ตอนที่ 60 ยืมบ้านดูตัว

จ้าวเจี้ยนอิงพาสาวคนหนึ่งมาดูตัวกับเมิ่งฮ่าวในเรือนหอของจ้าวหมิงอวี่จริง ๆ

เถียนซื่อเสียอายุสามสิบปี แก่กว่าเมิ่งฮ่าวสี่ปี สวมแว่นตา บุคลิกเรียบร้อยอ่อนหวาน เธอทำงานในรัฐวิสาหกิจ ตอนแรกจ้าวเจี้ยนอิงไม่ค่อยถูกใจงานของเถียนซื่อเสียเท่าไร แต่พอรู้ว่าพ่อของเธอเป็นหัวหน้าระดับย่อยในโรงงานนั้นก็ตกลงทันที

ทันทีที่เถียนซื่อเสียก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาก็เป็นประกาย

"บ้านหลังนี้... ดีจังเลยค่ะ" เธอลูบตู้เก็บรองเท้าสีขาวนวล พลางมองห้องนั่งเล่นที่กว้างขวาง "พื้นที่เท่าไรเหรอคะ"

"หนึ่งร้อยยี่สิบตารางเมตรครับ"

เมิ่งฮ่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เถียนซื่อเสียเดินดูรอบ ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ชะงักอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ บนผนังมีรูปแต่งงานของจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนแขวนอยู่

"นี่คือ..." เธอหันไปมองเมิ่งฮ่าวอย่างสงสัย

จ้าวเจี้ยนอิงรีบก้าวเข้ามา ยิ้มหน้าตาเฉย "โอ๊ย ดูความจำฉันสิ! นี่รูปหลานชายแท้ ๆ ของฉันเอง เพิ่งแต่งงานไปเมื่อช่วงวันแรงงาน พวกเขาไม่มีบ้าน เลยมายืมบ้านฉันจัดงานมงคล! ตกลงกันไว้ว่าแต่งเสร็จจะขนของออกไป นี่ไง ไปฮันนีมูนกันอยู่ เลยยังไม่มีเวลามาเก็บของไปให้หมด!"

เธอจับมือเถียนซื่อเสียแล้วพูดอย่างสนิทสนม "เธออย่าถือสาเลยนะ แถวบ้านนอกเรามีธรรมเนียมอยู่ ให้ยืมจัดงานมงคลแต่ไม่ให้ยืมจัดงานอวมงคล การให้คนอื่นยืมบ้านใหม่จัดงานแต่งก็ถือเป็นการขึ้นบ้านใหม่ไปในตัว คนที่เข้ามาอยู่ทีหลังชีวิตจะได้เจริญรุ่งเรือง!"

เถียนซื่อเสียยังครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงใจของจ้าวเจี้ยนอิงก็พยักหน้ารับ

การดูตัวในวันนั้นถือว่า "สำเร็จ" ไปได้ด้วยดี

เถียนซื่อเสียพอใจในตัวบ้าน แม้จะไม่ค่อยถูกใจ "งาน" ของเมิ่งฮ่าวเท่าไร แต่จ้าวเจี้ยนอิงบอกว่าคราวก่อนเมิ่งฮ่าวสอบบรรจุผ่านข้อเขียน แต่ตกสัมภาษณ์ ถ้าสอบใหม่อีกทีปีหน้าต้องผ่านแน่นอน

เถียนซื่อเสียคิดว่าตอนนี้เมิ่งฮ่าวก็เหมือนหุ้นพื้นฐานดีตัวหนึ่ง จึงไม่ติดใจเรื่องงานของเขาอีก ทั้งสองคนแลกวีแชตกันตามการเร่งเร้าของจ้าวเจี้ยนอิง

พอลับหลังเถียนซื่อเสีย จ้าวเจี้ยนอิงก็กำชับเมิ่งฮ่าว "รีบคว้าไว้เลยนะ! งานแม่สาวคนนี้ถึงจะไม่ดีเท่าหลินชิงเหยียน แต่พ่อเธอเป็นหัวหน้าระดับย่อยในโรงงานนั้น ต้องช่วยแกได้แน่ ครอบครัวแบบนี้ไม่เพียงแต่ไม่เอาสินสอด ยังจะช่วยออกเงินให้ฝ่ายชายด้วย เถียนซื่อเสียนี่อายุสามสิบแล้ว รอช้าไม่ได้หรอก"

เมิ่งฮ่าวขานรับ "อืม" คำหนึ่ง ในแววตาไร้ซึ่งความอบอุ่น

ตอนนี้เขากำลังคบหากับซูอวิ๋นซานอย่างดูดดื่ม ผู้หญิงคนนั้นมีเงิน ใจป้ำยอมเปย์ให้เขา แถมไม่ต้องรับผิดชอบอะไร อยู่กับซูอวิ๋นซานเขาไม่ต้องมีแรงกดดันแม้แต่น้อย ทุกอย่างล้วนเป็นซูอวิ๋นซานที่เริ่มก่อน ทั้งให้ของและให้เงินเขาเอง

เขาไม่เคยคิดจะแต่งงานกับซูอวิ๋นซานเลยสักนิด ผู้หญิงแม่หม้ายที่ผ่านการหย่าร้างแถมยังมีลูกติดคนหนึ่ง เขาไม่มีทางยอมเป็นไอ้งั่งรับช่วงต่อหรอก

ส่วนเถียนซื่อเสีย... หน้าตาธรรมดา สู้ซุนเยวี่ยเยวี่ยไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่มีเงินมากกว่าซุนเยวี่ยเยวี่ย ถือเป็นยางอะไหล่สำรองชั้นดี

หลังจากนั้น เมิ่งฮ่าวก็เริ่มเหยียบเรือสองแคม

ซูอวิ๋นซานเอ่ยปากชวนให้เมิ่งฮ่าย้ายไปอยู่กับเธอ เมิ่งฮ่าวส่ายหน้าแล้วบอกว่า แค่เขารับสิ่งของจากซูอวิ๋นซานก็ถือว่าล้ำเส้นมากพอแล้ว หากย้ายไปอยู่ด้วยกันอีกก็ยิ่งไม่ถูกต้องเข้าไปใหญ่

การถอยเพื่อรุกเช่นนี้ ยิ่งทำให้ซูอวิ๋นซานรู้สึกว่าเมิ่งฮ่าวเป็นแฟนหนุ่มที่มีคุณสมบัติยอดเยี่ยมและหาได้ยากยิ่ง

ซูอวิ๋นซานไม่คะยั้นคะยอให้เมิ่งฮ่าย้ายมาร่วมชายคาอีก แต่เวลาที่เธอมีธุระ เมิ่งฮ่าวก็พร้อมจะมาหาเสมอ แน่นอนว่าเรื่องการดูแลซูเสี่ยวเป่า เมิ่งฮ่าวก็ทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่ไร้ที่ติ

ส่วนกับเถียนซื่อเสีย เมิ่งฮ่าววางตัวแบบไม่ใกล้ไม่ไกล ไม่กระตือรือร้นและไม่เย็นชาจนเกินไป เขาเข้าใจจิตวิทยาของผู้หญิงส่วนใหญ่ดีว่า ยิ่งกระตือรือร้นตามตื๊อประจบประแจงมากเท่าไร อีกฝ่ายก็ยิ่งดูถูกมากเท่านั้น

ดังนั้น เวลาเถียนซื่อเสียนัดเขาห้าครั้ง เขาจะยอมออกไปแค่สามครั้ง การรักษาระยะห่างแบบเดี๋ยวผลักเดี๋ยวดึงเช่นนี้ ทำให้เถียนซื่อเสียติดเบ็ดเข้าจริง ๆ

ครึ่งเดือนต่อมา เมิ่งฮ่าวกับเถียนซื่อเสียก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันในเรือนหอ... ตรงห้องนอนใหญ่ของหลินชิงเหยียนนั่นเอง

เมิ่งฮ่าวสืบจนรู้ความเคลื่อนไหวของจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนจนทะลุปรุโปร่งแล้ว หลินชิงเหยียนตั้งแต่ตั้งครรภ์ก็แทบไม่เคยมาที่เรือนหอเลย ส่วนจ้าวหมิงอวี่จะกลับมาสัปดาห์ละครั้งเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์ เพื่อมารดน้ำต้นไม้ เปิดหน้าต่างระบายอากาศแล้วก็ไป

เขาจึงเก็บกวาดเรือนหอให้กลับคืนสู่สภาพเดิมล่วงหน้าได้เสมอ

จ้าวหมิงอวี่เป็นคนไม่คิดอะไรมาก จึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติในเรือนหอเลยสักนิด

เมิ่งฮ่าวยิ่งได้ใจและเหิมเกริมหนักขึ้นเรื่อย ๆ เตียงใหญ่ในห้องนอนใหญ่ เสื่อทาทามิในห้องหนังสือ หรือแม้กระทั่งเคาน์เตอร์ครัว... ล้วนทิ้งร่องรอยเอาไว้ทั้งสิ้น

ในใจของเมิ่งฮ่าวคิดเพียงว่า จะเอาให้จ้าวหมิงอวี่ขยะแขยงจนตายไปเลย!

เถียนชื่อเสียเริ่มมองว่าที่นี่เป็นอาณาเขตของตัวเองไปทีละน้อย เธอเริ่มจัดเก็บบ้าน ปลดรูปแต่งงานของหลินชิงเหยียนลงมา แล้วยัดเข้าไปในตู้เสื้อผ้า

วันหนึ่งในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม เธอถึงกับลากกระเป๋าเดินทางย้ายเข้ามาอยู่ และยังซื้อไม้อวบน้ำที่ตัวเองชอบมาหลายกระถางอย่างอารมณ์ดี

เธอลงมือทำอาหารด้วยตัวเองพลางวิดีโอคอลหาเมิ่งฮ่าว บอกให้เมิ่งฮ่าวเลิกเรียนแล้วรีบกลับมาเร็ว ๆ

พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกสิบกว่าวัน

เย็นวันหนึ่งในเดือนสิงหาคม หลินชิงเหยียนไปทำธุระแล้วผ่านมาทางเรือนหอ

เธอนึกอยากแวะเข้ามาดูที่เรือนหอสักหน่อย จึงกดรหัสผ่าน เสียง "ติ๊ด" ดังขึ้นแล้วประตูก็เปิดออก

ในบ้านมีคนอยู่

หญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งสวมชุดนอน กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

หลินชิงเหยียนยืนอึ้งอยู่ที่หน้าประตู

เถียนชื่อเสียก็อึ้งไปเช่นกัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความระแวดระวัง "เธอเป็นใคร ทำไมถึงมีรหัสผ่านบ้านพวกเรา"

"บ้านพวกคุณงั้นเหรอ" หลินชิงเหยียนนึกว่าตัวเองเข้าผิดห้อง จึงถอยออกไปดูป้ายเลขที่ห้องข้างนอก ก็ไม่ผิดนี่!

"คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ นี่มันบ้านฉัน"

เถียนชื่อเสียจ้องมองเธออยู่สองสามวินาที จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ ใบหน้านี้เหมือนจะเคยเห็นในรูปแต่งงาน!

"เธอคือ... ญาติของเมิ่งฮ่าวคนนั้นใช่ไหม คนที่ขอยืมบ้านแต่งงานน่ะ"

เถียนชื่อเสียพูดอย่างหงุดหงิด "พวกเธอเป็นยังไงกันเนี่ย แต่งงานก็เสร็จไปแล้ว ทำไมของยังไม่ย้ายออกไปอีก รูปแต่งงานฉันเก็บไว้ตรงระเบียง รีบเอาไปให้หมดเลยนะ! ฉันกับเมิ่งฮ่าวใกล้จะแต่งงานกันแล้ว ในบ้านจะเก็บของคนอื่นไว้ไม่ได้!"

ในหัวของหลินชิงเหยียนดัง "วิ้ง" ขึ้นมาทันที

เมิ่งฮ่าว? ยืมบ้านแต่งงาน?

เธอรู้สึกมึนงงไปหมดทั้งตัว

"คุณว่าใครยืมบ้านแต่งงานนะ"

เถียนชื่อเสียกลอกตาใส่ "ก็เธอไง สามีเธอเป็นญาติของเมิ่งฮ่าวใช่ไหมล่ะ ไม่มีบ้านแล้วยังจะแต่งงานอีก ทำไมถึงขี้อวดขนาดนี้นะ รีบเอาของของเธอออกไปให้หมด ถ้าไม่เอาไปฉันจะทิ้งแล้ว"

หลินชิงเหยียนโกรธจนแทบหายใจไม่ออก เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาจ้าวหมิงอวี่ทันที

"จ้าวหมิงอวี่ ไม่ว่าตอนนี้คุณจะยุ่งแค่ไหน มาที่เรือนหอเดี๋ยวนี้ทันที บ้านของพวกเราถูกคนอื่นยึดไปแล้ว"

เถียนชื่อเสียเบะปาก "เธอจะเรียกใครมาก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น รีบเอาของออกไปซะ"

หลินชิงเหยียนไม่ยอมเสียเวลาพูดไร้สาระกับเถียนชื่อเสียอีก เธอโทรหานิติบุคคลโดยตรง

เจ้าหน้าที่นิติบุคคลรีบมาอย่างรวดเร็ว

"นิติคะ ฉันจ่ายค่าส่วนกลางตลอด แต่ในบ้านกลับมีคนอื่นมาอยู่ จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงคะ"

นิติบุคคลรีบตรวจสอบข้อมูลอย่างลนลาน เถียนชื่อเสียเชิดหน้าบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของเมิ่งฮ่าว ทางนิติตรวจสอบอยู่นานก็ไม่พบเจ้าของห้องที่ชื่อเมิ่งฮ่าวเลย นิติบุคคลจึงบอกเถียนชื่อเสียว่าเจ้าของบ้านหลังนี้คือจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียน

ใบหน้าของเถียนชื่อเสียซีดเผือดลงทันที "มะ... ไม่จริง... เมิ่งฮ่าวบอกว่านี่คือบ้านของเขา..."

ระหว่างที่กำลังคาราคาซังกันอยู่นั้น จ้าวหมิงอวี่ก็วิ่งเหงื่อท่วมหัวเข้ามา

"เหยียนเหยียน เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

หลินชิงเหยียนโกรธจนหน้าขาวซีด

"คุณถามเองเถอะ"

จ้าวหมิงอวี่ถามดูจึงได้รู้ว่า จ้าวเจี้ยนอิงบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของเมิ่งฮ่าว

เถียนชื่อเสียมือสั่นระริกขณะโทรหาเมิ่งฮ่าว ปิดเครื่อง

โทรซ้ำอีกครั้ง ก็ยังคงปิดเครื่อง

ความจริงแล้วเมื่อครู่เมิ่งฮ่าวกลับมาถึงแล้ว แต่พอเห็นหลินชิงเหยียนเดินขึ้นตึกมาจากชั้นล่าง หัวใจก็หล่นวูบ รีบหันหลังวิ่งหนีไปทันที และยังปิดโทรศัพท์มือถืออีกด้วย

เถียนชื่อเสียติดต่อไม่ได้ เมื่อมองดูสีหน้าเย็นชาของหลินชิงเหยียน ในที่สุดเธอก็ยอมเชื่อ

"คนหลอกลวง... เมิ่งฮ่าว ไอ้สารเลว!"

เธอเริ่มร้องไห้โฮ คว้าหมอนอิงบนโซฟาทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง

ท้องของหลินชิงเหยียนพลันปวดเกร็งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เธอพยุงกำแพงไว้ ใบหน้าซีดขาว

จ้าวหมิงอวี่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก "เหยียนเหยียน อย่าทำให้ผมกลัวสิ"

ริมฝีปากของหลินชิงเหยียนสั่นระริก "พาฉันไปโรงพยาบาล... ปวดท้อง..."

ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล

หลังจากหมอตรวจเสร็จก็ขมวดคิ้ว "อารมณ์แปรปรวนรุนแรงเกินไปจนกระทบกระเทือนครรภ์ ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการสักสองวัน ห้ามให้ได้รับความกระทบกระเทือนใจอีกเด็ดขาด"

หลินชิงเหยียนนอนอยู่บนเตียงคนไข้ มือทั้งสองกำผ้าปูที่นอนแน่น

จ้าวหมิงอวี่ตาแดงก่ำ เดินออกไปที่ระเบียงทางเดินเพื่อโทรศัพท์

"พ่อ! ป้าใหญ่บอกว่าเรือนหอเป็นของเมิ่งฮ่าวได้ยังไง เมิ่งฮ่าวมีรหัสผ่านเรือนหอได้ยังไงกัน แล้วเมิ่งฮ่าวยังพาผู้หญิงมาอยู่ในบ้านผมอีกเหรอ!"

ปลายสายนั้น จ้าวเจี้ยนจงมึนงงไปหมด "อะไรนะ เมิ่งฮ่าวเหรอ ไม่มีนะ... ป้าใหญ่แกแค่บอกว่าขอยืมบ้านให้เมิ่งฮ่าวใช้ดูตัว แค่ดูตัวเฉย ๆ... ไม่ได้บอกว่าจะมาอยู่นี่ นั่นมันเรือนหอบ้านเรานะ พ่อจะให้คนนอกไปอยู่ได้ยังไงกัน"

"ต้องเป็นพ่อแน่ ๆ พ่อเป็นคนให้รหัสผ่านกับป้าใหญ่ใช่ไหม เมิ่งฮ่าวพาคนมาอยู่ในบ้านตั้งสองเดือนแล้ว!"

จ้าวหมิงอวี่แผดเสียงลั่น "เหยียนเหยียนโกรธจนกระทบกระเทือนถึงลูกในท้อง ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว!"

มือของจ้าวเจี้ยนจงสั่นสะท้าน โทรศัพท์มือถือเกือบจะร่วงลงพื้น