ตอนที่ 64 มือไวชนะมือช้า

โจวฮุ่ยหลานกำลังตุ๋นซุปให้หลินชิงเหยียนอยู่ที่บ้าน พอนึกถึงเรื่องไม่ได้เรื่องที่ผู้ชายของตัวเองทำลงไป ทั้งเรื่องบอกรหัสผ่านกับจ้าวเจี้ยนอิง จนทำให้เมิ่งฮ่าวพาเถียนซื่อเสียเข้ามาอยู่ในเรือนหอตั้งสองเดือน

มันน่าโมโหนัก!

เดิมทีโจวฮุ่ยหลานไม่อยากรับสายจ้าวเจี้ยนจง แต่คิดดูแล้ว นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้ว จึงกดรับสาย

"ฮุ่ยหลาน พี่ใหญ่ไปหาชิงเหยียนที่ศาลแล้วนะ คุณรีบไปดูหน่อยเร็ว"

ทัพพีในมือของโจวฮุ่ยหลานแทบร่วงลงพื้น

"ทำไมแกถึงตามรังควานไม่เลิกแบบนี้นะ! ทำลายเรือนหอจนเละเทะขนาดนั้นแล้วยังจะมาหาชิงเหยียนอีก อยากจะทำอะไรกันแน่? จ้าวเจี้ยนจง ฉันขอบอกคุณไว้เลยนะ ตอนนี้ชิงเหยียนกำลังท้องอยู่ แล้วก็เพิ่งโดนพวกนั้นทำจนโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาลมาแล้ว ถ้าคุณไม่รักหลานตัวเอง ก็ปล่อยให้พี่สาวคุณก่อเรื่องแผลง ๆ ต่อไปเถอะ"

จ้าวเจี้ยนจงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจ้าวเจี้ยนอิงจะไปไห่เฉิง

"คุณรีบไปดูหน่อยเถอะ อย่าให้ชิงเหยียนต้องโกรธเลย..."

โจวฮุ่ยหลานร้อนใจจนเดินวนไปวนมาในห้อง เธอไม่รู้ว่าศาลอยู่ที่ไหน

โจวฮุ่ยหลานคิดดูแล้วจึงต่อสายหาหลินชิงเหยียน

"ชิงเหยียน ป้าใหญ่ของลูกไปหาเหรอ"

"ค่ะ"

"อย่าไปสนใจแกเลยนะ ลูกอย่าโกรธเด็ดขาดเชียวล่ะ"

"แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงราบเรียบไม่ไหวติงของหลินชิงเหยียน โจวฮุ่ยหลานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ค่อยยังชั่วหน่อย! ค่อยยังชั่ว!

พอวางสาย โจวฮุ่ยหลานก็ก่นด่าจ้าวเจี้ยนอิงในใจแทบตาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเธอออกจากบ้านทีไรก็หลงทิศ หาทางไม่ถูกเลยสักครั้ง

จ้าวเจี้ยนอิงจะยืมเงินหลินชิงเหยียนก็ไม่ได้ จะวางท่าเป็นผู้อาวุโสก็ไม่สำเร็จ กลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว!

เถียนซื่อเสียยังรอให้เธอพาเมิ่งฮ่าวไปสู่ขออยู่เลย

ตอนนี้เงินก็ไม่มี บ้านก็ไม่มี เมิ่งฮ่าวก็หายตัวไป หากไม่คอยประคบประหงมเอาใจเถียนซื่อเสียไว้ แผนการที่วาดฝันไว้อย่างดิบดีคงพังทลายหมดแน่!

จ้าวเจี้ยนอิงคิดสะระตะแล้ว มีเพียงต้องขอความช่วยเหลือจากจ้าวเจี้ยนจงเท่านั้น พี่น้องห้าคน เงินของจ้าวเจี้ยนเจิ้งผูกติดอยู่กับสายรัดเอว อย่าหวังว่าจะควักออกมาสักแดงเดียว ส่วนเงินของเจี้ยนเฟิงน้องสามก็อยู่ในมือของเฉิงลี่ทั้งหมด ซึ่งเฉิงลี่ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับคนตระกูลจ้าวเลยสักนิด ยิ่งเจี้ยนเหมยก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ยังคงเป็นจ้าวเจี้ยนจงที่มีเงิน

จ้าวเจี้ยนอิงเพิ่งคิดจะโทรหาจ้าวเจี้ยนจง ประจวบเหมาะพอดี จ้าวเจี้ยนจงโทรเข้ามาเสียก่อน

"เจี้ยนจง พี่กำลังคิดจะ..."

ยังไม่ทันที่จ้าวเจี้ยนอิงจะพูดจบ เสียงของจ้าวเจี้ยนจงก็ดังกระแทกหูจนจ้าวเจี้ยนอิงแสบแก้วหู

"พี่ใหญ่ พี่ไปหาชิงเหยียนที่ศาลทำไมกัน? พี่ยังคิดว่าก่อเรื่องไว้ไม่พออีกเหรอ? ถ้าชิงเหยียนเป็นอะไรขึ้นมา หลานผมจะทำยังไง!"

คนมาขอร้องก็ต้องมีท่าทีของคนขอร้อง

จ้าวเจี้ยนอิงกล้ำกลืนความไม่พอใจทนฟังจ้าวเจี้ยนจงระเบิดอารมณ์ พอน้องชายระบายจนหมดแล้ว เธอก็เริ่มเล่นละครด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

"เจี้ยนจง พี่หมดหนทางแล้วจริง ๆ เรื่องยืมบ้านน่ะเป็นพี่ที่ผิดเอง พี่มันเลอะเลือน พี่ก็คิดแค่ว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน อีกอย่างเรือนหอก็ว่างอยู่ พี่ไม่ได้คิดเลยว่าเถียนซื่อเสียจะย้ายเข้าไปอยู่..."

จ้าวเจี้ยนอิงร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญสะอึกสะอื้น จนจ้าวเจี้ยนจงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"เถียนซื่อเสียท้องแล้ว เมิ่งฮ่าวไม่มีเงินเลยสักหยวน พี่จะปล่อยวางไม่สนใจไม่ได้หรอก... มันเป็นความผิดของพี่เองที่เขาต้องมาเกิดกับพี่ พี่มันไร้ความสามารถเอง..."

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

"พี่ไปหาหมิงอวี่ หมิงอวี่ก็ไม่สนใจพี่ เมิ่งฮ่าวก็หาตัวไม่เจอ พี่ไม่รู้จักใครในไห่เฉิงเลย ก็ได้แต่ไปหาชิงเหยียนนี่แหละ—"

จ้าวเจี้ยนจงได้ยินเสียงร้องไห้ของจ้าวเจี้ยนอิง พอนึกว่าพี่สาวอยู่ไห่เฉิงคนเดียวก็ร้อนรนขึ้นมาทันที

"ฮุ่ยหลานอยู่ที่ไห่เฉิง ชิงเหยียนกระทบกระเทือนครรภ์ ฮุ่ยหลานเลยไปดูแลชิงเหยียนอยู่"

จ้าวเจี้ยนอิงหยุดร้องไห้ทันควัน รีบวางสายจากจ้าวเจี้ยนจง แล้วโทรหาโจวฮุ่ยหลานทันที

เธอกลับบ้านไม่ได้ ต้องหาที่พักอาศัยเพื่อจัดการเรื่องของเถียนซื่อเสียให้เรียบร้อยเสียก่อน

จ้าวเจี้ยนอิงรีบโทรหาโจวฮุ่ยหลานทันที

โจวฮุ่ยหลานพอมองเห็นว่าเป็นเบอร์ของจ้าวเจี้ยนอิง ก็กดตัดสายทิ้งทันที ไม่รับ!

เธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้าไม่รับสายจ้าวเจี้ยนอิงแล้ว ยัยนั่นจะทำอะไรเธอได้?

จ้าวเจี้ยนอิงโทรไปสิบกว่าสาย โจวฮุ่ยหลานเลยปิดเครื่องหนีเสียเลย จ้าวเจี้ยนอิงสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง หมดหนทางเข้าตาจนแล้ว

จ้าวเจี้ยนอิงที่ไร้หนทางจึงจำต้องนั่งรถไฟกลับบ้าน

ตอนเที่ยงหลินชิงเหยียนเลิกงานกลับถึงบ้าน พอดื่มซุปที่โจวฮุ่ยหลานตุ๋นไว้ ความอึดอัดขุ่นมัวในใจก็พลันมลายหายไปในพริบตา

โจวฮุ่ยหลานถามอย่างระมัดระวัง "ป้าใหญ่ของลูกน่ะ แก..."

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แกอยากจะยืมเงิน หนูเลยบอกว่าถ้าจะยืมก็ได้ แต่ต้องคืนเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนนั่นมาก่อน แกก็เลยกลับไปแล้วค่ะ"

โจวฮุ่ยหลานถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ไม่ได้ทำให้ลูกโมโหใช่ไหม"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แต่ว่า..."

โจวฮุ่ยหลานใจหายวาบขึ้นมาทันที

"แม่คะ แม่ว่าถ้าแกยืมเงินจากหนูไม่ได้ จะกลับบ้านไปขอยืมเงินจากพ่อไหมคะ"

โจวฮุ่ยหลานตกใจจนหน้าถอดสี

"แม่ต้องรีบกลับบ้านแล้ว ที่บ้านยังมีเงินอยู่อีกสองสามหมื่น แม่ต้องให้พ่อเขารีบโอนเงินให้พวกเธอ พวกเธอจะได้เอาไปโปะค่างวดบ้านก่อน"

โจวฮุ่ยหลานร้อนใจจะกลับบ้านท่าเดียว หลินชิงเหยียนจนใจ จึงต้องพาโจวฮุ่ยหลานไปส่งที่สถานีรถไฟ

โจวฮุ่ยหลานนั่งรถไฟความเร็วสูง จึงถึงก่อนจ้าวเจี้ยนอิงที่นั่งรถไฟธรรมดา เพื่อให้ทันเวลา โจวฮุ่ยหลานจึงเรียกรถแท็กซี่จากในเมืองตรงกลับบ้าน พอโจวฮุ่ยหลานถึงบ้าน จ้าวเจี้ยนอิงเพิ่งจะขึ้นรถประจำทางเพื่อกลับมาเท่านั้น

โจวฮุ่ยหลานไม่อยู่บ้านสองสามวัน จ้าวเจี้ยนจงต้องทำกับข้าวให้แม่กิน เดี๋ยวก็ไหม้เดี๋ยวก็ไม่สุก กำลังหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่พอดี

พอเห็นภรรยากลับมาก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"ในที่สุดคุณก็กลับมาเสียที—"

โจวฮุ่ยหลานยังไม่ทันได้วางกระเป๋า ก็ดึงตัวจ้าวเจี้ยนจงเข้าไปในห้องนอน

"ที่บ้านเหลือเงินอยู่เท่าไร"

"มีอะไรเหรอ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า"

"ฉันถามว่าที่บ้านเหลือเงินอยู่เท่าไร"

จ้าวเจี้ยนจงเห็นภรรยาสีหน้าเคร่งเครียด ก็ไม่กล้าปิดบัง

"รวมกับเงินช่วยงานแต่งของหมิงอวี่อีกสามหมื่น ทั้งหมดก็เหลืออยู่เจ็ดหมื่นกว่าหยวน"

โจวฮุ่ยหลานพูดเน้นทีละคำ

"โอนให้หมิงอวี่ โอนให้หมิงอวี่ให้หมดเลย"

"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"

"ไม่ต้องถามมาก รีบโอนเดี๋ยวนี้"

จ้าวเจี้ยนจงตกใจจนลนลาน รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโอนเงิน จากเงินเจ็ดหมื่นสามพันกว่าหยวน เขาเก็บเศษสามพันกว่าหยวนไว้ใช้จ่าย ที่เหลือเจ็ดหมื่นถ้วนโอนให้จ้าวหมิงอวี่จนหมด

ไม่นานนัก จ้าวหมิงอวี่ก็โทรศัพท์เข้ามา

"พ่อครับ ทำไมโอนเงินมาให้ผมตั้งเจ็ดหมื่นล่ะครับ"

โจวฮุ่ยหลานแย่งโทรศัพท์มาพูดทันที

"เสี่ยวอวี่ แม่กะจะให้เงินพวกเธอตั้งนานแล้วแต่ลืมไปน่ะ ลูกรีบเอาเงินไปโปะหนี้บ้านสักส่วนหนึ่งนะ แม่ได้ยินชิงเหยียนบอกว่า รวมเงินก้อนไปโปะตัดต้นก่อน พอเงินต้นลด ดอกเบี้ยก็จะได้ลดลงด้วย"

"ครับ แต่พวกพ่อแม่จะไม่มีเงินติดตัวเลยไม่ได้นะครับ ให้ผมหมดแบบนี้ แล้วพ่อกับแม่จะทำยังไงล่ะครับ"

"ลูกไม่ต้องห่วงหรอก ทางนี้ยังมีเงินติดตัวอยู่อีกนิดหน่อย ชิงเหยียนเพิ่งจะตั้งหลักได้ กลับบ้านไปลูกก็ช่วยทำงานบ้านเยอะๆ หน่อย อย่าให้ชิงเหยียนเหนื่อยล่ะ"

โจวฮุ่ยหลานกำชับกำชาอยู่นานสองนาน ถึงได้วางสายไป

สองสามีภรรยาเพิ่งจะได้พักหายใจหายคอ จ้าวเจี้ยนอิงก็ก้าวเท้าพ้นประตูเข้ามา

พอเข้าบ้านมาได้ จ้าวเจี้ยนอิงก็อ้าปากร้องไห้โฮทันที

"เจี้ยนจงเอ๊ย พี่สาวคนนี้คงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว—"

ถึงแม้จ้าวเจี้ยนจงจะยังเคืองอยู่ แต่พอกับพี่สาวคนโต เขาก็ยังคงใจอ่อนอยู่ดี

"พี่เป็นอะไรไปน่ะ มีอะไรค่อยๆ พูด อย่าร้องไห้เลย"

พอจ้าวเจี้ยนอิงร้องไห้ขึ้นมา หญิงชราก็ชักจะไม่พอใจ

"มันเรื่องอะไรกัน ใครมารังแกแก หรือว่าเป็นเมิ่งชิ่งกัง ฉันจะไปเอาเรื่องมัน!"

หญิงชรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจ้าวเจี้ยนอิงเดินทางไปไห่เฉิงมา

จ้าวเจี้ยนอิงคว้ามือของจ้าวเจี้ยนจงเอาไว้แน่น

"เธอต้องช่วยพี่นะ พี่จนปัญญาหมดหนทางแล้วจริงๆ พี่เขยของเธอก็หาเงินไม่ได้ งานของเมิ่งฮ่าวก็ยังไม่มั่นคง เถียนซื่อเสียก็ท้องขึ้นมาอีก ถ้าพี่ไม่ยื่นมือเข้าช่วยจะทำยังไงได้ มันบีบคั้นพี่จนแทบจะตายอยู่แล้วเนี่ย—"

โจวฮุ่ยหลานไม่พูดไม่จา เดินเลี่ยงเข้าไปในครัว ไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่วัน ห้องครัวก็เละเทะจนดูไม่ได้แล้ว

หึ! จ้าวเจี้ยนจงเป็นพวกหูเบาใจอ่อน พอจ้าวเจี้ยนอิงยกเรื่องบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตตอนเด็กขึ้นมาพล่าม จ้าวเจี้ยนจงก็ต้องควักเงินให้อย่างแน่นอน

ยังดีที่เธอชิงลงมือก่อน โอนเงินทั้งหมดไปให้ลูกชาย คราวนี้ ต่อให้จ้าวเจี้ยนอิงจะพูดจาหว่านล้อมให้ตายยังไง ที่บ้านก็ไม่มีเงินให้แล้ว

แล้วก็เป็นไปตามคาด จ้าวเจี้ยนอิงร้องไห้ไปฟูมฟายไป ในที่สุดก็วกเข้าเรื่องเงินจนได้ แกขอให้จ้าวเจี้ยนจงให้ยืมเงิน ทั้งยังสาบานเป็นมั่นเหมาะว่าจะเขียนสัญญากู้ยืมเงินให้ บอกว่าจะคืนให้แน่นอน แถมจะคืนพร้อมกับเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนคราวก่อนด้วย

จ้าวเจี้ยนจงหันขวับไปมองภรรยาที่กำลังง่วนอยู่ในครัว ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมภรรยาถึงได้เร่งรีบกระวนกระวาย สั่งให้เขาโอนเงินทั้งหมดไปให้ลูกชายทันทีที่ถึงบ้านแบบนั้น