ตอนที่ 66 ชนกำแพงรอบด้านกับเสือผู้หญิง

เป็นช่วงเวลาอาหารพอดี ในร้านมีลูกค้าอยู่สามสี่โต๊ะ หลี่ซิ่วเหลียนกำลังคิดเงินอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอเห็นจ้าวเจี้ยนอิงเดินเข้ามาก็ปั้นยิ้มขึ้นบนใบหน้า

"อ้าว พี่ใหญ่มาแล้วเหรอคะ มากินข้าวเหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน "เจี้ยนเจิ้งล่ะ ฉันมีธุระจะคุยกับเขา"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งผูกผ้ากันเปื้อนมอซอเดินออกมาจากครัวหลังร้าน ในมือยังถือมีดทำครัว "พี่ใหญ่ มีอะไรเหรอครับ"

จ้าวเจี้ยนอิงดึงเขาไปตรงมุมกำแพงแล้วลดเสียงลง "เมิ่งฮ่าวจะหมั้นหมายแล้ว ต้องเตรียมสินสอด ตอนนี้พี่หมุนเงินไม่ทัน แกพอจะเจียดให้พี่ยืมสักห้าหมื่นก่อนได้ไหม ยืมแค่ไม่กี่เดือน สิ้นปีก็คืนให้แล้ว"

"ห้าหมื่น?!" จ้าวเจี้ยนเจิ้งยังไม่ทันได้อ้าปาก หลี่ซิ่วเหลียนก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาก่อน

เธอโยนสมุดบัญชีลงโต๊ะเสียงดังเพียะ แผดเสียงดังลั่นจนได้ยินไปทั้งร้าน "ไม่มี! พวกเราจะมีเงินมาจากไหนกันล่ะ ร้านอาหารนี้หาเงินวัน ๆ หนึ่งยังแทบไม่พอเลี้ยงหลานชายสองคนของพี่เลย!"

จ้าวเจี้ยนอิงชักสีหน้าบึ้งตึง "ฉันไม่ได้ถามเธอ ฉันถามเจี้ยนเจิ้งอยู่"

หลี่ซิ่วเหลียนฟาดมือลงบนหลังของจ้าวเจี้ยนเจิ้งดังเพียะ "ไสหัวกลับเข้าครัวไปหั่นผักของแกไป! เงินก็หาไม่ได้ งานก็ทำไม่เอาถ่าน ร้านนี้คงได้เจ๊งเพราะแกเข้าสักวัน!"

จ้าวเจี้ยนเจิ้งหดคอลง พูดกับจ้าวเจี้ยนอิงเสียงอ่อย "พี่ใหญ่ ผมไม่มีเงินจริง ๆ ครับ..."

"ได้ยินหรือยัง ไม่มีเงิน!" หลี่ซิ่วเหลียนเท้าสะเอว "เก่งจริงก็ไปขอจากพี่ใหญ่สิ เขาเพิ่งจัดงานมงคลให้ลูกชายเสร็จไม่ใช่เหรอ ให้พี่ใหญ่เอาเงินที่รีดไถไปจากพวกเราให้พี่สิ"

หลี่ซิ่วเหลียนหมายถึงเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่จ้าวเจี้ยนเจิ้งเคยโกงจ้าวเจี้ยนจงไป

เธอคิดว่า ขอแค่เงินตกถึงมือเธอแล้ว มันก็คือเงินของเธอ

การที่หลินชิงเหยียนทวงเงินนั้นคืนไป มันแทบจะเอาชีวิตของเธอ

ตอนนี้จ้าวเจี้ยนอิงยังหน้าด้านมายืมเงินอีก ถุย!

จ้าวเจี้ยนอิงโกรธจนหน้าเขียว ชี้หน้าด่าจ้าวเจี้ยนเจิ้ง "ไอ้คนไม่ได้เรื่อง! ปล่อยให้ผู้หญิงคุมซะอยู่หมัด!"

หลี่ซิ่วเหลียนถ่มน้ำลาย "ถุย! ฉันจะคุมผัวฉัน มันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย!"

ลูกค้าในร้านต่างหันมามองทางนี้กันหมด

จ้าวเจี้ยนอิงอับอายจนทนไม่ไหว หมุนตัวเดินหนีออกไปทันที ข้างหลังมีเสียงแหลมสูงเหน็บแนมของหลี่ซิ่วเหลียนลอยตามมา "เดินดี ๆ ไม่ส่งนะคะ! คราวหน้าจะยืมเงินก็ไปธนาคารนู่น อย่ามาหาบ้านเล็กบ้านน้อยจน ๆ อย่างพวกเรา!"

จ้าวเจี้ยนอิงยืนอยู่หน้าประตูร้านอาหาร ในอกอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดคับแค้นใจ

เธอขบกรามแน่น แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของจ้าวเจี้ยนเฟิง

เฉิงลี่เป็นคนเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นเธอก็ทำสีหน้าเรียบเฉย "พี่ใหญ่มาแล้วเหรอคะ"

"น้องสามอยู่ไหม"

"ทำโอที ยังไม่กลับค่ะ" เฉิงลี่เบี่ยงตัวหลบทาง "เข้ามาคุยข้างในสิคะ"

จ้าวเจี้ยนอิงเข้ามาในบ้าน พอยังนั่งไม่ทันติดเบาะก็เริ่มคร่ำ

เฉิงลี่ฟังจบก็ไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไป

จ้าวเจี้ยนอิงดีใจขึ้นมาในใจ มีหวังแล้ว!

ไม่นานนัก เฉิงลี่ก็เดินออกมา ในมือถือซองจดหมายซองหนึ่งแล้วยัดใส่มือของจ้าวเจี้ยนอิง

"พี่ใหญ่ ทางเราก็ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือหรอกค่ะ เงินสองพันหยวนนี้ ถือว่าเป็นของขวัญช่วยหลานชายคนโต ไม่ต้องคืนหรอกนะคะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเจี้ยนอิงแข็งค้างทันที

สองพันหยวนเนี่ยนะ

เธออยากได้ห้าหมื่น เฉิงลี่ให้มาสองพัน แถมยังบอกว่าไม่ต้องคืน นี่มันตั้งใจไล่ขอทานชัด ๆ!

แต่นางจะพูดอะไรได้เล่า อีกฝ่ายพูดจาไพเราะน่าฟัง ว่าเป็น "ของขวัญช่วย" ไม่ใช่ให้ยืม

จ้าวเจี้ยนอิงกัดฟันรับเงินมา "งั้นก็...ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" เฉิงลี่เดินไปส่งเธอที่หน้าประตู น้ำเสียงเรียบเฉย "พี่ใหญ่ เดินระวังนะคะ"

ประตูบ้านปิดลงด้านหลัง

จ้าวเจี้ยนอิงกำซองจดหมายบาง ๆ นั้นไว้ด้วยความเจ็บแค้นจนคันฟัน

ไปหาจ้าวเจี้ยนเหมย

แต่จ้าวเจี้ยนเหมยปิดโทรศัพท์ แม้กระทั่งลูกชายก็ถูกส่งกลับไปอยู่บ้านอดีตสามีแล้ว ไม่ต้องถามเลย ต้องหนีตามเฉียนจิ้นไปแล้วแน่ ๆ

จ้าวเจี้ยนอิงหน้ามืดไปวูบหนึ่ง

พอกลับถึงบ้าน เธอก็ฟุบลงบนเตียง ล้มป่วยลง

ป่วยจริง ๆ เสียด้วย ทั้งโกรธจนเจ็บหน้าอก ปวดหัว และหนาวสะท้านไปทั้งตัว แต่ในใจกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า เรื่องมงคลของลูกชายกำลังจะพังลงแล้ว คนเป็นแม่อย่างเธอไม่มีปัญญาทำอะไรได้เลยสักอย่าง

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เถียนซื่อเสียไปอาละวาดที่บ้านพักพนักงานโรงไฟฟ้า เมิ่งฮ่าวกลับยอมปรากฏตัวออกมา

พอเถียนซื่อเสียเห็นหน้าเขา ก็พุ่งเข้าใส่ทั้งทุบทั้งตี "คนโกหก! ไอ้คนชั่วสารเลว!"

เมิ่งฮ่าวไม่หลบไม่เลี่ยง ยอมให้อีกฝ่ายทุบตีและด่าทอตามใจชอบ รอจนกระทั่งเถียนซื่อเสียตีจนเหนื่อย เขาจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ตีพอหรือยัง ด่าพอหรือยังครับ"

เถียนซื่อเสียหอบหายใจ น้ำตาไหลพรากลงมาอีกครั้ง

"ผมไม่มีบ้าน งานก็ตกไปแล้ว" เมิ่งฮ่าวมองเธอด้วยแววตาหม่นหมอง "แต่งกับคุณเหรอ ผมจะเอาอะไรไปแต่ง หลายวันมานี้ผมเอาแต่คิดอยู่ตลอดว่าจะทำยังไงดี ผมไม่อยากทำให้คุณต้องเสียใจ แต่ก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาแต่งคุณ ผมอยากตายไปให้พ้น ๆ เสียด้วยซ้ำ"

เถียนซื่อเสียตกใจแทบสิ้นสติ ท่าทางแบบนี้ของเมิ่งฮ่าวทำให้เธอทั้งสงสารทั้งปวดใจ

"คุณคิดแบบนี้ได้ยังไง ในท้องฉันยังมีลูกของคุณอยู่นะคะ"

"ก็เพราะว่าเป็นลูกผมน่ะสิ ผมถึงไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากกับผม"

เมิ่งฮ่ายิ้มขื่น "ซื่อเสีย ปล่อยผมไปเถอะ ผมไม่คู่ควรกับคุณหรอก"

คำพูดนี้แทงใจดำเหลือเกิน เถียนซื่อเสียมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา มองความเศร้าหมองที่เกาะแน่นในแววตาคู่นั้น หัวใจก็อ่อนยวบยาบจนหมดท่า

เธอชอบเมิ่งฮ่าว ชอบจนหน้ามืดตามัว ผู้ชายคนนี้ทั้งหน้าตาหล่อเหลา ทั้งพูดจาอ่อนโยน สายตาคู่นั้นเวลาทอดมองใครแทบจะสูบวิญญาณคนได้

"คุณ...คุณกลับบ้านไปกับฉันเถอะค่ะ" เถียนซื่อเสียปาดน้ำตา "ฉันจะไปขอร้องพ่อแม่เอง บ้านเราก็มี งานก็ช่วยคุณหาได้ พวกเราแต่งงานกันก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

ทว่าเมิ่งฮ่าวกลับส่ายหน้า "ผมไม่มีหน้าไปบ้านคุณหรอก คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงต้องโกหกว่าห้องชุดนั่นเป็นของผม ผมแค่อยากจะแต่งคุณเข้าบ้านอย่างสมเกียรติ แต่ผมมันไร้ความสามารถเอง..."

เขาพูดไปพูดมา ขอบตากลับแดงก่ำขึ้นมาจริง ๆ

น้ำตาของเถียนซื่อเสียพรั่งพรูลงมาอีกระลอก ความเคียดแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความสงสารจับใจจนหมดสิ้น

"คุณอย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ...เรื่องบ้าน ฉันจะหาทางเอง ฉันเป็นลูกคนเดียว ของของพ่อแม่ต่อไปก็เป็นของฉันทั้งนั้น ไปเถอะ พวกเรากลับบ้านกันเดี๋ยวนี้เลย!"

เมิ่งฮ่าวอย่างไรก็ไม่ยอมไปเด็ดขาด โดยอ้างเหตุผลเพียงข้อเดียว นั่นคือต่ำต้อยเกินไป ไม่มีหน้าไปพบใคร

เขายิ่งทำแบบนี้ เถียนซื่อเสียก็ยิ่งปวดใจ ตอนที่ทั้งสองแยกย้ายกัน เถียนซื่อเสียก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง ในหัวมีแต่เรื่องจะเกลี้ยกล่อมพ่อแม่อย่างไร

เมิ่งฮ่าวมองแผ่นหลังของเธอ สายตาค่อย ๆ เย็นเยียบขึ้น

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาเกลี้ยกล่อมให้เถียนซื่อเสียไปทำแท้ง แต่พอได้ยินคำพูดพวกนั้นของเธอ เขาก็เปลี่ยนใจทันที

ลูกคนเดียว บ้านสามหลัง...ข้อเสนอนี้เย้ายวนใจเกินไปแล้ว

เงื่อนไขของเถียนซื่อเสียชวนให้ตาลุกวาวก็จริง แต่ทางฝั่งซูอวิ๋นซาน เขาก็ตัดใจปล่อยมือไม่ลงเช่นกัน

ซูอวิ๋นซานเฉียบแหลมคล่องแคล่ว มือเติบเปย์หนัก สิ่งที่เขาได้รับจากตัวซูอวิ๋นซานไม่ใช่แค่เงิน แต่ยังมีความพึงพอใจในการ "เอาชนะ" อีกด้วย—ดูสิ ผู้หญิงที่เก่งกาจขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าโดนฉันคุมไว้จนอยู่หมัดหรอกหรือ

ทั้งเนื้อปลาทั้งอุ้งตีนหมี เขาอยากได้มันทั้งหมด

เมิ่งฮ่าวจึงเริ่มใช้ชีวิตเป็น "จอมเหวี่ยงแห" จับปลาหลายมือ

เจอกับเถียนซื่อเสียสองสามวันครั้ง ส่งวีแชตวันละสิบกว่าข้อความ เขาสร้างภาพลักษณ์ให้เถียนซื่อเสียเห็นว่าตัวเองกำลังพยายามหางานทำเพื่อเก็บเงินอย่างหนัก

ส่วนทางซูอวิ๋นซาน เขาก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ซูอวิ๋นซานไม่มีเวลารับส่งลูก เขาก็ไปแทน ทั้งยังช่วยสอนการบ้านซูเสี่ยวเป่า รอซูอวิ๋นซานกลับบ้าน ทำกับข้าวไว้รอท่า

ซูอวิ๋นซานชวนให้เมิ่งฮ่าวไปทำงานที่บริษัทของเธอ แต่เมิ่งฮ่าวปฏิเสธ โดยบอกว่าไม่ตรงกับสายที่เรียนมา ไม่เหมาะสม

ซูอวิ๋นซานควักเงินให้แต่ละครั้งเป็นหมื่นสองหมื่นหยวน

หันหลังกลับมา เมิ่งฮ่าวก็เอาเงินนี้ไปซื้ออาหารเช้า ซื้อของขวัญให้เถียนซื่อเสีย

วันเวลาแบบนี้ กลับทำให้เมิ่งฮ่าวใช้ชีวิตได้อย่างลื่นไหลราวกับปลาได้น้ำ

พริบตาเดียว เถียนซื่อเสียก็ตั้งครรภ์ได้สี่เดือน คนตระกูลเถียนมองออก จึงบีบให้เถียนซื่อเสียพาเมิ่งฮ่าวกลับมาบ้าน

เมิ่งฮ่าวรู้ดีว่ายื้อต่อไปไม่ได้แล้ว

เขาต้องเลือกเสียที

คิดไปคิดมา เถียนซื่อเสียก็ยัง "คุ้มค่า" กว่า ซูอวิ๋นซานถึงจะมีเงิน แต่อายุก็มากแล้ว แถมยังมีลูกติดอีกหนึ่งคน เถียนซื่อเสียเป็นลูกคนเดียว บ้านมีตั้งสามหลัง...

เขาตัดสินใจที่จะรุกฝั่งเถียนซื่อเสียเป็นหลักก่อน

คืนหนึ่ง ณ บ้านของซูอวิ๋นซาน

เมิ่งฮ่าวทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อย รอซูอวิ๋นซานกลับมากินมื้อค่ำ ทั้งยังกล่อมซูเสี่ยวเป่าเข้านอน หลังจากทั้งสองผ่านบทรักอันเร่าร้อน เมิ่งฮ่าวก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผมจองตั๋วรถไฟไปปักกิ่งพรุ่งนี้แล้วนะ"

ซูอวิ๋นซานชะงัก "ไปปักกิ่งเหรอ ไปทำไมกัน"

"เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งตั้งตัวที่นั่นได้ดี บอกว่าจะช่วยแนะนำงานให้ผม"

เมิ่งฮ่าวมองเธอด้วยสายตาจริงใจ "ผมจะพึ่งแต่คุณตลอดไปไม่ได้หรอก ผมอยากพึ่งพาตัวเอง อยากสร้างชื่อเสียงให้สำเร็จ แล้วค่อยกลับมาแต่งงานกับคุณอย่างสมเกียรติ"

ซูอวิ๋นซานต่อให้เฉียบแหลมคล่องแคล่วแค่ไหนก็ยังเป็นผู้หญิง พอได้ยินคำนี้หัวใจก็ละลายไปหมด

"ไม่พึ่งฉัน แต่ไปพึ่งคนอื่นได้งั้นเหรอคะ" เธอพูดอย่างกึ่งโมโหกึ่งสงสาร "ปักกิ่งไกลขนาดนั้น คุณตัวคนเดียว..."

"ยังไงก็ต้องลองดูสักตั้งครับ" เมิ่งฮ่าวกอดซูอวิ๋นซานไว้พลางจูบลงบนหน้าผากของเธอ "ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างคุณยังสู้จนประสบความสำเร็จขนาดนี้ ผมไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายอย่างผมจะทำไม่ได้"

ซูอวิ๋นซานมองใบหน้าอันอ่อนเยาว์และเด็ดเดี่ยวของเขา ความคลางแคลงใจเสี้ยวสุดท้ายก็พลันมลายหายไป

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโอนเงินให้เขาหนึ่งแสนหยวน

"เงินก้อนนี้คุณเก็บไว้นะคะ ปักกิ่งค่าใช้จ่ายสูง อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องลำบาก"

เมิ่งฮ่าว "ปฏิเสธ" อยู่สองสามครั้ง สุดท้ายก็ "จำใจ" รับไว้

หนึ่งแสนหยวน

มากพอให้เขาสวมบทบาท "คนหนุ่มอนาคตไกล" ต่อหน้าตระกูลเถียนไปได้อีกพักใหญ่