ตอนที่ 65 ชิงลงมือก่อน

"อะไรนะ" เสียงร้องไห้ของจ้าวเจี้ยนอิงหยุดกึก ตาเบิกกว้างกลมโต "แกจะไม่มีเงินได้ยังไง"

คุณย่าก็ช่วยซักไซ้ต่อ "เงินช่วยงานแต่งของหมิงอวี่ยังมีอยู่ไม่ใช่เหรอ เอาออกมารับมือเรื่องด่วนก่อน คนครอบครัวเดียวกัน จะยืนดูพี่สาวแกเดือดร้อนไม่ได้นะ"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ "ไม่มีแล้วจริง ๆ ครับ ให้หมิงอวี่ไปหมดแล้ว ค่างวดบ้านของเขามันหนัก ผมให้ไปเยอะหน่อย เด็กจะได้เสียดอกเบี้ยน้อยลง"

จ้าวเจี้ยนอิงรู้สึกเหมือนเลือดแล่นขึ้นสมอง "ให้หมดแล้วเหรอ แกให้หมิงอวี่ไปหมดเลยเนี่ยนะ เงินเดือนเขาสูงขนาดนั้น ตระกูลหลินก็รวยปานนั้น ยังจะขาดเงินแค่นี้อีกเหรอ"

เธอร้อนใจจนตบต้นขาฉาด "แกรีบโทรหาหมิงอวี่เดี๋ยวนี้ บอกว่าที่บ้านต้องใช้เงินด่วน ให้เขาโอนเงินกลับมา!"

"แกร๊ง" โจวฮุ่ยหลานใช้ทัพพีเคาะเตาไฟ "ฉันทำไมไม่เห็นรู้เลยว่าที่บ้านมีเรื่องด่วนอะไรต้องใช้เงิน"

จ้าวเจี้ยนจงอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

"ปากมาก! ไม่ใช่เรื่องของเธอ! มิน่าล่ะถึงได้รีบร้อนแจ้นกลับมา ที่แท้ก็โอนเงินให้หมิงอวี่หมดแล้วงั้นสิ"

"ใช่ค่ะ" โจวฮุ่ยหลานไม่หลบเลี่ยงสายตา "เงินของฉัน ไม่ให้ลูกชายฉันแล้วจะให้ใคร"

"กำเริบเสิบสานใหญ่แล้วนะ!" คุณย่าโกรธจนตัวสั่น

โจวฮุ่ยหลานปิดประตูห้องครัวดัง "ปัง" หลินชิงเหยียนกำชับไว้แล้วว่า ไม่ต้องไปปะทะตรง ๆ ได้ยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน

จ้าวเจี้ยนอิงยังคงเค้นถามจ้าวเจี้ยนจงไม่เลิก "ไม่เหลือเลยสักหยวนจริง ๆ เหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงพยักหน้า

จ้าวเจี้ยนอิงทรุดนั่งแหมะลงบนเก้าอี้ เสียงร้องห่มร้องไห้เมื่อกี้เป็นแค่การแสดง แต่ตอนนี้เธอหมดหนทางจริง ๆ แล้ว

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย..."

เสียงของเธอสั่นเครือ "เถียนซื่อเสียท้องแล้ว จะต้องหมั้นหมาย แต่ที่บ้านกลับไม่มีเงินสักแดงเดียว... เจี้ยนจง นายต้องช่วยพี่นะ พี่มีลูกชายแค่คนเดียวนะ..."

ในใจเธอคิดคำนวณไว้อย่างดี ขอแค่รั้งเถียนซื่อเสียไว้ได้ พอท้องโตขึ้นมา ตระกูลเถียนก็ต้องยอมรับ ถึงตอนนั้นเรื่องบ้าน เรื่องงาน ตระกูลเถียนจะไม่ต้องหาทางจัดการเองหรือไง แต่ตอนนี้กระทั่งเงินหมั้นยังไม่มี จะไปถ่วงเวลาฝ่ายนั้นไว้ได้อย่างไร

จ้าวเจี้ยนอิงร้องไห้กระซิก ๆ เดินกลับบ้านตระกูลเมิ่ง คุณย่ารีบตามไปติด ๆ

โจวฮุ่ยหลานถึงค่อยเดินออกมาจากห้องครัว มองจ้าวเจี้ยนจง "ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงให้คุณโอนเงินให้หมิงอวี่ไปจนหมด"

"เฮ้อ..."

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ "ถ้าเก็บไว้บ้าง ก็จะได้เอาให้พี่ใหญ่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน..."

โจวฮุ่ยหลานโมโหจนทุบเขาไปทีหนึ่ง "คุณมีสมองบ้างไหมเนี่ย ใครเป็นลูกชายคุณ ตอนแก่ตัวลงคุณจะพึ่งลูกชายหรือพึ่งหลานชายกันแน่"

"แต่ก็ปล่อยให้พี่ใหญ่..."

"จ้าวเจี้ยนจง!"

โจวฮุ่ยหลานถลึงตาใส่เขา "ถ้าคุณกล้าเอาเงินไปให้พี่ใหญ่ของคุณล่ะก็ ฉันจะไปไห่เฉิงทันทีแล้วจะไม่กลับมาอีก ชิงเหยียนกำลังตั้งท้อง ฉันจะไปดูแลเธอ แล้วคุณก็ไปใช้ชีวิตอยู่กับพี่ใหญ่ของคุณให้พอเลย!"

จ้าวเจี้ยนจงเงียบกริบ ไม่กี่วันมานี้ที่ภรรยาไม่อยู่บ้าน เขาทำกับข้าวถ้าก้นหม้อไม่ไหม้ก็ทำชามแตก ชีวิตความเป็นอยู่เละเทะไปหมด

"เงินก็ให้หมิงอวี่ไปหมดแล้วนี่..." เขาพึมพำเสียงอู้อี้

โจวฮุ่ยหลานกลอกตาไปมาแล้วยิ้ม "เมิ่งฮ่าวแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ บ้านเราไม่มีเงินแล้ว แต่ยังเหลือบ้านอารองไม่ใช่เหรอ ให้พี่ใหญ่ของคุณไปขอจากบ้านอารองสิ แล้วยังมีเจี้ยนเหมยอีก เธอเอาเงินเราไปสี่หมื่นไม่ใช่เหรอ ให้พี่ใหญ่ของคุณไปทวงมา ทวงกลับมาได้ก็ถือว่าพวกเราให้เธอยืม"

พอจ้าวเจี้ยนจงได้ยินก็เห็นว่าเข้าท่า จึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังบ้านตระกูลเมิ่งทันที

โจวฮุ่ยหลานมองตามแผ่นหลังของสามีแล้วแค่นยิ้ม "ท่อนไม้ทึ่มจริง ๆ"

ที่ไห่เฉิง หลินชิงเหยียนได้รับข้อความจาก "โม่" อีกครั้ง

มีเพียงข้อความสั้น ๆ ว่า "สบายดีไหม"

จากนั้นก็ส่งคลิปวิดีโอความยาวสิบกว่าวินาทีตามมา เป็นภาพของจ้าวหมิงอวี่กับหานฉิง โดยหานฉิงกำลังหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

หลินชิงเหยียนจ้องหน้าจอ รู้สึกเพียงว่าช่างน่าขัน

คราวก่อนตัดต่อรูป คราวนี้เป็นคลิปวิดีโอ พื้นหลังนี่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นธนาคาร สถานที่สาธารณะ จ้าวหมิงอวี่กับหานฉิงบังเอิญเจอกัน ถ้าจะทำเรื่องอะไรเกินเลยได้ เธอก็คงไม่ต้องแซ่ "หลิน" แล้ว

คนคนนี้ไม่มีมุกใหม่อื่นแล้วหรือไง

เธอมีสติอย่างยิ่ง หากวู่วามแม้เพียงนิดเดียวก็คงติดกับดักแล้ว สำหรับจ้าวหมิงอวี่ หานฉิงเป็นเพียงความรู้สึกไร้เดียงสาในวัยเยาว์เท่านั้น แต่ "โม่" ดันจ้องจะเล่นงานเรื่องหานฉิงอยู่นั่นแหละ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เธออาจจะเชื่อไปแล้วก็ได้

หลินชิงเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปตรง ๆ "ขอบคุณที่เป็นห่วง นัดเจอกันคุยหน่อยไหม"

ฝั่ง "โม่" เงียบกริบไร้การตอบรับ

หลินชิงเหยียนกระตุกมุมปาก กลัวแล้วเหรอ

เธอส่งไปอีกข้อความหนึ่ง "ทำไมไม่ตอบล่ะคะ ฉันอยากรู้ว่าจ้าวหมิงอวี่กับหานฉิงมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่"

ยังคงไม่มีการตอบกลับ

หลินชิงเหยียนแทบจะมั่นใจได้เลยว่า "โม่" ก็คือเมิ่งฮ่าว มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะใช้วิธีการสกปรกใต้ดินแบบนี้

สองวันผ่านไป "โม่" ก็ยังคงไม่ตอบกลับ

หลินชิงเหยียนกลับไม่รีบร้อน เธอไปทำงาน เลิกงานตามปกติ ไปตรวจครรภ์ตรงตามเวลานัด ใช้ชีวิตอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เพียงแต่บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากเป็นเมิ่งฮ่าวจริง ๆ เขาต้องการอะไรกันแน่

แค่อยากสร้างความรำคาญใจให้เธอ หรือว่ามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

คืนวันพุธ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมา

"โม่": "ได้ นัดเจอ วันเวลาสถานที่เธอกำหนดมา"

หลินชิงเหยียนชะงักไป

ยอมตกลงจริง ๆ หรือนี่

หรือว่า... เธอจะเดาผิด "โม่" ไม่ใช่เมิ่งฮ่าวอย่างนั้นเหรอ

เธอจ้องตัวอักษรบรรทัดนั้นอยู่นาน แล้วตอบกลับไป "วันเสาร์บ่ายสามโมง ร้านกาแฟชั้นหนึ่งหอสมุดเมืองไห่เฉิง"

"โม่": "ตกลง"

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้

หลินชิงเหยียนวางโทรศัพท์มือถือลง ในใจกลับรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาเสียแล้ว ถ้าเป็นเมิ่งฮ่าว เขากล้าปรากฏตัวงั้นหรือ แล้วถ้าไม่ใช่ จะเป็นใครกันล่ะ

ในเวลาเดียวกัน เถียนซื่อเสียกำลังเดินตามหาเมิ่งฮ่าวไปตามท้องถนนเมืองไห่เฉิงอย่างไร้จุดหมาย

โทรศัพท์ของเมิ่งฮ่าวโทรไม่ติด วีแชตถูกบล็อก สถาบันกวดวิชาก็บอกว่าเขาลาออกไปแล้ว

เถียนซื่อเสียอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

เมิ่งฮ่าวอันตรธานหายไปราวกับระเหยไปในอากาศ

เดิมทีคิดว่าเป็นนิทานอันงดงาม ทว่าความเป็นจริงกลับซัดเธอจนเจ็บปวดเจียนตาย ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้เจ็ดสัปดาห์แล้ว อาการแพ้ท้องก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอไม่กล้าบอกที่บ้าน ได้แต่แบกรับไว้เพียงลำพัง ไปทำงานก็ไม่มีกะจิตกะใจ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วคงปิดไม่อยู่ ท้องก่อนแต่งแบบนี้ เธอจะทำอย่างไรดี

เมื่อไร้หนทางไป เธอก็นึกถึงห้องชุดห้องนั้นขึ้นมา

เถียนซื่อเสียเดินเข้าไปในบ้านพักพนักงานโรงไฟฟ้า ตรงไปยังเรือนหอหลังใหม่ ทว่าไม่มีรหัสผ่าน เธอจึงเข้าแม้กระทั่งประตูทางเข้าอาคารไม่ได้ เธอเดินวนเวียนอยู่ชั้นล่างสองสามรอบ จู่ ๆ ก็นั่งยอง ๆ ลงข้างแปลงดอกไม้ ปิดหน้าร้องไห้

ร้องไห้แทบใจจะขาด

รปภ. นิติบุคคลเห็นเข้าก็ทนดูไม่ได้ จึงเดินเข้ามาถามไถ่ เถียนซื่อเสียร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน บอกเลขห้องไป และบอกว่ามาหาคนบ้านนี้

นิติบุคคลจึงโทรศัพท์หาจ้าวหมิงอวี่

จ้าวหมิงอวี่รับสายแล้วโกรธจนกัดฟันกรอด บอกให้นิติบุคคลไล่เถียนซื่อเสียออกไป เขาไม่รู้จักเถียนซื่อเสีย

จ้าวหมิงอวี่ส่งข่าวบอกภรรยาด้วยความหงุดหงิดเพื่อเตือนไว้ล่วงหน้า ว่าถ้านิติบุคคลโทรหาเธอ เธอไม่ต้องสนใจ เป็นเพราะเถียนซื่อเสียหาเมิ่งฮ่าวไม่เจอ เลยไปร้องไห้โวยวายที่บ้านพักพนักงานโรงไฟฟ้าของพวกเขา

หลินชิงเหยียนพลันเกิดความคิดขึ้นมา

เธอเปิดแชต "โม่" แล้วพิมพ์ข้อความยาวเหยียดส่งไป

"เล่าเรื่องหนึ่งให้ฟังนะ เมิ่งฮ่าวน้องชายลูกพี่ลูกน้องของสามีฉัน ยืมเรือนหอของฉันไปนัดดูตัว หลอกผู้หญิงว่านั่นเป็นบ้านตัวเอง เมิ่งฮ่าวกับผู้หญิงคนนั้นอยู่กินกันที่เรือนหอของฉันสองเดือน ฝ่ายหญิงท้อง แต่เมิ่งฮ่าวไม่รับผิดชอบแล้วหนีไป ตอนนี้ฝ่ายหญิงอุ้มท้องแต่หาตัวเมิ่งฮ่าวไม่เจอ คุณว่า ผู้หญิงคนนี้ควรทำยังไงดี"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์เสริมไปอีกประโยค

"ฉันเป็นคนทำงานด้านกฎหมาย ฉันคิดว่านะ เรื่องนี้ดำเนินคดีตามกฎหมายน่าจะดีที่สุด ทั้งฉ้อโกง ทั้งบุกรุกครอบครองโดยมิชอบ หลักฐานเพียงพอให้รับฟ้องคดีได้เลย ถ้าผู้หญิงคลอดเด็กออกมา เมิ่งฮ่าวยังต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูอีกด้วย คุณว่ายังไงล่ะ"

ข้อความถูกส่งออกไป "โม่" ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

หลินชิงเหยียนยกยิ้มมุมปาก เรื่องอะไรจะยอมให้แกคอยปั่นหัวฉันอยู่ฝ่ายเดียว คราวนี้ถึงตาฉันเป็นฝ่ายรุกบ้างล่ะ หึ ๆ จะเป็นคนหรือผี ก็โผล่หัวออกมาให้เห็นหน้าหน่อยสิ!