ตอนที่ 67 เมิ่งฮ่าวแต่งงาน

เขาคืนห้องเช่าเดิม แล้วไปเช่าอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ทางตะวันตกของเมือง จากนั้นก็ไปเคาะประตูบ้านของเถียนซื่อเสีย

พ่อแม่ตระกูลเถียนพอเห็นหน้าเมิ่งฮ่าวก็หน้าบึ้งตึงทันที

พ่อของเถียนซื่อเสียอย่างไรเสียก็เป็นถึงหัวหน้าระดับล่างในโรงงานถลุงเหล็ก ลูกสาวก็เป็นลูกคนเดียว แถมที่บ้านยังมีบ้านตั้งสามหลัง ทำไมถึงได้ไปคว้าเอาไอ้หนุ่มยากจนที่ไม่มีทั้งบ้าน ไม่มีรถ และไม่มีงานทำมาเป็นคู่ครองได้!

"ได้ยินซื่อเสียบอกว่าเธองานการก็ยังไม่มีทำงั้นเหรอ"

"ก่อนหน้านี้มีครับ แต่ลาออกไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้ผมหางานใหม่ได้แล้วครับ"

"แล้วบ้านล่ะ"

"...ยังไม่มีครับ แต่ผมจะพยายาม ต้องซื้อบ้านให้ได้แน่นอนครับ"

"รถล่ะ"

"...ยังไม่ได้ซื้อครับ"

แม่ของเถียนซื่อเสียแค่นหัวเราะอยู่ข้างๆ "อะไรก็ไม่มีสักอย่าง มีดีแค่หน้าตาพอดูได้ ผู้ชายพรรค์นี้พึ่งพาไม่ได้ที่สุด!"

เมิ่งฮ่าวไม่ปริปากพูดอะไร เขาล้วงเอาธนบัตรสีแดงแปดปึกออกมาจากกระเป๋า แล้ววางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะน้ำชา

"คุณลุงคุณป้าครับ นี่คือเงินแปดหมื่นหยวนที่ผมทำงานเก็บหอมรอมริบมา ผมขอยกให้ซื่อเสียทั้งหมดเป็นสินสอดครับ" เขาเงยหน้าขึ้น แววตาจริงใจจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ "ผมรู้ว่าผมจน ไม่คู่ควรกับซื่อเสีย แต่ในเมื่อเธอยินดีจะอยู่กับผม ผมก็จะไม่ทำให้เธอผิดหวังเด็ดขาดครับ"

เถียนซื่อเสียซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า รีบคว้าเงินทั้งหมดเก็บเข้ากระเป๋าส่งคืนให้เมิ่งฮ่าวทันที

"ฉันไม่เอาเงินของคุณหรอก! ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉัน พ่อคะแม่คะ ห้ามดูถูกเมิ่งฮ่าวนะ ชาตินี้ถ้าไม่ใช่เขาฉันก็ไม่แต่งกับใครทั้งนั้น พวกพ่อกับแม่จะเอายังไงก็ว่ามา!"

พ่อของเถียนซื่อเสียอยากจะเอาอะไรมาอุดปากลูกสาวเสียจริง เขามีลูกสาวคนนี้เพียงคนเดียว ประคบประหงมตามใจมาตั้งแต่เด็กจนเสียนิสัยเอาแต่ใจ คราวนี้เป็นไงล่ะ โดนไอ้หนุ่มจนๆ หลอกจนหลงหัวปักหัวปำ ท้องก็โตขึ้นมาแล้ว จะทำอะไรได้อีกล่ะ

แม่ของเถียนซื่อเสียอยากจะตบหน้าเถียนซื่อเสียสักสองสามที แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินแก้แล้ว ท้องของเถียนซื่อเสียโตขึ้นทุกวัน เพื่อนบ้านซ้ายขวาก็เริ่มซุบซิบนินทากันแล้ว

การมาเยือนตระกูลเถียนครั้งแรกของเมิ่งฮ่าว แม้พ่อแม่เถียนจะไม่ชอบหน้าเขา แต่ทนความดื้อรั้นหัวชนฝาของเถียนซื่อเสียไม่ไหว เงินแปดหมื่นหยวนก็ไม่ได้เก็บเอาไว้ สุดท้ายจึงต้องยอมตกลงเรื่องการแต่งงานนี้ไป

พวกเขาก็หมดหนทางแล้วจริงๆ เถียนซื่อเสียอดข้าวประท้วงมาสามวันแล้ว หากยังปล่อยให้ก่อเรื่องต่อไป คงได้มีคนตายเข้าจริงๆ แน่

ทว่า พ่อของเถียนซื่อเสียตัดใจยื่นเงื่อนไขว่า แต่งงานน่ะได้ แต่ต้องออกไปเช่าห้องอยู่กันเอง

เมิ่งฮ่าวตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล "ได้ครับ ผมเช่าเอง"

เถียนซื่อเสียยังคงอวดดี "เช่าห้องก็เช่าห้องสิคะ! พวกเรามีมือมีเท้า หาเงินเองได้!"

ด้วยเหตุนี้ เมิ่งฮ่าวจึงเช่าห้องพักแบบหนึ่งห้องนอนทางตะวันตกของเมือง ค่าเช่าเดือนละสองพันหยวน

เถียนซื่อเสียย้ายเข้าไปอยู่ ประคองท้องสี่เดือนจัดแจงตกแต่งรังรักหลังเล็กอย่างมีความสุข เมิ่งฮ่าวออกไป "หางาน" ในช่วงกลางวัน พอกลางคืนก็กลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ บางครั้งยังเข้าครัวทำอาหารให้กิน—ชีวิตแบบนี้ทำเอาเถียนซื่อเสียซาบซึ้งใจจนบรรยายไม่ถูก

"เมิ่งฮ่าว คุณดีกับฉันจังเลย" เธอเอ่ยพลางลูบท้อง

เมิ่งฮ่าวลูบศีรษะเธอ "ลำบากเธอแล้วนะ รอให้ผมหางานดีๆ ได้ ตั้งใจหาเงิน แล้วพวกเราค่อยเปลี่ยนไปอยู่บ้านหลังใหญ่กัน"

ลับหลังนั้น โทรศัพท์อีกเครื่องของเขาไม่เคยว่างเว้น เขากับซูอวิ๋นซานไม่เคยตัดขาดการติดต่อเลย เขาคอยห่วงใยความเป็นอยู่ของซูอวิ๋นซาน คอยใส่ใจเรื่องการเรียนของซูเสี่ยวเป่า

บางครั้งเขายังวิดีโอคอลคุยกับซูอวิ๋นซาน และสั่งให้ซูเสี่ยวเป่าทำการบ้าน

เมิ่งฮ่าวทำให้ซูอวิ๋นซานเข้าใจผิดไปว่า แม้เขาจะทำงานอยู่ที่ "ปักกิ่ง" แต่ก็ยังคงห่วงใยสองแม่ลูกอยู่เสมอ

บางครั้ง เมิ่งฮ่าวยังเรียกไรเดอร์ส่งอาหารไปให้ซูอวิ๋นซาน ชานมแก้วละไม่กี่หยวนก็ทำให้ซูอวิ๋นซานมีความสุขไปได้ตั้งนาน

ย่อมแน่นอนว่า พอซูอวิ๋นซานได้รับชานม เธอก็ตอบแทนด้วยการโอนเงินให้ทันทีสองหมื่นหยวน

ชานมหนึ่งแก้วได้เงินสองหมื่นหยวน คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

แต่เมิ่งฮ่าวก็ทำเป็น "ดื้อดึง" หลังจาก "ฝืนใจ" รับเงินโอนแล้ว เขาก็แกล้งทำเป็น "โมโห" ว่า "ถ้าครั้งหน้าทำแบบนี้อีก ผมจะบล็อกคุณจริงๆ แล้วนะ!"

ซูอวิ๋นซานถูกกล่อมจนหลงเชื่อหัวปักหัวปำ คิดว่าผู้ชายคนนี้มีศักดิ์ศรี ไม่ได้หวังเงินของเธอ และดีกับเธอจากใจจริง

เธอไม่รู้เลยว่า เมิ่งฮ่าวเอาเงินของเธอไปจ่ายค่าเช่าห้อง ไปซื้อกับข้าว และเลี้ยงดูเถียนซื่อเสีย

วันหนึ่งในเดือนกันยายน เมิ่งฮ่าวพาเถียนซื่อเสียที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนกลับบ้านเกิด เพื่อไปปรึกษาเรื่องแต่งงาน

ท้องของเถียนซื่อเสียนูนเด่นชัดเจนแล้ว

จ้าวเจี้ยนอิงพอเห็นเข้าก็ดีใจจนตบต้นขาฉาดใหญ่

เธอจับมือเถียนซื่อเสียไว้ แสดงความสนิทสนมอย่างยิ่ง "แต่งเข้ามาในตระกูลเมิ่งของเรา รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้เธอต้องลำบากใจเด็ดขาด!"

ยังไม่ทันที่เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียจะเดินพ้นไป จ้าวเจี้ยนอิงก็ป่าวประกาศไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว "เมิ่งฮ่าวบ้านฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว! สะใภ้จากไห่เฉิงเชียวนะ! ไม่เอาสินสอดสักแดงเดียว บ้านฝ่ายหญิงมีบ้านตั้งสามหลัง บอกว่าจะยกให้เมิ่งฮ่าวหลังหนึ่งด้วย!"

เธอแทบอยากจะคว้าโทรโข่งมาป่าวประกาศ ลูกชายมีอนาคต มีความสามารถ ครอบครัวลูกสะใภ้ก็ร่ำรวย มีบ้านตั้งสามหลัง นี่มันลาภลอยตกใส่หัวชัดๆ

จ้าวเจี้ยนอิงเริ่มคิดคำนวณ ตอนจ้าวหมิงอวี่แต่งงาน จ้าวเจี้ยนจงได้เงินช่วยงานไปกว่าห้าหมื่นหยวน เธอทั้งอิจฉา ริษยา และแค้นเคือง คราวนี้ถึงตาเธอบ้างแล้ว ด้วยเส้นสายของเธอในหมู่บ้าน ย่อมต้องได้มากกว่านั้นไม่มีทางน้อยกว่าแน่ คราวนี้แหละจะได้กอบโกยก้อนโตสักที!

โจวฮุ่ยหลานได้ยินชาวบ้านพูดกันเช่นนั้นก็เพียงแค่ยิ้มมุมปาก

คนในหมู่บ้านต่างเอาเมิ่งฮ่าวไปเปรียบเทียบกับจ้าวหมิงอวี่ บอกว่าตอนจ้าวหมิงอวี่แต่งงาน จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานต้องควักเงินเก็บในบ้านจนเกลี้ยงเพื่อช่วยออกเงินดาวน์ให้จ้าวหมิงอวี่ แต่พอดูเมิ่งฮ่าว เมิ่งชิ่งกังกับจ้าวเจี้ยนอิงกลับไม่ต้องควักเงินเลยสักแดงเดียว

เทียบกันแบบนี้แล้ว เมิ่งฮ่าวยังคงมีความสามารถกว่าเห็นๆ

เมื่อข่าวส่งไปถึงหูของจ้าวหมิงอวี่ เขาก็ประหลาดใจ

"เรื่องวุ่นวายขนาดนั้นแล้ว เมิ่งฮ่าวยังจะยอมแต่งกับเถียนซื่อเสียอีกเหรอครับ"

หลินชิงเหยียนหัวเราะเบาๆ แล้วส่งโทรศัพท์ให้จ้าวหมิงอวี่ดู เมื่อจ้าวหมิงอวี่เห็นข้อความวีแชตที่หลินชิงเหยียนส่งให้ "โม่" เขาก็เข้าใจทันที

"ถ้าอย่างนั้น... เขาก็กลัวสินะ กลัวว่าเถียนซื่อเสียจะฟ้องเขา?"

"ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของคุณเล่ห์เหลี่ยมเยอะยิ่งกว่ารังแตนเสียอีก ฉันดูแล้วนะ การที่เขาแต่งงานกับเถียนซื่อเสีย ก้าวต่อไปไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรขึ้นอีก ครอบครัวตระกูลเถียน... ถ้าพ่อแม่ของเถียนซื่อเสียฉลาดก็ยังพอรักษาทรัพย์สินไว้ได้ แต่ถ้าพวกเขาโง่เขลาเหมือนเถียนซื่อเสีย ตระกูลเถียนคงรักษาอะไรไว้ไม่ได้แน่ คดีที่ผ่านมือฉันก็มีตัวอย่างแบบนี้ ค่อยๆ กลืนกินทีละก้าว จนสุดท้ายก็ฮุบทรัพย์สินคนไร้ทายาทไปจนเกลี้ยง เมิ่งฮ่าววางแผนแบบนี้แหละ พอเงินทองตกถึงมือ จุดจบของเถียนซื่อเสียไม่มีทางดีหรอก"

จ้าวหมิงอวี่ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

"เมิ่งฮ่าว... คงไม่ได้มีความคิดลึกซึ้งถึงขั้นนั้นหรอกมั้งครับ"

หลินชิงเหยียนค้อนใส่จ้าวหมิงอวี่ขวับหนึ่ง สองสามีภรรยาจึงขยับเข้ามาชิดกันเพื่อเริ่มวิเคราะห์

วันที่หนึ่งตุลาคม เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียก็กลับบ้านเกิดมาจัดงานเลี้ยงแต่งงาน

เถียนซื่อเสียตั้งครรภ์ได้เกือบหกเดือนแล้ว ท้องจึงนูนเด่นชัด เธอสวมชุดกระโปรงสีแดงตัวหลวม ใบหน้าพอกแป้งหนาเตอะ

โต๊ะจีนจัดขึ้นในลานบ้านของตระกูลเมิ่ง และเป็นการจ้างคนมาทำกับข้าวถึงบ้านเช่นเดียวกัน จ้าวเจี้ยนอิงสั่งจองไว้ถึงสี่สิบโต๊ะ

เมิ่งชิ่งกังกับจ้าวเจี้ยนอิงยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู ยิ้มจนตาหยีแทบมองไม่เห็นลูกตา

"มาแล้วเหรอ เชิญนั่งข้างในเลย! วันนี้มงคลซ้อนมงคล ลูกชายฉันแต่งงาน แถมจะได้อุ้มหลานเร็วๆ นี้แล้ว!"

ในงานเลี้ยง แขกเหรื่อต่างพูดคุยกันเซ็งแซ่ ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเมิ่งฮ่าวไม่ต้องควักเงินสักแดงเดียวก็ได้ภรรยามาฟรีๆ ผู้คนต่างพากันชื่นชมว่าเมิ่งฮ่าวมีความสามารถ ซึ่งทางอ้อมก็คือการชื่นชมว่าจ้าวเจี้ยนอิงเก่งกาจเช่นกัน

จ้าวเจี้ยนอิงดีอกดีใจจนหุบปากไม่ลง

ยังไม่ทันที่งานเลี้ยงจะเลิกรา จ้าวเจี้ยนอิงก็เริ่มแกะซองแดงนับเงินช่วยงานแล้ว

พอนับดูแล้ว เธอก็ถึงกับอึ้ง ซองที่ใหญ่ที่สุดคือของจ้าวเจี้ยนจง หนึ่งพันหยวน และนี่ก็เป็นผลมาจากการที่จ้าวเจี้ยนจงทะเลาะกับโจวฮุ่ยหลานยกใหญ่มาแล้ว

ตามความตั้งใจของโจวฮุ่ยหลาน เธอจะคืนเงิน 867 หยวนให้จ้าวเจี้ยนอิงตามที่เคยบันทึกไว้ในสมุดบัญชี ซึ่งเงิน 867 หยวนนี้ก็เป็นเงินที่คุณย่าออกทดรองจ่ายให้ก่อนด้วยซ้ำ เท่ากับว่าตอนจ้าวหมิงอวี่แต่งงาน จ้าวเจี้ยนอิงไม่ได้ใส่ซองเลยสักแดง

จ้าวเจี้ยนจงเห็นว่าน่าเกลียดเกินไป จึงดึงดันใส่ซองไปหนึ่งพันหยวน

ซองของจ้าวเจี้ยนเจิ้งคือห้าร้อยหยวน จ้าวเจี้ยนเฟิงไม่มีซอง ส่วนจ้าวเจี้ยนเหมยตัวไม่มาด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงซองช่วยงานเลย

พี่น้องของเมิ่งชิ่งกังต่างใส่ซองเท่ากันหมดคนละสองร้อยหยวน

แม้แต่ลูกสาวแท้ๆ อย่างเมิ่งจิ้งก็ใส่ซองมาแค่สองพันหยวนเท่านั้น

เงินช่วยงานทั้งหมดรวมกันแล้วยังไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวนด้วยซ้ำ

สีหน้าของจ้าวเจี้ยนอิงพลันบูดเบี้ยวลงทันที เธอรีบเรียกเมิ่งจิ้งเข้ามาในห้อง

"มันเรื่องอะไรกัน น้องชายแท้ๆ ของแกแต่งงาน แกใส่ซองแค่สองพันเนี่ยนะ"

เมิ่งจิ้งตอบอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "หนูก็อยากใส่มากกว่านี้ แต่วังเฉียงบอกว่าสองพันก็พอแล้ว"

จ้าวเจี้ยนอิงยกมือขึ้นฟาดเมิ่งจิ้ง

"นังตัวกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา เอาเงินมาให้บ้านเดิมเยอะหน่อยมันจะเป็นอะไรไป เลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ไม่มีประโยชน์ห่าอะไรเลย ไปบอกหวังเฉียงซะ ต้องเอามาเพิ่มอีกห้าพันหยวน ขาดไปสักหยวนเดียวก็ไม่ได้"

เมิ่งจิ้งน้อยใจจนร้องไห้โฮออกมา

"หนูไม่ได้เป็นคนคุมเงินนี่ เงินอยู่ที่หวังเฉียงหมด แม่ก็ไปขอจากหวังเฉียงเองสิ"

เมิ่งจิ้งเดินหน้ามุ่ยออกมา งานเลี้ยงก็ไม่กินมันแล้ว อุ้มลูกเดินหนีไปทันที

จ้าวเจี้ยนอิงแทบอยากจะกระชากตัวเมิ่งจิ้งกลับมาทุบตีระบายอารมณ์ เลี้ยงเมิ่งจิ้งมาเปล่าประโยชน์ตั้งหลายปี ตอนแต่งงานก็ถูกหวังเฉียงหลอกล่อจนท้องก่อนแต่งทำให้เสียราคา สินสอดที่ตกลงกันไว้แปดหมื่นหยวนก็ให้มาแค่สี่หมื่นหยวน สุดท้ายยังหอบกลับไปบ้านตระกูลหวังทั้งหมด เธอไม่ได้เก็บไว้สักหยวนเดียว

หลายปีมานี้ มีแต่เมิ่งจิ้งที่กลับมากอบโกยจากบ้านเดิม ไม่เคยเห็นเมิ่งจิ้งเจียดเงินมาจุนเจือบ้านเดิมเลยสักครั้ง

จ้าวเจี้ยนอิงเจ็บแปลบขึ้นมาที่กลางอก

เงินช่วยงานยังไม่ทันได้อุ่นมือ เมิ่งฮ่าวก็เดินเข้ามาทวงแล้ว

"แม่ครับ เถียนซื่อเสียไม่เอาสินสอด แต่ผมจะไม่มีอะไรแสดงน้ำใจเลยก็ไม่ได้ เงินช่วยงานพวกนี้แม่ให้ซื่อเสียไปเถอะครับ จะได้ให้เธอรู้ด้วยว่าบ้านเราดีกับเธอ"

จ้าวเจี้ยนอิงจึงได้แต่มอบเงินช่วยงานทั้งหมดให้เถียนซื่อเสีย

เถียนซื่อเสียรับเงินช่วยงานมาพลางยิ้มจนตาหยี เมิ่งฮ่าวพูดถูกจริง ๆ ตระกูลเมิ่งให้ความสำคัญกับเธอ ในเมื่อเธอเลือกตามเมิ่งฮ่าวแล้ว เช่าห้องอยู่จะไปกลัวอะไร ต่อให้ต้องกัดก้อนเกลือกินก็คุ้มค่าแล้ว