ตอนที่ 59 หญิงชราที่ไม่มีใครดูแล

"พ่อ แจ้งความเถอะค่ะ"

"หา... แจ้งความเหรอ ไม่ได้นะ... เรื่องน่าอายในบ้านห้ามเอาไปป่าวประกาศให้คนนอกรู้... นั่นอาน้อยของแกนะ..."

หลินชิงเหยียนแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห "ถึงขนาดนี้แล้วยังจะห่วงเรื่องน่าอายในบ้านอีกเหรอคะ คุณนึกถึงเธอ แล้วเธอเคยนึกถึงคุณบ้างไหม"

ขณะกำลังพูด โทรศัพท์มือถือของจ้าวเจี้ยนจงก็ดังขึ้น

เป็นจ้าวเจี้ยนอิงโทรมา

พอรับสาย เสียงด่าทอของจ้าวเจี้ยนอิงก็แผดออกมาทันที "เจี้ยนจง! เจี้ยนเหมยมันหลอกเอาเงินแกไปใช่ไหม นังเด็กเวรนี่! เมื่อวานซืนมันยังบอกให้ฉันเอาเงินไปฝากไว้ที่มัน บอกว่าเฉียนจิ้นมีช่องทางทำเงินให้เพิ่มเป็นเท่าตัว คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะหลอกแกไปด้วยอีกคน!"

จ้าวเจี้ยนจงคอแห้งผาก "พี่ใหญ่ มัน... มันเอาเงินผมไปสองหมื่น..."

"สองหมื่นเหรอ นังตัวดีน่าโดนสับเป็นพันชิ้น! เจี้ยนจง แกอย่าเพิ่งร้อนใจ รอให้หาตัวมันเจอก่อน พี่ใหญ่จะทวงเงินคืนมาให้แกให้ได้"

สายถูกตัดไป

จ้าวเจี้ยนจงถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างเหม่อลอย

หลินชิงเหยียนประหลาดใจ ทำไมคราวนี้จ้าวเจี้ยนอิงถึงได้ออกโรงรักความยุติธรรมขนาดนี้

พอกลับถึงบ้าน จ้าวเจี้ยนจงก็หมดสภาพ เขานั่งสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าอยู่บนโซฟา เมื่อวานยังฮึกเหิมคุยโม้โอ้อวดอยู่แท้ ๆ ตอนนี้กลับเหมือนยางรถที่ถูกปล่อยลมจนแฟบ เงียบกริบพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ยังโชคดีที่โจวฮุ่ยหลานทะเลาะและห้ามเอาไว้ เขาจึงหยิบไปแค่สองหมื่น ถ้าหากเอาเงินไปหมดทั้งห้าหมื่นหยวนล่ะก็...

จ้าวเจี้ยนจงเสียใจจนแทบอยากจะตาย!

หญิงชราที่เมื่อครู่ยังเอะอะโวยวายเสียงดัง ตอนนี้ก็ไม่กล้าปริปากเช่นกัน เมื่อวานยังออกเงินช่วยลูกสาวสองคนกับลูกชายอีกหนึ่งคนอย่างคล่องมือ แต่วันนี้กลับเงียบสนิทไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ เจี้ยนเหมยเองก็เคยมาขอเงินเธอเหมือนกัน

เธอคิดว่าลูกสาวคนเล็กหย่าร้าง ต้องเลี้ยงดูลูกคนเดียว ชีวิตยากลำบาก เงินหลักสิบหลักร้อย เธอจึงยอมให้

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอยังเพิ่งให้เงินจ้าวเจี้ยนเหมยไปหนึ่งพันหยวน คิดไม่ถึงเลยว่าเจี้ยนเหมยจะกล้ามาหลอกเอาเงินของเจี้ยนจง

เฮ้อ!

โจวฮุ่ยหลานรู้เรื่องที่จ้าวเจี้ยนเหมยหลอกจ้าวเจี้ยนจงแล้ว ตอนนี้เห็นสภาพของจ้าวเจี้ยนจงเป็นแบบนี้ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่แอบก่นด่าจ้าวเจี้ยนเหมยอยู่ในใจ

ทางด้านจ้าวเจี้ยนอิงถือโทรศัพท์มือถือกดโทรออกหาจ้าวเจี้ยนเหมยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปากก็พร่ำสบถด่าไม่หยุด เมื่อวานเจี้ยนเหมยบอกว่าจะเข้าไปเอาเงินช่วยงานในห้องของโจวฮุ่ยหลาน เธอยังช่วยดูต้นทางบังหน้าให้อยู่เลย นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้เจี้ยนเหมยจะแอบไปหลอกเอาเงินจากมือเจี้ยนจงมาได้คนเดียว แล้วชิ่งหนีเอาไปใช้คนเดียวแบบนี้

ถุย! กะจะฮุบคนเดียวงั้นเรอะ!

จ้าวเจี้ยนอิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ

แต่เจ็บใจไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะหาตัวจ้าวเจี้ยนเหมยไม่เจอเสียแล้ว

เช้าตรู่วันที่ห้าพฤษภาคม หลินชิงเหยียนพาจ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานสองสามีภรรยา พร้อมด้วยจ้าวหมิงอวี่และจ้าวหมิงซินเดินทางออกจากบ้านตระกูลจ้าว

หญิงชราเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องไม่ออกมา เป็นจ้าวเจี้ยนจงที่เดินไปเคาะประตูแล้วพูดผ่านประตูเข้าไป

"แม่ พวกผมไปแล้วนะ ผมจะไปลองดูงานที่ไห่เฉิงก่อน ถ้าทำไหวก็ทำ ถ้าทำไม่ไหวก็จะกลับมาครับ"

พลันที่จ้าวเจี้ยนจงเดินจากไป หญิงชราในห้องก็เริ่มส่งเสียงร้องไห้ เสียงสูงเสียงต่ำสลับกันไปราวกับกำลังร้องงิ้ว

ร้องไห้อยู่ตั้งนานก็ไม่มีใครเข้ามาปลอบ เธอจึงจำต้องเดินออกมา ล้างหน้าล้างตา แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของจ้าวเจี้ยนอิง

เมื่อรู้ว่าจ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานจากไปแล้วจริง ๆ คิ้วของจ้าวเจี้ยนอิงก็ขมวดมุ่น

"อะไรนะ เจี้ยนจงทิ้งแม่ไว้บ้านคนเดียวจริง ๆ เหรอ ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน"

"เจี้ยนจงบอกว่าจะไปดูที่ไห่เฉิงก่อน ทำไหวก็ทำ ทำไม่ไหวค่อยกลับมา ต้าอิง แล้วแม่จะทำยังไงล่ะ เขาจะไม่สนใจแม่แล้วใช่ไหมเนี่ย..."

หญิงชราพูดไปพูดมาก็เริ่มร้องไห้ขึ้นมาอีก

จ้าวเจี้ยนอิงรู้สึกรำคาญใจ โบกมือห้ามไม่ให้แม่ของตนร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ

"อย่าร้องเลย ร้องจนฉันปวดหัวไปหมดแล้ว ให้ฉันคิดดูก่อน..."

"แม่ไม่ไปอยู่บ้านเจี้ยนเจิ้งหรอกนะ ที่บ้านนั้นไม่มีอะไรสักอย่าง ให้ไปอยู่ที่นั่นแม่ยอมตายเสียดีกว่า..."

จ้าวเจี้ยนอิงรู้สึกปวดขมับจนเส้นเลือดเต้นตุบ ๆ

"หยุดร้องได้แล้ว! แม่ก็อยู่ที่บ้านเจี้ยนจงไปนั่นแหละ เดี๋ยวให้หลี่ซิ่วเหลียนกลับมาทำกับข้าวให้แม่กิน"

หญิงชรายิ่งไม่ยอมเข้าไปใหญ่

"แม่กินกับข้าวที่หล่อนทำไม่ลงหรอก ล้างผักก็ยังล้างไม่สะอาดเลย แม่ไม่กิน"

จ้าวเจี้ยนอิงมีสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน

"แล้วแม่จะให้ทำยังไงล่ะ หรือจะให้ส่งแม่เข้าเมืองไปอยู่บ้านน้องสาม"

"แม่ไม่ไป เมียน้องสามจ้องจะกินหัวแม่อยู่แล้ว แม่อยู่บ้านเจี้ยนจงเหมือนเดิม แล้ววันละสามมื้อจะมากินข้าวบ้านแกนี่แหละ"

จ้าวเจี้ยนอิงหมดปัญญา แต่เมิ่งชิ่งกังกลับไม่ยอม และเริ่มทะเลาะกับจ้าวเจี้ยนอิงตรงนั้นทันที

เขาบอกว่าจ้าวเจี้ยนอิงเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว เรื่องของตระกูลจ้าวไม่ถึงคิวให้เธอเข้ามายุ่ง

หญิงชราอยู่ในสภาพเคว้งคว้างไร้ที่พึ่ง กินข้าวที่บ้านของจ้าวเจี้ยนอิงอยู่สองวัน และถูกเมิ่งชิ่งกังชักสีหน้าใส่ตลอดทั้งสองวัน

วันที่สาม หญิงชราไม่ได้ไปบ้านของจ้าวเจี้ยนอิง แต่เดินเข้าตำบลไปหาจ้าวเจี้ยนเจิ้งด้วยตัวเอง

พอถึงร้านอาหารก็เริ่มร้องไห้โฮ บอกว่าครอบครัวจ้าวเจี้ยนจงทิ้งไปกันหมดแล้ว ไม่มีใครสนใจ ปล่อยให้เธอต้องไปกินข้าวบ้านจ้าวเจี้ยนอิงตั้งสองวัน จะไปกินอีกก็ไม่ได้แล้ว

จ้าวเจี้ยนเจิ้งยังไม่ทันอ้าปาก หลี่ซิ่วเหลียนก็เริ่มด่ากราด แม้จะไม่ได้เอ่ยชื่อระบุตัวหญิงชราตรง ๆ แต่นางรู้ดีแก่ใจ หลี่ซิ่วเหลียนด่ากระทบเทียบเปรียบเปรย คนที่โดนด่าก็คือนางนั่นเอง

สุดท้าย หญิงชราไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่อึกเดียวในร้านอาหาร ต้องเดินคอตกกลับมาเอง

พอกลับถึงบ้าน มองดูห้องครัวที่ว่างเปล่า ก็ร้องไห้ออกมาอีกรอบ

เพื่อนบ้านได้ยินเสียงร้องไห้จึงโทรศัพท์หาจ้าวเจี้ยนจง จ้าวเจี้ยนจงร้อนใจ รีบโทรหาจ้าวเจี้ยนอิงทันที

"พี่ใหญ่ แม่เป็นอะไรไปครับ ทำไมถึงอยู่บ้านร้องไห้อยู่คนเดียวแบบนั้น"

จ้าวเจี้ยนอิงโวยวายด้วยความโมโห "แกไม่บอกไม่กล่าวสักคำก็หนีไป ปล่อยแม่ไว้คนเดียวจะทำยังไง แกสะบัดก้นไปสบายตัวคนเดียว แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่าแม่จะกินข้าวยังไง"

จ้าวเจี้ยนจงเงียบกริบ พูดไม่ออก

โจวฮุ่ยหลานอดไม่ได้ที่จะพูดเสียงเบา "แม่ก็ไม่ใช่แม่ของพี่คนเดียวสักหน่อย"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ เขาเพิ่งมาไห่เฉิงได้แค่สองวัน แม่ก็ไม่มีคนดูแลแล้ว ถ้าเขาหางานทำที่ไห่เฉิงจริง ๆ มีหวังพวกน้อง ๆ ที่บ้านคงปล่อยให้แม่อดตายกันพอดี

"ฮุ่ยหลาน พวกเรากลับกันเถอะ"

โจวฮุ่ยหลานไม่อยากกลับเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ในเมื่อจ้าวเจี้ยนจงพูดออกมาแล้ว เธอก็แย้งไม่ได้

พอจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนเลิกงานกลับมา จ้าวเจี้ยนจงก็บอกว่าตนไม่อยากอยู่ไห่เฉิงแล้ว อยากกลับบ้าน

หลินชิงเหยียนไม่ได้ห้ามปราม เดิมทีเธอก็แค่อยากให้จ้าวเจี้ยนจงตาสว่างมองเห็นความจริงบางอย่าง ตอนนี้บรรลุเป้าหมายแล้ว อยากกลับก็กลับสิ

ทว่าจ้าวเจี้ยนจงยังไม่ทันได้กลับ จ้าวเจี้ยนอิงกลับพาหญิงชรามาส่งถึงไห่เฉิงเสียก่อน

พอหญิงชราเห็นหน้าจ้าวเจี้ยนจงก็ร้องไห้โฮ ด่าทอว่าจ้าวเจี้ยนจงไม่ดูแล ทิ้งนางไว้ที่บ้านคนเดียว

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกผิดเต็มหัวใจ ส่วนโจวฮุ่ยหลานยืนมองด้วยสายตาเย็นชา

จ้าวเจี้ยนอิงบอกว่าตนพยายามสรรหาวิธีทำกับข้าวให้แม่กินแล้ว แต่แม่กินฝีมือเธอไม่ลง บอกว่าไม่อร่อยเหมือนที่โจวฮุ่ยหลานทำ และยืนกรานจะมาไห่เฉิงให้ได้ เธอหมดปัญญาจึงต้องให้หวังเฉียงขับรถพามาส่ง

จ้าวเจี้ยนจงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ให้แม่กับจ้าวเจี้ยนอิงพักค้างคืนที่นี่

ตกค่ำ จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนไม่ได้พักที่เรือนหอหลังใหม่ แต่ยังคงนอนที่บ้านเก่าของตระกูลหลิน

ในเรือนหอจึงมีแค่จ้าวเจี้ยนจง โจวฮุ่ยหลาน จ้าวเจี้ยนอิง และหญิงชรา

เมิ่งฮ่าวแวะมาหาพร้อมหิ้วถุงผลไม้มาด้วย บอกว่ารู้ว่ายายอยู่ที่นี่เลยตั้งใจมาเยี่ยม

หญิงชรามองหลานชายคนโต ยิ่งมองก็ยิ่งเอ็นดู

"ยังมีเมิ่งฮ่าวที่นึกถึงฉัน ดูสิ อุตส่าห์ซื้อผลไม้ติดไม้ติดมือมาด้วย"

โจวฮุ่ยหลานคร้านจะทนฟังพวกนั้นพล่าม จึงเดินออกจากห้องลงไปเดินเล่นข้างล่างในโครงการ

จ้าวเจี้ยนอิงรีบดึงตัวจ้าวเจี้ยนจงไว้ทันที

"เจี้ยนจง พี่ใหญ่มีเรื่องจะขอร้องแกหน่อย"

จ้าวเจี้ยนจงตอบ "พี่ใหญ่พูดอะไรแบบนั้น มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะ จะมาขอร้งขอร้องอะไรกัน"

จ้าวเจี้ยนอิงยิ้มแป้นพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง "ห้องนี้เป็นเรือนหอใหม่ ยังมีกลิ่นสารระเหย ชิงเหยียนท้องอยู่เลยยังมาอยู่ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ พอดีพี่ไปทาบทามผู้หญิงไว้ให้เมิ่งฮ่าวคนหนึ่งน่ะ ทางนู้นเขามีเงื่อนไขว่าต้องมีบ้านที่ไห่เฉิง เรามาปรึกษากันหน่อยได้ไหม ขอยืมห้องนี้ให้เมิ่งฮ่าวเจอกับฝ่ายหญิงหน่อย แล้วบอกไปว่าบ้านหลังนี้เป็นของเมิ่งฮ่าว แกวางใจได้ แค่ยืมห้องนัดเจอกันแป๊บเดียว จะสำเร็จหรือเปล่ายังไม่รู้เลย"

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกลำบากใจ จ้าวเจี้ยนอิงจึงกล่อมต่อ

"เมิ่งฮ่าวก็อายุยี่สิบห้า ยี่สิบหกแล้ว แกก็รู้นี่ว่างานการเขายังไม่เป็นโล้เป็นพาย บ้านก็ไม่มี ยิ่งหาเมียยากเข้าไปใหญ่ ไหน ๆ หมิงอวี่ก็ยังไม่ได้มาอยู่ ข้าวของก็ใหม่เอี่ยมทุกอย่าง แค่ยืมใช้สถานที่เจอกันเฉย ๆ แกไม่ต้องไปบอกฮุ่ยหลานหรอก พอเจอกันเสร็จเขาก็ไปแล้ว ถือว่าพี่ใหญ่ขอร้องแกเถอะนะ"

เมิ่งฮ่าวมองรูปแต่งงานของจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียน มุมปากกระตุกยิ้มบาง ๆ เขาเชื่อมั่นในตัวแม่ของเขาว่าต้องกล่อมสำเร็จแน่ ลุงใหญ่เป็นคนหลอกง่ายอยู่แล้ว

และก็จริงดังคาด จ้าวเจี้ยนจงหลงเชื่อ

"งั้นตกลงตามนี้นะครับ แค่มาเจอกันในห้องนี้ เจอกันเสร็จแล้วก็ต้องรีบไป ห้ามแตะต้องข้าวของในห้องนี้เด็ดขาดนะ"

"แน่นอนอยู่แล้ว ไม่แตะต้องอะไรในห้องนี้เลยสักชิ้น แค่นัดเจอกันเฉย ๆ"

จ้าวเจี้ยนจงบอกรหัสผ่านประตูดิจิทัลให้จ้าวเจี้ยนอิง ทำเอาเธอดีใจจนเนื้อเต้น

หลังจากพักอยู่ที่ไห่เฉิงต่ออีกสองวัน โจวฮุ่ยหลานก็ปรึกษากับจ้าวเจี้ยนจงว่า จะอยู่ที่ไห่เฉิงตลอดไปแบบนี้ไม่ได้ ในเมื่อหญิงชรามาอยู่ที่นี่ แล้วที่นี่ก็เป็นเรือนหอใหม่ของลูกชายกับลูกสะใภ้ พวกเขามาปักหลักอาศัยอยู่ที่นี่มันจะดูเหมาะสมได้อย่างไร

จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลานเตรียมจะพาคุณย่าและจ้าวเจี้ยนอิงกลับบ้าน แต่จ้าวเจี้ยนอิงกลับบอกว่าจะแวะไปหาเมิ่งฮ่าว ให้พวกเขากลับไปก่อน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า จ้าวเจี้ยนอิงจะจัดแจงให้เมิ่งฮ่าวมาดูตัวในเรือนหอของหลินชิงเหยียนเข้าจริง ๆ