ตอนที่ 70 แม่ใครคนนั้นเลี้ยง

ใครจะไปรู้ว่างานปรนนิบัติดูแลแม่ตัวเอง มันไม่ใช่งานที่คนทั่วไปจะทนทำได้จริง ๆ

หุงข้าวสุกๆ ดิบๆ แม่ก็ด่า ออกไปคุยกับเพื่อนบ้านประเดี๋ยวเดียว แม่ก็ร้องห่มร้องไห้โวยวายอยู่ในห้อง ทำกับข้าวช้าไปหน่อย แม่ก็ร้องหิว ที่แย่ที่สุดคือเรื่องขับถ่าย เขาเงอะงะทำความสะอาดไม่เกลี้ยง แม่ก็ด่ากราดเสียงดังลั่นจนเพื่อนบ้านได้ยินกันทั่ว

จ้าวเจี้ยนจงทุกข์ระทมจนพูดไม่ออก จึงไปหาจ้าวเจี้ยนอิงที่บ้านตระกูลเมิ่ง

"พี่ใหญ่ ช่วยหน่อยเถอะ แม่ขี้แม่เยี่ยวฉันปรนนิบัติไม่ไหวจริงๆ อะไรไม่ถูกใจนิดหน่อยก็ด่าลั่นบ้านแล้ว"

"แล้วฮุ่ยหลานล่ะ"

"หมิงอวี่ไปดูงานต่างถิ่นอาทิตย์นึง เลยรับเธอไปดูแลชิงเหยียน ตกลงกันไว้ว่าสัปดาห์หน้าจะกลับมา"

จ้าวเจี้ยนอิงหน้าสลดลงทันที "แกนี่มันจริงๆ อายุตั้งห้าสิบกว่าแล้ว ยังแยกแยะความสำคัญไม่ออกอีกเหรอ หลินชิงเหยียนตั้งท้องก็กินได้ดื่มได้เดินเหินคล่องแคล่วดี จำเป็นต้องไปดูแลเป็นพิเศษด้วยหรือไง แม่สำคัญหรือหลินชิงเหยียนสำคัญกันแน่"

จ้าวเจี้ยนจงไม่ส่งเสียง ในใจรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ

"พี่ใหญ่ ฮุ่ยหลานไปแค่อาทิตย์เดียว ที่บ้านยังมีพี่อยู่อีกคนไม่ใช่เหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงเริ่มไม่พอใจ "ฉันๆๆ อะไรก็หวังพึ่งแต่ฉัน ฉันก็ยุ่งเหมือนกันนะ ฮุ่ยหลานเป็นสะใภ้ตระกูลจ้าว ปรนนิบัติแม่สามีมันเป็นหน้าที่โดยชอบธรรมอยู่แล้ว!"

จ้าวเจี้ยนจงถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก

ถึงอย่างนั้นจ้าวเจี้ยนอิงก็ยังยอมไปดูแลแม่ ทว่าผ่านไปเพียงครึ่งวันก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว

"รีบโทรศัพท์ไปตามฮุ่ยหลานกลับมาเดี๋ยวนี้! แม่เคยชินแต่ให้เธอปรนนิบัติ!"

จ้าวเจี้ยนจงไม่ยอมโทร "ฮุ่ยหลานเพิ่งไป ถ้าฉันโทรไปตามตอนนี้ มัน...คงไม่ดีมั้ง"

จ้าวเจี้ยนอิงชี้หน้าด่าเขาฉอดๆ "มีอะไรไม่ดี แกไม่โทรฉันโทรเอง"

จ้าวเจี้ยนอิงกดโทรศัพท์หาโจวฮุ่ยหลานด้วยตัวเอง

"ฮัลโหล... ฮุ่ยหลานเหรอ..."

"ป้าใหญ่ ฉันเองค่ะ" คนที่รับสายคือหลินชิงเหยียน น้ำเสียงใสกระจ่าง "แม่ฉันออกไปซื้อกับข้าว มีธุระอะไรป้าพูดมาได้เลยค่ะ"

จ้าวเจี้ยนอิงสะอึกในใจ แต่ยังกัดฟันพูดต่อ "คือว่า... แม่แกจะกลับเมื่อไหร่"

"กลับไปไหนคะ ถ้าซื้อกับข้าวคงอีกสักพักค่ะ ป้าใหญ่มีเรื่องอะไรพูดกับฉันก็ได้เหมือนกัน"

"ย่าแกหลังเดี้ยงนอนซมอยู่บนเตียงนู่น! แกสบายดี กินอิ่มนอนหลับได้ ให้แม่แกรีบกลับมาปรนนิบัติย่าแกเดี๋ยวนี้เลย!"

หลินชิงเหยียนหัวเราะ เสียงหัวเราะฟังดูกังวานใส "ป้าใหญ่คะ ย่าเป็นแม่แท้ๆ ของป้าใช่ไหมคะ"

ในใจจ้าวเจี้ยนอิงเริ่มเต้นระรัว ยายเด็กนี่กำลังขุดหลุมดักแน่ๆ

"แกหมายความว่ายังไง"

"ไม่ได้หมายความว่าไงหรอกค่ะ" หลินชิงเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "แค่จะเตือนป้าว่า การปรนนิบัติแม่แท้ๆ เป็นหน้าที่ของลูก ไม่ใช่พันธะของแม่สามีฉัน ย่าคลอดลูกมาห้าคน ก็ควรเป็นหน้าที่ของพวกคุณทั้งห้าคนดูแล อย่าเอะอะอะไรก็โยนมาให้แม่สามีฉัน แม่ใคร ใครก็เลี้ยงสิคะ!"

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง "หลินชิงเหยียน แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไร! แม่สามีแกเป็นสะใภ้ตระกูลจ้าว เธอก็ต้องปรนนิบัติสิ!"

"อ้อ..." หลินชิงเหยียนลากเสียงยาว "อย่างนี้นี่เอง พ่อสามีฉันมีพี่น้องสามคน สะใภ้ก็มีตั้งสามคน เป็นสะใภ้เหมือนกัน ทำไมถึงเลือกปฏิบัติล่ะคะ ฉันได้ยินมาว่าย่านอนโรงพยาบาลตั้งครึ่งเดือน อาสะใภ้รองไม่เคยไปเยี่ยมสักครั้ง ส่วนป้าใหญ่ไปแค่วันเดียวก็กลับแล้ว คนในครอบครัวพวกคุณมีตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงจ้องจะรังแกแต่แม่สามีฉันคนเดียวล่ะคะ บอกความจริงให้ป้าฟังเลยแล้วกัน หมิงอวี่ไม่ได้ไปดูงานหรอกค่ะ ฉันจงใจรับแม่มาเอง ย่าเลี้ยงดูป้ามา แต่ป้าไม่อยากดูแลแล้วจะโยนมาให้แม่สามีฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะค่ะ! แม่สามีฉันจะไม่กลับไปแล้ว จะอยู่ที่ไห่เฉิงคอยดูแลฉันนี่แหละ"

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจนหน้ามืดตามัว "จ้าวเจี้ยนจง! แกฟังดูสิ! ลูกสะใภ้แกพูดเองเลยนะ! หมิงอวี่ไม่ได้ไปดูงาน ยายเด็กนั่นจงใจรับฮุ่ยหลานไปเพื่อไม่ให้มาปรนนิบัติแม่!"

จ้าวเจี้ยนจงอึ้งไป "หมิงอวี่ไม่ได้ไปดูงานเหรอ"

เขารีบโทรศัพท์หาลูกชายทันที "หมิงอวี่ แกไม่ได้ไปดูงานเหรอ"

จ้าวหมิงอวี่ตอบอย่างผ่าเผย "ครับ ไม่ได้ไป"

"แก... แกโกหกได้ยังไง แม่แกไปแล้วใครจะปรนนิบัติย่าแก รู้ไหมว่าสองวันนี้พ่ออยู่อย่างไร รีบให้แม่แกกลับมาเดี๋ยวนี้เลย!"

จ้าวหมิงอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง "ที่บ้านไม่ใช่ว่ามีพ่อ มีป้าใหญ่ อารอง อาน้อย อาสาม อยู่หรอกเหรอครับ พวกพ่อดูแลไม่ได้หรือไง แม่ผมป่วยขนาดนั้น เป็นลมล้มพับไปแล้วยังต้องมาปรนนิบัติย่าอีกเหรอครับ วันนี้แม่ยังต้องให้น้ำเกลืออยู่เลย ผมยังไม่ยอมให้แม่ทำกับข้าวด้วยซ้ำ ไม่กลับแล้วครับ"

"จ้าวหมิงอวี่ แก..."

สายถูกตัดไปแล้ว

จ้าวเจี้ยนอิงแค่นหัวเราะ "ดูลูกชายแสนดีที่แกเลี้ยงมาสิ ลูกสะใภ้แสนดีที่แกแต่งเข้ามาด้วย! ฮุ่ยหลานคงหาที่พึ่งได้แล้วสิ ปีกกล้าขาแข็งแล้วล่ะสิ! ดูแกสิ ทั้งชีวิตเป็นไอ้คนไม่ได้เรื่อง!"

เส้นเลือดที่หน้าผากของจ้าวเจี้ยนจงเต้นตุบ ๆ

ตอนนั้นเองจ้าวเจี้ยนเจิ้งก็กลับมา ในมือถือกล่องนมครึ่งลังกับซุปเปรี้ยวเผ็ดหนึ่งชาม

"แม่ ดีขึ้นบ้างไหมครับ ผมลงมือทำซุปนี้เองกับมือเลยนะ"

หญิงชราจิบซุปไปพลางน้ำตาคลอเบ้าไปพลาง "ลูกรอง แม่จะอยู่ไม่ไหวแล้ว... แค่น้ำสักอึกยังไม่มีใครรินให้เลย... สู้ตายไปเสียยังดีกว่า..."

จ้าวเจี้ยนเจิ้งได้ยินเข้าก็รีบไปเอาเรื่องกับจ้าวเจี้ยนจงทันที "พี่ใหญ่ ปกติแม่เคยทำให้พี่ต้องมาเหนื่อยใจไหม แค่ไม่กี่วันก็รำคาญแล้วเหรอ ได้ยินว่าพี่สะใภ้ไปเสวยสุขที่ไห่เฉิงแล้วนี่ ถุย! หล่อนก็แค่ไม่อยากดูแลแม่นั่นแหละ!"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งโทรศัพท์กริ๊งเดียวก็เรียกจ้าวเจี้ยนเฟิงกลับมาด้วย

ตกค่ำ ภายในห้องบ้านตระกูลจ้าวมีคนนั่งอยู่เต็ม หญิงชรานอนครางอยู่บนเตียง จ้าวเจี้ยนจงนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ตรงประตู จ้าวเจี้ยนอิงยืนเท้าสะเอว จ้าวเจี้ยนเจิ้งนั่งไขว่ห้าง หลี่ซิ่วเหลียนกำลังแทะเมล็ดแตง ส่วนจ้าวเจี้ยนเฟิงนั่งขมวดคิ้วแน่นอยู่ในมุมห้อง ลูกสาวคนเล็กอย่างจ้าวเจี้ยนเหมยไม่มีแม้แต่เงาหัว!

"วันนี้ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง!" จ้าวเจี้ยนอิงเปิดฉากก่อน "ตกลงฮุ่ยหลานจะกลับมาหรือไม่กลับ แม่นอนรอคนดูแลอยู่บนเตียงเนี่ย!"

จ้าวเจี้ยนจงปิดปากเงียบ เขาก็โกรธเมียอยู่เหมือนกัน แต่หมิงอวี่บอกว่าวันนี้เมียยังต้องให้น้ำเกลืออยู่

"หมิงอวี่บอกว่าวันนี้ฮุ่ยหลานยังต้องให้น้ำเกลืออยู่ กลับมาไม่ได้"

"พี่สะใภ้ก็แค่แกล้งทำ" จ้าวเจี้ยนเจิ้งพ่นเปลือกเมล็ดแตง "พี่ใหญ่ พี่เป็นผู้นำครอบครัวนะ! พี่สะใภ้นับวันยิ่งไม่เข้าท่า ไม่เห็นหัวพี่อยู่ในสายตาเลยสักนิด"

หลี่ซิ่วเหลียนช่วยสำทับ "นั่นสิ! พี่สะใภ้ใหญ่ก็เกินไปจริง ๆ แม่ล้มเจ็บขนาดนี้ ตัวเองกลับหนีไปหาความสบายที่ไห่เฉิง คนที่รู้ก็ว่าไปดูแลคนท้อง คนไม่รู้คงนึกว่าหล่อนวางท่าหยิ่งยโสเสียมากกว่า!"

จ้าวเจี้ยนเฟิงทนฟังไม่ไหว "พี่สะใภ้รอง จะพูดแบบนั้นไม่ได้นะ พี่สะใภ้ใหญ่ดูแลแม่อยู่ที่โรงพยาบาลตั้งหลายวัน ตอนนี้ตัวเองป่วย จะไปพักรักษาตัวที่ไห่เฉิงมันผิดตรงไหน"

"พักรักษาตัวงั้นเหรอ" เสียงของจ้าวเจี้ยนอิงแหลมสูงขึ้นทันที "ใครบ้างไม่เคยปวดหัวตัวร้อน มีแต่หล่อนหรือไงที่ล้ำค่าสูงส่งนัก เจ้าสาม แกอย่ามาพูดเอาแต่ได้แบบนี้สิ! แน่จริงแกก็มาปรนนิบัติแม่ทุกวันดูสิ!"

จ้าวเจี้ยนเฟิงลุกขึ้นยืน "ได้สิ วันเสาร์วันอาทิตย์ผมจะมา วันธรรมดาพวกพี่ใครว่างก็มา อย่าเอาแต่หวังพึ่งพี่สะใภ้ใหญ่คนเดียว"

"หวังพึ่งหล่อนแล้วมันทำไม" จ้าวเจี้ยนเจิ้งตบโต๊ะ "หล่อนเป็นสะใภ้ใหญ่! สะใภ้ใหญ่ก็ต้องปรนนิบัติพ่อแม่สามี! นี่มันเป็นธรรมเนียม!"

"ธรรมเนียมงั้นเหรอ" จ้าวเจี้ยนเฟิงแค่นหัวเราะ "งั้นก็ตามธรรมเนียม วันเสาร์วันอาทิตย์ผมดูแลเอง เอาตามนี้แหละ"

จ้าวเจี้ยนเฟิงกระแทกประตูปิดแล้วเดินพรวดพราดออกไป

ทิ้งให้จ้าวเจี้ยนจง จ้าวเจี้ยนอิง จ้าวเจี้ยนเจิ้ง และหลี่ซิ่วเหลียนมองหน้ากัน

หลี่ซิ่วเหลียนลุกขึ้นยืนทันที "ที่ร้านอาหารปลีกตัวไม่ได้ เจี้ยนเจิ้ง กลับบ้านกับฉัน"

จ้าวเจี้ยนอิงตบโต๊ะดังปัง

"เจี้ยนจง นายดูสิ ถ้าฮุ่ยหลานอยู่บ้านดูแลแม่ จะมีเรื่องวุ่นวายพวกนี้ไหม ตอนนี้หล่อนมีคนคอยหนุนหลังแล้ว แม้แต่แม่ก็ยังไม่สนใจ ถ้านายยังไม่สั่งสอนเสียบ้าง บ้านนี้ได้แตกเป็นเสี่ยงแน่!"

จ้าวเจี้ยนจงถูกกรอกหูจนหัวหมุน "แล้ว... แล้วพวกเธอว่าจะให้ทำยังไงล่ะ"

"ไปไห่เฉิง! ไปรับตัวกลับมา!" จ้าวเจี้ยนเจิ้งยุแยง "ถ้าหล่อนไม่ยอมกลับ พี่ก็ขู่ไปเลยว่าจะไม่ทนอยู่ด้วยแล้ว! หย่ากันไปเลย! ดูสิว่าหล่อนจะกลัวไหม!"

หลี่ซิ่วเหลียนช่วยสำทับ "ใช่! ผู้หญิงน่ะกลัวการหย่าที่สุด! พอพี่ขู่เข้าหน่อย หล่อนต้องยอมกลับมาแต่โดยดีแน่!"

จ้าวเจี้ยนจงมือสั่นเทิ้ม บุหรี่ร่วงหล่นลงบนพื้น