ตอนที่ 68 ฝีมือการแสดงชั้นยอด

เมิ่งฮ่าวไม่ได้วิดีโอคอลกับเธอมาสามวันแล้ว ตอบวีแชตก็ช้า โทรศัพท์ไปก็บอกว่ายุ่ง ในใจเธอรู้สึกว่างเปล่า จึงโอนเงินไปให้ห้าพันหยวน พร้อมข้อความแนบว่า "อย่าทำงานหนักเกินไปนะคะ"

ทว่าคราวนี้ อีกฝ่ายกลับไม่รับเงิน

ซูอวิ๋นซานยิ่งร้อนใจขึ้นไปอีก ผู้หญิงที่เฉียบแหลมและเก่งกาจในแวดวงธุรกิจคนนี้ ยามอยู่ต่อหน้าเมิ่งฮ่าวกลับเหมือนเด็กสาวที่ไร้ที่พึ่งพิง เธอไม่ได้โง่ เพียงแต่ความรู้สึก "เป็นที่ต้องการ" ที่เมิ่งฮ่าวมอบให้นั้น มันชวนให้ลุ่มหลงจนเกินไป

เธอถึงขั้นนึกเสียใจว่า หากตอนนั้นดึงดันรั้งเขาไว้ข้างกาย ต่อให้เขาไม่ทำอะไรเลย แค่ได้เห็นหน้าทุกวันก็ยังดี

ทว่าในเวลานี้ เมิ่งฮ่าวกลับกำลังยุ่งอยู่กับการสวมบทบาท "สามีที่ดี"

หลังจากจัดงานเลี้ยงกับเถียนซื่อเสียที่บ้านเกิดเสร็จ เขาก็พกเงินช่วยงานที่ได้มาเดินทางกลับไห่เฉิง เถียนซื่อเสียอุ้มท้องเดินตรงกลับบ้านตระกูลเถียนทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้าน เธอก็ควักเงินปึกนั้นออกมาอวดราวกับจะโอ้อวด "พ่อคะแม่คะ พ่อกับแม่ยังบอกว่าตระกูลเมิ่งไม่ให้ความสำคัญกับฉันอยู่อีกไหม ดูสิคะ แม่สามีให้เงินช่วยงานฉันมาทั้งหมดเลย!"

แม่ของเถียนซื่อเสียกวาดตามองเงิน น้ำเสียงเรียบเฉยอย่างยิ่ง

"ก็ดีแล้วนี่"

พ่อของเถียนซื่อเสียนั่งอยู่บนโซฟา แววตาหลังกรอบแว่นไร้ซึ่งความอบอุ่น เมิ่งฮ่าวสะกดความหงุดหงิดในใจเอาไว้แล้วเอ่ยเสียงเบา

"พ่อกับแม่ของผมชอบซื่อเสียมากครับ เลยยกเงินช่วยงานทั้งหมดให้ซื่อเสีย ท่านบอกว่าในเมื่อไม่ได้อยู่ดูแลใกล้ ๆ การให้เงินเพิ่มอีกหน่อยก็เป็นเรื่องที่สมควร ผมยังบอกว่าจะจองศูนย์อยู่เดือนหลังคลอดให้ซื่อเสียด้วย เพื่อให้เธอได้ฟื้นฟูร่างกายอย่างเต็มที่ครับ"

แม่ของเถียนซื่อเสียเริ่มมีท่าทีอ่อนลงบ้างในที่สุด

"ผู้หญิงคลอดลูกก็เหมือนก้าวขาข้างหนึ่งเข้าประตูนรก พวกเธอคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว"

เมิ่งฮ่าวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พ่อของเถียนซื่อเสียเจาะยาก ก็ต้องเริ่มจากแม่ของเธอก่อน

เถียนซื่อเสียเก็บเงินเข้ากระเป๋า แล้วพูดอย่างมีความสุข

"พ่อคะแม่คะ ฉันเตรียมจะจัดงานเลี้ยงที่ไห่เฉิงค่ะ ดูสิคะฉันกับเมิ่งฮ่าวจัดที่บ้านเกิดเขาไปแล้ว แต่ญาติสนิทมิตรสหายฝั่งบ้านเรายังไม่ได้เชิญเลยสักคน พวกเราเลยคิดว่าจะอาศัยช่วงหยุดพักผ่อนไม่กี่วันนี้เชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนฝูงมาร่วมงาน อย่างไรก็ต้องให้คนอื่นรู้ว่าฉันแต่งงานแล้วนะคะ"

พ่อของเถียนซื่อเสียขมวดคิ้ว "ท้องโตขนาดนี้แล้ว ยังจะจัดงานเลี้ยงอะไรอีก จะให้คนเขาหัวเราะเยาะหรือไง"

"จะน่าหัวเราะเยาะตรงไหนคะ เดี๋ยวนี้ท้องก่อนแต่งมีเยอะแยะไป ฉันไม่เห็นรู้สึกว่าน่าอับอายตรงไหนเลย ถ้าพ่อไม่จัด พวกเราจัดเองก็ได้ ฮึ!"

เถียนซื่อเสียไม่พอใจท่าทีของพ่อเป็นอย่างมาก ส่วนพ่อของเธอยังคงตีหน้าขรึม

"คนอื่นก็คือคนอื่น แกก็คือแก! ท้องก่อนแต่ง... หน้าตาของตระกูลเถียนจะไม่เอาแล้วใช่ไหม!"

เดิมทีเขาอยากจะพูดว่าเมิ่งฮ่าวทั้งงานไม่มี เงินไม่มี บ้านก็ไม่มี พูดออกไปเขาก็อับอายขายหน้าจะแย่

แต่เพราะเมิ่งฮ่าวยังยืนอยู่ตรงหน้า สุดท้ายพ่อของเถียนซื่อเสียจึงไม่ได้พูดออกมา

เถียนซื่อเสียขอบตาร้อนผ่าว "พ่อก็แค่ดูถูกเมิ่งฮ่าว!"

เมิ่งฮ่าวรีบเกลี้ยกล่อมเถียนซื่อเสียทันที

"ที่คุณลุงพูดก็มีเหตุผลนะ ตอนนี้เธออุ้มท้องแก่ ไม่ควรเหน็ดเหนื่อยเกินไป อีกอย่างพวกเราจะจัดแค่งานเลี้ยงอย่างเดียวไม่ได้ ต้องมีพิธีแต่งงานด้วย ฉันเคยไปงานแต่งเพื่อนมา เหนื่อยมากจริง ๆ ตอนนี้เธอไม่ควรเหนื่อยเลย รอให้คลอดลูกออกมาก่อน แล้วให้ลูกมาเป็นเด็กถือดอกไม้ในงานแต่งของเรา แบบนั้นดีจะตาย"

เถียนซื่อเสียได้ยินเมิ่งฮ่าวพูดเช่นนั้น ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที

"เธอพูดถูกที่สุดเลย ให้ลูกของเราเป็นเด็กถือดอกไม้ ดีค่ะ ฟังเธอนะ!"

พ่อของเถียนซื่อเสียเห็นเมิ่งฮ่าวพูดเกลี้ยกล่อมเถียนซื่อเสียเพียงไม่กี่คำก็อยู่หมัด ก็โกรธจนเจ็บหน้าอก

เถียนซื่อเสียรู้สึกว่าพ่อแม่ยังคงดูถูกเมิ่งฮ่าว จึงโมโหมาก เธอจูงมือเมิ่งฮ่าวและพกเงินเดินจากไปทันที

แม่ของเถียนซื่อเสียมองดูเมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียเดินจากไปจากระเบียงแล้วถอนหายใจ "ชาติก่อนคงติดค้างยัยเด็กคนนี้ไว้จริง ๆ เฮ้อ! เหล่าเถียน ถึงขั้นนี้แล้วก็ยอมรับเถอะ!"

พ่อของเถียนซื่อเสียถอดแว่นตาออกพลางนวดสันจมูก "ฉันไม่ขัดขวางเรื่องที่เธอจะแต่งงานก็ยอมถอยให้มากพอแล้ว คิดจะให้พวกเราช่วยจัดงานแต่งให้งั้นหรือ ไม่มีทาง! เธอลองคิดดูสิ ถ้าจัดงานแต่งขึ้นมา แล้วคนอื่นถามว่าเมิ่งฮ่าวทำงานอะไร ฐานะทางบ้านเป็นอย่างไร ฉันจะตอบว่ายังไง"

แม่ของเถียนซื่อเสียได้แต่ถอนหายใจอย่างพูดไม่ออก

พ่อของเถียนซื่อเสียบีบหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิดใจ

"สมัยนี้พวกผู้ชายบ้านนอกหวังเกาะผู้หญิงรวยฮุบสมบัติยังมีน้อยอยู่หรือไง ลูกสาวเธอไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมเมิ่งฮ่าวหรอก ตอนนี้เขายังตักตวงผลประโยชน์ไม่ได้ พอได้สิ่งที่ต้องการเมื่อไหร่ เธอคอยดูเถอะ ลูกสาวเธอต้องโดนเมิ่งฮ่าวเตะหัวส่งแน่นอน"

แม่ของเถียนซื่อเสีย "คุณก็พูดเกินไป เมิ่งฮ่าวเขา..."

"เธออย่าไม่เชื่อนะ คนพรรค์นี้ฉันเจอมาเยอะแล้ว แล้วฉันจะบอกอะไรให้อีกเรื่อง ฉันเตรียมจะลองใจเขาดู"

"ลองใจเหรอ"

"จะลองยังไงล่ะ"

พ่อของเถียนซื่อเสียส่งเสียงหึในลำคออย่างเย็นชา แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

พอเมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียกลับถึงห้องเช่า เขาก็บีบนวดขาให้เถียนซื่อเสียทันที ปรนนิบัติพัดวีจนเถียนซื่อเสียรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวไปหมด

รอจนเถียนซื่อเสียหลับไปแล้ว เมิ่งฮ่าวถึงหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องออกมา ในวีแชตมีข้อความหลายข้อความที่ซูอวิ๋นซานส่งมา

"เมิ่งฮ่าว อย่าหักโหมนักนะ เงินที่ให้ไปก็รับไว้เถอะ อย่าไปเสียดายที่จะใช้ ถ้าทำงานที่ปักกิ่งไม่ไหวก็กลับมานะ"

เมิ่งฮ่าวนั่งอยู่บนชักโครก แกล้งขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง เพื่อทำให้ดูอิดโรยทรุดโทรม

จากนั้นจึงค่อยกดวิดีโอคอลหาซูอวิ๋นซาน

พอซูอวิ๋นซานเห็นสภาพของเมิ่งฮ่าว ก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง

"เมิ่งฮ่าว งานยุ่งมากเลยเหรอ ทำไมเธอถึง..."

"พี่ครับ อย่าให้พูดถึงเลย ทำโอทีทุกวัน ผมอดนอนติดกันสองคืนแล้ว เหนื่อยแทบขาดใจ นั่งบนชักโครกยังจะหลับได้เลยครับ"

ขอบตาของซูอวิ๋นซานแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"อย่าทำเลยนะ กลับมาเถอะ"

เมิ่งฮ่ายิ้มเจื่อนแล้วส่ายหน้า

"ไม่ครับ ผมกลับไปไม่ได้ ผมต้องหาเงิน ผมต้องดูแลพี่ ดูแลเสี่ยวเป่า ไม่คุยแล้วนะครับ หัวหน้าเรียกผมแล้ว ว่างเมื่อไหร่ผมจะวิดีโอคอลหาพี่นะ"

ทางนี้เพิ่งจะวางสายวิดีโอคอล ซูอวิ๋นซานก็โอนเงินมาให้ทันทีสองหมื่นหยวน

"รีบรับเงินซะนะ ถ้าเธอไม่รับเงิน ฉันจะไปหาเธอที่ปักกิ่งเดี๋ยวนี้เลย"

เมิ่งฮ่าวเห็นยอดโอนเงินก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ทว่า...เขากลับยังไม่ยอมกดรับ

ซูอวิ๋นซานส่งข้อความมารัว ๆ เหมือนแทบคลั่ง: รับเงินสิ เมิ่งฮ่าว เธอรับเงินเดี๋ยวนี้นะ!

ส่งมาติดต่อกันสิบกว่าข้อความ เมิ่งฮ่าวถึงได้ยิ้มแล้วกดรับเงิน ตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า: เฮ้อ จะให้ผมพูดกับพี่ยังไงดีเนี่ย ผมมีเงินครับ ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ ผมเลี้ยงตัวเองได้ รอให้ผมพิสูจน์ตัวเองได้ก่อน แล้วผมจะกลับไปหาพี่ อย่าอดนอนนะ นอนแต่หัวค่ำหน่อย เสี่ยวเป่าเป็นร้อนในง่าย ให้เขาดื่มน้ำเยอะ ๆ ด้วยล่ะครับ

เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ ก็ทำให้ซูอวิ๋นซานน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

พับเก็บโทรศัพท์ เมิ่งฮ่าวถึงกับซาบซึ้งในการแสดงของตัวเอง ถ้าเขาไม่ได้เป็นนักแสดง ก็นับว่าน่าเสียดายจริง ๆ

เมิ่งฮ่าวหางานทำได้งานหนึ่ง เป็นเสมียนในออฟฟิศของบริษัทโลจิสติกส์ เงินเดือนสี่พันห้าร้อยหยวน ทำงานเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็น มีล่วงเวลาบ้างเป็นบางครั้ง

เถียนซื่อเสียกลับบ้านไปเล่าให้พ่อแม่ฟัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

"ทุกวันเมิ่งฮ่าวเหนื่อยแทบเป็นแทบตาย พอกลับมาก็ทำกับข้าว นวดขาให้ฉัน พ่อกับแม่ยังไม่ไว้ใจเมิ่งฮ่าวอีกเหรอ ฉันจะพิสูจน์ให้พวกคุณดู"

แม่ของเถียนซื่อเสียมองดูใบหน้าอิ่มเอิบของลูกสาว ในใจก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ทว่าพ่อของเถียนซื่อเสียกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

วันหยุดสุดสัปดาห์ จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนไปซื้อของใช้เด็กอ่อนที่ห้างสรรพสินค้า บังเอิญเดินสวนกับเมิ่งฮ่าวและเถียนซื่อเสียเข้าพอดี

อายุครรภ์ของหลินชิงเหยียนมากกว่าเถียนซื่อเสีย ทว่าสีหน้าผิวพรรณกลับดูดีกว่าเถียนซื่อเสีย และร่างกายก็ไม่ได้บวมฉุเหมือนเถียนซื่อเสีย

"พี่ พี่สะใภ้" เมิ่งฮ่าวเอ่ยทักขึ้นก่อนด้วยรอยยิ้มอย่างเหมาะเจาะ "บังเอิญจังเลยครับ"

จ้าวหมิงอวี่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

ทว่าเมิ่งฮ่าวกลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงจริงใจ "พี่ พี่สะใภ้ เรื่องบ้านคราวก่อน เป็นความผิดของผมเอง ตอนนั้นผม...ก็เพราะรักหน้าตาตัวเองมากเกินไป ขอโทษด้วยนะครับ"

จ้าวหมิงอวี่มองเขาอยู่สองวินาที "มันผ่านไปแล้ว"

เมิ่งฮ่ายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่หลินชิงเหยียนควงแขนจ้าวหมิงอวี่แล้วพูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า "พวกคุณเลือกดูตามสบายเถอะค่ะ พวกเรายังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ"

เถียนซื่อเสียพ่นน้ำลายใส่แผ่นหลังของหลินชิงเหยียนอย่างไม่สบอารมณ์

"จะหยิ่งอะไรนักหนา! ถุย! ก็แค่มีบ้านไม่ใช่เหรอ ทำยังกับคนอื่นไม่มีอย่างนั้นแหละ!"

หลังจากเดินห่างออกมาได้ระยะหนึ่ง หลินชิงเหยียนก็เอ่ยเสียงเบา

"มีแวบหนึ่งที่ฉันคิดว่าตัวเองมองคนผิดไป"

เธอคอยสังเกตเมิ่งฮ่าวอยู่ตลอด สีหน้า แววตา ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ล้วนสมบูรณ์แบบจนจับผิดไม่ได้ การขอโทษจริงใจ ท่าทีถ่อมตน แม้แต่องศาของรอยยิ้มตรงมุมปากก็พอดิบพอดี

หากไม่ใช่เพราะรู้ธาตุแท้ของเขาแต่แรก หลินชิงเหยียนก็คงเชื่อจริง ๆ ว่านี่คือคนหนุ่มที่รู้ว่าตัวเองผิดแล้วพร้อมจะปรับปรุงตัว

ไม่กี่วันต่อมา เถียนซื่อเสียกลับไปกินข้าวที่บ้านเดิม

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ก็เห็นเด็กหนุ่มวัยสิบสามสิบสี่ปีคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น รูปร่างผอมสูง สวมแว่นตา กำลังดูโทรทัศน์อยู่

"เสี่ยวหยวน?" เถียนซื่อเสียชะงักไป "เธอมาได้ยังไงเนี่ย"

เถียนเสี่ยวหยวนคือน้องชายลูกพี่ลูกน้องของเธอ เป็นลูกชายบ้านอาสี่ที่อยู่ชนบท อาสี่มีลูกชายสองคน นี่คือลูกชายคนเล็ก

พ่อของเถียนซื่อเสียเดินออกมาจากห้องหนังสือ น้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ "เสี่ยวหยวนย้ายมาเรียนที่ไห่เฉิงแล้ว ต่อไปจะมาอยู่บ้านเรา"

เถียนซื่อเสียยังตั้งรับไม่ทัน "อยู่บ้านเราเหรอคะ ทำไมล่ะ"

"ทำไมอะไรกัน ฉันเป็นลุงของเสี่ยวหยวน ฉันจะดูแลหลานชายตัวเองแล้วมันทำไม"

แม่ของเถียนซื่อเสียยกกับข้าวออกมา เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวหยวน มากินข้าวลูก"

บนโต๊ะอาหาร พ่อของเถียนซื่อเสียคอยคีบกับข้าวให้เถียนเสี่ยวหยวน ถามไถ่เรื่องการเรียน เรื่องชีวิตความเป็นอยู่ สนิทสนมเอาใจใส่ราวกับเป็นพ่อแท้ๆ เถียนซื่อเสียยิ่งกินก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์ เมื่อก่อนการดูแลแบบนี้เคยเป็นของเธอแท้ๆ

พอกินข้าวเสร็จ พ่อของเถียนซื่อเสียก็พูดต่อหน้าเธอว่า "เสี่ยวหยวน ต่อไปนี้ที่นี่ก็คือบ้านของเธอ ขาดเหลืออะไรก็บอกป้าเขาได้ โรงเรียนอยู่ทางทิศตะวันออกไม่ไกลจากบ้านเรา เดินไปก็แค่ยี่สิบกว่านาที พรุ่งนี้ลุงจะพาไปซื้อจักรยานสักคัน ปั่นไปเรียนจะได้เร็วกว่า"

เถียนเสี่ยวหยวนพยักหน้าอย่างขัดเขิน "ขอบคุณครับคุณลุง"

เถียนซื่อเสียนั่งไม่ติดแล้ว เธอรั้งตัวแม่มาถาม "แม่คะ พ่อหมายความว่ายังไงกันแน่"

"ไม่ได้หมายความว่ายังไงหรอก อาสี่ของลูกมีลูกชายสองคน เลยแบ่งให้บ้านเราคนหนึ่ง ต่อไปเรื่องดูแลยามแก่เฒ่าจนถึงวาระสุดท้ายของพ่อกับแม่ ก็ต้องหวังพึ่งเสี่ยวหยวนแล้ว"

"หา?"