ตอนที่ 74 ตาสว่าง

มีเพียงจ้าวเจี้ยนเฟิงที่คอยเฝ้าอยู่ตลอด นั่งเป็นเพื่อนจ้าวหมิงอวี่กับโจวฮุ่ยหลานบนม้านั่งยาวตรงทางเดินจนถึงดึกดื่น ต่อมาเฉิงลี่ก็ตามมาด้วย ทั้งยังนำโจ๊กร้อน ๆ ติดมือมาให้ โจวฮุ่ยจวินพี่ชายคนโตและโจวฮุ่ยหงพี่ชายคนที่สองจากบ้านเดิมของโจวฮุ่ยหลาน รวมถึงหลานชายอีกสองคนก็รีบเดินทางมาข้ามคืนเช่นกัน

หลังผ่านพ้นหนึ่งวันหนึ่งคืนอันยากลำบาก ในที่สุดจ้าวเจี้ยนจงก็ฟื้นขึ้นมา

เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เขาพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานสีขาวซีดของโรงพยาบาล

พอหันศีรษะไป ก็เห็นโจวฮุ่ยหลานฟุบหลับอยู่ข้างเตียง เส้นผมขาวโพลนไปแถบใหญ่ ลูกชายนอนขดตัวอยู่บนเตียงเฝ้าไข้ คิ้วขมวดแน่น หลับไม่สนิท

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกสะเทือนใจจนแสบจมูกขึ้นมาทันที

"ฮุ่ยหลาน..." เสียงของเขาแหบแห้งราวกับเครื่องเป่าลมที่พังยับเยิน

โจวฮุ่ยหลานสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที พอเห็นเขาลืมตา น้ำตาก็ไหลพรากลงมา "เจี้ยนจง... คุณทำฉันตกใจแทบแย่แล้ว..."

จ้าวหมิงอวี่รีบขยับเข้ามาหาทันที "พ่อ รู้สึกยังไงบ้างครับ"

จ้าวเจี้ยนจงมองภรรยาและลูกชาย ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นานสองนานแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว น้ำตาไหลรินออกจากหางตาไม่ขาดสาย

โจวฮุ่ยหลานกุมมือเขาไว้แน่นแล้วร้องไห้ตามไปด้วย

จ้าวหมิงอวี่เบือนหน้าหนี ขอบตารื้นแดง

ผ่านไปอีกสองวัน จ้าวเจี้ยนอิงก็มา

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วย เห็นจ้าวเจี้ยนจงฟื้นแล้ว หล่อนก็ตบต้นขาแล้วเริ่มร้องไห้คร่ำครวญทันที "เจี้ยนจงเอ๊ย! แกทำพี่ใหญ่ตกใจแทบแย่แล้ว! ขวัญพี่กระเจิงหมดแล้วเนี่ย!"

โจวฮุ่ยหลานทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จา จ้าวหมิงอวี่ก้มหน้าปอกแอปเปิล ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง

จ้าวเจี้ยนอิงร้องไห้ไปได้พักหนึ่ง ก็หันปากกระบอกปืนเล็งตรงมาที่โจวฮุ่ยหลานทันที "ฮุ่ยหลาน ถ้าเธอยอมกลับมาดี ๆ กับเจี้ยนจง เรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ไหม อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว เป็นถึงย่าคนแล้วแท้ ๆ เอะอะก็หนีออกจากบ้าน ทิ้งเจี้ยนจงไว้คนเดียวที่บ้าน..."

จ้าวเจี้ยนเฟิงพูดขัดขึ้นมา "พี่ใหญ่ พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ"

"ทำไมล่ะ ไม่ให้พูดหรือไง" จ้าวเจี้ยนอิงยกมือปาดหน้า—หน้าแห้งผาก ไม่มีน้ำตาสักหยด

หล่อนชี้นิ้วด่าทอจ้าวหมิงอวี่ "แกก็เหมือนกัน! เมียแกคลอดลูก ก็มีแม่ยายอยู่ไม่ใช่เหรอ ย่าของแกนอนป่วยขยับตัวไม่ได้อยู่บนเตียง แกก็ยังจะรั้นมารับแม่แกไป เจตนาจะทรมานย่าแกชัด ๆ ยังจะเป็นนักศึกษาปริญญาโทอีก เรียนบ้าอะไรกัน! เอาตำราไปทิ้งในท้องหมาหมดแล้วหรือไง!"

"ห้ามว่าลูกชายฉันนะ!" โจวฮุ่ยหลานลุกพรวดขึ้นมาทันที

น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่กลับสะกดจ้าวเจี้ยนอิงจนชะงัก

"ลูกสะใภ้ฉันจะคลอดลูก ฉันไปดูแลแล้วมันทำไม" โจวฮุ่ยหลานจ้องหน้าหล่อน "แม่เธอป่วยนอนติดเตียง เธอเคยมาดูแลกี่วัน นอนโรงพยาบาลครึ่งเดือนเธอเคยมาเทอุจจาระเทปัสสาวะสักกี่ครั้ง เธอมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน"

เธอเน้นเสียงทีละคำ "จ้าวเจี้ยนอิง แม่เธอฉันไม่ดูแลแล้ว เธอไม่ได้บอกให้เจี้ยนจงหย่ากับฉันหรอกเหรอ หย่าสิ! ใครไม่หย่าเป็นหมาเลย!"

จ้าวเจี้ยนอิงถึงกับอึ้ง

นี่คือโจวฮุ่ยหลานจริงหรือ คนที่ยอมจำนนและเชื่อฟังทุกอย่างที่หล่อนพูดคนนั้นน่ะหรือ

"โจวฮุ่ยหลาน เธอ..."

"ฉันกลับมาก็เพื่อทำเรื่องหย่า" น้ำเสียงของโจวฮุ่ยหลานสงบนิ่งมาก "ต่อไปนี้น้องชายกับแม่ของเธอ เธอมาดูแลเอง อย่ามาโยนให้ฉัน"

จ้าวเจี้ยนอิงเริ่มลนลาน

จ้าวเจี้ยนจงเลือดออกในสมอง ออกจากโรงพยาบาลแล้วยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป หากฟื้นตัวได้ไม่ดี ใครจะดูแลแม่ล่ะ อารมณ์ของแม่ก็เอาใจยากอย่างยิ่ง! หลี่ซิ่วเหลียนพึ่งพาไม่ได้ จ้าวเจี้ยนเหมยก็หายหน้าไป ส่วนเฉิงลี่ไม่มีทางรับช่วงต่อแน่ อาสามก็กลับมาได้แค่วันเสาร์วันอาทิตย์... ภาระก้อนโตนี้ สุดท้ายไม่ตกใส่หัวหล่อนหรอกหรือ

"เธอ... เธอพูดเหลวไหลอะไร..." น้ำเสียงของจ้าวเจี้ยนอิงอ่อนลง "เรื่องหย่าร้างพูดเล่นกันได้ที่ไหน..."

"ไม่ใช่เธอเป็นคนพูดก่อนหรือไง" โจวฮุ่ยหลานแค่นยิ้ม "ตอนนี้ไม่กล้ารับแล้วเหรอ"

โจวฮุ่ยหลานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที ข้อความเสียงของจ้าวเจี้ยนอิงยังคงอยู่ในกลุ่มครอบครัวเดียวกัน

จ้าวเจี้ยนอิงเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเดินก้มหน้าจากไปอย่างหมดรูป

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงบลง

โจวฮุ่ยหลานนั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง พลางมองจ้าวเจี้ยนจง น้ำตาก็ไหลรินออกมาอีก "คุณดูสิ นี่น่ะหรือพี่สาวคนดีของคุณ คุณนอนป่วยอยู่ตรงนี้ นอกจากพูดจาถากถางแล้ว หล่อนทำอะไรบ้าง"

จ้าวเจี้ยนจงหลับตา น้ำตาไหลซึมจากหางตาหยดลงบนหมอน

"หลายปีมานี้ คุณทุ่มเทให้พวกพี่น้องของคุณสุดหัวใจ แล้วพวกเขาล่ะ" โจวฮุ่ยหลานสะอื้น "อารองเปิดร้านอาหาร คุณไปช่วยทำงานฟรีตั้งเท่าไหร่ บ้านพี่สาวคนโตมีเรื่อง คุณก็ออกทั้งเงินทั้งแรง ตอนนี้คุณมานอนอยู่ตรงนี้ นอกจากสามีภรรยาอาสามแล้ว มีใครมาบ้าง มีใครสนใจบ้าง"

ริมฝีปากของจ้าวเจี้ยนจงสั่นระริก ในที่สุดก็เค้นเสียงออกมาได้ประโยคหนึ่ง "...ผมขอโทษคุณด้วย"

"คุณไม่ได้ขอโทษฉันหรอก คุณต้องขอโทษตัวเองต่างหาก!" โจวฮุ่ยหลานปาดน้ำตา "คุณคิดว่าการเป็นพี่ใหญ่แล้วต้องยอมเสียเปรียบตลอดหรือไง คุณดูพวกเขาสิ มีใครเห็นค่าความดีของคุณบ้าง"

ขณะกำลังคุยกัน หมอก็เดินเข้ามา

จ้าวหมิงอวี่ตามออกไปสอบถามอาการ พอกลับเข้ามาก็บอกว่า "พ่อมีเลือดออกที่เส้นเลือดฝอยในสมองครับ ไม่รุนแรงมาก นอนโรงพยาบาลสักครึ่งเดือน แล้วกลับไปพักผ่อนให้ดีที่บ้าน ทานยาตรงเวลา ก็ไม่มีปัญหาอะไรมากแล้วครับ แต่ต่อไปนี้จะขาดยาไม่ได้ ต้องทานต่อเนื่องระยะยาว"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขามองผมที่เริ่มแซมขาวของโจวฮุ่ยหลาน มองมืออันหยาบกร้านของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องราวมากมายขึ้นมา ตอนที่ฮุ่ยหลานแต่งเข้ามา มือนุ่มเนียนนัก หลายปีมานี้ ทั้งทำกับข้าว ซักผ้า ลงแปลงนา ปรนนิบัติแม่... มือคู่นี้ กลายมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ฮุ่ยหลาน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "รอผมหายดี... ผมจะทำกับข้าวให้คุณกินนะ"

โจวฮุ่ยหลานชะงักไป น้ำตายิ่งไหลรินพรั่งพรู

หลายปีขนาดนี้ จ้าวเจี้ยนจงไม่เคยพูดจาแบบนี้มาก่อนเลย

จ้าวหมิงอวี่อยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลได้สามวัน ก็ต้องเดินทางกลับไห่เฉิง

ก่อนกลับ เขาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อ และยังทิ้งเงินไว้อีกห้าพันหยวน "พ่อครับ พักผ่อนรักษาตัวให้ดีนะ พ่อออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ค่อยไปพักที่ไห่เฉิงสักระยะนะครับ"

จ้าวเจี้ยนจงพยักหน้า กุมมือลูกชายไว้ "เสี่ยวอวี่ พ่อ... พ่อขอโทษลูกนะ"

จ้าวหมิงอวี่ขอบตารื้นแดง "มันผ่านไปแล้วครับ"

ลูกชายเพิ่งกลับไปได้แค่วันเดียว จ้าวเจี้ยนจงก็เร่งโจวฮุ่ยหลาน "คุณก็กลับไปเถอะ ชิงเหยียนใกล้จะคลอดแล้ว ข้างกายจะไม่มีคนคอยดูแลไม่ได้"

"คุณยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลเลย..."

"ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่" จ้าวเจี้ยนจงบอก "น้องสามแวะมาบ่อย ๆ อย่างมากที่สุดผมก็จ้างคนดูแลสักคน คุณวางใจเถอะ"

โจวฮุ่ยหลานลังเล

ขณะกำลังพูดอยู่นั้น โทรศัพท์ของจ้าวหมิงอวี่ก็ดังขึ้น น้ำเสียงร้อนรนเป็นที่สุด "แม่ครับ ชิงเหยียนเจ็บท้องจะคลอดก่อนกำหนด! พวกเรากำลังไปโรงพยาบาลกันครับ! แม่ไม่ต้องร้อนใจนะ แม่ของชิงเหยียนติดต่อประสานงานไว้เรียบร้อยแล้ว"

โจวฮุ่ยหลานร้อนใจขึ้นมาทันที "ทำยังไงดีล่ะ ทำยังไงดี"

จ้าวเจี้ยนจงรีบพูด "รีบไปเถอะ! ทางนี้ผมไม่เป็นไร! ชิงเหยียนสำคัญที่สุด!"

โจวฮุ่ยหลานกัดฟัน "ฉันจะบอกน้องสามไว้สักคำ ป่านนี้พี่เลี้ยงอยู่เดือนคงมาถึงแล้วเหมือนกัน พอบริหารจัดการทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ค่อยให้หมิงอวี่มารับคุณไปไห่เฉิงนะ"

โจวฮุ่ยหลานรีบร้อนจากไป

จ้าวเจี้ยนจงนอนอยู่บนเตียงคนไข้ คิดในใจว่าผ่านไปห้าวันแล้ว ไม่รู้ว่าแม่เป็นอย่างไรบ้าง

จ้าวเจี้ยนจงกดโทรศัพท์หาแม่ พอปลายสายกดรับ เสียงร้องไห้ก็ดังแว่วมาทันที

"เจี้ยนจง... ลูกแม่... แม่ปวดใจจะตายอยู่แล้ว... ลูกไม่เคยต้องมารับเคราะห์กรรมแบบนี้เลยนะ... ทั้งหมดเป็นความผิดของนังโจวฮุ่ยหลาน ถ้ามันยอมตามลูกกลับมาดี ๆ จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง... ลูกที่น่าสงสารของแม่... ต้องมาทนทุกข์ทรมานขนาดนี้..."

น่าแปลกที่นี่เป็นครั้งแรกที่ในใจของจ้าวเจี้ยนจงไม่มีความรู้สึกสะเทือนไหวใด ๆ เลย

หลังจากฟังแม่คร่ำครวญร้องไห้อยู่พักหนึ่ง จ้าวเจี้ยนจงก็ถามขึ้น

"ช่วงสองสามวันนี้ใครดูแลแม่อยู่ครับ"

"พี่สาวแกงานยุ่ง วันหนึ่งมาทำกับข้าวให้มื้อเดียว แม่ต้องลุกขึ้นมาอุ่นกินเอง น้องรองก็เอาข้าวมาส่งให้สองครั้ง เขางานยุ่งมาก... แกเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ"

ใจของจ้าวเจี้ยนจงสงบนิ่งอย่างยิ่ง ที่แท้แม่ก็เลือกปฏิบัติตามหน้าคน ตอนที่ฮุ่ยหลานดูแล ปรนนิบัติอย่างไรก็ไม่ถูกใจสักอย่าง พอเป็นพี่ใหญ่กับน้องรองดูแล แม่ก็ทนได้ แถมยังลุกขึ้นมาอุ่นกับข้าวเองได้ด้วย

หึหึ!

จ้าวเจี้ยนจงหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน หัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็ไหลรินลงมาอีกครั้ง