ตอนที่ 58 การลงทุนสองหมื่น

จ้าวเจี้ยนเหมยมีสีหน้ากระตือรือร้นพลางเร่งเร้าเสียงเบา

"พี่ คุยกับพี่สะใภ้ดีๆ นะ แค่เดือนสองเดือนก็ได้กำไรเท่าตัวแล้ว เฉียนจิ้นเขามีลู่ทาง คนอื่นไม่มีโอกาสแบบนี้หรอกนะ พี่ลองคิดดูสิ ค่างวดบ้านของหมิงอวี่สูงขนาดนั้น ถ้าเงินก้อนนี้เพิ่มเป็นเท่าตัวก็เป็นหนึ่งแสนหยวนแล้ว จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระเรื่องเงินกู้ของหมิงอวี่ได้ไม่ใช่เหรอพี่"

จ้าวเจี้ยนจงคิดดูแล้วก็เห็นว่าจริง

"ได้ เดี๋ยวพี่ปรึกษากับพี่สะใภ้ของเธอดูก่อน ปรึกษาเรียบร้อยแล้วเธอค่อยมารับเงิน"

จ้าวเจี้ยนเหมยกำชับอีกสองสามประโยคก่อนจะเดินจากไปด้วยความดีใจ การมาและไปของจ้าวเจี้ยนเหมยในครั้งนี้ ไม่ได้เอ่ยถามถึงแม่แก่ๆ เลยแม้แต่คำเดียว

หญิงชราอัดอั้นตันใจจนทนไม่ไหว ร้องไห้โฮเดินไปยังบ้านของจ้าวเจี้ยนอิง

พลางเติมสีใส่ไข่ยกใหญ่ บอกว่าหลินชิงเหยียนเพิ่งแต่งเข้าบ้านก็ไล่นางไป ไม่ยอมให้นางอยู่บ้านลูกชายคนโต ทั้งยังบอกว่าหลินชิงเหยียนจะทำลายร้านอาหารของบ้านรองจนเปิดต่อไม่ได้ พูดไปพูดมาก็วกมาลงที่จ้าวเจี้ยนจงกับโจวฮุ่ยหลาน บอกว่าโจวฮุ่ยหลานเป็นคนยุแยงตะแคงรั่ว ทั้งหมดเป็นเพราะโจวฮุ่ยหลานคอยเสี้ยม ถ้าไม่ใช่เพราะโจวฮุ่ยหลาน หลินชิงเหยียนคงไม่มีความกล้าขนาดนี้

จ้าวเจี้ยนอิงกำลังเด็ดผักอยู่ ชะงักมือทันที "อะไรนะ"

หญิงชรายิ่งพูดยิ่งโมโห "ตระกูลจ้าวไปทำกรรมอะไรไว้ ถึงต้องมาเจอแต่ตัวซวยพวกนี้!"

หญิงชราพูดวกไปวนมาอยู่แค่เรื่องพวกนี้ สรุปได้ประโยคเดียวว่า หลินชิงเหยียนชั่วร้าย โจวฮุ่ยหลานยิ่งชั่วร้ายกว่า!

ไฟโทสะในใจของจ้าวเจี้ยนอิงลุกพรึ่บขึ้นมาทันที คว้าผ้ากันเปื้อนเตรียมจะพุ่งออกไป แต่พอวิ่งไปถึงหน้าประตู ขากลับชะงักหยุดอยู่กับที่ ในใจนางยังมีธุระสำคัญอยู่ หากตอนนี้ไปก่อเรื่องทะเลาะกับเจี้ยนจงและฮุ่ยหลาน เรื่องของนางคงจัดการได้ยากแล้ว

"แม่ แม่บอกว่าหลินชิงเหยียนจะพาเจี้ยนจงไปทำงานที่ไห่เฉิงเหรอ"

"ใช่สิ! บอกว่าอะไรบริษัทตกแต่งภายใน งานเบาเงินดี หลอกผีสิไม่ว่า!"

จ้าวเจี้ยนอิงกลอกตาไปมา หากเจี้ยนจงไปไห่เฉิง เรื่องนั้นก็ยิ่งจัดการง่ายขึ้น

จ้าวเจี้ยนอิงเกลี้ยกล่อมผู้เป็นแม่ "แม่ จะว่าไปแม่อยู่บ้านพี่ใหญ่มาตั้งหลายปี ไปอยู่บ้านรองบ้างก็ดีนะ แม่ดูอย่างอาสะใภ้รองในตระกูลสิ ก็ผลัดกันไปอยู่บ้านลูกชายสองคนไม่ใช่เหรอ แม่ไปอยู่บ้านรองสักพักก็ดีเหมือนกัน ไหนจะบ้านสามอีก พี่น้องสามคนยังไงก็ต้องผลัดกันดูแล ไม่อย่างนั้นคนนอกจะเอาไปนินทาได้"

หญิงชราอึ้งไป "แกพูดอะไรนะ"

เจ้าลูกรองมีบ้านอยู่ในหมู่บ้านก็จริง แต่ครอบครัวนั้นอาศัยอยู่ที่ร้านอาหารในตำบลตลอดทั้งปี บ้านหลังนั้นปล่อยทิ้งร้างมากี่ปีแล้ว ข้าวของอะไรก็ไม่มี นางจะไปอยู่ได้อย่างไร ใครจะทำกับข้าวให้นางกิน

"ต้าอิง แกเลอะเลือนไปแล้วหรือไง บ้านของเจ้ารองไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ฉันจะกินอะไร จะอยู่ที่ไหน แล้วจะเอาผ้าห่มที่ไหนมาห่ม"

จ้าวเจี้ยนอิงกลอกตาอีกรอบ "เอาแบบนี้ไหมแม่ ถือโอกาสนี้เรียกเจี้ยนจง เจ้ารอง เจ้าสามมาคุยกันให้รู้เรื่อง แม่อยู่แต่บ้านพี่ใหญ่ตลอด คนในหมู่บ้านคงอดไม่ได้ที่จะพูดว่าเจ้ารองกับเจ้าสามไม่กตัญญู มันไม่ดีต่อเจ้ารองกับเจ้าสามเลยนะ เดี๋ยวคนในหมู่บ้านจะนินทาเอา"

"ใครกล้าว่าเจ้ารองกับเจ้าสามไม่กตัญญู!" หญิงชราร้อนใจขึ้นมาทันที

นางปักใจอยู่กับบ้านพี่ใหญ่เท่านั้น ที่นั่นความเป็นอยู่ดี มีของครบทุกอย่าง โจวฮุ่ยหลานมือเติบ อาหารการกินของใช้ไม่เคยปล่อยให้นางขาด ส่วนบ้านรองก็มีแต่เตาเย็นหม้อเย็นไม่ได้หุงหาอาหาร ฝั่งเฉิงลี่สะใภ้สามก็ไม่คิดจะสนใจนางเลยสักนิด

ในบรรดาลูกชายสามคน อยู่บ้านพี่ใหญ่สบายที่สุดแล้ว

แต่ตอนนี้ ที่ที่สบายที่สุดกลับอยู่ไม่ได้แล้ว แม้แต่ลูกสาวคนโตที่คอยเข้าข้างนางมาตลอด ก็ยังเกลี้ยกล่อมให้นางผล

หญิงชราร้องไห้ออกจากบ้านของจ้าวเจี้ยนอิงมาอีกครั้ง

คิดจะกลับบ้านก็ยังเจ็บใจไม่หาย ครั้นจะไม่กลับบ้านแล้วจะไปไหนได้อีก

เธอจึงนั่งร้องไห้อยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านเสียเลย เพิ่งจะสะอื้นไปได้สองสามคำ อาสะใภ้ในตระกูลคนหนึ่งก็ผ่านมาเห็นเข้า "อุ๊ย พี่สะใภ้ หลานชายเพิ่งจัดงานมงคลเสร็จ ร้องไห้ทำไมกันล่ะเนี่ย"

หญิงชราอ้าปาก คิดจะบอกว่าหลินชิงเหยียนไล่ตนออกมา แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงคอไป

หากเกิดมีใครซักไซ้ไล่เลียงจนสาวไปถึงเรื่องที่ลูกรองโกงเงินลูกคนโตขึ้นมา... ลูกรองยังต้องเอาหน้าเอาตาอยู่นะ!

พูดไม่ได้เด็ดขาด!

หญิงชราจำต้องกล้ำกลืนความคับแค้นใจกลับลงไปอย่างช่วยไม่ได้

นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยทีเดียว

จ้าวเจี้ยนอิงยังคงไม่วางใจจึงตามออกมา และคอยเดินตามผู้เป็นแม่อยู่ห่าง ๆ กลับไปที่บ้านตระกูลจ้าว

จ้าวหมิงซินเห็นจ้าวเจี้ยนอิงมาก็เบะปาก "แม่คะ ป้าใหญ่หน้าหนาจริง ๆ เมื่อวานถึงขนาดนั้นแล้ว วันนี้ยังกล้ามาอีก"

โจวฮุ่ยหลานตีเธอทีหนึ่ง "อย่าพูดจาซี้ซั้ว"

ทว่าในใจเธอกลับรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่อยากจะพูดคุยกับจ้าวเจี้ยนอิงเลยสักนิด แต่ก็ปล่อยให้ลูกสาวพูดจาว่าร้ายลับหลังผู้ใหญ่ไม่ได้ มันไม่ดี!

จ้าวหมิงซินส่งเสียงฮึออกมาเบา ๆ แล้วแกล้งพูดเสียงดัง "ป้าใหญ่มาแล้วค่ะ พี่สะใภ้จะพาพ่อกับแม่ของฉันไปไห่เฉิง! หางานคุมงานก่อสร้างให้พ่อ งานเบาแถมได้เงินเยอะด้วย!"

โจวฮุ่ยหลานก้มหน้าก้มตาเก็บของ กล่องกระดาษใบใหญ่สองกล่องอัดแน่นไปด้วยเนื้อและผักจนพูน

"ไปตามพี่สะใภ้แกมา เอาไปส่งให้ลุงใหญ่กับลุงรองของแกที"

จ้าวหมิงซินวิ่งกระโดดโลดเต้นขึ้นชั้นบนไป ไม่นานนัก หลินชิงเหยียนกับจ้าวหมิงอวี่ก็ลงมา ทั้งคู่ขับรถขนของมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านโจวโหลว

พอพวกเขาก้าวพ้นประตูไปได้ไม่ทันไร จ้าวเจี้ยนจงก็เอามือถูกันไปมาพลางเอ่ยปรึกษากับโจวฮุ่ยหลาน

"ฮุ่ยหลาน เจี้ยนเหมยบอกว่ามีโอกาสดี ๆ อยู่นะ... เฉียนจิ้นเขารู้จักคน เอาเงินไปลงทุนเดือนเดียวก็ได้เงินคืนเป็นสองเท่าแล้ว ฉันคิดว่าจะเอาเงินรับไหว้ห้าหมื่นหยวนนั่นไปลง เดือนเดียวก็กลายเป็นหนึ่งแสน จะได้ช่วยลดภาระให้เสี่ยวอวี่ได้ตั้งเยอะ..."

"เพิ่มเป็นสองเท่าเนี่ยนะ?" โจวฮุ่ยหลานตกใจจนผ้าขี้ริ้วในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังเผละ "เรื่องดี ๆ แบบนั้นมันมีที่ไหนกัน มีเรื่องดีขนาดนี้แล้วมันจะตกถึงหัวคุณหรือไง เงินของเจี้ยนเหมยเองล่ะ ทำไมหล่อนไม่เอาไปลงทุนเอง ฉันไม่ยอมหรอกนะ เงินสองหมื่นหยวนที่ยืมเราไปยังไม่คืนเลย หึ ฉันว่าหล่อนกำลังหาเรื่องมาหลอกสูบเงินคุณอีกล่ะสิไม่ว่า"

"ดูคุณพูดเข้าสิ หล่อนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเรานะ จะมาหลอกฉันได้ยังไง..."

"น้องสาวแท้ ๆ แล้วยังไง จ้าวเจี้ยนเจิ้งก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของคุณเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ยังหลอกเอาเงินคุณไปตั้งหมื่นหยวนได้เลย!" โจวฮุ่ยหลานโกรธจนเจ็บแปลบที่หน้าอก "เงินก้อนนี้เป็นเงินรับไหว้ของเสี่ยวอวี่ พวกเราจะแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด!"

"แต่เจี้ยนเหมยบอกว่า..."

"หล่อนพูดอะไรคุณก็เชื่อไปหมด ทำไมคุณไม่เชื่อฉันบ้างล่ะ" โจวฮุ่ยหลานน้ำตาไหลพราก "เจี้ยนจง พวกเราใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขและมั่นคงไม่ได้หรือไง อย่าเอาแต่คิดจะรวยทางลัดอยู่เรื่อยเลย!"

ทว่าใจของจ้าวเจี้ยนจงลอยไปกับเรื่องนั้นแล้ว ยืนกรานหัวชนฝาว่าจะต้องเอาเงินไปให้จ้าวเจี้ยนเหมยให้ได้

ในที่สุดจ้าวเจี้ยนจงก็ทิ้งคำขาด "บ้านนี้ฉันยังเป็นคนตัดสินใจได้อยู่ไหม สองหมื่น! ฉันจะลงแค่สองหมื่นหยวน! พอใจหรือยัง!"

พอกลุ่มของจ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนกลับมาจากหมู่บ้านโจวโหลว ก็เห็นจ้าวเจี้ยนเหมยเพิ่งเดินออกไปพอดี

หลินชิงเหยียนสงสัย จ้าวเจี้ยนเหมยวิ่งมาที่นี่วันเดียวตั้งสองรอบ คิดจะทำอะไรกันแน่

โจวฮุ่ยหลานเห็นลูกชายกับลูกสะใภ้กลับมา จึงรีบเล่าเรื่องที่จ้าวเจี้ยนจงเอาเงินไปให้จ้าวเจี้ยนเหมยลงทุนให้ฟังทันที

หลินชิงเหยียนโมโหขึ้นมาทันควัน

"พ่อคะ!" หลินชิงเหยียนร้อนใจ "นั่นมันกลโกงชัด ๆ! มีเรื่องดีขนาดที่เงินเพิ่มเป็นสองเท่าในหนึ่งเดือนที่ไหนกันคะ เฉียนจิ้นแฟนของอาน้อยนั่น ฉันตรวจดูแล้ว เป็นแค่อันธพาลต้มตุ๋นที่เที่ยวหลอกคนอื่นไปลงทุน เมื่อสองปีก่อนยังเคยติดคุกข้อหาฉ้อโกงมาแล้วด้วยซ้ำ!"

จ้าวเจี้ยนจงมือสั่น ขี้เถ้าบุหรี่ร่วงใส่กางเกง "ม...ไม่น่าใช่หรอกมั้ง... เจี้ยนเหมยเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพ่อนะ..."

"น้องสาวแท้ ๆ แล้วจะไม่หลอกพ่อหรือคะ รีบโทรหาเลยค่ะ ตอนนี้หล่อนยังไปได้ไม่ไกล พวกเราต้องเอาเงินคืนมาให้ได้"

จ้าวเจี้ยนจงรีบกดโทรหาเบอร์ของจ้าวเจี้ยนเหมย ปรากฏว่าปิดเครื่อง

พอกดโทรซ้ำอีกครั้ง ก็ยังคงปิดเครื่องอยู่เหมือนเดิม

ใบหน้าของจ้าวเจี้ยนจงค่อย ๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย

"พ่อคะ บ้านอาน้อยอยู่ที่ไหน พวกเราไปตามหาหล่อนกันค่ะ"

หลินชิงเหยียนขับรถพาจ้าวเจี้ยนจงกับจ้าวหมิงอวี่สองพ่อลูกมุ่งหน้าไปยังบ้านของจ้าวเจี้ยนเหมย

ทว่าในตำบล ร้านทำเล็บของจ้าวเจี้ยนเหมยปิดตัวไปนานแล้ว และไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้จ้าวเจี้ยนเหมยพักอยู่ที่ไหน

จ้าวเจี้ยนจงถึงกับอึ้งงันไปในทันที!

ถูกน้องชายแท้ ๆ หลอกไปแล้ว ยังมาโดนน้องสาวแท้ ๆ หลอกซ้ำอีก ทำไมกันล่ะ เขาเป็นคนหลอกง่ายขนาดนั้นจริง ๆ หรือ ในสายตาของน้องชายกับน้องสาว เขาเป็นแค่คนโง่คนหนึ่งจริง ๆ ใช่ไหม