ตอนที่ 69 อยากได้ทั้งสองทาง

เมื่อกลับถึงห้องเช่า พอบอกเรื่องที่เถียนเสี่ยวหยวนย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน หัวใจของเมิ่งฮ่าวก็กระตุกวูบ

"ซื่อเสีย" สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป "พ่อคุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง 'ให้บ้านคุณคนหนึ่ง' 'ดูแลยามแก่เฒ่าฝังศพส่งท้ายต้องพึ่งเขา' นี่หมายความว่าจะยกสมบัติให้หลานชายงั้นเหรอ"

เถียนซื่อเสียกำลังอยู่ในช่วงหัวทึบเพราะตั้งครรภ์ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง... อาจจะแค่รู้สึกว่าฉันแต่งงานออกเรือนไปแล้ว พวกท่านคงเหงา เลยรับเด็กมาอยู่ให้บ้านครึกครื้นขึ้นหน่อย"

เมิ่งฮ่าวแค่นยิ้มเย็น

ตาแก่นี่ หาคนมาขวางทางเขาชัดๆ!

เขาสูดหายใจเข้าลึก เปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยน "ซื่อเสีย คุณเคยคิดบ้างไหม ถ้าน้องชายลูกพี่ลูกน้องคุณอยู่นานเข้า ความผูกพันของพ่อแม่คุณก็จะค่อยๆ เปลี่ยนไป ถึงเวลานั้น ในบ้านจะยังมีที่ยืนให้คุณอยู่อีกเหรอ"

เถียนซื่อเสียลูบท้องอย่างสะลึมสะลือ "ไม่หรอก ฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ นะ"

"เป็นความผิดของผมเอง" เมิ่งฮ่าวก้มหน้า น้ำเสียงขมขื่น "ถ้าไม่ใช่เพราะผมมันไร้ความสามารถ พ่อแม่คุณก็คงไม่คิดจะหาหลานชายมาพึ่งพาดูแลตอนแก่ ขอโทษนะ..."

เขาแสดงได้อย่างสมจริง เถียนซื่อเสียจึงรู้สึกสงสารขึ้นมา "ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก! พวกท่านก็แค่ดูถูกคนจนบูชาคนรวย! รอคลอดลูกแล้วพวกเราค่อยย้ายกลับไปอยู่! นั่นมันบ้านฉัน ใครกล้าแย่งก็ลองดู!"

"อย่าเลย" เมิ่งฮ่าวกุมมือเธอ "พวกเราอยู่กันเองดีกว่า พ่อแม่คุณก็มองไม่เห็นหัวผมอยู่แล้ว ถ้าย้ายกลับไปยิ่งจะทำให้พวกท่านรำคาญใจ คุณวางใจเถอะ ต่อให้ผมหาเงินได้ร้อยหยวน ก็จะให้คุณเก้าสิบเก้าหยวน จะไม่ยอมให้คุณกับลูกต้องลำบากเด็ดขาด"

ขอบตาของเถียนซื่อเสียแดงเรื่อ

ลูกไม้ถอยเพื่อรุกของเมิ่งฮ่าว ฝังหนามไว้ในใจเธอได้สำเร็จ เธอเริ่มคิดทบทวน... พ่อแม่รับน้องชายลูกพี่ลูกน้องมา แค่ให้มาช่วยงานจริงหรือ จะเป็นไปได้ไหม... ที่คิดจะยกสมบัติให้หลานชายจริงๆ

เป็นไปไม่ได้! นั่นมันของเธอ!

เธออยากกลับไปโวยวายที่บ้าน แต่เมิ่งฮ่าวกลับห้ามไว้ "จะใช้ไม้แข็งไม่ได้ คุณต้องเอาใจพวกท่าน ซื้อของขวัญไปให้บ่อยๆ คอยถามไถ่ห่วงใย ใจคนเราไม่ได้ทำด้วยหินผานะ"

แล้วเงินซื้อของขวัญมาจากไหน ซูอวิ๋นซานให้มาน่ะสิ

เมิ่งฮ่าวเอาเงินของซูอวิ๋นซานมาเลี้ยงดูเถียนซื่อเสีย และเอาอกเอาใจพ่อแม่ตระกูลเถียน กินสองทาง ปิดบังทั้งสองฝ่าย

เถียนซื่อเสียทำตามที่เมิ่งฮ่าวบอกไว้จริงๆ

เธอแวะกลับบ้านเดิมทุกสามวันห้าวัน หิ้วทั้งผลไม้และผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพ บอกว่าทั้งหมดนี้ซื้อด้วยเงินของเมิ่งฮ่าว ตอนนี้เมิ่งฮ่าวได้เดือนละห้าหกพันหยวน เงินทั้งหมดอยู่ที่เธอ

แม่เถียนรู้สึกทอดถอนใจที่ลูกสาวได้รับการเอาอกเอาใจจากเมิ่งฮ่าว อย่างไรเสียสายใยแม่ลูกก็ตัดกันไม่ขาด

แม่เถียนใจอ่อนลง จึงแอบพูดกับสามี "ซื่อเสียรู้ความขึ้นเยอะเลย เจ้าเด็กเมิ่งฮ่าวนั่น... ดูกระตือรือร้นพึ่งพาได้ขึ้นเหมือนกันนะ"

พ่อเถียนยังคงไม่สะทกสะท้าน "เสแสร้งแกล้งทำใครทำไม่เป็นบ้าง ดูไปก่อนเถอะ"

การเฝ้าดูนี้ ผ่านไปถึงสองเดือน

ท้องของเถียนซื่อเสียป่องขึ้นราวกับเป่าลูกโป่ง ผ่านไปแปดเดือนแล้ว แค่เดินยังรู้สึกลำบาก เมิ่งฮ่าวไปทำงาน ทำกับข้าว ปรนนิบัติเธอยกใหญ่ทุกวันโดยไม่ปริปากบ่น

พ่อเถียนมองเห็นทุกอย่าง จึงแอบวานคนไปสืบดู เมิ่งฮ่าวขยันขันแข็งตั้งใจทำงานในบริษัทแห่งนั้น ก้มหน้าก้มตาไม่บ่นสักคำจนหาที่ติไม่ได้เลย

แม้กระทั่งเพื่อนบ้านแถวห้องเช่ายังบอกว่า ไม่ค่อยจะได้เห็นคนหนุ่มที่ขยันขันแข็งและรักภรรยาขนาดนี้บ่อยนัก

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ในใจของพ่อเถียนก็ยิ่งเคลือบแคลงสงสัย ความระแวดระวังในใจของเขายังคงตึงเปรี๊ยะอยู่ตลอด

ปลายเดือนพฤศจิกายน เมิ่งฮ่าวบอกว่าบริษัทส่งเขาไปทำงานต่างเมืองสองวัน

เถียนซื่อเสียอุ้มท้องโย้ไปส่งเขาที่หน้าประตู "รีบกลับมานะ"

"วางใจเถอะ ทำธุระเสร็จผมจะรีบกลับทันที" เมิ่งฮ่าวจูบหน้าผากเธอ

เขาออกนอกเมืองจริงๆ นั่งแท็กซี่ตรงดิ่งไปยังสถานีรถไฟความเร็วสูงเพื่อเดินทางไปเมืองข้างๆ เขารู้อยู่แต่แรกแล้วว่าซูอวิ๋นซานมีโครงการอยู่ที่นั่น

ในห้องพักโรงแรม เมื่อซูอวิ๋นซานเห็นเมิ่งฮ่าว น้ำตาก็แทบจะร่วงเผาะ

"เธอมาได้ยังไง" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

"มาทำงาน ผ่านมาทางนี้พอดี" เมิ่งฮ่าวกอดเธอไว้ "แค่อยากมาเจอคุณ"

ทั้งสองคนล้มกลิ้งลงบนเตียงราวกับเชื้อฟืนติดเปลวไฟ ความคิดถึง ความไม่สบายใจ และความระแวงตลอดหลายวันมานี้ของซูอวิ๋นซาน มลายหายไปในความบ้าคลั่งนี้จนหมดสิ้น เธอกอดเมิ่งฮ่าวไว้แน่น จิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา ราวกับอยากจะหลอมรวมเขาเข้าสู่กระดูกและสายเลือด

เมิ่งฮ่าวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แต่ในใจกลับกำลังคำนวณเวลา... พรุ่งนี้เช้าตรู่ต้องรีบไป จะทิ้งร่องรอยไว้ไม่ได้

วันรุ่งขึ้นยังไม่ทันสว่าง เมิ่งฮ่าวก็ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ซูอวิ๋นซานยังคงหลับสนิท เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วดึงประตูปิดลงเบาๆ

เมื่อก้าวพ้นโรงแรม เขาก็ผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

โทรศัพท์มือถือสั่น ซูอวิ๋นซานส่งข้อความทางวีแชตมาว่า "ตื่นมาไม่เห็นคุณ ใจมันโหวงเหวงไปหมด เมิ่งฮ่าว เราแต่งงานกันเถอะนะ คุณมาทำงานที่บริษัทฉัน เราสองคนอยู่ด้วยกัน ดีไหมคะ ถ้าคุณรู้สึกไม่มั่นคง ฉันแบ่งหุ้นให้คุณได้นะ"

เมิ่งฮ่าวยืนจ้องหน้าจอ นิ่งอึ้งอยู่กลางถนน

แต่งงาน? ให้หุ้นงั้นเหรอ?

ถ้าซูอวิ๋นซานพูดคำนี้เร็วกว่านี้สักสองสามเดือน เขาจะต้องแต่งงานกับเถียนซื่อเสียไหม จะต้องทนดูสีหน้าท่าทางของคนตระกูลเถียนหรือเปล่า

ทว่าตอนนี้... ท้องของเถียนซื่อเสียแปดเดือนแล้ว เส้นทางฝั่งตระกูลเถียนก็จวนจะปูเสร็จ ซูอวิ๋นซานก็ดันมายื่นกิ่งมะกอกให้อีก

ทั้งปลาทั้งอุ้งตีนหมี เขาอยากได้ทั้งสองอย่าง แต่ตอนนี้กลับบีบให้เขาต้องเลือกเนี่ยนะ?

ตลอดทางขากลับ เมิ่งฮ่าวไม่ได้ตอบข้อความของซูอวิ๋นซานเลย

เขาต้องคิด ต้องคิดทบทวนให้ดี

ในเวลานั้นเอง ทางบ้านเดิมก็เกิดเรื่องขึ้น

หญิงชราหกล้ม เอวกระแทกเข้ากับขั้นบันไดหิน จนขยับเขยื้อนไม่ได้ในทันที

จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานพาส่งโรงพยาบาล พอเอกซเรย์ดูก็พบว่ากระดูกสันหลังส่วนเอวหัก ต้องนอนโรงพยาบาล

จ้าวเจี้ยนจงโทรศัพท์หาบรรดาพี่น้อง

จ้าวเจี้ยนเจิ้งมามือเปล่า ยืนอยู่ได้เพียงสิบนาที โทรศัพท์ของหลี่ซิ่วเหลียนก็ดังรัวๆ เหมือนเร่งเอาชีวิต

"พี่ ร้านยุ่งมาก ผมขอตัวก่อนนะ"

จ้าวเจี้ยนอิงก็มาด้วย เธอปาดน้ำตา "แม่ ทำหนูตกใจแทบตายเลย!" จากนั้นก็หันไปพูดกับจ้าวเจี้ยนจง "ที่บ้านฉันมีเรื่องยุ่งเป็นกระบุง ต้องเตรียมของให้เมียเมิ่งฮ่าว ปลีกตัวไม่ได้เลย ลำบากเธอหน่อยนะเจี้ยนจง!"

พูดจบก็ผละจากไปเช่นกัน

มีเพียงจ้าวเจี้ยนเฟิงที่เลิกงานแล้วรีบมา สลับกันเฝ้าไข้ตอนกลางคืนกับจ้าวเจี้ยนจง แต่งานปรนนิบัติดูแลคนป่วยก็ยังคงตกเป็นของโจวฮุ่ยหลานอยู่ดี ทั้งป้อนข้าว เช็ดตัว เทอุจจาระปัสสาวะ

หญิงชรานอนอยู่บนเตียงก็ยังไม่วายก่อเรื่อง ติว่าโจ๊กร้อนไปบ้าง ติว่านวดเบาไปบ้าง เอะอะก็ด่าโจวฮุ่ยหลาน "ใจคอไม่บริสุทธิ์! คิดจะทรมานฉันให้ตายใช่ไหม!"

โจวฮุ่ยหลานได้แต่กัดฟันทน

ครึ่งเดือนต่อมา หญิงชราออกจากโรงพยาบาลกลับบ้าน

โจวฮุ่ยหลานเหนื่อยจนล้มป่วย ไข้ขึ้นสูงถึงสามสิบเก้าองศา นอนซมอยู่บนเตียงลุกไม่ไหว เธอพูดกับจ้าวเจี้ยนจงว่า "คุณไปตามพี่ใหญ่มาดูแลแม่คุณเถอะ ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ"

จ้าวเจี้ยนจงจำใจกลั้นใจโทรหาจ้าวเจี้ยนอิง

พอจ้าวเจี้ยนอิงได้ยินก็ปรี๊ดแตกทันที "ฉันจะมีเวลาว่างที่ไหน! ฮุ่ยหลานแค่แกล้งทำต่างหาก หล่อนไม่อยากปรนนิบัติแม่พวกเราน่ะสิ! แกเป็นผู้ชายตัวโต ทำไมถึงคุมเมียไม่อยู่ฮะ? เจี้ยนจง ฉันจะบอกแกให้นะ เดี๋ยวนี้ฮุ่ยหลานชักจะเหลวกไหลใหญ่แล้ว แกต้องสั่งสอนบ้าง! แม่อยู่กับบ้านแก ให้หล่อนปรนนิบัติแม่ไม่กี่วันมันจะเป็นจะตายหรือไง?"

จ้าวเจี้ยนจงโดนพี่ใหญ่เทศนาจนหน้าหม่นหมองกลับมา พอได้ยินเสียงแม่ด่าทออยู่ในห้อง ก็ปรี่เข้าห้องกระชากผ้าห่มของโจวฮุ่ยหลานออกทันที

"จะแกล้งทำไปถึงไหน! ปรนนิบัติแม่แค่สองวันก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ รีบลุกขึ้น แม่ฉี่รดที่นอนแล้ว..."

โจวฮุ่ยหลานหนาวสั่นไปทั้งตัว ฝืนพยุงกายลุกขึ้นนั่ง พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องก็ล้มพับลงไปทันที

กว่าจ้าวหมิงอวี่จะรู้เรื่องที่บ้าน ก็เป็นวันที่สองหลังจากที่โจวฮุ่ยหลานเป็นลมไปแล้ว

จ้าวหมิงอวี่โมโหจนแทบอยากจะด่ากราด แต่หลินชิงเหยียนกลับเอ่ยขึ้นว่า

"คุณร้อนใจอยู่ตรงนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ พอดีชิงซวี่อยู่บ้าน ให้ชิงซวี่ขับรถพาคุณกลับไปรับแม่มาที่นี่เถอะค่ะ ประจวบเหมาะกับฉันใกล้จะคลอดแล้ว คุณก็บอกว่าต้องไปดูงานอบรมต่างพื้นที่หนึ่งสัปดาห์ ที่บ้านทิ้งไว้คนเดียวไม่ได้ ให้แม่มาดูแลฉัน"

จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงซวี่ขับรถกลับไปที่บ้าน เมื่อโจวฮุ่ยหลานเห็นลูกชาย น้ำตาก็ไหลพรากออกมา

จ้าวหมิงอวี่ตบหลังมือโจวฮุ่ยหลานเบาๆ แล้วเข้าไปดูคุณย่าในห้องก่อน เขาพูดจาเอาอกเอาใจและรับฟังหญิงชราบ่นความลำบากอยู่นานสองนาน

หลังจากออกมา จ้าวหมิงอวี่จึงพูดกับจ้าวเจี้ยนจง "พ่อครับ ผมต้องไปดูงานต่างพื้นที่หนึ่งสัปดาห์ เดิมทีตั้งใจจะพาชิงเหยียนกลับไปอยู่บ้านแม่ยาย แต่แม่ยายก็ไปอบรมที่ปักกิ่งเหมือนกัน ผมอยากให้แม่ไปอยู่เป็นเพื่อนชิงเหยียนสักสัปดาห์ เธอใกล้คลอดแล้ว ข้างกายขาดคนดูแลไม่ได้ครับ"

จ้าวเจี้ยนจงจะพูดอะไรได้อีก ก็ต้องยอมให้โจวฮุ่ยหลานไปไห่เฉิงเพื่อดูแลลูกสะใภ้อยู่แล้ว

พอลับหลังโจวฮุ่ยหลานไป ตระกูลจ้าวก็ระเบิดขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว