ตอนที่ 63 แผนการและการถลำลึก

บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หน้าสถาบันกวดวิชาถูกล้อมจนแน่นขนัด เถียนซื่อเสียกระชากคอเสื้อของเมิ่งฮ่าวพลางร้องไห้ฟูมฟาย เมิ่งฮ่าวหน้าซีดเผือด อยากจะหนีแต่ก็สลัดไม่หลุด

นิ้วมือของซูอวิ๋นซานแข็งค้าง

ในห้องประชุมยังคงหารือเรื่องแบบร่างการออกแบบอยู่ แต่เธอฟังไม่เข้าหัวแม้แต่คำเดียว ในหัวส่งเสียงวิ้งๆ หน้าอกราวกับถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจัง

เธอหาข้ออ้างไปเข้าห้องน้ำ แล้วนั่งอยู่ในห้องน้ำคนเดียวเต็มๆ สิบนาที

วักน้ำเย็นล้างหน้า ถึงได้ฝืนสงบสติอารมณ์ลงได้

พอกดโทรออกไป เสียงสัญญาณดังขึ้นแค่ครั้งเดียวสายก็ติด

"คุณเห็นแล้วเหรอครับ" เมิ่งฮ่าวชิงพูดขึ้นก่อน เสียงของเขาแหบพร่า

ไม่แม้แต่จะปิดบัง

ซูอวิ๋นซานลำคอตีบตัน จนพูดอะไรไม่ออก

"ผมขอโทษครับ" เมิ่งฮ่าวถอนหายใจ "แม่ผมเอง... แม่รบเร้าจะแนะนำแฟนให้ผม ผู้หญิงคนนั้นแม่เป็นคนเลือก ผมไม่ได้ตอบตกลงเลยสักนิด"

เขาพูดอย่างสงบ ทว่าแฝงความเหนื่อยล้าและจนใจไว้อย่างพอดิบพอดี

ซูอวิ๋นซานกำโทรศัพท์แน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

เธอควรจะพูดอะไรดี ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเมิ่งฮ่าวนับเป็นอะไรกัน คู่รักหรือ เมิ่งฮ่าวไม่เคยเอ่ยปาก ไม่ใช่คู่รักหรือ แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่เขาคอยดูแลเสี่ยวเป่า ค่ำคืนที่แสนจะคลุมเครือเหล่านั้น...

"แล้วเธอ... คิดจะทำยังไงต่อไป" เธอได้ยินเสียงตัวเองถามออกไป

น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

ปลายสาย เมิ่งฮ่าวจับน้ำเสียงนั้นได้ หัวใจที่แขวนอยู่ของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลง น้ำเสียงยิ่งฟังดูหม่นหมองลง

"ผมลาออกจากงานแล้วครับ เรื่องมันเอิกเกริกขนาดนี้... ส่งผลกระทบไม่ดี ช่วงนี้การรับส่งเสี่ยวเป่า คุณคงต้องไปเองแล้ว"

ซูอวิ๋นซานใจหายวาบ "ลาออกแล้วเหรอ แล้วต่อจากนี้เธอจะ..."

"คงต้องออกจากไห่เฉิงครับ" เมิ่งฮ่าวเอ่ยเสียงแผ่วต่ำ "โลกนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ คงมีที่ให้ผมอยู่สักแห่ง"

เขาแสดงได้สมบทบาทเหลือเกิน ทั้งความดื้อรั้นที่ต้องฝืนทนแม้จะถูกบีบจนจนตรอก ทั้งความจนใจที่มีต่อความกตัญญูอย่างไร้เหตุผลต่อแม่ ล้วนจี้ถูกจุดอ่อนของซูอวิ๋นซานได้อย่างแม่นยำ

"ผู้หญิงคนนั้น..." สุดท้ายซูอวิ๋นซานก็ถามออกมา

"แม่ผมแนะนำมาน่ะครับ คุณก็รู้ ความคิดของคนแก่... บอกว่าบ้านผู้หญิงมีฐานะดี"

เมิ่งฮ่าวชะงักไปครู่หนึ่ง "แม่ผมหัวใจไม่ค่อยดี ผมก็เลยไม่อยากขัดใจแบบรุนแรง"

เพียงไม่กี่ประโยค ในหัวของซูอวิ๋นซานก็ร่างภาพออกมาได้แล้ว ลูกชายผู้กตัญญู แม่ผู้เอาแต่ใจ และการดูตัวที่ถูกบังคับ

"ตอนนี้งานหายากนะ" เธอโพล่งออกมา "หรือว่าเธอมา..."

"อย่าเลยครับ" เมิ่งฮ่าวพูดแทรกขึ้นมา "ผมจัดการเองได้"

"เมิ่งฮ่าว!" ซูอวิ๋นซานร้อนใจขึ้นมา "เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับ"

ปลายสาย มุมปากของเมิ่งฮ่าวผุดรอยยิ้มขึ้นมา

เขารู้ว่าตัวเองชนะแล้ว

ผู้หญิงน่ะ ยิ่งถอย เธอก็ยิ่งตาม

"คุณไม่ต้องสนใจผมหรอกครับ" เสียงของเขาแผ่วเบายิ่งขึ้น

"บอกที่อยู่มา!"

ดึงดันกันอยู่สองสามยก เมิ่งฮ่าวถึง "ยอมตัดใจ" บอกที่อยู่ไป

สี่สิบนาทีต่อมา ซูอวิ๋นซานเห็นเมิ่งฮ่าวกำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ใต้แสงไฟริมถนน

ผมเผ้าของเมิ่งฮ่าวค่อนข้างยุ่งเหยิง ในตามีเส้นเลือดฝอย เสื้อเชิ้ตบนตัวยับยู่ยี่

เมิ่งฮ่าวในสภาพนี้ ดูทรุดโทรมกำลังพอดี ยิ่งทำให้ซูอวิ๋นซานปวดใจ

ซูอวิ๋นซานเปิดประตูรถ

"ขึ้นรถ"

รถแล่นตรงไปยังโรงแรมทันที

ใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อนไม่อาจบอกได้อีกแล้ว อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้น เสื้อผ้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ซูอวิ๋นซานราวกับต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง ส่วนเมิ่งฮ่าวก็ให้ความร่วมมือกับการพิสูจน์ของเธอเป็นอย่างดี

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่ซูอวิ๋นซานตื่นขึ้นมา เมิ่งฮ่าวก็กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ริมหน้าต่าง

แผ่นหลังดูอ้างว้างเดียวดาย

"ตื่นแล้วเหรอครับ" เขาไม่หันกลับมา "ผมยังอยากไปอยู่ดี"

"อย่าไปเลย" ซูอวิ๋นซานกอดเขาจากด้านหลัง "เพื่อฉัน อยู่ต่อไม่ได้เหรอ ผู้หญิงคนนั้นต้องการเงิน ก็ให้เธอไปสิ"

เมิ่งฮ่าวหมุนตัวกลับมา มองเธออย่างลึกซึ้ง

แววตาสลับซับซ้อน มีทั้งความซาบซึ้ง ความดิ้นรนสับสน และยังมีสิ่งที่ซูอวิ๋นซานมองไม่ออก

"พี่ครับ" เสียงของเขาแผ่วเบา "ผมใช้เงินของพี่ไม่ได้หรอก ผมเป็นผู้ชายนะ! ลูกผู้ชายจะให้ผู้หญิงออกไปบากบั่นข้างหน้าได้ยังไง ผมอยากพิสูจน์ตัวเอง ผมไม่อยากเกาะผู้หญิงกิน"

ประโยคนี้เองที่มัดใจซูอวิ๋นซานได้อย่างอยู่หมัด

เมิ่งฮ่าว "ยอมโอนอ่อน" ในที่สุด ภายใต้การตื๊อไม่หยุดของซูอวิ๋นซาน

ในใจของเมิ่งฮ่าวอัดแน่นไปด้วยเพลิงโทสะ เขาแค้น!

แค้นหลินชิงเหยียน

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินชิงเหยียนจู่ๆ ก็กลับมาที่เรือนหอ ถ้าไม่ใช่เพราะหลินชิงเหยียนบอกว่าบ้านหลังนั้นเป็นของเธอ เถียนซื่อเสียจะมาอาละวาดแบบนี้หรือ แล้วเขาจะต้องตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชขนาดนี้หรือ

ความเคียดแค้นดั่งวัชพืชที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งในใจ

เขาคิดว่าตัวเองยังเข้าใจผู้หญิงดีพอ และไม่เชื่อว่าจะหาจุดอ่อนของหลินชิงเหยียนไม่เจอ หลินชิงเหยียนกำลังท้อง หึๆ ผู้ชายก็แบบนี้ ใครบ้างไม่แอบกินนอกบ้าน

เมิ่งฮ่าวไม่เชื่อหรอกว่าจ้าวหมิงอวี่จะขาวสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่อง

จ้าวเจี้ยนอิงนอนค้างที่ห้องเช่าของเมิ่งฮ่าวหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังไม่ยอมกลับ

เถียนซื่อเสียท้องแล้ว เธอปล่อยมือไม่ได้เด็ดขาด

เธอต้องผูกมัดเถียนซื่อเสียกับเมิ่งฮ่าวไว้ด้วยกัน ถึงแม้เธอจะไม่ชอบขี้หน้าเถียนซื่อเสียเลยก็ตาม

ที่น่าโมโหคือเมิ่งฮ่าว โทรศัพท์ก็ไม่รับ งานก็ลาออกไปแล้ว ไห่เฉิงกว้างใหญ่ขนาดนี้ เธอจะไปตามหาลูกชายที่ไหนได้

จนปัญญาเข้า เธอก็นึกถึงจ้าวหมิงอวี่ขึ้นมา

แต่พอกดโทรไป จ้าวหมิงอวี่ก็ไม่แม้แต่จะรับสาย

จ้าวเจี้ยนอิงกัดฟันตัดสินใจจะไปโรงไฟฟ้า แต่โรงไฟฟ้าอยู่ห่างจากตัวเมืองกว่าสองชั่วโมง ปกติจ้าวหมิงอวี่นั่งรถรับส่งพนักงาน แล้วเธอจะไปยังไง

จ้าวเจี้ยนอิงไม่ใช่คนที่จะยอมถอยง่ายๆ เธอไปสืบหาที่อยู่ของศาล จนกระทั่งคลำทางมาถึงศาลได้จริงๆ

ตอนที่รปภ. บอกว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งอ้างว่าเป็นป้าใหญ่ของหลินชิงเหยียนมาหา หลินชิงเหยียนถึงกับงงงัน

พ่อของเธอ หลินจื้อหย่วน มีแค่น้องชายคือหลินจื้อซินคนเดียว ไม่มีพี่สาวน้องสาวเสียหน่อย

พอหลินชิงเหยียนเดินมาที่ป้อมรปภ. แล้วเห็นว่าเป็นจ้าวเจี้ยนอิง คิ้วก็ขมวดมุ่นทันที

"ชิงเหยียน!"

จ้าวเจี้ยนอิงแผดเสียงดังลั่น กลัวคนอื่นจะไม่ได้ยิน

"ป้าใหญ่หาเธอเจอจนได้!"

สีหน้าของหลินชิงเหยียนเย็นชา เรื่องยืมบ้านไปดูตัวเธอยังไม่ได้คิดบัญชีกับจ้าวเจี้ยนอิง แต่อีกฝ่ายกลับเสนอหน้ามาถึงที่เองเสียแล้ว

"มีเรื่องอะไรคะ ฉันกำลังทำงานอยู่ มีธุระอะไรคุณไปคุยกับจ้าวหมิงอวี่เถอะค่ะ"

"อย่าเพิ่งสิๆ หมิงอวี่อยู่ที่โรงไฟฟ้าไกลขนาดนั้น ป้าใหญ่ไปหาเขาไม่ถูกหรอก หาเธอก็เหมือนกันนั่นแหละ"

จ้าวเจี้ยนอิงทำหน้าวิงวอน "เรื่องยืมบ้านคราวนั้นเป็นความผิดของป้าใหญ่เอง ป้าใหญ่ขอโทษเธอด้วยนะ เธอจะให้ป้าใหญ่ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่พวกเราก็เป็นญาติสนิทกันไม่ใช่เหรอ เมิ่งฮ่าวเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของหมิงอวี่ ก็เท่ากับเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของเธอด้วย ตอนนี้เถียนซื่อเสียท้องแล้ว ชิงเหยียนจ๊ะ เธอดูก่อนสิว่าจะพอให้ป้าใหญ่ยืมเงินสักหน่อยได้ไหม ป้าใหญ่จะได้ไปสู่ขอกับบ้านตระกูลเถียน ให้เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียหมั้นหมายกันไว้ก่อน...เธอวางใจได้เลยนะ เงินก้อนนี้ป้าใหญ่คืนแน่"

หลินชิงเหยียนโกรธจนหัวเราะออกมา เคยเห็นคนหน้าด้านมาก็มาก แต่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน

"ยืมเงินเหรอคะ...ได้สิ คืนเงินแสนสองหมื่นหยวนที่คุณยืมพ่อสามีฉันไปก่อนสิคะ"

"อะไรนะ"

เสียงของจ้าวเจี้ยนอิงแหลมสูงขึ้นมาทันที

"หลินชิงเหยียน ฉันเป็นป้าใหญ่ของเธอนะ!"

"คุณแซ่จ้าว ฉันแซ่หลิน คุณเป็นป้าใหญ่สายไหนของฉันกันคะ"

หลินชิงเหยียนไม่ไว้หน้าจ้าวเจี้ยนอิงแม้แต่น้อย เรื่องเรือนหอทำเธอสะอิดสะเอียนจะตายอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าจ้าวหมิงอวี่กับโจวฮุ่ยหลาน เธอคงแจ้งตำรวจจับเมิ่งฮ่าวไปแล้วจริงๆ

"เธอ..."

จ้าวเจี้ยนอิงแทบจะเป็นลม ชี้หน้าหลินชิงเหยียนจนนิ้วมือสั่นระริก

"นังคนไร้ยางอาย...ตระกูลจ้าวของพวกเราไปแต่งเอาตัวไร้จิตสำนึกอย่างแกเข้ามาได้ยังไงกัน...โอย...สวรรค์คุ้มครองด้วยเถอะ..."

จ้าวเจี้ยนอิงคิดจะงัดไม้เด็ดแบบที่ชอบโวยวายอาละวาดในหมู่บ้านออกมาใช้ทันที หลินชิงเหยียนจึงเอ่ยเสียงเย็น "ถ้าคุณกล้ามานั่งร้องไห้โวยวายหน้าประตูศาล ฉันจะเอาเรื่องที่เมิ่งฮ่าวแอบขโมยใช้บ้านของฉันไปโพสต์ลงเน็ตเดี๋ยวนี้ ถึงตอนนั้น ลูกชายของคุณก็จะได้กลายเป็นหนูวิ่งข้ามถนนที่ทุกคนรุมสาปแช่งในไห่เฉิงแน่"

"แกกล้าเหรอ"

จ้าวเจี้ยนอิงที่กำลังแหกปากร้องโหยหวนไปได้ครึ่งทางชะงักกึก โดนหลินชิงเหยียนขู่จนกลัว ตั้งแต่หลินชิงเหยียนแต่งเข้าตระกูลจ้าวมา เธอก็ไม่เคยเอาเปรียบหรือได้เปรียบอะไรจากหลินชิงเหยียนได้เลยสักครั้ง

แต่เธอไม่กล้าเสี่ยง หลินชิงเหยียนเป็นคนไร้หัวใจ ย่อมไม่มีทางเห็นแก่หน้าที่เธอเป็นป้าใหญ่ของจ้าวหมิงอวี่แน่

จ้าวเจี้ยนอิงสบถด่าพึมพำแล้วล่าถอยออกจากศาลไป

หลินชิงเหยียนหงุดหงิดเป็นที่สุด จึงเก็บความอัดอั้นตันใจโทรหาจ้าวหมิงอวี่

พอจ้าวหมิงอวี่ได้ยินว่าจ้าวเจี้ยนอิงถึงขั้นบุกไปหาหลินชิงเหยียนที่ศาลก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที เขารีบโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนจงทันควัน

"พ่อครับ ป้าใหญ่ไปดักเจอชิงเหยียนที่ศาล ป้าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ครับ"

จ้าวเจี้ยนจงถึงกับอึ้งงันไปเลย!