ตอนที่ 73 ฟางเส้นสุดท้าย

เขาถึงกับลงไม้ลงมือตบลูกชายตัวเองงั้นหรือ

ตอนที่ฟาดฝ่ามือออกไปนั้น แม้แต่ตัวเขาเองยังยืนอึ้งงันไป

โจวฮุ่ยหลานร้องไห้พลางทุบตีเขา "ไอ้คนสารเลว! ลูกชายฉันไปทำอะไรให้แกฮะ ถึงต้องมาตบลูกฉัน... ฉันจะหย่ากับแก! หย่ากันเดี๋ยวนี้!"

หลินชิงเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง เธอเคยเห็นคนโง่มามาก แต่ไม่เคยเจอใครโง่เง่าได้ขนาดนี้มาก่อน แถมยังเป็นพ่อสามีของตัวเองอีกด้วย

จ้าวหมิงซินตกใจกลัวจนหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร้องเรียกเสียงแผ่ว "พี่..."

จ้าวหมิงอวี่ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง แก้มซีกหนึ่งยังคงแสบร้อน เขาได้แต่ยิ้มขื่น ทว่าไร้คำพูดใด ๆ ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะพูดอะไรออกมา

"คุณออกไปเลยนะ... ออกไป!"

โจวฮุ่ยหลานทั้งผลักทั้งดันจ้าวเจี้ยนจงออกไปนอกประตู แล้วปิดประตูดัง "ปัง" เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาจากหลังบานประตู

ชุมชนพักอาศัยแบบเก่ายังไม่มีลิฟต์ จ้าวเจี้ยนจงลากสองขาที่หนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่ว ค่อย ๆ ก้าวลงบันไดไปทีละก้าว พอถึงชั้นล่าง จ้าวหมิงอวี่ก็ตามลงมาทัน

"พ่อครับ" ลูกชายยื่นโทรศัพท์มือถือให้ "ผมโอนเงินให้พ่อพันหยวน เอาไปซื้อของบำรุงให้คุณย่านะครับ"

จ้าวเจี้ยนจงมองรอยแดงบนใบหน้าของลูกชาย ลำคอตีบตันขึ้นมาทันใด "เสี่ยวอวี่..."

"ชิงเหยียนใกล้จะคลอดแล้ว ผมลางานได้แค่อาทิตย์เดียว" จ้าวหมิงอวี่พูดขัดขึ้น "ต่อให้พี่เลี้ยงเด็กอยู่ไฟมืออาชีพแค่ไหน ก็ต้องมีคนในครอบครัวอยู่ด้วย แม่...คงไม่กลับไปแล้วครับ"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ช่วงพลบค่ำ จ้าวเจี้ยนจงก็เดินทางกลับมาถึงบ้านเดิม

ยังไม่ทันจะก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงหญิงชราแหกปากโวยวายอยู่ในห้อง ก่นด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด ทั้งด่าโจวฮุ่ยหลานว่าใจดำอำมหิตไร้สำนึก ด่าจ้าวเจี้ยนจงว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ไม่ได้เรื่อง ด่าเฉิงลี่ว่าเป็นเศษสวะ จะมีก็เพียงจ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเจิ้ง และจ้าวเจี้ยนเหมยเท่านั้นที่ไม่โดนด่า

จ้าวเจี้ยนจงเดินคอตกเข้าห้องไป หญิงชราก็หุบปากลงทันควัน ถลึงตาถามขึ้น "โจวฮุ่ยหลานล่ะ หายหัวไปตายที่ไหน รีบไปทำกับข้าวสิ ฉันจะหิวตายอยู่แล้วเนี่ย แล้วผ้าปูที่นอนด้วย เหม็นฉี่ไปหมดแล้ว มาเปลี่ยนให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

ภายในห้องมีกลิ่นเหม็นฉี่จริง ๆ

"พี่สาวผมล่ะครับ" จ้าวเจี้ยนจงขมวดคิ้ว "ก่อนผมไปไห่เฉิง ก็บอกให้พี่มาคอยดูแลแม่ไม่ใช่เหรอ"

"อะไร ๆ ก็จะหวังพึ่งพี่แกเหรอ เขายุ่งอยู่นะ!" หญิงชราเริ่มหมดความอดทน "รีบไปเรียกโจวฮุ่ยหลานมาเช็ดตัวให้ฉันเร็วเข้า!"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ "ฮุ่ยหลาน...ไม่ได้กลับมาด้วยครับ ชิงเหยียนใกล้จะคลอดแล้ว ขาดคนดูแลไม่ได้"

"อะไรนะ!" เสียงของหญิงชราแหลมสูงขึ้นแปดระดับ "โจวฮุ่ยหลานไม่ได้กลับมางั้นเหรอ ในสายตามันยังมีแม่สามีอย่างฉันอยู่ไหม คิดจะกระด้างกระเดื่องแข็งข้อเรอะ!"

จ้าวเจี้ยนจงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าข้างหัวเตียงของหญิงชรามีเพียงหมั่นโถวแข็ง ๆ ครึ่งลูกกับน้ำเย็นอีกหนึ่งชาม หัวใจเขาพลันเย็นเยียบ "วันนี้พี่ใหญ่...แค่เอาหมั่นโถวมาส่งให้แค่นี้เองเหรอครับ"

"ไม่อย่างนั้นจะให้ทำอะไรล่ะ" หญิงชราพูดอย่างมีเหตุผลเต็มประดา "พี่ใหญ่แกบอกว่ามีคู่ดูตัวดี ๆ นัดไว้ล่วงหน้านานแล้ว ต้องไปเป็นแม่สื่อหาเงิน ฉันเป็นคนบอกให้เขาไปเองแหละ!"

สมองของจ้าวเจี้ยนจงส่งเสียงวิ้ง ๆ ขึ้นมาทันที

เขาอุตส่าห์ยอมตบลูกชาย ทำให้เมียโกรธจนแทบจะหนีหาย เพื่อที่จะกลับมาดูแลแม่บังเกิดเกล้า แต่ผลลัพธ์คือพี่ใหญ่แค่แวะเอาหมั่นโถวมาส่งลูกเดียวเนี่ยนะ แล้วแม่ก็ยังคิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้วอีกเหรอ

"แม่ครับ" น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง "พี่ใหญ่ทิ้งแม่อยู่ในห้องทั้งวัน น้ำแกงสักถ้วยก็ไม่ได้ต้มให้แม่เลยเหรอครับ"

"เขาบอกให้ฉันโทรหาน้องรอง แต่น้องรองต้องยุ่งกับร้านอาหารขนาดนั้น ฉันไม่อยากโทรไปกวนเขาหรอก"

หญิงชราเบ้ปาก "แกรีบไปทำกับข้าวเร็วเข้า ฉันหิว!"

จ้าวเจี้ยนจงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

เขามองดูผู้หญิงที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามาบนเตียง แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน หลายปีมานี้ ฮุ่ยหลานคอยปรนนิบัติดูแลยกกระโถนอุจจาระปัสสาวะให้สารพัด แม่กลับก่นด่า พี่ใหญ่เอาหมั่นโถวมาส่งลูกเดียวแล้วก็ไป แม่กลับเอ่ยชม กระทั่งว่าหิวหรือกระหายน้ำ ก็ยังไม่ยอมตัดใจโทรไปรบกวนน้องรองเลยสักสาย

แต่พอเขาเป็นฝ่ายกลับมา แม่มีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งเขาอย่างเป็นเรื่องชอบธรรมขนาดนี้

หัวใจคนเรามันจะลำเอียงได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"แม่รอเดี๋ยวนะครับ"

จ้าวเจี้ยนจงกวนแป้งเปียกเหลว ๆ อย่างลวก ๆ ยกมาให้แม่ หญิงชรายกชามขึ้นมาแล้วปาลงพื้นเสียงดัง "เพล้ง"

"ใสแหนวจืดชืดขนาดนี้ แกคิดจะทำอะไรฮะ ฉันอยากกินน้ำแกงเนื้อ ไปทำน้ำแกงเนื้อมาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

จ้าวเจี้ยนจงมองชามที่แตกกระจายกับความเละเทะเกลื่อนห้อง เขาเดินออกมาเงียบ ๆ ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนโซฟา กุมหน้าแล้วเริ่มร้องไห้ออกมา

แม้หญิงชราจะไม่ได้กินข้าวดี ๆ มาทั้งวัน แต่พลังเสียงกลับยังเต็มเปี่ยม ก่นด่ากราดอยู่ในห้องด้านใน ถ้อยคำระคายหูสารพัดพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

จ้าวเจี้ยนจงยกมือปิดหน้า น้ำตาไหลซึมออกมาตามซอกนิ้วมือ

เขายอมทำถึงขนาดนี้แล้ว... เขาต้องลำบากยากเย็นถึงเพียงนี้แล้ว... ทำไมถึงไม่เคยได้ยินคำชมดี ๆ สักคำเลย

พอหญิงชราด่าจนเหนื่อย ก็เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

โทรหาจ้าวเจี้ยนอิงก่อนเป็นคนแรก "ต้าอิง! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! เจี้ยนจงกลับมาคนเดียว โจวฮุ่ยหลานไม่ยอมกลับมาด้วย กำเริบเสิบสานกันใหญ่แล้ว! พวกมันกะจะปล่อยให้แม่หิวตายหรือไง"

จากนั้นก็โทรหาจ้าวเจี้ยนเจิ้งกับจ้าวเจี้ยนเฟิง ทั้งยังเรียกพวกลุงป้าน้าอาในตระกูลมากันหมด

หญิงชรานอนร้องโวยวายอยู่ในห้อง บอกว่าลูกชายคนโตไม่กตัญญู คิดจะปล่อยให้ตนหิวตาย โจวฮุ่ยหลานก็ไม่กตัญญู แม่สามีนอนป่วยอยู่บนเตียงแท้ ๆ กลับไม่สนใจไยดี

ไม่นาน บ้านตระกูลจ้าวก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

จ้าวเจี้ยนอิงมาถึงเป็นคนแรก ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้านก็ชี้หน้าด่าจ้าวเจี้ยนจง "เจี้ยนจง! แกเป็นอะไรของแกน่ะฮะ? แม่บอกให้แกไปตามฮุ่ยหลานกลับมา ทำไมแกถึงไม่ตาม?"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งช่วยเสริมตาม "พี่ใหญ่ ผมไม่ได้อยากว่าพี่หรอกนะ แต่คราวนี้พี่สะใภ้ทำเกินไปจริง ๆ! แม่นอนป่วยอยู่บนเตียง แต่นางกลับหนีไปเสวยสุขที่ไห่เฉิงเนี่ยนะ?"

หลี่ซิ่วเหลียนแทะเมล็ดแตงพลางพูดขึ้น "นั่นสิ! ฉันว่านะ ต้องเป็นเพราะถูกลูกสะใภ้ยุยงแน่ ๆ! แม่หลินชิงเหยียนนั่นดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่จะยอมลงให้ใครง่าย ๆ!"

ญาติผู้ใหญ่รุ่นปู่ในตระกูลคนหนึ่งเคาะไม้เท้า "เจี้ยนจง ในบรรดาความดีทั้งปวง ความกตัญญูต้องมาก่อน เมียแกไม่ยอมปรนนิบัติแม่สามี พูดไปถึงไหนแกก็เป็นฝ่ายผิด!"

ทุกคนต่างแย่งกันพูดคนละปากคนละคำ ล้วนรุมประณามโจวฮุ่ยหลานทั้งสิ้น

จ้าวเจี้ยนจงนั่งอยู่ตรงกลาง ก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว

หญิงชรานอนสั่งการอยู่บนเตียง "ให้มันโทรหาโจวฮุ่ยหลานเดี๋ยวนี้! โทรตอนนี้เลย! ถ้านางไม่ยอมกลับมา ก็ให้เจี้ยนจงหย่ากับนางซะ!"

จ้าวเจี้ยนอิงยัดโทรศัพท์มือถือใส่มือจ้าวเจี้ยนจง "โทรสิ! เปิดลำโพงด้วย! ให้ทุกคนได้ยินกันชัด ๆ ไปเลยว่าโจวฮุ่ยหลานมันอกตัญญูขนาดไหน!"

จ้าวเจี้ยนจงจ้องโทรศัพท์มือถือ นิ้วมือแข็งเกร็ง

"โทรสิพี่!" จ้าวเจี้ยนเจิ้งผลักเขา

"รีบโทรเข้าสิ!" หลี่ซิ่วเหลียนเร่ง

คนเต็มบ้านต่างพากันจับจ้องมาที่เขา

จ้าวเจี้ยนจงลุกพรวดขึ้นมาทันที แล้วฟาดโทรศัพท์มือถือลงกับพื้นอย่างแรง!

เสียงเพล้งดังสนั่น หน้าจอแตกละเอียด

"ฉันไม่โทร!" เขาตะคอกตาแดงก่ำ "พวกแกเก่งนักก็ไปตามกันเองสิ! อย่ามาบีบคั้นฉัน!"

ภายในห้องเงียบกริบลงทันตา

จ้าวเจี้ยนอิงโมโหจนตบโต๊ะ "ได้! แกไม่โทรใช่ไหม? งั้นก็หย่า! สะใภ้อกตัญญูแบบนี้ ตระกูลจ้าวของเราไม่ต้องการ!"

"ถูก! หย่าเลย!" จ้าวเจี้ยนเจิ้งสนับสนุน "ฐานะอย่างพี่ใหญ่ มีบ้านตึกสามชั้น ลูกชายลูกสาวก็มีการมีงานดีทั้งคู่ จะหาเมียสาวกว่านี้ใหม่อีกคนยังได้สบาย ๆ!"

"หย่า! ต้องหย่าให้ได้!" หญิงชราร้องตะโกนมาจากบนเตียง

จ้าวเจี้ยนจงมองดูปากและใบหน้าเหล่านั้นทีละคน มีทั้งความเจ้าเล่ห์เห็นแก่ได้ของพี่สาว ความสะใจบนความทุกข์คนอื่นของน้องรอง ความ 'ผดุงความยุติธรรม' ของพวกลุงอาในตระกูล และยังมีสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์เต็มทนของผู้เป็นแม่อีก

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

แผ่นอกราวกับมีหินก้อนมหึมากดทับ ในหูมีเสียงวิ้งดังอื้ออึง เงาร่างผู้คนตรงหน้าเริ่มส่ายไหวพร่าเลือน

"พวกแก..." เขาอ้าปาก น้ำเสียงสั่นลอย "พวกแก... จะบีบให้ฉันตายให้ได้ใช่ไหม..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบไปข้างหน้า ล้มตึงลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

"เจี้ยนจง!" จ้าวเจี้ยนอิงตกใจจนสะดุ้ง

"พี่ใหญ่!" จ้าวเจี้ยนเจิ้งรีบเข้าไปประคอง

จ้าวเจี้ยนจงหน้าซีดเผือด หมดสติไปแล้ว

ไฟในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลประจำอำเภอสว่างจ้าจนแสบตา

แพทย์ตรวจเสร็จก็มีสีหน้าเคร่งเครียด "เลือดออกในสมองเฉียบพลัน ต้องนอนโรงพยาบาล ใครเป็นญาติคนไข้ ไปทำเรื่องเข้ารักษาตัวเดี๋ยวนี้ครับ"

การทำเรื่องนอนโรงพยาบาลต้องจ่ายเงิน จ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งสบตากัน ทั้งคู่ต่างถอยกรูดไปด้านหลังโดยไม่ได้นัดหมาย

จ้าวเจี้ยนเฟิงไม่ได้คิดอะไรมาก รีบวิ่งวุ่นเดินเรื่องทำเอกสารเข้ารักษาตัวและจ่ายเงินมัดจำ

พอจัดการเรื่องนอนโรงพยาบาลและต่อสายน้ำเกลือเรียบร้อยแล้ว จ้าวเจี้ยนเฟิงก็โทรศัพท์หาจ้าวหมิงอวี่

"เสี่ยวอวี่ พ่อแก... เลือดออกในสมองเฉียบพลัน... แกอย่าเพิ่งตกใจนะ ตอนนี้นอนโรงพยาบาลแล้ว หมอบอกให้รอดูอาการก่อน... ใช่ ๆ ๆ... หมอบอกอาหมดแล้ว... แกกับแม่แกไม่ต้องรีบร้อนเกินไป ระวังตัวด้วย อย่าขับเร็วเกินไปนะ ความปลอดภัยต้องมาก่อน"

จ้าวหมิงอวี่กับโจวฮุ่ยหลานเหมารถคันหนึ่ง ขับบึ่งเต็มฝีเท้าจากไห่เฉิงมาถึงตัวอำเภอ ใช้เวลาสามชั่วโมงก็มาถึง

"อาสาม พ่อผมทำไมถึงจู่ ๆ เลือดออกในสมองได้ครับ?"

คำถามเพียงประโยคเดียวของจ้าวหมิงอวี่ ทำเอาจ้าวเจี้ยนอิงกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งเงียบกริบไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ