ตอนที่ 75 ไปไห่เฉิง

จ้าวเจี้ยนจงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วส่งข้อความวีแชตหาโจวฮุ่ยหลาน

"เดินทางระวังด้วยนะ ถึงแล้วบอกด้วย"

ส่งเสร็จ เขาก็วางโทรศัพท์ลงแล้วหลับตา

ภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้มของฮุ่ยหลานตอนยังสาว ภาพลูกชายขี่คอเขาตอนเด็กๆ และลูกสาวอย่างหมิงซินที่กระโดดโลดเต้นพลางร้องเรียกเขาว่าพ่อ...

สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือสิ่งที่เขาควรทะนุถนอม

ส่วนบรรดาพวกที่เรียกว่า "พี่น้อง" พวกนั้น...

จ้าวเจี้ยนจงลืมตาขึ้น แววตาค่อยๆ เย็นชาลง

โจวฮุ่ยหลานที่อยู่บนรถไฟ พอมองดูข้อความ "เดินทางระวังด้วยนะ" ที่จ้าวเจี้ยนจงส่งมา น้ำตาก็ไหลพรากออกมาไม่หยุด ผู้ชายที่อยู่กินกับเธอมาค่อนชีวิตคนนี้ ในที่สุดก็พูดจาประสาคนออกมาได้สักคำ

หลินชิงเหยียนเริ่มเจ็บท้องคลอดตอนกลางดึก

ตอนส่งมาถึงโรงพยาบาล ปากมดลูกเปิดไปสามเซนติเมตรแล้ว เธอเจ็บจนเหงื่อท่วมหน้าผาก โจวฮุ่ยหลานเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอด ฝ่ามือก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน

ครั้นฟ้าสาง เสียงเด็กร้องไห้จ้าก็ดังแว่วออกมา

พยาบาลอุ้มห่อผ้าผืนเล็กเดินออกมา "ญาติคุณหลินชิงเหยียนคะ ได้ลูกสาวค่ะ น้ำหนักหกจินหกตำลึง ปลอดภัยทั้งแม่และเด็กค่ะ"

โจวฮุ่ยหลานร้องอุทาน "โธ่เอ๊ย" น้ำตาไหลพรากออกมาทันที เธอประคองรับเด็กมาด้วยมือที่สั่นเทา พลางมองใบหน้าน้อยๆ ที่ยับย่นนั้นด้วยหัวใจที่อ่อนยวบไปหมด

"แล้วชิงเหยียนล่ะคะ เธอเป็นยังไงบ้าง"

"อาการของคุณแม่ปกติดีค่ะ สังเกตอาการสองชั่วโมงก็ย้ายกลับห้องพักฟื้นได้แล้วค่ะ"

โจวฮุ่ยหลานอุ้มหลานสาวไว้ ปาดน้ำตาไปพลางกดโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนจงไปพลาง

จ้าวหมิงอวี่งงงันไปหมดทั้งตัว เห็นลูกสาวก็ไม่กล้าอุ้ม เอาแต่ถามพยาบาลไม่หยุดว่าหลินชิงเหยียนเป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อหลินชิงเหยียนกลับมาที่ห้องพักฟื้นและลูกได้ดื่มน้ำมื้อแรกแล้ว โจวฮุ่ยหลานจึงต่อสายหาจ้าวเจี้ยนจงด้วยมือที่สั่นเทา

"เจี้ยนจง คลอดแล้วนะ... ลูกสาว หกจินหกตำลึง... คุณได้เป็นปู่แล้วนะ"

จ้าวเจี้ยนจงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลก็ตื่นเต้นดีใจไม่แพ้กัน

"ดี ดีจริงๆ... ชิงเหยียนเป็นยังไงบ้าง ผมขอดูหน้าหลานสาวหน่อยได้ไหม"

โจวฮุ่ยหลานเปิดวิดีโอคอล จ้าวเจี้ยนจงมองหลานสาวตัวน้อยผิวขาวอมชมพูพลางขอบตารื้น เขาได้เป็นปู่คนแล้ว

"ชิงเหยียนเป็นยังไงบ้าง"

"ดีทุกอย่าง ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก ชิงเหยียนเหนื่อยมากเลยหลับไปแล้ว"

"งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว... ชิงเหยียนเป็นคนที่มีคุณูปการใหญ่หลวงต่อบ้านเรา คุณดูแลชิงเหยียนให้ดีเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงผม"

จ้าวเจี้ยนจงพูดย้ำไปมา น้ำเสียงเจือความสะอื้นเล็กน้อย

เมื่อวางสาย จ้าวเจี้ยนจงมองเพดาน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ได้เป็นปู่คนแล้ว... เขา จ้าวเจี้ยนจง ได้เป็นปู่คนแล้ว

เขาคิดดูแล้วก็โทรศัพท์หาแม่ของตัวเอง อย่างไรเสียบ้านก็มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้น แม่ก็ได้เลื่อนเป็นทวดแล้ว

เมื่อปลายสายรับ จ้าวเจี้ยนจงก็พูดด้วยความตื่นเต้น

"แม่ ชิงเหยียนคลอดแล้วนะ ได้ลูกสาว... หน้าเหมือนหมิงอวี่ตอนเด็กๆ เลย..."

"ลูกสาวเหรอ" หญิงชราพูดแทรกขึ้นมา "ตัวขาดทุน คลอดแล้วก็คลอดไปสิ มีอะไรน่าพูดถึง ฮุ่ยหลานจะกลับมาเมื่อไหร่ เสื้อผ้าฉันเหม็นเปรี้ยวหมดแล้วเนี่ย!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเจี้ยนจงชะงักค้าง

"แม่ ชิงเหยียนเพิ่งคลอด ฮุ่ยหลานต้องดูแล..."

"มีอะไรต้องดูแลนักหนา ฉันคลอดพวกแกมาตั้งห้าคน คลอดเสร็จก็ลงไปทำงานในนา มีแต่นังนั่นแหละที่ล้ำค่าเหลือเกิน ได้ยินพวกแกบอกว่าจ้างพี่เลี้ยงดูแลหลังคลอดแล้ว มีพี่เลี้ยงคอยปรนนิบัติยังไม่พออีกหรือไง นังนั่นมันก็แค่อยากหาเรื่องอู้งานสบายใจเฉิบ! แล้วก็แกอีกคน ไปนอนเสวยสุขคนเดียวที่โรงพยาบาล ทิ้งให้ยายแก่อย่างฉันอยู่บ้านรอความตาย! พวกแกมันสารเลวอกตัญญูกันทุกคน!"

จ้าวเจี้ยนจงฟังเสียงด่าทอในสาย แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาจับใจ

เดิมทีเขาแค่อยากแบ่งปันความสุข แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นน้ำเย็นที่สาดรดหัว

"แม่ครับ" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลง "ผมยังลุกจากเตียงไม่ได้เลย พี่ใหญ่กับอารองก็อยู่บ้านกันไม่ใช่เหรอ พวกเขาดูแลแม่ไม่ได้หรือไง แม่เป็นแม่แท้ๆ ของผมนะ แม่ไม่คิดถึงความเป็นความตายของลูกชายคนนี้บ้างเลยเหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงพูดจบก็กดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่รอให้ผู้เป็นแม่พูดอะไรต่อ

เขาโยนโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียงแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดส่องเข้ามาอบอุ่นสบาย ทว่าในใจของเขากลับเหมือนมีก้อนน้ำแข็งจุกแน่นอยู่

ตั้งแต่โจวฮุ่ยหลานไปไห่เฉิง น้องสามอย่างจ้าวเจี้ยนเฟิงก็เลิกงานแล้วแวะมาทุกวัน ส่วนพี่ชายคนโตของโจวฮุ่ยหลานอย่างโจวฮุ่ยจวินกับพี่ชายคนที่สองอย่างโจวฮุ่ยหงก็ผลัดกันมาส่งข้าว อยู่เป็นเพื่อนคุย และคอยพยุงเขาเดินเล่นช้าๆ ตามทางเดิน

ในทางกลับกัน ทั้งจ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเจิ้ง และจ้าวเจี้ยนเหมย กลับไม่มีแม้แต่เงาหัวสักคนเดียว

มีครั้งหนึ่งจ้าวเจี้ยนเฟิงเอ่ยขึ้นมาว่า "เมื่อวานพี่ใหญ่ยังถามผมอยู่เลยว่าพี่จะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ผมบอกไปว่าต้องอยู่อีกสองสามวัน"

จ้าวเจี้ยนจงยิ้มขื่น

เขาตระหนักแจ้งแล้ว พวกที่เรียกกันว่า "ญาติ" เหล่านี้ จะเป็น "คนครอบครัวเดียวกัน" ก็เฉพาะตอนที่ต้องการให้เขาลงแรงเสียเงินเท่านั้น

ครึ่งเดือนต่อมา จ้าวเจี้ยนจงก็ออกจากโรงพยาบาล

จ้าวหมิงอวี่ตั้งใจหารถมาจากไห่เฉิงเพื่อมารับเขา สองพ่อลูกไม่ได้ตรงกลับบ้านทันที แต่แวะไปบ้านน้องสามก่อน

เฉิงลี่อยู่ที่บ้าน จ้าวเจี้ยนจงคืนค่ารักษาพยาบาลที่น้องสามออกสำรองจ่ายไปให้ ทั้งยังยัดเงินเพิ่มให้อีกสองพันหยวน "อาสาม ช่วงนี้ลำบากอาสามกับอาสะใภ้สามช่วยดูแลพ่อผมแล้วครับ"

จ้าวเจี้ยนเฟิงปฏิเสธ "เสี่ยวอวี่ อาเป็นอาสามของเธอนะ เธอทำอะไรเนี่ย..."

"สมควรให้แล้ว" จ้าวเจี้ยนจงตบบ่าน้องชาย "พี่รู้แก่ใจดี"

จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านโจวโหลว

โจวฮุ่ยจวินเห็นพวกเขามา ก็รีบเชื้อเชิญเข้าบ้าน โจวฮุ่ยหงพอได้ข่าวก็รีบตามมาเช่นกัน

จ้าวเจี้ยนจงหยิบซองแดงออกมาสองซอง ยัดให้โจวฮุ่ยจวินซองหนึ่ง และยัดให้โจวฮุ่ยหงอีกซองหนึ่ง "พี่ใหญ่ พี่รอง ช่วงนี้ต้องขอบคุณพวกพี่จริงๆ เงินไม่มาก เป็นแค่น้ำใจครับ"

โจวฮุ่ยจวินไม่ยอมรับ "เจี้ยนจง นายทำอะไรเนี่ย คนกันเองไม่ต้องเกรงใจกันหรอก!"

"ใช่แล้ว!" โจวฮุ่ยหงกล่าวเสริม "ฮุ่ยหลานเป็นน้องสาวพวกเรา ตอนพวกนายลำบาก ถ้าพวกเราไม่ช่วยแล้วใครจะช่วย พวกเราดูแลนายก็เพราะเห็นแก่หน้าฮุ่ยหลานกับเสี่ยวอวี่ เงินนี่พวกเราไม่รับหรอก"

ขอบตาของจ้าวเจี้ยนจงแดงระเรื่อ "ถ้าพวกพี่ไม่รับ ผมคงไม่สบายใจ"

ยื้อยุดปฏิเสธกันอยู่นาน ทั้งสองคนถึงยอมรับไว้

ตอนก่อนจะกลับ โจวฮุ่ยจวินพูดขึ้นว่า "เจี้ยนจง วันข้างหน้า... ดูแลใส่ใจฮุ่ยหลานให้มากๆ หน่อยนะ เธออยู่กับนายมาหลายปีขนาดนี้ มันไม่ง่ายเลย"

จ้าวเจี้ยนจงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมรู้ครับ"

สุดท้ายถึงค่อยกลับไปบ้านตระกูลจ้าว

หญิงชราเห็นลูกชายกับหลานชายกลับมา ก็ปล่อยโฮออกมาทันที

"ลูกแม่เอ๋ย... ในที่สุดแกก็กลับมาเสียที... แม่แกช่วงนี้ลำบากเหลือเกิน! ไม่มีใครดูแลไม่มีใครถามถึง ข้าวปลาอาหารก็ต้องทำเอง! เสื้อผ้าสกปรกก็ไม่มีใครซัก ตัวเหม็นเปรี้ยวไปหมดแล้ว!"

นางร้องไห้จะเป็นจะตาย น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มหน้า

จ้าวหมิงอวี่มองนางโดยไม่พูดอะไร

จ้าวเจี้ยนจงค้ำไม้เท้า เดินกะโผลกกะเผลกเล็กน้อย เขาพูดเสียงเบาว่า "แม่ครับ ผมจะไปอยู่ไห่เฉิงสักพัก หมิงอวี่ติดต่อโรงพยาบาลทางนู้นไว้แล้ว จะไปตรวจเช็กดูอีกที ขาของผมข้างนี้ยังเดินได้ไม่ค่อยดี"

เสียงร้องไห้ของหญิงชราหยุดชะงักลงทันควัน "อะไรนะ ไปไห่เฉิงเหรอ แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ"

"ที่บ้านไม่ใช่ยังมีป้าใหญ่กับอารองอยู่เหรอครับ" จ้าวหมิงอวี่เอ่ยขึ้น "ปกติคุณย่ารักและเอ็นดูพวกเขาที่สุด พวกเขาก็คงดูแลคุณย่าได้เป็นอย่างดี พ่อผมตอนนี้แม้แต่ตัวเองยังดูแลไม่ไหว ไม่แน่ว่าพอไปถึงไห่เฉิงแล้วอาจจะต้องนอนโรงพยาบาลอีกด้วยซ้ำ"

หญิงชราอึ้งไป "แก... แกพูดอะไรนะ"

"ผมส่งข้อความบอกอาการของพ่อลงในกลุ่มครอบครัวแล้วครับ" จ้าวหมิงอวี่ใช้น้ำเสียงราบเรียบ "ป้าใหญ่ อารอง อาน้อยเห็นกันหมดแล้ว ใครควรต้องดูแล ในใจพวกเขารู้ดี ตอนที่คุณย่านอนโรงพยาบาลก็เป็นแม่ของผมที่คอยดูแล ตอนนี้ถึงคราวของพวกเขาบ้างแล้ว"

พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องไปเก็บข้าวของของพ่อแม่

หญิงชราเริ่มลนลาน พุ่งเข้ามาดึงแขนจ้าวเจี้ยนจงไว้ "เจี้ยนจง! แกจะไปไม่ได้นะ! แกไปแล้วฉันจะทำยังไง แกจะทิ้งฉันไว้ไม่สนใจไม่ได้นะ ฉันก็จะไปไห่เฉิงด้วย โจวฮุ่ยหลานจะทิ้งฉันไม่ดูแลไม่ได้"

จ้าวเจี้ยนจงมองมือที่กำลังดึงแขนของตนอยู่ มือคู่นั้นที่เขาเคยทั้งเคารพยำเกรงและเชื่อฟังมาตลอดหลายสิบปี ยามนี้เขากลับรู้สึกเพียงแค่ว่ามันช่างหนักอึ้ง

"แม่ครับ" เขาค่อยๆ ดึงแขนกลับ "ผมไปไห่เฉิง ฮุ่ยหลานต้องดูแลชิงเหยียนไปด้วย ดูแลผมไปด้วย แม่ยังอยากให้เธอเหนื่อยจนตายอีกเหรอครับ"

"ฉันไม่สน ฉันก็จะไปไห่เฉิงด้วย โจวฮุ่ยหลานต้องคอยปรนนิบัติรับใช้ฉัน"

จ้าวหมิงอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณย่าครับ การปรนนิบัติกตัญญูต่อคุณย่ามันเป็นหน้าที่ของลูกแท้ๆ ของคุณย่า ไม่ใช่หน้าที่ของแม่ผม พ่อครับ ไปกันเถอะ..."

หญิงชรากรีดร้องจะเป็นจะตาย "ถ้าพวกแกกล้าไปล่ะก็ ฉัน... ฉันจะตายให้พวกแกดู!"