ตอนที่ 57 ถอนฟืนใต้กระทะ

คุณย่านั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนโซฟา บุหรี่ในมือของจ้าวเจี้ยนจงมอดไหม้จนเกือบถึงปลายนิ้วโดยไม่รู้ตัว โจวฮุ่ยหลานยืนหันหลังให้ประตู ไหล่สั่นเทาน้อยๆ

พอได้ยินเสียงฝีเท้า โจวฮุ่ยหลานก็ปาดหน้าปาดตาโดยไม่หันกลับมา "กลับมากันแล้วเหรอ"

จ้าวหมิงอวี่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก คุณย่าก็เปิดฉากซักทันที

"พวกแกสองคนไปทวงเงินกับอารองของแกมาใช่ไหม"

หลินชิงเหยียนชิงตอบตัดหน้าจ้าวหมิงอวี่ "ใช่ค่ะ ไปทวงเงินมา แล้วฉันยังบอกด้วยว่าจะร้องเรียนเอาผิดเขา"

"อะไรนะ"

คนทั้งสามในห้องต่างพากันอึ้งงัน หันขวับมามองหลินชิงเหยียนเป็นตาเดียว

"แก... แกคิดจะทำอะไร" เสียงของคุณย่าสั่นเครือ "นั่นน่ะอารองของแกนะ!"

"ฉันรู้ค่ะ" หลินชิงเหยียนนั่งลงอย่างใจเย็น หยิบกล้วยลูกหนึ่งขึ้นมาปอก "ถ้าเขาไม่ใช่อารองของหมิงอวี่ ฉันคงไม่คิดจะร้องเรียนเอาผิดหรอกค่ะ"

จ้าวเจี้ยนจงรู้สึกคอตีบตัน ลูกสะใภ้คนนี้ทำอะไรไม่เคยอยู่ในกรอบธรรมดา เมื่อครู่นี้ภรรยาของอารองเพิ่งโทรศัพท์มาร่ำไห้จะเป็นจะตาย บอกว่าหลานชายแท้ๆ คิดจะบีบครอบครัวพวกเขาให้ตาย

หลินชิงเหยียนกัดกล้วยไปคำหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

"อารองบอกพวกคุณแค่ว่าพวกเราไปทวงเงินเหรอคะ"

จ้าวเจี้ยนจงขานรับ "อืม" คำเดียว ไม่มีคำพูดอะไรต่อ

"งั้นฉันเล่าให้ฟังเองค่ะ" หลินชิงเหยียนวางกล้วยลง "โต๊ะจีนราคาโต๊ะละ 588 เขาโก่งราคาเป็น 688 ฟันกำไรจากคุณไปโต๊ะละ 100 เจ็ดสิบสองโต๊ะก็คือ 7,200 บุหรี่ เหล้า เนื้อ ผัก ก็แจ้งราคาเกินจริง ฟันไปอีก 3,000 รวมกันแล้วเป็นเงินหมื่นกว่าหยวน ฉันไปทวงกลับคืนมาได้หนึ่งหมื่นหยวนถ้วนค่ะ"

เธอส่งสายตาให้จ้าวหมิงอวี่ จ้าวหมิงอวี่จึงรีบโอนเงินให้จ้าวเจี้ยนจงทันที

จ้าวหมิงซินกระโดดตบมือ "สมควรแล้ว! ใครใช้ให้ใจดำหน้าเลือดกันล่ะ!"

คุณย่าคว้าหมอนอิงปาใส่ "แกหาว่าใครหน้าเลือด! นั่นอารองของแกนะ!"

จ้าวหมิงซินเบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไว

หลินชิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ใจดำหน้าเลือดหรือไม่ คุณย่ารู้อยู่แก่ใจค่ะ หลานชายแท้ๆ จัดงาน ซองช่วยงานไม่ใส่สักหยวนเดียว ยังย้อนกลับมาโกงเงินไปตั้งหนึ่งหมื่นหยวน อารองแบบนี้ พวกเราไม่กล้านับญาติหรอกค่ะ"

"แกพูดว่าอะไรนะ" คุณย่าเบิกตากว้าง "แก... แกกล้าไม่นับญาติเหรอ"

"คุณย่าจะนับก็เรื่องของคุณย่าค่ะ นั่นลูกชายคุณย่า" หลินชิงเหยียนมองอีกฝ่าย "แต่พวกเรา ไม่นับค่ะ"

"เหิมเกริมใหญ่แล้วนะ!" คุณย่าโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

หลินชิงเหยียนลูบท้องตัวเอง "คุณย่าอย่าทำลูกฉันตกใจสิคะ ลูกสาวสองคนกับลูกชายอีกคนของคุณย่ารวมหัวกันโกงพ่อสามีของฉัน คุณย่าไม่นึกสงสารเห็นใจลูกชายคนโต แต่กลับปกป้องสามคนนั้น ลำเอียงได้ขนาดนี้ ก็นับว่าหาดูได้ยากจริงๆ ค่ะ"

คุณย่าเอามือทุบอก ทำท่าเหมือนหายใจไม่ออก

"เจี้ยนจง! แกจะทนดูมันทำครอบครัวนี้พังหรือไง จะทนดูมันทำให้แม่แกโมโหตายแบบนี้เหรอ"

จ้าวเจี้ยนจงก้มหน้าสูบบุหรี่ ไม่พูดไม่จาสักคำ

เมื่อคืนตอนสร่างเมา โจวฮุ่ยหลานได้เล่าสิ่งที่โจวฮุ่ยจวินเห็นให้ฟัง เขารู้ว่าเรื่องเนื้อ ผัก บุหรี่ และเหล้า น้องรองคงโก่งราคาแน่นอน แต่ก็คิดว่าอย่างไรเสียก็เป็นน้องชายแท้ๆ ต่อให้บวกเพิ่มไปบ้างก็คงแค่สองสามพันหยวน ทว่าเขาไม่นึกเลยว่าแม้แต่ค่าโต๊ะจีน เจี้ยนเจิ้งก็ยังกล้าโก่งราคาด้วย

น้องชายแท้ๆ เล่นงานเขาถึงขนาดนี้ หัวใจของเขาเย็นเยียบไปครึ่งดวงแล้ว

โจวฮุ่ยหลานกลัวว่าคุณย่าจะเป็นอะไรไปจริงๆ จึงคิดจะเข้าไปห้าม แต่ถูกจ้าวหมิงซินดึงตัวไว้ "แม่ อย่าไปยุ่งค่ะ"

หลินชิงเหยียนไม่กลัวลูกไม้อาละวาดของคุณย่าแม้แต่น้อย

"คุณย่าลำเอียงเข้าข้างอารองขนาดนั้น ก็ไปอยู่กับเขาสิคะ พ่อสามีกับแม่สามีปรนนิบัติดูแลคุณย่าถึงเพียงนี้ คุณย่ายังไม่พอใจ แสดงว่าพวกเขาคงทำได้ไม่ดีพอ พอดีเลยค่ะ บริษัทตกแต่งภายในเห็นพ่อคุมงานอย่างรอบคอบเลยอยากจ้างพ่อไปทำงาน เงินเดือนสูง แถมงานก็เบา ส่วนแม่ก็ไปทำกับข้าวให้ฉันที่ไห่เฉิง คุณย่าก็ไปหาพวกลูกสาวลูกชายแสนประเสริฐของคุณย่าเถอะค่ะ ให้พวกเขากตัญญูต่อคุณย่าให้เต็มที่"

โจวฮุ่ยหลานอึ้งไป "ชิงเหยียน ลูกพูดว่าอะไรนะ"

"แม่คะ ฉันกำลังท้อง ปากเลือกกินค่ะ! อยากกินแต่กับข้าวฝีมือแม่" หลินชิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ "พ่อไปทำงาน ส่วนแม่อยู่บ้านทำกับข้าวให้ฉัน พอฉันเลิกงานมาก็มีอาหารพร้อมทาน ดีจะตายไปค่ะ"

โจวฮุ่ยหลานหันไปมองจ้าวเจี้ยนจง ทั้งสองคนต่างงงงันไปหมด นี่เรื่องจริงหรือเรื่องโกหกกันแน่

คุณย่าตบโต๊ะดังฉาด "ไปเลยไป! ไปกันให้หมด! ไม่มีพวกแกแล้วฉันจะอยู่ไม่ได้เชียวเหรอ ฉันคลอดลูกมาตั้งห้าคน ใครจะกล้าทิ้งขว้างฉัน!"

"นั่นสิคะ คุณย่าคลอดมาตั้งห้าคน" หลินชิงเหยียนลุกขึ้นยืน "เพราะฉะนั้นคุณย่าก็ไม่ต้องมาอุดรู้อยู่แต่ในบ้านหลังนี้หรอกค่ะ ทั้งบ้านอารอง บ้านป้าใหญ่ บ้านอาน้อย คุณย่าไปอยู่ได้หมด คุณย่าดีกับพวกเขาขนาดนั้น พวกเขาต้องกตัญญูกว่าพ่อสามีแม่สามีแน่นอนค่ะ"

เธอปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนมือ แล้วหันไปพูดกับโจวฮุ่ยหลาน

"แม่คะ เก็บข้าวของเถอะค่ะ พรุ่งนี้เช้าตรู่ค่อยไป ของอะไรในบ้านที่ไม่ได้ใช้ ก็เอาไปให้ลุงใหญ่ลุงรอง จะได้ไม่ปล่อยทิ้งไว้จนเสียเปล่า"

จ้าวหมิงซินดันตัวโจวฮุ่ยหลาน "แม่รีบไปเก็บของสิคะ! แม่กับพ่อไปอยู่ไห่เฉิงแล้ว หนูจะได้เจอพ่อกับแม่ทุกสุดสัปดาห์เลย!"

จ้าวเจี้ยนจงยังคงจมอยู่กับความรู้สึกที่ถูกน้องชายหักหลัง ยังดึงสติตัวเองกลับมาไม่ได้

หญิงชราแผดเสียงร้องไห้โฮออกมา "รังเกียจฉัน... ไล่ฉันไป... ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว..."

จ้าวหมิงอวี่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด มุกเดิมมาอีกแล้ว

หลินชิงเหยียนกลับทำราวกับกำลังดูละคร ทั้งยังรินน้ำแก้วหนึ่งส่งให้

"คุณย่าคะ ร้องไห้จนเหนื่อยแล้วก็ดื่มน้ำให้ชุ่มคอหน่อยค่ะ แล้วค่อยร้องต่อ"

เสียงร้องไห้ของหญิงชราหยุดชะงักกะทันหัน เธอปัดแก้วน้ำคว่ำ ลุกขึ้นแล้วพุ่งพรวดออกนอกประตูไป

จ้าวเจี้ยนจงถึงเพิ่งเอ่ยปาก "นั่นย่าของลูกนะ... แกอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ"

หลินชิงเหยียนถอนหายใจ

"พ่อคะ แล้วเรื่องที่อารองฮุบเงินหนึ่งหมื่นหยวนของพ่อไป พ่อจะว่ายังไงคะ"

จ้าวเจี้ยนจงกุมศีรษะด้วยสองมือ แล้วถอนหายใจยาว

ลำบากใจเหลือเกิน!

"พ่อคะ" หลินชิงเหยียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ทำไมพวกเขาถึงกล้าทำกับพ่อแบบนี้ ก็เพราะพวกเขารู้ดีว่าพ่อใจอ่อน รู้ดีว่าพ่อคิดว่าการเป็นพี่ใหญ่ต้องยอมเสียเปรียบ แต่การที่พ่อยอมถอยฝ่ายเดียว มันไม่ได้ความซาบซึ้งใจกลับมาหรอกค่ะ มีแต่จะทำให้พวกเขาได้ใจแล้วเอาเปรียบหนักขึ้นเรื่อยๆ"

"ฉันไม่ได้อยากได้เงินแค่นั้นหรอกค่ะ แต่อยากทวงความถูกต้อง เงินช่วยงานจะมากหรือน้อยพ่ออาจไม่ใส่ใจ แต่การที่พวกเขาทำแบบนี้ มันคือการจงใจรังแกพ่อที่พูดง่ายชัดๆ"

"พวกเขาถึงกล้ารังแกพ่อ ข้อหนึ่งเป็นเพราะพ่อคิดไปเองว่าเป็นพี่ใหญ่แล้วต้องยอมเสียเปรียบ ข้อสองเป็นเพราะคุณย่าให้ท้าย เงินของใครก็ไม่ได้ลอยมาจากฟ้า ถ้าพวกเขาขาดเงินจริงๆ แค่เอ่ยปากบอก พวกเราก็ช่วยได้ แต่การมาปล้นซึ่งหน้าหรือแอบลักขโมยลับหลังแบบนี้ ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!"

น้ำตาของโจวฮุ่ยหลานไหลพรากออกมาทันที

คำพูดนี้ของลูกสะใภ้แทงใจดำเธอเข้าอย่างจัง เธอไม่ได้สนใจเรื่องเงิน แต่ทนไม่ได้ที่ต้องยอมเสียเปรียบอยู่ตลอดเวลา

จ้าวเจี้ยนจงกำลังจะอ้าปากพูด เสียงประตูลานบ้านก็ดังขึ้น

เสียงของจ้าวเจี้ยนเหมยแว่วเข้ามา "พี่ใหญ่ อยู่บ้านไหม"

สีหน้าของเธอไม่ปรากฏความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย ราวกับว่าเรื่องที่เมื่อวานไม่ได้ใส่ซองไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จ้าวเจี้ยนเหมยพยักหน้าให้จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียน แล้วพูดกับจ้าวเจี้ยนจงตรงๆ ว่า

"พี่ใหญ่ ฉันมีธุระจะคุยด้วยหน่อย"

จ้าวเจี้ยนจงถอนหายใจ "เรื่องอะไรล่ะ"

จ้าวเจี้ยนเหมยมองคนในห้องสองสามคน ก่อนจะดึงตัวจ้าวเจี้ยนจงเข้าไปในห้องของหญิงชรา แล้วปิดประตูลง

หลินชิงเหยียนกับจ้าวหมิงอวี่สบตากัน นี่จะมาเล่นไม้นัยน์ไหนอีกล่ะเนี่ย

"แม่ อาน้อยมาทำไมครับ" จ้าวหมิงอวี่ถาม

โจวฮุ่ยหลานปาดน้ำตา "แม่จะไปรู้ได้ยังไง"

จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามหลินชิงเหยียนอย่างประหม่า "ชิงเหยียน พรุ่งนี้... จะให้พวกเราไปไห่เฉิงจริงๆ เหรอ"

หลินชิงเหยียนพยักหน้า "จริงสิคะ คุณแม่กับคุณพ่อไปกันทั้งคู่เลย"

โจวฮุ่ยหลานลนลาน "งะ...งั้นแม่ต้องรีบไปเก็บของแล้ว... หมิงซิน มาช่วยแม่เร็ว!"

สองแม่ลูกรีบเร่งไปเก็บข้าวของ

จ้าวหมิงอวี่ดึงหลินชิงเหยียนกลับห้องตัวเอง พอปิดประตูก็ถามทันที

"บริษัทตกแต่งภายในจ้างพ่อไปเป็นผู้คุมงาน ทำไมผมไม่รู้เรื่องเลยล่ะ"

หลินชิงเหยียนยิ้มมุมปาก "ถ้าฉันไม่พูดแบบนั้น พ่อจะยอมไปกับพวกเราเหรอคะ ไปถึงก่อนแล้วค่อยว่ากัน ที่ฉันทำแบบนี้ ก็แค่อยากให้คุณย่าของคุณเห็นกับตาไม่ใช่เหรอว่า ท่านคิดมาตลอดว่าป้าใหญ่ อาน้อย และอารองกตัญญูกว่าพ่อของคุณ งั้นก็ปล่อยให้ท่านไปลองดูสิคะ"

จ้าวหมิงอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที "คุณคิดจะ..."

"ถอนฟืนใต้กระทะค่ะ" หลินชิงเหยียนพูดเสียงเบา "ทำไมพ่อของคุณถึงถูกจูงจมูกอยู่ตลอดล่ะ หนึ่งเพราะใจอ่อน สองเพราะคิดว่าต้องดูแลแม่แก่ๆ พอตัดสองปัญหานี้ทิ้งไป คุณคอยดูสิว่าพวกเขาจะเอารัดเอาเปรียบใครได้อีก"