเถียนเสี่ยวหยวนด้วยสายตาเปี่ยมรัก

ในหัวของเถียนซื่อเสียส่งเสียงวิ้งขึ้นมาทันที

"นี่มันอะไรกัน—"

เมิ่งฮ่าวจ้องเถียนซื่อเสียเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกระหาย แต่คำพูดยังคงระมัดระวัง

"ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจนะ พอดีผมเห็นเถียนเสี่ยวหยวนกับผู้หญิงคนนี้ก็นึกว่าเป็นพวกแก๊งค้ามนุษย์ คุณเคยบอกว่าน้องชายลูกพี่ลูกน้องของคุณอยู่บ้านเกิดตลอด ไม่ค่อยได้มาไห่เฉิง...ผมกำลังจะเดินเข้าไป ก็เห็นพ่อคุณ...พวกเขาสามคน..."

เถียนซื่อเสียสวมรองเท้าลากส้นเตรียมจะกลับไปบ้านเดิมทันที

เมิ่งฮ่าวรีบดึงตัวไว้

"ซื่อเสีย คุณจะไปไหนน่ะ"

"กลับบ้าน! ไปหาพ่อฉัน ฉันจะไปถามเขาให้รู้เรื่องว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เถียนเสี่ยวหยวนเป็นลูกชายเขาใช่ไหม!"

เมิ่งฮ่าวดึงเถียนซื่อเสียเอาไว้แน่น ทั้งยังต้องคอยระวังท้องของเธอไปด้วย

"ซื่อเสีย คุณใจเย็นก่อน ฟังผมนะ มีผมอยู่ทั้งคน มีผมอยู่ทั้งคน"

เมิ่งฮ่าวปลอบให้เถียนซื่อเสียนั่งลง แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"คุณกลับไปจะถามอะไรล่ะ พ่อคุณย่อมบอกได้ว่าเป็นเพื่อน แล้วบังเอิญเจอเถียนเสี่ยวหยวนเข้าพอดีก็เลยมากินข้าวด้วยกัน เดิมทีเรื่องที่คุณแต่งงานกับผม พ่อคุณก็ไม่พอใจคุณอยู่แล้ว ถ้าคุณไปตั้งแง่สงสัยเขาอีก เขาจะยิ่งไม่พอใจคุณเข้าไปใหญ่"

"ไม่พอใจก็ช่างสิ ถ้าฉันรู้ว่าเถียนเสี่ยวหยวนเป็นลูกชายเขาจริง ฉันจะอาละวาดให้บ้านแตกเลย ฉันจะให้แม่หย่ากับเขา"

"ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น"

เถียนซื่อเสียมองเมิ่งฮ่าว

"แล้วคุณว่าควรทำยังไงล่ะ"

"ซื่อเสีย เรื่องนี้ใจร้อนไม่ได้ ตอนนี้หัวใจสำคัญคือต้องสืบให้ชัดว่าเถียนเสี่ยวหยวนเป็นแค่น้องชายลูกพี่ลูกน้อง หรือเป็นน้องชายแท้ ๆ ของคุณกันแน่ ถ้ารู้แน่ชัดแล้ว พวกเราถึงจะก้าวต่อไปได้"

แววตาของเถียนซื่อเสียดูสับสน ความคิดทั้งหมดย่อมคล้อยตามเมิ่งฮ่าวไปโดยปริยาย

"จะสืบให้รู้แน่ได้ยังไง"

"ตรวจดีเอ็นเอไง คุณกลับบ้านไปแอบเก็บเส้นผมของพ่อคุณกับเถียนเสี่ยวหยวนมา แล้วเราค่อยเอาไปตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกกัน เราจะปรักปรำพ่อคุณสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ"

เถียนซื่อเสียเอามือปิดหน้าร้องไห้โฮ

"เมิ่งฮ่าว ถ้าเถียนเสี่ยวหยวนเป็นลูกชายพ่อฉันจริง ๆ จะทำยังไงล่ะ แม่ฉัน...แม่ฉันต้องอกแตกตายแน่ๆ..."

เมิ่งฮ่าวลูบหลังเถียนซื่อเสีย ตั้งแต่ตั้งครรภ์มาจนถึงตอนนี้ เถียนซื่อเสียก็อ้วนขึ้นมาอีกสองเท่า ตัวหนาจนแทบจะเหมือนหอคอย

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่บ้านของครอบครัวเถียนซื่อเสีย เมิ่งฮ่าวคงสลัดเธอทิ้งไปนานแล้ว

เขาตั้งใจจะมาฮุบสมบัติบ้านที่ไม่มีลูกชายสืบสกุลอยู่แล้ว เถียนซื่อเสียเป็นลูกสาวคนเดียว ทรัพย์สินของตระกูลเถียนก็ต้องตกเป็นของเถียนซื่อเสียสิ แต่เถียนโหย่วฝูกลับจะลากเถียนเสี่ยวหยวนเข้ามาเอี่ยวด้วย ตอนแรกเขาแค่คิดจะยุแยงให้เถียนโหย่วฝูกับภรรยาแตกคอกัน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาล่วงรู้ความลับของเถียนโหย่วฝูเข้า ช่างพลิกแผ่นดินหาแทบตายไม่เจอ แต่กลับได้มาง่ายดายโดยไม่ต้องเปลืองแรงจริง ๆ!

คราวนี้ ไม่ต้องให้เขาไปคอยเสี้ยม ตระกูลเถียนก็ย่อมพังทลายไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นพอแม่ของเถียนซื่อเสียอาละวาดขึ้นมาแล้วแบ่งทรัพย์สินของเถียนโหย่วฝู ฮ่าๆๆ... ในฐานะลูกเขยที่คอยช่วยเหลือแม่ยาย บ้านหลังนี้ก็ตกมาอยู่ในกำมือของเขาแล้วน่ะสิ!

เมิ่งฮ่าวสะกดความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งในใจเอาไว้ แล้วค่อย ๆ วิเคราะห์ให้เถียนซื่อเสียฟังทีละประเด็นเพื่อให้เธอสงบสติอารมณ์ลง

"คุณกลับบ้านไปอย่าเพิ่งปริปากพูดกับแม่แม้แต่คำเดียว แค่แอบเก็บเส้นผมกลับมาก็พอ ส่วนทางพ่อคุณ เดี๋ยวผมจะคอยจับตาดูเอง ในเมื่อผมบังเอิญเจอได้ครั้งหนึ่ง ย่อมต้องมีครั้งที่สองแน่"

เถียนซื่อเสียพยักหน้า ก่อนจะโผกอดเมิ่งฮ่าวแล้วปล่อยโฮออกมาอีกระลอก

เมิ่งฮ่าวตบหลังเธอเบา ๆ ทว่าก้นบึ้งของดวงตากลับเย็นเยียบ

เถียนโหย่วฝู แกดูถูกฉันนักไม่ใช่เหรอ

ฉันจะทำให้บ้านแกปั่นป่วนก่อนเป็นอันดับแรก

พักให้เมียกับลูกสาวของแกเอาใจออกห่างจากแกเสียก่อนเถอะ ดูซิว่าแกจะยังปากแข็งอวดดีได้อีกไหม

ถึงตอนนั้น ทรัพย์สมบัติของตระกูลเถียน... ก็ต้องไหลผ่านมือเถียนซื่อเสียมาตกอยู่ในกำมือของฉัน เมิ่งฮ่าวคนนี้อยู่ดีไม่ใช่หรือไง

ทางด้านเถียนซื่อเสียก็กลับบ้านตระกูลเถียนไปแอบเก็บเส้นผมของพ่อและเถียนเสี่ยวหยวน ขณะเดียวกัน เมิ่งฮ่าวก็เริ่มสืบเรื่องของเถียนโหย่วฝูอย่างลับ ๆ

รองผู้อำนวยการโรงงานสาขาของโรงงานถลุงเหล็ก อำนาจจะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย แต่ในอาณาเขตเล็ก ๆ ของโรงงานสาขาแห่งนั้น ก็นับว่าเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาคนหนึ่ง

คนระดับนี้สืบประวัติได้ไม่ยาก แต่หากเถียนโหย่วฝูจงใจปิดบังซ่อนเร้น การจะสืบสาวราวเรื่องก็ไม่ง่ายเลย

แต่เมิ่งฮ่าวก็มีข้อดีอยู่ตรงนี้ หากเขาทุ่มเทใจจะทำเรื่องอะไรสักอย่างแล้ว ย่อมกัดไม่ปล่อยจนถึงที่สุด

และในกรณีของเถียนโหย่วฝู ก็ถูกเมิ่งฮ่าวขุดคุ้ยจนพบเบาะแสและตื้นลึกหนาบางเข้าจริง ๆ

เมื่อมองดูรูปถ่ายและคลิปวิดีโอที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในโทรศัพท์มือถือ รอยยิ้มตรงมุมปากของเมิ่งฮ่าวก็ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้อีก ความบ้าคลั่งในดวงตาก็ไม่อาจซ่อนเร้นได้มิด

เขา เมิ่งฮ่าวผู้นี้ กำลังจะพลิกชีวิตลืมตาอ้าปากได้แล้ว!