ตอนที่ 56 กินไปเท่าไร คายออกมาเท่านั้น

จ้าวหมิงซินแกล้งทำทีเปิดสมุดเล่มเล็ก แล้วลงมือเขียนทีละเส้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เอาละค่ะ เศษปัดทิ้ง ปัดเศษตามหลักคณิตศาสตร์เป๊ะๆ ป้าใหญ่ 867 อาน้อย 867 อารอง 867" เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา "แม่คะ หนูจดไว้ชัดเจนแล้วค่ะ!"

เธอเก็บธนบัตรสีแดงปึกนั้นเข้าที่ แล้วเอ่ยเสียงใส "ขอบคุณป้าใหญ่ อาน้อย แล้วก็อาสะใภ้รองนะคะ! เชิญทุกคนกินดื่มกันต่อให้อร่อยเลยค่ะ!"

หลินชิงเหยียนยืนอยู่ด้านข้าง มุมปากยกยิ้มขึ้น น้องสาวสามีคนนี้ ฉลาดไม่เบา!

จ้าวเจี้ยนอิงคิดจะตีกินเนียนๆ งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! เดิมทีเธอแค่อยากเอาซองช่วยงานมาเปิดเผยต่อหน้าทุกคนเพื่อประจานความขี้เหนียวของจ้าวเจี้ยนอิงให้อับอาย นึกไม่ถึงว่าพอตรวจดูสมุดลงชื่อ...ให้ตายสิ ไม่มีชื่อของสามคนนี้อยู่เลยแม้แต่น้อย!

หลานชายแท้ๆ แต่งงานแท้ๆ ทั้งป้าทั้งอาแท้ๆ กลับไม่ควักเงินแม้แต่แดงเดียว แถมยังหน้าด้านหน้าทนมากินเลี้ยงโต๊ะจีนได้ลงคอ

ช่างหน้าหนายิ่งกว่ามุมกำแพงเมืองเสียอีก

แม้ว่าหญิงชราจะควักเงินแก้หน้าให้ลูกๆ ไปแล้ว แต่เรื่องที่ "ป้าแท้ๆ อาแท้ๆ ไม่ใส่ซองช่วยงาน จนต้องให้แม่แก่ออกเงินแทน" ก็ติดปีกบินกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านในพริบตา

งานเลี้ยงมงคลยังคงดำเนินต่อไป ทว่าบรรยากาศกลับเปลี่ยนไป คนตามโต๊ะต่างซุบซิบกระซิบกระซาบพลางเหลือบมองไปทางโต๊ะของจ้าวเจี้ยนอิง แต่จ้าวเจี้ยนอิงกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงกินดื่มตามปกติ แถมยังคีบกับข้าวให้คนอื่นอย่างกระตือรือร้น

"หมูตุ๋นซีอิ๊วนี่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มดีจัง กินเยอะๆ นะ!"

เน้นความหน้าไม่แดงหัวใจไม่สั่นไหวอย่างแท้จริง

หลี่ซิ่วเหลียนอับอายจนนั่งไม่ติด ยังกินไม่ทันเสร็จก็แอบเผ่นหนีไปก่อน ส่วนจ้าวเจี้ยนเจิ้งกลับมั่นคงดุจขุนเขาไท่ซาน ถือจอกเหล้าเดินชนแก้วไปทั่ว เสียงดังยิ่งกว่าใครเพื่อน

จ้าวเจี้ยนเหมยขยับเข้าไปใกล้โจวฮุ่ยหลาน ขอบตาก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาในทันใด

"พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันเป็นอาแท้ๆ ของหมิงอวี่นะ รักเขาที่สุดเลย...แต่ฉันไม่มีเงินจริงๆ เงินทั้งหมดเอาไปลงทุนทำธุรกิจกับเฉียนจิ้นหมดแล้ว เขาบอกว่าถ้างานนี้สำเร็จจะได้กำไรกลับมาหลายเท่าตัว ไว้ถ้าได้เงินคืนมาเมื่อไหร่ ฉันจะเอาซองอั่งเปาใหญ่มาให้หมิงอวี่ชดเชยแน่นอน!"

พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองของโจวฮุ่ยหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็แอบกลอกตาไปมาในใจ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังพึมพำไปทั่วทั้งในและนอกลานบ้าน ทว่าจ้าวเจี้ยนอิงกลับตีสีหน้านิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน หลินชิงเหยียนมองดูแล้วก็แอบทอดถอนใจในใจว่า คนเราฝึกวิชาหน้าหนามาได้ถึงขั้นนี้ ก็นับว่าเป็นยอดคนจริงๆ

โต๊ะจีนงานเลี้ยงจัดไปทั้งหมดเจ็ดสิบสองโต๊ะ เดิมทีตกลงกันไว้ที่โต๊ะละ 588 หยวน ไม่รู้ทำไมถึงกลายเป็นโต๊ะละ 688 หยวน คำนวณออกมาแล้วเป็นเงินสี่หมื่นเก้าพันกว่าหยวน เกือบห้าหมื่นหยวนเลยทีเดียว

ขณะที่โจวฮุ่ยหลานกำลังจ่ายเงิน จ้าวเจี้ยนเจิ้งก็ช่วยหัวหน้าพ่อครัวเก็บข้าวของด้วยความกระตือรือร้น สนิทสนมราวกับหัวหน้าพ่อครัวเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดของตนเอง

ตกค่ำ ในที่สุดทุกอย่างก็สงบลง

โจวฮุ่ยหลานเหนื่อยจนแทบยืดหลังไม่ตรง พอนึกอยากจะพักหายใจหายคอสักหน่อย พี่ใหญ่โจวฮุ่ยจวินก็เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามา

"ฮุ่ยหลาน เจี้ยนจงตื่นหรือยัง"

"ยังเมาไม่ได้สติอยู่เลยค่ะ"

โจวฮุ่ยจวินส่งเสียง "ถุย" ออกมาทีหนึ่ง "พ่อครัวที่มาทำโต๊ะจีนให้พวกเธอน่ะ ใครเป็นคนไปหามา"

"เจี้ยนจงบอกว่าเป็นพวกเดียวกับเจี้ยนเจิ้ง รับจ้างทำกับข้าวตามบ้านในละแวกนี้เป็นประจำ มีอะไรเหรอคะ วันนี้กับข้าวไม่อร่อยหรือยังไง"

"ไม่ใช่เรื่องกับข้าว!" โจวฮุ่ยจวินเริ่มโมโหขึ้นมา "เหอะ! เจ้าสองจ้าวร่วมมือกับหัวหน้าพ่อครัวโกงเธอน่ะสิ! เห็นๆ อยู่ว่าโต๊ะละ 588 แต่ดันโก่งราคาขึ้นเป็น 688! ทั้งผัก ทั้งเนื้อ ทั้งบุหรี่และเหล้าล้วนผ่านมือมันทั้งหมด ไม่รู้กินหัวคิวไปตั้งเท่าไรแล้ว!"

เขาเล่าว่าพอก้าวพ้นหมู่บ้านไปได้ไม่นานก็บังเอิญไปเจอหัวหน้าพ่อครัวกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งกำลังแบ่งเงินกันอยู่ ทั้งสองคนเกือบจะลงไม้ลงมือกันเพราะตกลงส่วนแบ่งไม่ลงตัว แล้วเขาก็ดันไปเห็นเข้าพอดิบพอดี

โจวฮุ่ยหลานโกรธจนตัวสั่นระริก "น้องรองเขา...เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน..."

คำด่าแล่นมาถึงริมฝีปาก แต่กลับด่าไม่ออก

หลินชิงเหยียนประคองแม่สามีไว้ "แม่คะ อย่าเพิ่งโมโหเลยค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปหาอารองเอง เขากินเข้าไปเท่าไร ฉันจะทำให้เขาคายออกมาทั้งหมดให้ได้ค่ะ"

"ถูกแล้ว!" โจวฮุ่ยจวินตบโต๊ะดังฉาด "ถ้าไม่สั่งสอนพวกมันเสียบ้าง ก็คิดว่าเธอรังแกง่ายน่ะสิ! คนบ้านตระกูลจ้าวนอกจากเจ้าสามแล้ว ไม่มีใครดีสักคนเดียว!"

โจวฮุ่ยหลานทรุดตัวนั่งพิงเก้าอี้ด้วยความรู้สึกขมขื่นในอก

บนชั้นสอง จ้าวหมิงอวี่นอนทอดถอนใจอยู่บนเตียง

หลินชิงเหยียนสะกิดเขา "กลุ้มใจอะไรอยู่เหรอ"

"ผมจะไม่กลุ้มได้ยังไงล่ะ" จ้าวหมิงอวี่ลุกขึ้นมานั่ง "ช่วงวันแรงงานก็ก่อเรื่องที่ไห่เฉิงไปรอบหนึ่ง วันนี้ยังจะเอาอีกยก พวกป้าพวกอาของผมเนี่ย ทำไมถึงหยุดสร้างเรื่องกันไม่ได้สักทีนะ!"

"อึดอัดใจล่ะสิ"

"อึดอัดใจจะตายอยู่แล้ว!"

"อยากระบายอารมณ์ไหมล่ะ อยากสั่งสอนพวกนั้นเพื่อช่วยแม่เอาคืนบ้างหรือเปล่า"

จ้าวหมิงอวี่ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "คุณมีวิธีเหรอ"

หลินชิงเหยียนบีบจมูกเขาเบาๆ พลางยิ้ม "เรื่องนี้ฉันมีแผนการเด็ดอยู่ในใจแล้ว"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินชิงเหยียนกับจ้าวหมิงอวี่ก็มุ่งหน้าไปหาหัวหน้าพ่อครัวคนนั้นทันที

พ่อครัวกำลังเก็บอุปกรณ์ทำครัวอยู่ที่บ้าน พอเห็นพวกเขาทั้งสองคน สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลินชิงเหยียนเปิดประเด็นตรงไปตรงมา "พ่อครัวคะ โต๊ะจีนเมื่อวาน ตกลงโต๊ะละเท่าไรกันแน่คะ"

"หก... หกร้อยแปดสิบแปดหยวนสิครับ... ในรายการอาหารก็เขียนไว้อยู่"

"อารองของฉันบอกให้คุณแก้ใช่ไหมคะ" หลินชิงเหยียนจ้องเขา "จาก 588 เปลี่ยนเป็น 688 ส่วนต่างอีกหนึ่งร้อยหยวนนั่น คุณได้ส่วนแบ่งไปเท่าไรล่ะคะ"

มือของพ่อครัวสั่นสะท้าน ตะหลิวร่วงหล่นลงพื้น

น้ำเสียงของหลินชิงเหยียนราบเรียบเป็นอย่างยิ่ง "ถ้าคุณไม่พูดความจริง พวกเราก็ค่อยไปคุยกันที่สถานีตำรวจค่ะ หลอกลวง ฉ้อโกงทางการค้า ยอดเงินเกินสองหมื่นหยวนก็เพียงพอให้ตั้งคดีได้แล้ว อีกอย่าง คุณหากินกับอาชีพนี้ ถ้าชื่อเสียงป่นปี้ ต่อไปใครจะจ้างคุณไปทำอาหารนอกสถานที่อีกล่ะคะ ลองคิดดูเอาเองเถอะค่ะ!"

หัวหน้าพ่อครัวนิ่งเงียบไม่ยอมปริปาก จ้าวหมิงอวี่จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อม

"ทางอารองของผม เดี๋ยวพวกเราไปคุยกับเขาเอง ไม่เกี่ยวกับคุณหรอกครับ"

หัวหน้าพ่อครัวหน้าแดงก่ำ จึงสารภาพออกมาจนหมดเปลือก

โต๊ะละ 588 หยวนเป็นเรื่องจริง จ้าวเจี้ยนเจิ้งสั่งให้เขาแก้รายการอาหารโดยบวกเพิ่มโต๊ะละ 100 หยวน ค่าจัดซื้อบุหรี่ เหล้า เนื้อสัตว์และผักก็ตุกติกด้วย รวมกับที่บวกเพิ่มโต๊ะละหนึ่งร้อยหยวนแล้ว จ้าวเจี้ยนเจิ้งได้เงินเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ ถึงหนึ่งหมื่นหยวน

"เงินให้เขาไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พวกคุณไปทวงกับเขาเถอะนะ พวกคุณห้ามเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศเด็ดขาดเชียว ถ้าพูดออกไป ต่อไปผมจะไปทำอาหารให้ใครได้อีกล่ะ"

หลินชิงเหยียนยิ้มหยัน "ยังดีที่คุณยังห่วงชื่อเสียงอยู่ ถ้าคุณยังกล้าทำเรื่องแบบนี้อีก พวกเราจะช่วยกระจายข่าวให้คุณเอง"

"ไม่กล้าแล้วครับ ไม่กล้าแล้ว ต่อไปไม่กล้าทำอีกแล้วครับ เจ้าภาพกำหนดอะไรมาก็เป็นไปตามนั้นเลยครับ"

ในตำบล ร้านอาหารของจ้าวเจี้ยนเจิ้งเพิ่งเปิดประตูร้าน

จ้าวหมิงอวี่กับหลินชิงเหยียนเดินเข้ามาข้างใน

จ้าวเจี้ยนเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปั้นรอยยิ้มขึ้นมาทันที "พวกแกสองคนมาได้ยังไงกัน! นั่งก่อนสิ! อยากกินอะไร อารองเลี้ยงเอง!"

หลินชิงเหยียนไม่ได้นั่งลง แต่พูดเข้าเรื่องทันที "อารองคะ คุณจะโกงคนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่หลานชายแท้ๆ แต่งงาน คุณยังโกงลงคออีกเหรอคะ"

รอยยิ้มของจ้าวเจี้ยนเจิ้งแข็งค้าง "เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกัน"

"โต๊ะจีนราคา 588 หยวน แต่คุณแจ้ง 688 หยวน ทั้งยังแจ้งราคาบุหรี่กับเหล้าเกินจริง รวมเป็นเงินหนึ่งหมื่นหยวน" หลินชิงเหยียนเน้นทีละคำ "อารองแท้ๆ หึหึ! อารองแบบคุณนี่หาได้ยากในโลกจริงๆ นะคะ"

สีหน้าของจ้าวเจี้ยนเจิ้งบึ้งตึงลงทันที "หมิงอวี่ แกตามใจให้เมียแกมาใส่ร้ายอารองแท้ๆ ของแกแบบนี้เหรอ"

จ้าวหมิงอวี่กัดฟัน "อารองครับ ใส่ร้ายหรือไม่ ในใจคุณย่อมรู้ดีที่สุด"

"ฉันไม่รู้เรื่อง!" จ้าวเจี้ยนเจิ้งขึ้นเสียงดัง "ไสหัวไป! ถ้ายังพูดจาไร้สาระอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ!"

หลินชิงเหยียนไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"ได้ค่ะ งั้นพวกเราเปลี่ยนที่คุยกัน กรมสรรพากร กรมพาณิชย์ กรมอนามัย... อารองคะ ร้านอาหารของคุณ ทนการตรวจสอบไหวไหมคะ"

เธอเริ่มกดเบอร์โทรศัพท์ "เริ่มจากเรื่องภาษีก่อนเลยก็แล้วกันค่ะ ร้านของคุณมียอดขายวันละสามพันหยวน เดือนหนึ่งก็เก้าหมื่นหยวน ไม่เคยออกใบเสร็จกำกับภาษีอย่างเป็นทางการให้ใครเลยใช่ไหมคะ อ้อ แม้แต่ใบเสร็จแบบยอดคงที่ก็แทบไม่ออกให้ใคร หลบเลี่ยงภาษี ยอดเงินสะสมรวมกันแล้ว..."

ใบหน้าของจ้าวเจี้ยนเจิ้งซีดเผือดลงทันควัน

หลี่ซิ่วเหลียนพุ่งพรวดออกมาจากครัวหลังร้าน ทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น ตบต้นขาพลางร้องไห้โอดครวญ "ฟ้าดินไม่มีตาจริงๆ! หลานชายแท้ๆ บุกมาขูดรีดเงินถึงบ้าน! รังแกคนซื่อๆ ชัดๆ!"

หลินชิงเหยียนไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ พลางพูดกับจ้าวเจี้ยนเจิ้งต่อ

"ถ้าเจ้าหน้าที่ลงมาตรวจรอบนี้ ค่าปรับน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าต้องสั่งพักกิจการเพื่อปรับปรุง ป้ายร้านของคุณ... จะยังแขวนอยู่ได้อีกไหมคะ"

เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของจ้าวเจี้ยนเจิ้ง

ร้านอาหารแห่งนี้ของเขาไม่อาจทนการตรวจสอบได้จริงๆ ลำพังแค่เรื่องภาษีเรื่องเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาล้มละลายหมดเนื้อหมดตัวได้แล้ว

"หมิงอวี่..." น้ำเสียงของเขาอ่อนลง "แกช่วยเกลี้ยกล่อมชิงเหยียนหน่อยสิ ยังไงก็คนครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น..."

"ตอนนี้รู้แล้วเหรอครับว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน" จ้าวหมิงอวี่แค่นยิ้ม "ตอนที่โกงเงินพ่อผม ทำไมถึงไม่คิดบ้างล่ะครับว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน"

หลินชิงเหยียนยื่นคำขาด "กลืนเงินไปเท่าไร ก็คายออกมาเท่านั้นค่ะ วันนี้ได้เงินคืน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกันไป ถ้าไม่ได้..."

เธอโบกโทรศัพท์มือถือในมือไปมา

จ้าวเจี้ยนเจิ้งจ้องโทรศัพท์เครื่องนั้นราวกับจ้องมองลูกระเบิด ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงกัดฟันพูด "ฉันจ่าย!"

เขาควานหาเงินปึกหนึ่งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ นับอยู่นานก่อนจะโยนลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโอนเงินให้จ้าวหมิงอวี่

"หนึ่งหมื่น ให้พวกแกแล้ว รีบไสหัวไปซะ!"

หลินชิงเหยียนเก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วยิ้มบางๆ

"ขอบคุณค่ะอารอง ในเมื่อเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ฉันก็จะไม่ไปแจ้งความแล้วละกัน แต่ว่า วันข้างหน้าถ้ายังกล้ารังแกแม่สามีของฉันอีกล่ะก็ ร้านอาหารของคุณ ก็ไม่ต้องเปิดมันอีกเลย!"

พูดจบ เธอก็จูงมือจ้าวหมิงอวี่เดินจากไป

เสียงจ้าวเจี้ยนเจิ้งปาข้าวของและเสียงหลี่ซิ่วเหลียนร้องไห้โอดครวญดังไล่หลังมา

จ้าวหมิงอวี่ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด "สะใจชะมัด!"