ตอนที่ 61 เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

"พี่ใหญ่! เมิ่งฮ่าวไปอยู่ที่เรือนหอของหมิงอวี่ใช่ไหมครับ!"

จ้าวเจี้ยนอิงได้ยินดังนั้นสายตาก็หลุกหลิก "ไม่มีนี่นา... ฉันบอกเธอแล้วว่าขอยืมห้องดูตัว วันนั้นให้เมิ่งฮ่าวเจอหน้าเสร็จก็กลับไปแล้ว"

จ้าวเจี้ยนจงร้อนใจจนกระทืบเท้า "พี่รีบไปถามเมิ่งฮ่าวเลย มันเรื่องอะไรกันแน่! หมิงอวี่โทรกลับมาบอกว่าแฟนของเมิ่งฮ่าวพักอยู่ในเรือนหอ เมียหมิงอวี่โมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วเนี่ย!"

จ้าวเจี้ยนอิงใจหายวาบ แต่ปากยังแข็ง "นั่นต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ... เด็กอย่างเมิ่งฮ่าวรู้กาลเทศะดี... ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด"

"แล้วทำไมหมิงอวี่ถึงโทรมาถามล่ะ นิติคอนโดก็ไปด้วย เมียหมิงอวี่จะแจ้งความแล้ว นั่นมันเรือนหอของหมิงอวี่นะ! ผมยอมให้เมิ่งฮ่าวใช้ห้องดูตัวก็ถือว่าช่วยพี่มากแล้ว พี่ใหญ่ พี่ทำร้ายผมแบบนี้ได้ยังไง!"

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวเจี้ยนจงระเบิดอารมณ์ใส่จ้าวเจี้ยนอิง ตอนแรกพี่ใหญ่พูดดิบดีว่าจะแค่ขอยืมห้องดูตัว ดูตัวเสร็จก็จะไปทันที เขาไว้ใจพี่ใหญ่ถึงได้บอกรหัสประตูกับพี่ใหญ่ไป

แต่นึกไม่ถึงว่า...

"สองสามีภรรยาหมิงอวี่ยังไม่ทันได้อยู่ แต่เมิ่งฮ่าวกลับพาคนอื่นเข้าไปอยู่ก่อน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ชิงเหยียนจะมองผมยังไง พี่ใหญ่ พี่... พี่ทำตัวไม่เข้าท่าเกินไปแล้ว!"

แต่จ้าวเจี้ยนอิงกลับแอบดีใจ เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียอยู่ด้วยกันแล้ว ดียิ่งนัก แบบนี้เถียนซื่อเสียก็ต้องแต่งงานกับเมิ่งฮ่าวอย่างเลี่ยงไม่ได้

ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว ตระกูลเถียนหนีไม่พ้นแน่ นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าเถียนซื่อเสียท้องหรือยัง

จ้าวเจี้ยนอิงตัดสินใจเกลี้ยกล่อมให้จ้าวเจี้ยนจงใจเย็นลงก่อน

"โธ่เอ๋ย ฉันนึกว่าเรื่องใหญ่อะไร เมิ่งฮ่าวเป็นหลานแท้ๆ ของเธอนะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของหมิงอวี่ด้วย ห้องนั้นปล่อยว่างไว้ก็เสียเปล่า โบราณว่าไว้ดีแท้ บ้านต้องมีคนอยู่ มีคนอยู่ถึงจะมีชีวิตชีวา เธอก็คิดเสียว่าเมิ่งฮ่าวช่วยเฝ้าห้องให้หมิงอวี่สิ"

เธอพูดจาอย่างมั่นอกมั่นใจ ทว่าจ้าวเจี้ยนจงกลับอ้าปากค้าง น้ำท่วมปากจนพูดไม่ออก

โจวฮุ่ยหลานยังไม่รู้ว่าเขาให้รหัสผ่านกับพี่ใหญ่ไป ถ้าเธอรู้ล่ะก็ ต้องเกิดเรื่องใหญ่โตอีกแน่

เฮ้อ! เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

จ้าวเจี้ยนจงเดินคอตกกลับบ้าน พอก้าวเข้าประตูก็ถูกโจวฮุ่ยหลานดักหน้าไว้ทันที

"มันเรื่องอะไรกัน ชิงเหยียนโมโหจนเข้าโรงพยาบาลเลยเหรอ หมิงอวี่โทรมาบอกว่าเมิ่งฮ่าวไปอยู่ในเรือนหอ มันมีรหัสผ่านได้ยังไง คุณให้ไปใช่ไหม คุณมีสมองบ้างไหมเนี่ย!"

โจวฮุ่ยหลานโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม คำพูดพรั่งพรูรัวเป็นชุดดั่งห่ากระสุนปืนใหญ่ถาโถมใส่ จนจ้าวเจี้ยนจงแทบหายใจไม่ออก

หญิงชราไม่พอใจ จึงปรี่เข้ามายืนขวางหน้าจ้าวเจี้ยนจง

"ฉันเป็นคนตกลงเอง แล้วจะทำไม แค่ยืมห้องดูตัวไม่ใช่หรือไง เมิ่งฮ่าวเป็นน้องชายแท้ๆ ของหมิงอวี่ ช่วยเหลือกันหน่อยมันจะเป็นไรไป ถึงกับโมโหจนเข้าโรงพยาบาลเชียว—สำออยเหมือนแกไม่มีผิด ฉันบอกแล้วว่าห้ามแต่ง พวกแกก็รั้นไม่ฟัง..."

โจวฮุ่ยหลานปลดผ้ากันเปื้อนออกแล้วปาใส่หน้าจ้าวเจี้ยนจง

"คุณก็อยู่กับแม่คุณ พี่สาวคุณไปให้ตลอดรอดฝั่งแล้วกัน"

โจวฮุ่ยหลานฮึดฮัดเดินเข้าห้องไปเก็บข้าวของ ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินออกจากบ้าน

"คุณจะไปไหน ฟ้ามืดแล้วนะ!"

โจวฮุ่ยหลานไม่สนใจ ชั่วพริบตาก็หายลับไปในความมืด

จ้าวเจี้ยนจงร้อนรนวิ่งกระหืดกระหอบตามไปข้างหลัง หญิงชราโมโหจนตบต้นขาฉาดใหญ่

"กลับมานี่! ปล่อยให้มันไป! เอะอะก็หนี คิดจะแข็งข้อหรือไง ตามใจจนเสียนิสัย!"

ท้ายที่สุดโจวฮุ่ยหลานก็ถูกจ้าวเจี้ยนจงตามตัวกลับมาจนได้ โจวฮุ่ยหลานจะเข้าเมือง นั่งรถไปไห่เฉิง ลูกสะใภ้กำลังท้องอยู่แท้ๆ กลับถูกทำให้โกรธจนเข้าโรงพยาบาล นี่มันเป็นเรื่องใหญ่คอขาดบาดตาย

หญิงชราเห็นโจวฮุ่ยหลานกับจ้าวเจี้ยนจงเดินตามกันกลับมาก็บ่นพึมพำ

"เก่งจริงก็อย่ากลับมาสิ วิ่งหนีไปเลย—ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!"

โจวฮุ่ยหลานไม่แม้แต่จะทำอาหารเย็น เดินฮึดฮัดกลับเข้าห้องไปนอน

หญิงชราไม่มีข้าวเย็นกิน จึงยืนด่ากราดลั่นลานบ้านด้วยความโมโห จ้าวเจี้ยนจงก้มหน้าคุดไม่กล้าส่งเสียงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และไม่กล้าออกโรงปกป้องแม่ของตนอีกด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้นพอฟ้าสาง โจวฮุ่ยหลานก็ตื่นมาต้มไข่กินเองสองฟอง แล้วหิ้วไข่ไก่บ้านถุงใหญ่ถุงหนึ่งโดยไม่สนใจจ้าวเจี้ยนจง เดินออกจากบ้านไปขึ้นรถ

จ้าวเจี้ยนจงอยากจะขับรถไปส่ง แต่โจวฮุ่ยหลานไม่ยอมขึ้นรถเลยสักนิด

หญิงชราตื่นขึ้นมาตอนเช้า พอเห็นเตาเย็นเฉียบไม่มีกับข้าว ก็ชี้หน้าก่นด่าจ้าวเจี้ยนจงอีกยกใหญ่

"แม้แต่เมียตัวเองยังคุมไม่อยู่? แกดูสภาพตัวเองสิว่าเป็นยังไง! ก็แค่เมิ่งฮ่าวไปนอนในเรือนหอไม่กี่วันไม่ใช่เหรอ จะเป็นจะตายอะไรนักหนา ทำตัวเรียกร้องความสนใจ แถมยังเข้าโรงพยาบาลอีก! เล่นละครให้ใครดู? บ้านมันจะพังหรือไง เมิ่งฮ่าวเป็นหลานแท้ๆ ของแกนะ ถ้าเขาแต่งงานได้ แกเองก็สบายใจไปด้วยไม่ใช่เหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงไม่อยากฟังแม่บ่น จึงลุกขึ้นเดินออกจากบ้าน

หญิงชราต้องอยู่คนเดียวอีกครั้ง แข้งขาของเธอยังคล่องแคล่ว ไม่ใช่ว่าจะทำกับข้าวไม่เป็น แต่หลายปีมานี้คุ้นชินกับการมีโจวฮุ่ยหลานคอยปรนนิบัติรับใช้ แม้แต่ประตูห้องครัวก็ยังไม่เคยเฉียดเข้าไปใกล้

หญิงชราจึงเดินไปบ้านจ้าวเจี้ยนอิง พลางก่นด่าไม่ขาดปากว่าจ้าวเจี้ยนจงคุมโจวฮุ่ยหลานไม่อยู่ ทั้งยังบอกว่าโจวฮุ่ยหลานปีกกล้าขาแข็ง เอะอะก็หนีออกจากบ้าน

ในใจของจ้าวเจี้ยนอิงร้อนรนราวกับมีแมวข่วน โทรศัพท์หาเมิ่งฮ่าวก็ไม่ติด ปิดเครื่องไปแล้ว เธออยากรู้สถานการณ์ทางฝั่งไห่เฉิงเหลือเกิน เถียนซื่อเสียท้องหรือยัง เมิ่งฮ่าวได้เจอคนบ้านเถียนหรือยัง เธอควรจะไปไห่เฉิงอีกรอบเพื่อปรึกษาหารือกับลูกชายให้ดีหรือไม่

จ้าวเจี้ยนอิงทำอาหารแบบลวกๆ ให้หญิงชรากินแล้วส่งแม่กลับไป เธอต้องปรึกษาเมิ่งชิ่งกังเรื่องไปไห่เฉิง

โจวฮุ่ยหลานนั่งรถรอบแรกเข้าเมือง ต่อรถไฟ พอถึงเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าตอนเที่ยงวันก็มาถึงไห่เฉิง

พอลงจากรถแล้วเธอถึงค่อยโทรศัพท์หาลูกชาย

"เสี่ยวอวี่ แม่ถึงไห่เฉิงแล้วนะ ชิงเหยียนอยู่ที่ไหน ยังอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า"

หลินชิงเหยียนนอนดูอาการที่โรงพยาบาลหนึ่งคืนก็กลับบ้านแล้ว

จ้าวหมิงอวี่บอกที่อยู่ให้โจวฮุ่ยหลาน โจวฮุ่ยหลานต้องต่อรถถึงสามต่อกว่าจะหาชุมชนซิ่งฝูหลี่เจอ

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูแล้วเห็นลูกสะใภ้นอนอยู่บนเตียง ขอบตาของโจวฮุ่ยหลานก็แดงเรื่อขึ้นมา

"ชิงเหยียน เป็นยังไงบ้างลูก เป็นอะไรมากไหม ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อเธอแท้ๆ ไม่มีสมองเอาเสียเลย..."

หลินชิงเหยียนรู้เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบแล้ว จึงเป็นฝ่ายปลอบใจโจวฮุ่ยหลานแทน

โจวฮุ่ยหลานปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มลงมือทำกับข้าวให้หลินชิงเหยียน

หลินชิงเหยียนมองแม่สามีผู้ขยันขันแข็งพลางถอนหายใจ แม่สามีดีขนาดนี้ ทำไมถึงต้องมาเจอคนโง่เง่าไม่เอาถ่านทั้งตระกูลของบ้านจ้าวด้วยนะ

จ้าวหมิงอวี่เปลี่ยนรหัสผ่านของเรือนหอใหม่ แล้วจ้างคนมาทำความสะอาดทั้งข้างในข้างนอกถึงสองรอบ ส่วนเครื่องนอนในห้องนอนใหญ่ก็โยนทิ้งไปทั้งหมด

ระหว่างนั้น จ้าวหมิงอวี่โทรหาเมิ่งฮ่าว แต่อีกฝ่ายปิดเครื่อง

เมิ่งฮ่าวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับระเหยไปในอากาศ

พอไปที่สถาบันกวดวิชาที่เมิ่งฮ่าวทำงานอยู่ หัวหน้าก็บอกว่าเมิ่งฮ่าวลางานไปแล้ว

จ้าวเจี้ยนอิงโทรหาเมิ่งฮ่าวไม่ติดจึงรีบร้อนเดินทางมาที่ไห่เฉิง พอเห็นจ้าวหมิงอวี่เดินไปหาเมิ่งฮ่าวที่สถาบันกวดวิชาแต่ไกล ก็ตกใจจนรีบหลบซ่อนตัว

รอจนจ้าวหมิงอวี่เดินจากไปแล้ว เธอถึงค่อยเข้าไปในสถาบันกวดวิชา แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน คือเมิ่งฮ่าวลางานไปแล้ว

จ้าวเจี้ยนอิงถึงกับอึ้งไปเลย!

การติดต่อระหว่างเธอกับเมิ่งฮ่าวมีเพียงแค่ทางโทรศัพท์มือถือเท่านั้น ถ้าหากไม่เจอเมิ่งฮ่าวที่สถาบันกวดวิชา แล้วเมิ่งฮ่าวจะไปอยู่ที่ไหนได้

จ้าวเจี้ยนอิงตกใจจนขนหัวลุกชัน

ลูกชายคงไม่ได้รู้สึกว่าไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไป แล้วคิดสั้นหรอกนะ

พอคิดว่าลูกชายอาจจะคิดสั้น จ้าวเจี้ยนอิงก็แข้งขาอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น

บรรดาครูในสถาบันกวดวิชาตกใจกันยกใหญ่ ช่วยกันปลอบอยู่นานสองนาน ถึงนึกขึ้นได้ว่ามีวีแชตของเมิ่งฮ่าวอยู่

มีคนลองติดต่อเมิ่งฮ่าวทางวีแชต ไม่นานเมิ่งฮ่าวก็รับสาย

จ้าวเจี้ยนอิงแย่งโทรศัพท์มาทันที "เมิ่งฮ่าว ลูกอยู่ที่ไหน ลูกไม่ได้คิดสั้นใช่ไหม ลูกเอ๊ย...ลูกอย่าคิดสั้นเด็ดขาดนะ..."

ในวีแชตเมิ่งฮ่าวเอ่ยปลอบจ้าวเจี้ยนอิงและบอกให้เธอกลับบ้านไปก่อน แต่จ้าวเจี้ยนอิงดึงดันไม่ยอมกลับท่าเดียว ยังไงก็ต้องเจอหน้าเมิ่งฮ่าวให้ได้

เมิ่งฮ่าวจนปัญญา จึงจำต้องยอมตกลงว่าจะมาพบจ้าวเจี้ยนอิง

ทันทีที่เมิ่งฮ่าวปรากฏตัวที่สถาบันกวดวิชา ก็ได้ยินเสียงตวาดแหวของหญิงสาวดังขึ้น

"เมิ่งฮ่าว ฉันอยากจะดูซิว่านายจะหนีไปไหนได้อีก!"