ตอนที่ 62 ละครปาหี่ฉากหนึ่ง

นับตั้งแต่ถูกหลินชิงเหยียนไล่ออกมาเมื่อวันก่อน เธอก็ไม่ได้เจอเมิ่งฮ่าวอีกเลย โทรเข้ามือถือเมิ่งฮ่าวก็ปิดเครื่อง ส่งวีแชตไปก็ไม่ตอบ ไปตามหาที่สถาบันกวดวิชาก็ได้รับแจ้งว่าเมิ่งฮ่าวลางาน

เธอแค้นที่เมิ่งฮ่าวหลอกลวงเธอ แค้นที่เมิ่งฮ่าวจากไปโดยไม่บอกกล่าว จึงมาดักรออยู่หน้าประตูสถาบันกวดวิชา

พอเห็นจ้าวเจี้ยนอิงปรากฏตัว เถียนซื่อเสียก็รู้ว่าเมิ่งฮ่าวต้องมาแน่ แล้วก็จริงดังคาด ในที่สุดเมิ่งฮ่าวก็ปรากฏตัว!

"เมิ่งฮ่าว!"

เสียงตวาดของเถียนซื่อเสียทำเอาคนรอบข้างสะดุ้งโหยง เมิ่งฮ่าวตกใจจนยืนอึ้ง! จ้าวเจี้ยนอิงถึงกับสะดุ้งตัวลอย

"นายกล้าหลอกฉันเหรอ? นายมีสิทธิ์อะไรมาบล็อกฉัน?"

เถียนซื่อเสียคว้าหมับเข้าที่ตัวเมิ่งฮ่าว ก่อนจะหันไปแผดเสียงคำรามใส่จ้าวเจี้ยนอิง

"แล้วก็แกด้วย หลอกฉันว่าบ้านหลังนั้นเป็นของเมิ่งฮ่าว ถุย!"

หน้าของเมิ่งฮ่าวซีดเผือดลงทันควัน หมุนตัวคิดจะวิ่งหนี แต่เถียนซื่อเสียจับไว้แน่น เมิ่งฮ่าวจึงดิ้นไม่หลุด

"หนีเหรอ? นายยังคิดจะหนีอีกเหรอ?" น้ำเสียงของเธอแหลมแสบแก้วหู "ไอ้คนหลอกลวง! หลอกความรู้สึกฉัน! หลอกให้ฉันนอนด้วย! นายยังเป็นคนอยู่ไหม?"

หน้าประตูสถาบันกวดวิชามีคนมามุงล้อมรอบในพริบตา ผู้ปกครองที่มารับลูกและคนเดินผ่านไปมาต่างหยุดดูเรื่องสนุก

บางคนหยิบมือถือขึ้นมาเริ่มถ่ายคลิป

เมิ่งฮ่าวพยายามหลบเลี่ยงอย่างสุดชีวิต จ้าวเจี้ยนอิงก็ช่วยเมิ่งฮ่าวเข้าไปยื้อยุดฉุดดึงเถียนซื่อเสีย

เมิ่งฮ่าวออกแรงผลักเถียนซื่อเสีย เถียนซื่อเสียเสียหลักก้นกระแทกนั่งลงกับพื้น

เมิ่งฮ่าวหันหลังวิ่งหนีเตลิด หายลับไปในฝูงชน

"เมิ่งฮ่าว— หยุดนะ! ไอ้คนลวงโลก!"

เถียนซื่อเสียปล่อยโฮออกมา

แต่จ้าวเจี้ยนอิงกลับยิ้มออก ยอมรับต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะขนาดนี้ว่านอนด้วยกันแล้ว หึๆ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว ตระกูลเถียนหนีไม่พ้นแน่

จ้าวเจี้ยนอิงรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเถียนซื่อเสียยกใหญ่

"เรื่องนี้เป็นความผิดป้าเอง! ป้าผิดเอง! ป้าขอโทษหนูนะ! หนูฟังป้าพูดก่อน..."

ปากของจ้าวเจี้ยนอิงพูดให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ แค่ไม่กี่ประโยคก็ทำให้เถียนซื่อเสียที่กำลังเดือดดาลสงบลงได้

จ้าวเจี้ยนอิงยังรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะให้เมิ่งฮ่าวกลับมาหาเธอแน่นอน

เถียนซื่อเสียน้ำตานองหน้าน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อน

"ป้าต้องให้เมิ่งฮ่าวกลับมานะ ฉันท้องแล้ว เขาต้องให้คำตอบกับฉัน!"

ดวงตาของจ้าวเจี้ยนอิงเป็นประกายวาบ

ท้องแล้วเหรอ?

เรื่องดีนี่นา!

ในใจเธอคำนวณอย่างรวดเร็ว—ตระกูลเถียนมีเงิน ถึงเถียนซื่อเสียจะอายุมากกว่าเมิ่งฮ่าวไม่กี่ปี แต่ผู้หญิงแก่กว่าสามปีเหมือนอุ้มก้อนทอง ตอนนี้เถียนซื่อเสียท้องลูกของเมิ่งฮ่าวแล้ว การแต่งงานครั้งนี้ก็ฟันธงได้แน่นอน! ทางตระกูลเถียนต้องรีบแต่งลูกสาวออกไป สินสอดก็ประหยัดได้อีก

เหอะ ดีกว่าหลินชิงเหยียนตั้งเยอะ หลินชิงเหยียนยังจะเอาสินสอดตั้งแสนห้าหมื่นหยวน ส่วนเรื่องบ้าน—เธอก็แค่บอกว่าบ้านตัวเองจะออกเงินดาวน์ ถึงตอนนั้นก็ให้ตระกูลเถียนออกส่วนใหญ่ ไม่แน่ว่าตระกูลเถียนอาจจะออกเงินซื้อบ้านให้ด้วยซ้ำ...

จ้าวเจี้ยนอิงยิ่งคิดก็ยิ่งเคลิ้ม

"ท้องเหรอ? ไอ๊หยา นี่... นี่มันเรื่องใหญ่นะเนี่ย! หนูวางใจเถอะ เมิ่งฮ่าวคงจะรู้สึกอับอายหน้าตา ป้ารับรองว่าพรุ่งนี้จะพาเมิ่งฮ่าวไปหาหนู ไปสู่ขอเลย!"

"ป้าพูดน่ะมันง่ายสิ เมิ่งฮ่าวบ้านก็ไม่มี งานการก็ไม่มั่นคง เขาจะเอาอะไรมาแต่งงาน?"

จ้าวเจี้ยนอิงทั้งปลอบทั้งเกลี้ยกล่อม ในที่สุดก็ทำให้เถียนซื่อเสียหายโกรธได้

พอกล่อมเถียนซื่อเสียกลับไปได้ เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด จ้าวเจี้ยนอิงก็เริ่มลนลาน

จะไปพักที่ไหน? ตั้งแต่ลงรถไฟมาจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้แตะน้ำสักอึก ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ต้องหาตัวเมิ่งฮ่าวให้เจอ

จ้าวเจี้ยนอิงโทรหาลูกชายอีกครั้ง ปิดเครื่อง

จ้าวเจี้ยนอิงคิดไปคิดมา ก็คลำทางกลับไปยังบ้านพักพนักงานโรงไฟฟ้าอีกรอบ

กว่าจะพูดจาหว่านล้อมรปภ. อยู่นานจนเข้าหมู่บ้านมาได้ จ้าวเจี้ยนอิงก็ตรงดิ่งไปยังเรือนหอของจ้าวหมิงอวี่ทันที

พอยืนอยู่หน้าประตูเรือนหอ จ้าวเจี้ยนอิงก็ยกมือขึ้นกดรหัสผ่าน—"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด" รหัสไม่ถูกต้อง

พอกดใหม่อีกที ก็ยังไม่ถูกต้อง

รหัสผ่านถูกเปลี่ยนไปแล้ว

เธอไม่ยอมแพ้ ลองกดดูอีกหลายหน กลอนประตูก็ดังเสียงเตือน "วี้ วี้ วี้"

จ้าวเจี้ยนอิงสบถด่าไปหลายคำ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาจ้าวหมิงอวี่

เสียงสัญญาณดังอยู่นานมากกว่าจะมีคนรับสาย

"หมิงอวี่ ป้าใหญ่เองนะ..."

จ้าวหมิงอวี่พูดเสียงเย็นชา "ผมกำลังยุ่งอยู่ ขอวางสายก่อนนะครับ"

จ้าวหมิงอวี่ตัดสายทิ้งจริง ๆ

จ้าวเจี้ยนอิงร้อนใจขึ้นมาทันที ฟ้าก็มืดแล้ว เมิ่งฮ่าวก็ไร้ร่องรอย เรือนหอของจ้าวหมิงอวี่ก็เข้าไม่ได้ แล้วเธอจะไปนอนที่ไหน?

จ้าวเจี้ยนอิงไม่ยอมถอดใจ ยังคงกระหน่ำโทรหาจ้าวหมิงอวี่ต่อไป

โทรอยู่สิบกว่านาที ในที่สุดจ้าวหมิงอวี่ก็รับสาย "ผมกำลังทำงานอยู่ ไม่มีเวลาคุยกับป้าหรอกครับ"

น้ำเสียงของจ้าวเจี้ยนอิงปนสะอื้น "เมิ่งฮ่าวรู้ตัวว่าผิดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหนีไปไหน โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง ป้าใหญ่ติดต่อเขาไม่ได้ ป้าใหญ่รู้จักแค่เธอคนเดียวในไห่เฉิง ตอนนี้ป้าใหญ่อยู่หน้าประตูเรือนหอของเธอแล้วนะหมิงอวี่ จะผิดจะพลาดยังไงก็เป็นความผิดของป้าใหญ่เองทั้งหมด เธอให้ป้าใหญ่พักที่เรือนหอสักคืนเถอะ ป้าใหญ่ไม่มีที่ไปจริง ๆ นะ..."

จ้าวหมิงอวี่แทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

"ถ้าผมให้ป้าเข้าไปอยู่ ป้าก็คงพาเมิ่งฮ่าวกับแฟนเขาเข้าไปอยู่ด้วยน่ะสิ! ป้าใหญ่ แผนของป้านี่คิดมาดีจริง ๆ นะครับ รีบกลับไปเถอะ พ่อผมโง่ แต่ผมไม่ได้โง่!"

จ้าวหมิงอวี่ตัดสายอีกครั้ง พอจ้าวเจี้ยนอิงโทรมาอีก จ้าวหมิงอวี่ก็บล็อกเบอร์ของจ้าวเจี้ยนอิงทันที

ทว่า สุดท้ายจ้าวหมิงอวี่ก็ยังส่งข้อความวีแชตหาเมิ่งฮ่าว 'แม่แกอยู่หน้าเรือนหอฉัน รีบมารับตัวไปซะ ถ้าครึ่งชั่วโมงยังไม่มารับ ฉันจะแจ้งตำรวจ อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะให้นิติดูแลอาคารไปตรวจดู แกจัดการเอาเองแล้วกัน'

ในตอนที่จ้าวเจี้ยนอิงกำลังกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูกและพร่ำด่าว่าจ้าวหมิงอวี่ไร้มโนธรรมไม่หยุด เมิ่งฮ่าวก็ปรากฏตัวขึ้นในที่สุด

เขากดปีกหมวกลงต่ำทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับขโมย โผล่หัวออกมาจากบันไดหนีไฟ "แม่?"

จ้าวเจี้ยนอิงผุดลุกขึ้นพรึ่บ แล้วตบหน้าไปหนึ่งฉาด "แกไปไหนมา? ทิ้งแม่ไว้ไม่สนใจไยดีเนี่ยนะ?"

เมิ่งฮ่าวไม่ได้หลบ ยอมโดนตบไปทีหนึ่ง ก่อนจะกดเสียงต่ำ "แม่อยู่บ้านดี ๆ แล้วจะมาไห่เฉิงทำไมเนี่ย? ไปเถอะ!"

ภายในห้องเช่าของเมิ่งฮ่าว มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าผ้าใบแบบเรียบง่ายหนึ่งตู้ บนพื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ ผ้าห่มถูกม้วนกองไว้เป็นก้อนอย่างไม่เป็นระเบียบ

จ้าวเจี้ยนอิงพอเข้าห้องมาก็เริ่มบ่นทันที "แกดูซิว่านี่มันที่อยู่ที่กินอะไรกัน! รกเหมือนรังหมู ไปหาอะไรให้แม่กินหน่อยสิ ตั้งแต่ลงรถไฟมาจนถึงตอนนี้ น้ำสักอึกแม่ยังไม่ได้ดื่มเลย"

เมิ่งฮ่าวออกไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหนึ่งถ้วย ต้มน้ำ แล้วชงบะหมี่ถ้วยให้จ้าวเจี้ยนอิง

"แม่ ปกติผมกินข้างนอกแบบขอไปทีทั้งนั้น แม่กินแก้ขัดไปก่อนแล้วกันครับ"

จ้าวเจี้ยนอิงไม่สนใจแล้วว่าจะดีหรือไม่ดี ซดบะหมี่ถ้วยนั้นดังซู้ดซ้าดจนหมดเกลี้ยง

พอท้องอิ่ม จ้าวเจี้ยนอิงถึงค่อยมีแรงวางแผนกับเมิ่งฮ่าว

"เถียนซื่อเสียท้องแล้ว!"

เมิ่งฮ่าวขมวดคิ้ว

"ท้องได้ยังไง? ยัยนั่นต้องจงใจแน่ ๆ"

จ้าวเจี้ยนอิงฟาดฝ่ามือใส่เมิ่งฮ่าวอีกฉาด

"ถ้าไม่ท้อง เรื่องของเราคงจัดการยากกว่านี้! นี่เป็นเรื่องดีนะ! พรุ่งนี้เราสองคนไปบ้านตระกูลเถียน ไปสู่ขอซะ ตระกูลเถียนจะเรียกร้องอะไรเราก็ตอบตกลงไปให้หมด เราค่อยบอกว่ากลับไปเอาเงินที่บ้าน แกก็ไม่ต้องไปทะเลาะกับเถียนซื่อเสีย คอยเอาอกเอาใจเธอดี ๆ ถ่วงเวลาไปสักสองสามเดือน พอท้องเธอโตขึ้น แม่รับรองเลยว่าแกไม่ต้องควักเงินสักหยวนเดียวก็แต่งงานได้แล้ว ไม่แน่บ้านตระกูลเถียนอาจจะต้องเป็นฝ่ายออกค่าบ้านให้อีก พอแต่งงานแล้ว แม่จะมาช่วยพวกแกที่ไห่เฉิง คอยเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมใส่ชื่อแกในโฉนดบ้าน!"

เมิ่งฮ่าวกระตุกมุมปาก "แม่ ผมไม่อยากแต่งงานกับเธอ ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่"

"แกพูดว่าอะไรนะ?"

"ผมบอกว่าผมแค่คบกับเธอเล่น ๆ ไม่เคยคิดจะแต่งงานด้วยเลย"

จ้าวเจี้ยนอิงทำท่าไม่ยี่หระ "สภาพอย่างหล่อน แม่ก็ไม่ชอบเหมือนกันนั่นแหละ แต่ว่างานแต่งนี้เราแต่งไปก่อน รอเกลี้ยกล่อมจนได้บ้านมาเป็นของเราแล้วค่อยหย่า"

"แม่... แม่คิดง่ายเกินไปแล้วครับ"

"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ หล่อนท้องแล้วนี่ เกิด... เกิดหล่อนไปโวยวายอาละวาดที่ทำงานของแก..."

"จะโวยวายก็โวยวายไปสิ ถ้าเธอไม่อายนะ พอดีเลย สถาบันกวดวิชานั่นผมก็ไม่อยากทำแล้วเหมือนกัน"

"หา?"

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์ของเมิ่งฮ่าวก็ดังขึ้น ซูอวิ๋นซาน

ใจของเมิ่งฮ่าวกระตุกวูบ เขารีบโอนเงินสองร้อยหยวนเข้าวีแชตของจ้าวเจี้ยนอิง

"แม่ ผมยังมีธุระ พรุ่งนี้เช้าแม่รีบกลับไปเถอะ เรื่องเถียนซื่อเสียผมจะจัดการเอง ผมจะไม่แต่งงานกับเธอ แม่ไม่ต้องมาไห่เฉิงอีกแล้วนะ"

เมิ่งฮ่าวพูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

กว่าจ้าวเจี้ยนอิงจะวิ่งตามออกไป เมิ่งฮ่าวก็หายตัวไปไร้ร่องรอยเสียแล้ว