ตอนที่ 72 ฉันหย่ากับคุณ

หลินชิงเหยียนกำลังจะพูด ข้อความเสียงอีกข้อความก็เด้งขึ้นมา

จ้าวเจี้ยนเจิ้ง "หย่าก็หย่าสิ ใครกลัวใครกัน โจวฮุ่ยหลาน เสียแรงที่ฉันเรียกเธอว่าพี่สะใภ้มาตั้งหลายปี นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ พี่ใหญ่ หย่าเลย ผมไม่เชื่อหรอกว่า บ้านกระเบื้องสามชั้นของตระกูลจ้าว พี่ใหญ่ก็หาเงินเก่ง ลูกชายก็ทำงานโรงไฟฟ้าไห่เฉิง ลูกสาวก็สอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดัง คนแย่งกันหัวแทบขวิดอยากจะแต่งเข้าตระกูลจ้าวเรามีตั้งเท่าไร"

หลินชิงเหยียนฟังข้อความเสียงพวกนี้แล้วก็หัวเราะออกมา

โจวฮุ่ยหลานได้ยินเข้าเช่นกัน น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอีกรอบ หลายปีมานี้เธอทุ่มเททั้งกายใจทำเพื่อตระกูลจ้าว เพราะเห็นแก่จ้าวเจี้ยนจง ไม่ว่าพี่สาวสามีหรือน้องชายสามีจะรังแกเธออย่างไร เธอก็อดทนมาได้ตลอด

แต่เธอนึกไม่ถึงเลยว่า เพียงเพราะเรื่องปรนนิบัติดูแลแม่สามี คนกลุ่มนี้ถึงกับส่งเสียงยุยงให้จ้าวเจี้ยนจงหย่ากับเธอ

ก่อนจะขึ้นรถ เธอยังแอบเป็นห่วงอยู่เลยว่าจ้าวเจี้ยนจงจะเหนื่อยเกินไปและดูแลแม่สามีได้ไม่ดี

โจวฮุ่ยหลานถือโทรศัพท์มือถือ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดใส่กลุ่มวีแชตว่า "จ้าวเจี้ยนจง คุณก็ฟังคำพี่สาวคุณกับน้องรองไปเถอะ คุณอยากจะหย่าใช่ไหม ได้ ฉันตกลง"

ข้อความเสียงนี้เพิ่งส่งออกไป สายของจ้าวหมิงอวี่ก็โทรเข้ามาทันที

"ชิงเหยียน เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ"

หลินชิงเหยียนพูดเสียงเรียบ "คุณไม่ต้องยุ่งหรอก ฉันมีขอบเขตของฉัน"

"ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยปลอบแม่ด้วยนะ อย่าให้แม่โมโหเลย"

วางสายแล้ว หลินชิงเหยียนกำลังคิดจะปลอบแม่สามี สายของจ้าวหมิงซินก็โทรเข้ามาอีก

"พี่สะใภ้ ทำไมพวกเขาถึงรังแกแม่ขนาดนี้คะ พี่สะใภ้ เดี๋ยวหนูจะไปหาเดี๋ยวนี้เลย แม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ"

หลินชิงเหยียน "เธอไม่ต้องรีบร้อนหรอก แม่สบายดี พวกเขาอยากจะใช้เรื่องหย่ามาบีบให้แม่ยอมกลับไป ฝันไปเถอะ ดึกมากแล้ว เธอไม่ต้องมาหรอก ตั้งใจเรียนไปเถอะ"

โทรศัพท์ของโจวฮุ่ยหลานดังขึ้นอีกครั้ง เป็นน้องสามจ้าวเจี้ยนเฟิงโทรมา

"พี่สะใภ้ พี่ไม่ต้องไปฟังพี่ใหญ่กับพี่รองพูดจาเลอะเทอะหรอกนะ พี่พักฟื้นดูแลตัวเองอยู่กับหมิงอวี่ให้ดีเถอะ คอยดูแลชิงเหยียนให้ดี ชิงเหยียนจะคลอดลูกนั่นสำคัญกว่า ทางแม่น่ะ วันเสาร์วันอาทิตย์ผมจะอยู่บ้านคอยดูแลเอง แกไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่อายุมากแล้วชอบหาเรื่องป่วนคนอื่น พี่ไม่ต้องไปสนใจหรอก"

นี่เป็นพี่น้องคนเดียวในตระกูลจ้าวที่ให้เกียรติและยอมรับเธอ โจวฮุ่ยหลานสะอื้นจนแทบพูดไม่ออก

ในกลุ่มวีแชต หลังจากที่โจวฮุ่ยหลานส่งข้อความเสียงนั้นไป ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

ค่ำคืนของไห่เฉิง แสงไฟนีออนส่องประกายระยิบระยับ

โจวฮุ่ยหลานนอนกระสับกระส่ายตลอดทั้งคืน ลูกสะใภ้ออกหน้าพูดแทนเธอ เธอซาบซึ้งใจจริง ๆ หลายปีมานี้ เพื่อลูกชายและลูกสาว เธอยอมอดทนมาตลอด แต่ทนจนถึงที่สุดแล้ว ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเช่นนี้

ลูกสะใภ้พูดถูก คนใจดีมักถูกรังแก ม้าเชื่องมักถูกคนขี่ เธอไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไปแล้ว

ลูกชายลูกสาวกตัญญูรู้ความ ลูกสะใภ้ก็คอยปกป้อง ในที่สุดเธอก็ผ่านพ้นความลำบากมาได้เสียที

จ้าวเจี้ยนจงอยากหย่าก็หย่าได้ ต่อไปนี้เธอจะอยู่ช่วยลูกชายกับลูกสะใภ้เลี้ยงหลานที่ไห่เฉิง พอลูกโตขึ้น เธอไปรับจ้างเป็นแม่บ้านดูแลคนอื่นก็หาเงินเลี้ยงตัวเองได้เหมือนกัน

เป็นแม่บ้านให้คนอื่นยังมีเงินเดือน ยังหาเงินได้ แต่เป็นแม่บ้านให้บ้านตระกูลจ้าวมาตั้งหลายปี มีใครเห็นหัวบ้าง

โจวฮุ่ยหลานเช็ดน้ำตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

จ้าวเจี้ยนจงไม่ได้พูดอะไรในกลุ่มวีแชตมาตลอด จะให้เขาพูดอะไรล่ะ

ต่อว่าพี่ใหญ่ หรือว่าต่อน้องรองงั้นหรือ พวกเขาก็แค่อยากให้โจวฮุ่ยหลานกลับมาไม่ใช่หรือไง ทำไมโจวฮุ่ยหลานถึงได้นับวันยิ่งแข็งข้อขนาดนี้นะ เธอไม่คิดเผื่อเขาบ้างเลยหรือ

เขาเป็นผู้ชายอกสามศอก จะไปปรนนิบัติดูแลแม่แก่ ๆ ได้อย่างไร

ใช่ ตอนอยู่โรงพยาบาลเธอเป็นคนดูแลคนเดียว แต่นั่นเพราะเขาต้องทำงานทำการไม่ใช่หรือ อีกอย่าง ถ้าเขาไม่ทำงานไม่หาเงิน แล้วครอบครัวนี้จะทำอย่างไร

จ้าวเจี้ยนจงตัดสินใจไปไห่เฉิงเพื่อสั่งสอนโจวฮุ่ยหลานให้เข้าใจ จะปล่อยให้โจวฮุ่ยหลานถูกหลินชิงเหยียนชักนำไปในทางที่ผิดไม่ได้เด็ดขาด

หลินชิงเหยียนฉลาดหลักแหลมและเก่งกาจก็จริง แต่ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายยืนกรานจะแต่งด้วยล่ะก็ เขาไม่แลตาดูหรอก ก้าวร้าวเกินไปแล้ว

วันรุ่งขึ้น จ้าวเจี้ยนจงนั่งรถไฟไปไห่เฉิง ทว่าพอลงจากรถไฟแล้ว เขากลับไม่รู้ว่าจะต้องไปที่ไหน

บ้านใหม่ในบ้านพักพนักงานโรงไฟฟ้ายังไม่มีคนอยู่ ส่วนโจวฮุ่ยหลานก็พักอยู่กับหลินชิงเหยียนในห้องชุดสองห้องนอนของบ้านตระกูลหลิน

จ้าวเจี้ยนจงลังเลอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็โทรหาลูกชายอย่างจ้าวหมิงอวี่

"หมิงอวี่ พ่อถึงสถานีรถไฟไห่เฉิงแล้ว แม่แก...พักอยู่ที่ไหน"

จ้าวหมิงอวี่นึกว่าพ่อมาเพื่อขอโทษแม่ จึงบอกที่อยู่ของชุมชนซิ่งฝูหลี่ไป

จ้าวเจี้ยนจงนั่งแท็กซี่ไปที่ชุมชนซิ่งฝูหลี่ หลินชิงเหยียนได้รับสายจากจ้าวหมิงอวี่แล้ว และประจวบเหมาะที่เป็นวันเสาร์ จ้าวหมิงซินจึงอยู่ที่บ้านด้วย

จ้าวหมิงซินเดินไปรับจ้าวเจี้ยนจงที่หน้าทางเข้าชุมชน

จ้าวเจี้ยนจงเห็นลูกสาว ใบหน้าก็เริ่มมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาบ้าง

"แกหยุดสุดสัปดาห์เหรอ"

"ค่ะ แม่ไม่ค่อยสบาย หนูก็เลยมาดูแลแม่กับพี่สะใภ้"

พอเข้าบ้านมา โจวฮุ่ยหลานสวมผ้ากันเปื้อนกำลังตุ๋นซุปให้หลินชิงเหยียนอยู่ เธอไม่ได้คุยกับจ้าวเจี้ยนจง เอาแต่สาละวนง่วนอยู่ในครัวคนเดียว

จ้าวหมิงซินเป็นคนพูดตรงไปตรงมา

"พ่อ มาหย่ากับแม่เหรอคะ"

"พูดจาอะไรแบบนั้น ฉันเป็นพ่อแกนะ"

จ้าวเจี้ยนจงถูกคำพูดของจ้าวหมิงซินยั่วโมโหจนไฟโทสะลุกพรึบทันที คำพูดพวกนั้นที่หลินชิงเหยียนพิมพ์ลงในกลุ่มครอบครัวสุขสันต์มันระคายหูเกินไป

จ้าวเจี้ยนจงเดินไปที่ครัว น้ำเสียงแข็งกระด้างและห้วนจัด

"กลับบ้านกับฉัน"

โจวฮุ่ยหลานวางทัพพีลง น้ำเสียงสงบนิ่ง

"ชิงเหยียนใกล้จะคลอดแล้ว ฉันต้องดูแลชิงเหยียน ดูแลหลานของฉัน"

"ก็มีแม่ยายเขาอยู่ไม่ใช่เรอะ หมิงอวี่บอกว่าจะจ้างพี่เลี้ยงดูแลช่วงอยู่เดือน เธออยู่ที่นี่มันเกินจำเป็น ที่บ้านขาดเธอไม่ได้ แม่รอให้เธอไปปรนนิบัติอยู่"

โจวฮุ่ยหลานเอ่ยเรียบๆ "พวกคุณก็อยู่บ้านกันหมด พวกคุณก็ปรนนิบัติไปสิ ฉันปรนนิบัติที่โรงพยาบาลตั้งหลายวัน ถึงคิวพวกเขาสักทีแล้ว"

จ้าวเจี้ยนจงนึกถึงคำพูดของพวกพี่น้องก็โมโหจนหลุดด่ากราดออกมา

"เธอปีกกล้าขาแข็งแล้วจริงๆ สินะ โจวฮุ่ยหลาน เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ เธอรู้อยู่แก่ใจว่าฉันปรนนิบัติแม่ไม่ได้"

"แม่ตัวเองคุณยังปรนนิบัติไม่ได้เลย แล้วมีสิทธิ์อะไรมาหวังพึ่งฉัน"

โจวฮุ่ยหลานไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน ในที่สุดก็คิดตกแล้ว ลูกสะใภ้ปกป้องเธอถึงขนาดนี้ ต่อให้เธอเป็นคนใจดีเหมือนหุ่นดินเหนียว ก็ยังมีอารมณ์โกรธขึ้นมาได้เหมือนกัน

"เธอลองพูดอีกทีซิ—"

"แกร๊ก—" ประตูกันขโมยเปิดออก จ้าวหมิงอวี่ประคองหลินชิงเหยียนเดินกลับเข้ามา

จ้าวเจี้ยนจงสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา

"พ่อมารับแม่แกกลับ ย่าของแกขาดคนดูแลไม่ได้"

จ้าวหมิงอวี่ประคองหลินชิงเหยียนค่อยๆ นั่งลงบนโซฟา เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่หลินชิงเหยียนกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน

"พ่อคะ ฉันพูดในกลุ่มไปชัดเจนแล้ว การปรนนิบัติคุณย่าเป็นหน้าที่ที่ลูกแท้ๆ อย่างพวกคุณต้องทำ ท่านให้กำเนิดและเลี้ยงดูพวกคุณมา พวกคุณปรนนิบัติท่านย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องคุณธรรม แต่เป็นเรื่องของกฎหมายด้วย ส่วนแม่ฉัน...เป็นแค่ลูกสะใภ้ การดูแลท่านถือเป็นน้ำใจ ถ้าไม่ปรนนิบัติก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาว่าอะไรได้ค่ะ"

ตอนนี้จ้าวเจี้ยนจงเห็นหน้าหลินชิงเหยียนแล้วหงุดหงิดรำคาญใจเป็นที่สุด

"ไม่ต้องมาพูดเรื่องไร้สาระพวกนั้น ปรนนิบัติแม่สามีมันเป็นสิ่งที่เธอต้องทำอยู่แล้ว"

หลินชิงเหยียนยิ้มน้อยๆ "เรื่องนี้คงไม่เป็นไปตามที่คุณพ่อต้องการหรอกค่ะ แม่จะไม่กลับไปแล้ว ป้าใหญ่ไม่ได้บอกให้พ่อหย่ากับแม่หรอกเหรอคะ จะเอาเรื่องหย่ามาบีบให้แม่ยอมกลับไป เสียใจด้วยนะคะ"

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกว่าเลือดลมทั่วร่างแล่นพล่านขึ้นสมอง ถ้าอยู่ที่บ้าน ป่านนี้เขาคงฟาดฝ่ามือตบหน้าไปแล้ว

"โจวฮุ่ยหลาน เธอคิดเด็ดเดี่ยวว่าจะไม่กลับบ้านกับฉันจริงๆ ใช่ไหม"

ใบหน้าของโจวฮุ่ยหลานแดงก่ำด้วยความอัดอั้น ยังไม่ทันได้พูดอะไร จ้าวหมิงซินก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"พ่อ ทั้งป้าใหญ่ อารอง อาสามก็อยู่บ้านกันหมด พวกพ่อก็ดูแลกันไปสิ ทำไมต้องเป็นแม่ด้วยล่ะ พี่สะใภ้ใกล้จะคลอดแล้ว พี่ชายก็ไม่มีวันหยุดเลย พ่อทนเห็นพี่สะใภ้เลี้ยงลูกคนเดียวได้ลงคอเหรอคะ"

"ก็จ้างพี่เลี้ยงดูแลอยู่เดือนแล้ว มีพี่เลี้ยงอยู่ ไม่จำเป็นต้องใช้แม่แกหรอก"

จ้าวเจี้ยนจงเริ่มพูดจาวกวนไม่เป็นภาษา "ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่คลอดลูก มีแต่หล่อนที่เรื่องมากสำออย คลอดลูกคนเดียวต้องให้คนทั้งบ้านมารุมล้อมปรนนิบัติเลยเหรอ แม่แกคลอดพวกแกสองคนก็ไม่ได้จ้างพี่เลี้ยงดูแลอยู่เดือน เธออยู่เดือนด้วยตัวเอง แล้วพวกแกสองคนก็โตมาได้เหมือนกัน"

โจวฮุ่ยหลานรู้สึกเจ็บปวดและใจสลายเหลือเกิน

"จ้าวเจี้ยนจง อย่ามาพูดเรื่องคลอดลูกกับฉันนะ ลูกคนแรกของฉันแท้งไปเพราะอะไร ตอนฉันคลอดหมิงอวี่ไม่มีใครทำกับข้าวให้ฉันเลย ยายของเขาต้องทำกับข้าวส่งมาจากโจวโหลว ยังไม่ทันพ้นเดือนฉันก็ต้องซักผ้าทำกับข้าว แถมยังต้องปรนนิบัติแม่คุณอีก ตอนคลอดหมิงซินฉันต้องเดินไปโรงพยาบาลเอง แม่คุณยังบ่นว่าฉันเปลืองเงิน พักแค่สามวันก็ไล่ฉันกลับบ้าน ให้แม่คุณช่วยเลี้ยงลูก แม่คุณก็บอกว่าไม่มีเวลา มีเวลาไปเลี้ยงดูเมิ่งฮ่าว แต่ไม่มีเวลาช่วยฉันเลี้ยงหมิงอวี่กับหมิงซิน..."

โจวฮุ่ยหลานกรีดร้องพูดออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าวใจ ความอดทนอดกลั้นที่สะสมมานานหลายปีระเบิดออกมาในที่สุด

หลินชิงเหยียนถอนหายใจ หากเธอไม่ได้แต่งงานกับจ้าวหมิงอวี่ ก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องทนไปจนถึงเมื่อไหร่

จ้าวหมิงอวี่ขอบตาร้อนผ่าว จ้าวหมิงซินก็ร้องไห้ตาม สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น

"นั่นมันเรื่องเก่าเก็บในอดีตทั้งนั้น จะรื้อฟื้นขึ้นมาอีกทำไม มีประโยชน์อะไร ไม่จบไม่สิ้นสักที กลับบ้าน!"

จ้าวเจี้ยนจงจะกระชากลากตัวโจวฮุ่ยหลานไป จ้าวหมิงอวี่จึงก้าวเข้ามาขวางหน้าโจวฮุ่ยหลานไว้

"พ่อ แม่กลับไปไม่ได—"

"เพียะ—"

จ้าวเจี้ยนจงตบหน้าจ้าวหมิงอวี่เข้าฉาดใหญ่ โจวฮุ่ยหลานตะลึงงัน หลินชิงเหยียนสีหน้าพลันมืดครึ้มลงทันที

"ล้วนเป็นเพราะเมียแสนดีที่แกแต่งเข้ามา ครอบครัวดี ๆ ถึงได้พังไม่เป็นท่าเพราะมัน!"

โจวฮุ่ยหลานถลันตัวเข้ามากอดจ้าวหมิงอวี่ไว้แน่น

"จ้าวเจี้ยนจง คุณกล้าตีลูกฉันเหรอ ฉันจะหย่ากับคุณ!"