ตอนที่ 71 ระเบิดความรักใคร่กลมเกลียวแตกกระเจิง

จ้าวเจี้ยนจงถูกพี่สาวคนโตกับน้องรองกรอกหูจนสมองมึนงงไปหมด เขาก็รู้สึกเหมือนกันว่าการที่โจวฮุ่ยหลานไม่อยู่บ้านคอยปรนนิบัติแม่เฒ่าในยามนี้มันไม่ถูกต้อง แต่จะให้หย่าเนี่ยนะ? คนที่กำลังจะได้เป็นปู่คนอยู่รอมร่ออย่างเขา ขายขี้หน้าไม่ไหวหรอก!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดทบทวน จ้าวเจี้ยนอิงก็ตบโต๊ะดัง "เพียะ" เสียงตวาดดังสนั่นจนขื่อบ้านสะเทือน

"ใช่! หย่าเลย! เจี้ยนจง นายลองคิดดูให้ดีสิ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ฮุ่ยหลานเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยไม่ใช่เหรอ? เมื่อก่อนหล่อนเคยกล้าทำแบบนี้ที่ไหนกัน? นายดูตอนนี้นี่—กลับไปบ้านเดิมดึงกำลังเสริมให้โจวฮุ่ยจวินบุกมาตบหน้านายถึงบ้าน วันตรุษจีนก็ทิ้งคนทั้งบ้านใหญ่ไม่ยอมทำกับข้าว แถมยังยุแยงความสัมพันธ์ของพวกเราพี่น้องอีก! ตอนนี้กระทั่งแม่ก็ยังไม่สนใจไยดี! ฉันขอบอกนายไว้เลยนะ ถ้านายยังไม่เด็ดขาดแข็งกร้าวขึ้นมาล่ะก็ ต่อไปบ้านนี้จะไม่มีที่ให้นายยืน!"

หญิงชราในห้องด้านในส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี "ชีวิตฉันมันช่างอาภัพนัก... ลูกชายอกตัญญู ลูกสะใภ้ก็ไม่เหลียวแล..."

จ้าวเจี้ยนจงกุมศีรษะ ในหัวยุ่งเหยิงราวกับมีเศษด้ายพันกันเป็นก้อน

ด้านหนึ่งคือแม่ชราที่ร้องไห้ฟูมฟายแทบขาดใจ อีกด้านก็คือพี่น้องที่กดดันคาดคั้นไม่หยุดหย่อน

จ้าวเจี้ยนเจิ้งถ่มเปลือกเมล็ดแตงพลางช่วยพูดเสริม "พี่ใหญ่ พวกเราเกิดมาจากท้องแม่คนเดียวกัน ผูกพันกันมาตั้งหลายสิบปี แต่กลับถูกโจวฮุ่ยหลานปั่นป่วนจนเป็นแบบนี้! ลูกสะใภ้ปรนนิบัติแม่สามีเป็นเรื่องที่ชอบธรรมตามหลักฟ้าดิน! พูดไปถึงขอบฟ้าก็ต้องเป็นหน้าที่หล่อนที่ต้องดูแล! หลายปีมานี้หล่อนกินข้าวฟรีอยู่บ้าน ตอนนี้ให้มาปรนนิบัติแม่ก็ถือว่าให้เกียรติหล่อนแล้ว! ถ้าไม่ดูแลแม่ จะมีหล่อนไว้ทำไมกัน?"

พอจ้าวเจี้ยนอิงระบายอารมณ์เสร็จ ก็เปลี่ยนสีหน้ามาทำเป็น "หวังดีจากใจจริง"

"เจี้ยนจง นายลองคิดดูให้ดีสิ น้องรองเปิดร้านอาหาร ซิ่วเหลียนต้องดูแลร้านแถมยังต้องเลี้ยงลูกอีกสองคน ยุ่งจนหัวหมุนแทบไม่ทัน ส่วนเฉิงลี่สะใภ้สาม—ฉันไม่บอกนายก็รู้อยู่แล้ว พึ่งพาอะไรไม่ได้เลยสักนิด! แม่ไปบ้านหล่อนแม้น้ำสักอึกยังไม่ได้ดื่มเลย! พี่เขยของนายก็สุขภาพไม่ดี เมียของเมิ่งฮ่าวก็ใกล้จะคลอดแล้ว เรื่องไหนบ้างที่ไม่ต้องให้ฉันจัดการ? ฉันวิ่งรอกสองทางได้ แต่จะให้ฉันถูกผูกติดไว้ที่นี่ตลอดเวลาก็ไม่ได้เหมือนกันนะ! เจี้ยนเหมยล่ะก็... หึ โทรไปก็ไม่รับสาย! นายพูดมาเองสิว่านอกจากโจวฮุ่ยหลานแล้ว ใครจะดูแลแม่ได้ดีเท่านี้อีก?"

จ้าวเจี้ยนจงเงียบไป คำนวณดูแบบนี้แล้ว ก็เหมือนว่า... มีแค่ฮุ่ยหลานเท่านั้นที่เหมาะสมที่สุดจริง ๆ

"หลินชิงเหยียนใกล้จะคลอดก็จริง แต่คุณแม่ดองของบ้านนั้นเป็นหมอ มีอะไรจัดการไม่ได้กัน?" จ้าวเจี้ยนอิงตีเหล็กตอนร้อน "นายรีบไปรับฮุ่ยหลานกลับมาเดี๋ยวนี้! หล่อนบอกว่าป่วยไม่ใช่เหรอ? งั้นก็พักต่ออีกวัน พรุ่งนี้ต้องกลับมาให้ได้!"

จ้าวเจี้ยนจงถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยไม้อ่อนไม้แข็งจนคล้อยตามไปอย่างสิ้นเชิง

เขาถอนหายใจยาวเหยียด "เอาเถอะ... พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ฉันจะบอกให้หล่อนกลับมา"

ตกค่ำ จ้าวเจี้ยนจงโทรศัพท์ไปหาโจวฮุ่ยหลาน

"ฮุ่ยหลาน ดีขึ้นบ้างหรือยัง? วันนี้ยังต้องให้น้ำเกลืออยู่ไหม?"

"ให้ไปสองขวด ดีขึ้นมากแล้ว คุณเป็นยังไงบ้างล่ะ? แม่ไม่ได้หาเรื่องอะไรคุณใช่ไหม?"

จ้าวเจี้ยนจงอึกอักอยู่นาน "...ไม่ได้หาเรื่องหรอก เพียงแต่ว่า... ฉันทำกับข้าวไม่เป็น แม่เลยกินไม่อิ่มหนำสำราญเท่าไร"

โจวฮุ่ยหลานพูดว่า "พี่ใหญ่อยู่ใกล้ ให้พี่ใหญ่ทำสิ"

จ้าวเจี้ยนจงนึกถึงคำพูดของพวกพี่น้อง จึงลองหยั่งเชิงถาม "พรุ่งนี้คุณ... กลับมาเถอะนะ? ฉันจัดการไม่ไหวจริง ๆ ร้านอาหารของเจี้ยนเจิ้งก็ขาดคนไม่ได้ น้องสามบอกว่าช่วงสุดสัปดาห์ถึงจะมาได้ พี่ใหญ่ก็ช่วยได้แค่งานเล็ก ๆ น้อย ๆ ข้างกายแม่... ยังไงก็ต้องเป็นคุณ"

ปลายสายเงียบไป โจวฮุ่ยหลานไม่พูดอะไร

จ้าวเจี้ยนจงเริ่มร้อนรน "ฮุ่ยหลาน คุณคงไม่ได้ไม่อยากดูแลแม่จริง ๆ จนจงใจไม่ยอมกลับมาหรอกนะ?"

"อะไรนะ?" เสียงของโจวฮุ่ยหลานสั่นเครือ "ความคิดของพี่ใหญ่คุณอีกล่ะสิ? เจี้ยนจง อีกแค่สิบกว่าวันชิงเหยียนก็ต้องคลอดแล้ว ตอนนี้แม้แต่จะเดินยังลำบาก คุณแม่ดองก็ไปทำงานต่างจังหวัด หมิงอวี่ก็งุ่มง่ามทำอะไรไม่เป็น ฉันต้องคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ถึงจะวางใจได้ ฉัน... จะไม่กลับไป"

"อะไรนะ?!" ไฟโทสะของจ้าวเจี้ยนจงพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

จริง ๆ ด้วย! พี่ใหญ่พูดถูก! โจวฮุ่ยหลานใจคอเหิมเกริมแล้ว พอมีที่พึ่งเข้าหน่อย กระทั่งแม่ก็ยังไม่สนใจไยดี!

"โจวฮุ่ยหลาน! มิน่าล่ะพี่ใหญ่ถึงบอกว่าคุณเปลี่ยนไปแล้ว! คุณจงใจจริง ๆ ด้วย! ฉันขอบอกคุณไว้เลยนะ รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!"

สองสามีภรรยาสูงวัยโต้เถียงกันในสายอย่างดุเดือด

หลังจากเถียงกันไปสองสามประโยค โจวฮุ่ยหลานยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจ จึงวางสายแล้วยกมือปิดหน้าร่ำไห้ออกมา

หลินชิงเหยียนได้ยินเสียง จึงประคองท้องเดินเข้ามา "แม่คะ เป็นอะไรไปคะ?"

โจวฮุ่ยหลานส่ายหน้า ไม่พูดไม่จา

"พ่อให้แม่กลับไปใช่ไหมคะ?"

ไม่รอให้แม่สามีตอบ หลินชิงเหยียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาจ้าวเจี้ยนจงทันที

"พ่อคะ หนูชิงเหยียนนะคะ แม่กลับไปไม่ได้ค่ะ"

จ้าวเจี้ยนจงกำลังโมโหอยู่ พอได้ยินเสียงลูกสะใภ้ก็ยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก ตั้งแต่หลินชิงเหยียนแต่งเข้าบ้านมา ในบ้านก็ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบเลยสักวัน! พี่ใหญ่พูดถูกจริงๆ ยัยนี่มันตัวหายนะชัดๆ!

"หมิงอวี่ล่ะ? ฉันไม่คุยกับแก ให้หมิงอวี่มารับสาย!"

"เขาอยู่ที่ทำงานค่ะ ยังไม่กลับ" น้ำเสียงของหลินชิงเหยียนราบเรียบ "พ่อคะ แม่ปรนนิบัติคุณย่าจนเหนื่อยล้มป่วย พวกพ่อมีใครเห็นใจแม่บ้างไหมคะ? ในเมื่อพวกพ่อบอกว่าแม่แกล้งป่วย ถ้างั้นแม่ก็จะแกล้งป่วยไปจนถึงที่สุดค่ะ"

ไม่รอให้จ้าวเจี้ยนจงทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง หลินชิงเหยียนก็กดตัดสายทันที แล้วเปิดกลุ่มวีแชต "ครอบครัวสุขสันต์ตระกูลจ้าว" ขึ้นมา

ในกลุ่มเดิมทีเงียบกริบ

หลินชิงเหยียนพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว ส่งรัวทีละข้อความราวกับกระสุนที่ยิงเข้าไปในกลุ่ม:

"ฉันหลินชิงเหยียนนะคะ เดิมทีไม่อยากจะพูดในกลุ่ม แต่ในเมื่อมีคนจ้องจะเหยียบย่ำแม่ของฉันให้ได้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"

"คุณย่าล้มจนเอวหักนอนโรงพยาบาลอยู่ครึ่งเดือน แม่ของฉันคอยประคอง คอยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวปรนนิบัติอยู่ครึ่งเดือน นอกจากอาสามที่ไปเฝ้าไข้ผลัดเปลี่ยนตอนกลางคืนแล้ว ลูกแท้ๆ คนอื่น—พ่อ ป้าใหญ่ อารอง อาน้อย มีพวกคุณคนไหนเคยไปเฝ้าปรนนิบัติข้างเตียงสักวันไหมคะ?"

"พอคุณย่าออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน แม่ของฉันเหนื่อยจนล้มป่วยไข้ขึ้น 39 องศา พวกคุณกลับกล่าวหาว่าแม่แกล้งป่วย ไม่กตัญญู ฉันอยากจะถามหน่อยว่า ความกตัญญูของพวกคุณอยู่ที่ไหนกัน? อารองเคยยกข้าวมาส่งสักชามไหม? หรือป้าใหญ่กับอาน้อยเคยมาช่วยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวหรือเปล่า?"

"ตอนนี้แม่ของฉันมาพักฟื้นที่ไห่เฉิง พวกคุณปรนนิบัติแม่แท้ๆ ของตัวเองแค่สองวันก็ทนไม่ไหว บีบจะให้แม่กลับไป ไม่มีทางค่ะ! อย่าเอาคำว่า 'ลูกสะใภ้ปรนนิบัติแม่สามีเป็นเรื่องฟ้ากำหนด' มาพูดกับฉัน นั่นไม่ใช่หน้าที่ของแม่ฉัน"

"คุณย่าคลอดลูกมาห้าคน การเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าจนถึงวาระสุดท้ายเป็นความรับผิดชอบตามกฎหมายของลูกทั้งห้าคน แม่ของฉันเป็นแค่ลูกสะใภ้ ไม่มีหน้าที่ตามกฎหมายที่จะต้องปรนนิบัติแม่สามี! แม่ยอมปรนนิบัติให้ นั่นคือน้ำใจ แต่ถ้าไม่ปรนนิบัติ ก็เป็นสิทธิ์อันชอบธรรม!"

"หลายปีมานี้ แม่คอยปรนนิบัติเรื่องกินขี้ปี้เยี่ยวของคุณย่ามาตลอด พวกคุณเคยให้เงินแม่สักหยวนไหม? เคยพูดขอบคุณสักคำไหม? ตอนนี้แม่ล้มป่วย พวกคุณไม่คิดจะผลัดเวรกันดูแล แต่กลับมาบีบให้คนป่วยกลับไปปรนนิบัติต่อ? ยังมียางอายกันอยู่ไหมคะ?"

"แล้วมาพูดถึง 'ลูกกตัญญู' อย่างพวกคุณกันบ้าง"

"เมิ่งฮ่าวยืมเรือนหอของฉันไปหลอกแต่งงาน แถมยังมานอนอยู่ในเรือนหอของฉันตั้งสองเดือน เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเมิ่งฮ่าวเลยนะคะ"

"ตอนพวกเราแต่งงาน ใครกันที่บวกราคาโต๊ะจีนเพิ่มไปโต๊ะละร้อย บวกราคาเหล้า บุหรี่ เนื้อ ผัก โกงเงินไปเป็นหมื่นหยวน?"

"หลอกเงินพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองไปแล้วหนีหาย อาน้อย ต่อให้คุณหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว เงินก้อนนี้ก็ต้องคืนค่ะ"

"พ่อคะ คนที่ทำให้ฉันสะเทือนใจที่สุดก็คือพ่อ แม่ใช้ชีวิตร่วมกับพ่อมาค่อนชีวิต ปรนนิบัติแม่ของพ่อมาหลายสิบปี ไม่เคยได้รับคำชมเลยสักคำ ตอนนี้แม่ถูกบีบจนล้มป่วย พ่อไม่เห็นใจ แต่กลับไปฟังคนนอกเสี้ยมสอนมาบีบให้แม่กลับไป หน้าตาของพ่อมันสำคัญกว่าชีวิตของแม่เหรอคะ?"

"เวลาปกติก็แสร้งทำตัวเป็นลูกหลานกตัญญูกันเก่งนัก พอถึงช่วงเวลาสำคัญกลับพากันหดหัวหลบอยู่ข้างหลังหมด คุณย่าเป็นแม่แท้ๆ ของพวกคุณ ไม่ได้คลอดแม่สามีของฉัน ไม่ได้เลี้ยงดูแม่สามีของฉันมาสักหน่อย"

"วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้เลยว่า แม่ของใครคนนั้นก็ดูแลเอง! แม่ของฉันจะไม่กลับไปแล้ว จะอยู่ที่ไห่เฉิงคอยดูแลฉันคลอดลูก ใครมีปัญหาอะไร พุ่งเป้ามาที่ฉันได้เลยค่ะ"

หลังจากส่งข้อความรัวเป็นชุดจนจบ ในกลุ่มก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า

เวลาผ่านไปเต็มๆ ห้านาที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

สุดท้าย หลินชิงเหยียนก็ส่งทับไปอีกหนึ่งประโยค: "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่สามีของฉัน ฉันปกป้องเอง ใครกล้ารังแกแม่อีก ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า"

ในที่สุดจ้าวเจี้ยนอิงก็ทนไม่ไหว ส่งข้อความเสียงมาด้วยน้ำเสียงแหลมสูง:

"ได้! โจวฮุ่ยหลานไม่ยอมกลับมาปรนนิบัติใช่ไหม? เจี้ยนจง หย่ากับมันเลย! สะใภ้อกตัญญูพรรค์นี้ ตระกูลจ้าวเราไม่เอาไว้แล้ว!"