ตอนที่ 76 ถูกส่งกลับมา

"ฉันไม่อยากอยู่แล้ว! เลี้ยงลูกหวังพึ่งยามแก่ เลี้ยงลูกหวังพึ่งยามแก่! เจี้ยนจงเอ๊ย แกจะทิ้งแม่แท้ ๆ คน

จ้าวหมิงอวี่ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม มองดูจ้าวเจี้ยนจงพ่อของเขาซวนเซไปสองก้าว ก่อนจะทรุดเข่าลงคุกเข่าบนพื้นดินเสียงดัง "ตุ้บ"

"แม่!" เสียงของจ้าวเจี้ยนจงสั่นเครือ ขาขวาที่ไม่ยอมฟังคำสั่งบิดเบี้ยวไปข้างหนึ่งอย่างน่าเกลียด "แม่เป็นแม่แท้ๆ ของผมนะ! แม่จะไม่ถามสักคำเลยเหรอว่าตอนนี้ผมเป็นยังไงบ้าง? ผมเกือบจะตายอยู่แล้ว... โธ่ แม่ครับ... ขาข้างนี้ของผม... เดินไม่คล่องแล้ว ต่อไปจะทำยังไงล่ะแม่?"

เขาปาดหน้า ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา "เมื่อก่อนผมยังทำงานไหว ไม่ต้องให้แม่มาคอยกังวล แต่ตอนนี้แม้แต่ตัวเองผมยังดูแลไม่รอดเลย! แม่แท้ๆ ของผม แม่ปล่อยผมไปเถอะได้ไหม... ผมไม่อยากกลายเป็นคนพิการไร้ประโยชน์นะแม่..."

เสียงร่ำไห้โหยหวนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

เพื่อนบ้านใกล้เคียงพากันแตกตื่น ทยอยเดินเข้ามามุงดูกลุ่มละสองสามคน

"เจี้ยนจงกลับมาแล้วเหรอ ดีขึ้นบ้างหรือยัง? เส้นเลือดในสมองแตกไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ รอดตายกลับมาได้นี่ท่านพญามัจจุราชเมตตาแท้ๆ!"

"นั่นสิ หมิงอวี่รับเจี้ยนจงไปรักษาที่ไห่เฉิงเถอะ รักษาหายแล้วยังพอทำงานได้ ถ้าปล่อยให้ล่าช้า ต่อไปคงได้เป็นอัมพาตจริงๆ แน่"

"แล้วไม่ได้มีเจี้ยนอิงอยู่อีกคนเหรอ? อย่างแย่ที่สุด เจี้ยนเจิ้งก็เปิดร้านอาหารอยู่ในตำบล ขี่รถแค่ยี่สิบกว่านาทีก็ถึง ไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นเจี้ยนจงคนเดียวนี่"

"อ้าว แล้วฮุ่ยหลานล่ะ? หมิงอวี่ เมียแกคลอดลูกแล้วใช่ไหม?"

จ้าวหมิงอวี่พยักหน้า

"แม่ผมกำลังดูแลภรรยาผมอยู่ครับ ภรรยาผมเพิ่งคลอดได้ไม่กี่วัน"

เพื่อนบ้านต่างพากันเกลี้ยกล่อมหญิงชรา และยังมีคนช่วยส่งข่าวไปบอกจ้าวเจี้ยนอิงด้วย

ทว่า... จ้าวเจี้ยนอิงกลับไม่ยอมโผล่หน้ามาเลยแม้แต่น้อย

จ้าวหมิงอวี่ก้มลงพยุงจ้าวเจี้ยนจงขึ้นมา "พ่อ ขึ้นรถครับ"

จ้าวเจี้ยนจงถูกกึ่งประคองกึ่งดันเข้าไปในรถ จากนั้นจ้าวหมิงอวี่ก็หันกลับไปประคองหญิงชรา

หญิงชราตาเป็นประกาย คิดว่าเขาจะพาตนไปไห่เฉิงด้วย เสียงสะอื้นพลันหายวับไปทันที "ข้าไปเก็บเสื้อผ้าสักสองสามตัวก่อน รอเดี๋ยว!"

จ้าวหมิงอวี่ไม่เปิดโอกาสให้นางได้เก็บเสื้อผ้า เขาผลักหญิงชราขึ้นรถแล้วปิดประตูดัง "ปัง"

รถยนต์สตาร์ตเครื่องแล้วแล่นออกจากหมู่บ้าน

หญิงชรานั่งอยู่ในรถ มองดูทุ่งนาคุ้นตาที่ถอยร่นไปข้างหลังนอกหน้าต่าง ความกระหยิ่มใจก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมา

โจวฮุ่ยหลานต่อให้หนีไปถึงไห่เฉิงก็หนีไม่พ้น ยังไงโจวฮุ่ยหลานก็ต้องปรนนิบัติดูแลนาง นางไม่อยากไปรบกวนลูกชายคนรองกับลูกสาวคนโตหรอก ส่วนเจี้ยนเหมยลูกสาวคนเล็กก็ไม่รู้หายไปไหนตั้งนาน ไม่กลับมาก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องโดนพวกนั้นบ่นว่าเจี้ยนเหมยไม่ดูแลนาง

ไม่นานรถก็จอดสนิท... ที่หน้าร้านอาหารของจ้าวเจี้ยนเจิ้ง

"คุณย่า ลงจากรถไปบอกอารองสักคำครับ"

จ้าวหมิงอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หญิงชรารู้สึกดีใจ จึงค่อยๆ ก้าวลงจากรถโดยมีจ้าวหมิงอวี่ช่วยประคอง

ในร้านอาหารยังมีลูกค้าอยู่ สองสามีภรรยาจ้าวเจี้ยนเจิ้งกับหลี่ซิ่วเหลียนเห็นจ้าวหมิงอวี่ประคองหญิงชราเดินเข้ามา งานในมือก็หยุดชะงักลงทันที

จ้าวหมิงอวี่กระแอมเคลียร์คอ น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา แต่ดังพอดีให้ทุกคนในร้านได้ยิน

"อารอง อาสะใภ้รองครับ ภรรยาผมเพิ่งคลอด แม่ผมเลยต้องอยู่ดูแลช่วงอยู่เดือนที่ไห่เฉิง ส่วนวันนี้พ่อผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ขาข้างหนึ่งยังใช้การไม่ได้ ผมจะพาพ่อไปตรวจดูอาการต่อที่โรงพยาบาลประชาชนไห่เฉิง ถ้าไม่ไหวก็คงต้องแอดมิทอีกรอบ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหญิงชรา "คุณย่าอยู่บ้านคนเดียวพวกเราก็ไม่วางใจ ปกติอารองกับอาสะใภ้รองเป็นคนกตัญญูที่สุดอยู่แล้ว ย่อมไม่อยากปล่อยให้คุณย่าอยู่บ้านคนเดียวแน่ๆ ผมเลยพาคุณย่ามาส่งให้ครับ ประตูใหญ่บ้านผมไม่ได้ล็อก ถ้าพวกคุณคิดว่าให้คุณย่าพักที่นี่ไม่สะดวก จะพาคุณย่ากลับไปพักที่บ้านผมเหมือนเดิมก็ได้ ตอนที่คุณย่านอนโรงพยาบาลหลายวันนั้นก็เป็นแม่ผมกับอาสามที่ช่วยกันดูแล ถึงเวลาที่ต้องผลัดมาเป็นคิวของอารองบ้างแล้ว จริงไหมครับ?"

พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้จ้าวเจี้ยนเจิ้ง แล้วหันหลังเดินออกจากร้านอาหารไป

รถยนต์แล่นทะยานจากไปทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบ

ทิ้งให้จ้าวเจี้ยนเจิ้ง หลี่ซิ่วเหลียน และหญิงชรายืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หญิงชราได้สติขึ้นมาก่อน น่าแค้นใจนัก! นางยังนึกว่าจ้าวหมิงอวี่จะพานางไปไห่เฉิง นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้ลูกหมาป่าจ้าวหมิงอวี่จะเอานางมาส่งไว้ที่ร้านอาหารของลูกรอง

นางอ้าปากเตรียมจะส่งเสียงโวยวายร้องไห้ แต่พอเหลือบไปเห็นลูกค้าสองโต๊ะนั้น เสียงก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ... จะมาอาละวาดที่นี่ไม่ได้ เดี๋ยวจะกระทบกิจการของลูกรอง

หลี่ซิ่วเหลียนวางตะกร้าผักกระแทกลงกับพื้น หน้าบูดบึ้งยาวเป็นวา "จ้าวเจี้ยนเจิ้ง ดูเอาเถอะ! ดูสิ! บ้านพี่ใหญ่ของแกเล่นละครบทไหนกันอีกล่ะเนี่ย?"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งถูมือไปมา สีหน้าลำบากใจ "แม่ครับ นี่... หรือว่าแม่นั่งพักก่อนสักครู่?"

"จะนั่งทำไมกัน!" หลี่ซิ่วเหลียนถลึงตาใส่เขา "ร้านอาหารยุ่งขนาดนี้ แม่จะอยู่ที่นี่ยังไง ห้องข้างหลังก็มีห้องเดียว จะอยู่ยังไงกัน?"

เธอหันไปทางหญิงชรา น้ำเสียงแข็งกระด้าง "แม่คะ หรือว่าตอนกลางคืนจะต่อแผ่นกระดานเป็นเตียงให้แม่ในร้าน ดีไหมคะ?"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งหน้าดำคล้ำพูดขึ้นว่า "แม่ครับ แม่จะมา ทำไมไม่โทรหาผมก่อนสักสายล่ะครับ ดูผมยุ่งจนหัวหมุนเป็นลูกข่างขนาดนี้ ผมก็บอกไปแล้วว่าหายยุ่งจะกลับบ้านไปหาแม่... เฮ้อ! ผมพาแม่ไปส่งที่บ้านพี่ใหญ่ก่อนแล้วกัน พี่ใหญ่อยู่บ้านว่าง ๆ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งขี่มอเตอร์ไซค์ พาแม่มาส่งถึงหน้าประตูบ้านจ้าวเจี้ยนอิง

"แม่ครับ ที่ร้านยุ่งอยู่ ผมไปก่อนนะ"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งถึงกับไม่ทักทายจ้าวเจี้ยนอิงเลยสักคำ เลี้ยวรถกลับแล้วขี่ออกไปทันที

หญิงชราอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ทำได้เพียงโซซัดโซเซผลักประตูเหล็กบานใหญ่ของตระกูลเมิ่งเข้าไป

จ้าวเจี้ยนอิงเห็นแม่เดินเข้ามา สีหน้าพลันบึ้งตึง "แม่ แม่ไม่ได้นั่งรถหมิงอวี่ไปไห่เฉิงหรอกเหรอ?"

หญิงชราร้องไห้โฮออกมาทันที

"ไอ้พวกไร้มโนธรรม มันทิ้งฉันไว้ที่ร้านอาหารของเจ้าสอง แล้วพาเจ้าใหญ่หนีไป ไร้มโนธรรมจริง ๆ โธ่เอ๊ย—"

สีหน้าของจ้าวเจี้ยนอิงยิ่งดูไม่ได้ขึ้นไปอีก "แม่ไปอยู่ที่ร้านอาหารของเจ้าสองก็ช่วยพวกเขาเด็ดผักได้นี่ เจ้าสองส่งแม่กลับมาทำไมกัน? ใช่ยัยหลี่ซิ่วเหลียนตัวสร้างเรื่องนั่นหรือเปล่า? สองคนนั้นช่างเจ้าเล่ห์นักนะ!"

หญิงชราตบต้นขาพลางร่ำไห้ "ฉันมันชะตาอาภัพจริง ๆ! เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเลี้ยงพวกแกจนโต สุดท้ายกลับไม่มีใครต้องการ! เจ้าเจี้ยนจงไอ้คนไร้สำนึกนั่น ทิ้งฉันแล้วก็หนีไปเลย โธ่เอ๊ย—"

จ้าวเจี้ยนอิงฟังแล้วก็รู้สึกรำคาญใจ

ข้อความที่จ้าวหมิงอวี่ส่งลงในกลุ่มครอบครัวไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็น เรื่องที่จ้าวหมิงอวี่กลับมาที่หมู่บ้านเธอก็รู้ แต่จะให้เธอดูแลแม่ เธอก็ไม่อยากทำจริง ๆ เรื่องพวกนี้แต่ก่อนเป็นหน้าที่ของโจวฮุ่ยหลานทั้งนั้น

พอมองดูแม่ที่น้ำมูกน้ำตาไหลพราก จ้าวเจี้ยนอิงก็รำคาญจนทนไม่ไหว!

จ้าวเจี้ยนอิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งข้อความเสียงลงในกลุ่มครอบครัว

"เจี้ยนจง เจ้าสองส่งแม่กลับมาแล้วนะ ฉันไม่ใช่ว่าจะไม่ดูแลแม่ แต่เมียของเมิ่งฮ่าวก็ใกล้คลอดแล้ว ฉันเองก็ต้องไปไห่เฉิงเพื่อดูแลเมียของเมิ่งฮ่าวเหมือนกัน"

ไม่มีใครตอบ

จ้าวเจี้ยนอิงส่งต่ออีกข้อความ "ให้แม่อยู่บ้านนายต่อไปเถอะ เดี๋ยวฉันเอาข้าวไปส่งให้ ถ้าฉันไปไห่เฉิงเมื่อไหร่ แม่ก็ต้องให้เจ้าสองกับเจ้าสามดูแล"

จ้าวเจี้ยนจงไม่ได้ตอบ แต่จ้าวหมิงอวี่เป็นคนตอบกลับมา

"ป้าใหญ่ อารอง อาน้อย ย่าอยู่บ้านผมมากี่ปีแล้ว พวกคุณรู้ดีกว่าใคร ตอนนี้ชิงเหยียนคลอดลูก แม่ผมต้องดูแลชิงเหยียน ขาข้างหนึ่งของพ่อผมเดินไม่ได้ ผมก็เลยรับพ่อมารักษาที่ไห่เฉิง แค่ให้พวกคุณดูแลย่า พวกคุณก็เริ่มบ่ายเบี่ยงปัดความรับผิดชอบกันแล้ว ปกติไม่ใช่พวกคุณหรอกเหรอที่คอยตำหนิว่าแม่ผมไม่กตัญญู?"

"ตอนนี้ถึงคราวที่พวกคุณต้องกตัญญูกับย่าบ้างแล้ว ทำไมแต่ละคนถึงมีแต่ข้ออ้างล่ะครับ? อย่าคิดมาพึ่งแม่ผมเลย แม่ผมเป็นลูกสะใภ้ ไม่ว่าจะเรื่องน้ำใจหรือหน้าที่ การที่ดูแลย่ามานานหลายปีขนาดนี้ มันก็เกินพอแล้ว! ถ้าไม่ยอมกันจริง ๆ รอพ่อผมเดินได้เมื่อไหร่ ผมจะพาพ่อกลับไป ขอให้ผู้อาวุโสในตระกูลกับผู้ใหญ่บ้านออกหน้า มาคุยเรื่องการเลี้ยงดูย่ายามแก่เฒ่าให้ชัดเจนไปเลย ถ้าพวกคุณไม่กลัวขายหน้าล่ะก็นะครับ"

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจัด

"จ้าวหมิงอวี่ มันยังไม่ถึงคราวแกมาพูด ให้พ่อแกพูด! นี่คงเป็นหลินชิงเหยียนยุยงล่ะสิ พาแม่แกไปไห่เฉิง แล้วยังมารับพ่อแกไปอีก พวกแกคิดจะทำอะไรคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ? ฉันจะบอกพวกแกให้นะ การดูแลย่าของแกเป็นหน้าที่ของพวกผู้ชายที่เป็นลูกชาย ลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้วไม่มีหน้าที่หรอกนะ"

จ้าวเจี้ยนจงฟังข้อความเสียงของจ้าวเจี้ยนอิงแล้ว หน้ามืดตาลายไปหมด

นี่น่ะหรือคือพี่สาวคนโตที่เขาคอยปกป้องสุดชีวิต พี่สาวแท้ ๆ ของเขาเอง!